4 bölüm

LAVİN KARAHAN
Akşam hastaneden çıktığımda yağmur yeniden başlamıştı
Trabzonun yağmuruna alışkındım ama bu kez her damla bana geçmişimi hatırlatıyordu
Yedi yıl önce de böyle bir akşamdı
Bir valiz
Titreyen ellerim
Ve arkamdan ağlayan annemin sesi
O gün kendime bir daha asla bu şehre dönmeyeceğime söz vermiştim
Şimdi ise o sözün ne kadar anlamsız olduğunu anlıyordum
Çünkü insan bazen gitmek istediği yerden değil kalmak istediği insanlardan uzaklaşırdı
Ben de öyle yapmıştım
Eve vardığımda salondan konuşma sesleri geliyordu
Ayakkabılarımı çıkarıp içeri girdim
Babam koltukta oturuyordu
Yanında ağabeyim Baran vardı
İkisi de beni görünce sustu
Doktorlar ne dedi
Uzun bir tedavi süreci olacağını söylediler
Babam başını salladı
Sonra yeniden önündeki gazeteye döndü
Hepsi bu kadardı
Kızının yedi yıl sonra eve dönmesi onun için sıradan bir akşamdan farksızdı
Tam odama çıkacaktım ki Baran arkamdan seslendi
Lavin
Döndüm
Yarın hastaneye ben de geleceğim
Şaşırdım
Neden
Lara benim de kardeşim
Başımı salladım
ERTESİ SABAH

Sabah erkenden uyandım
Lara için çorba hazırlamak istiyordum
Annem mutfağa geldiğimde şaşırdı
Sen mi yapıyorsun kızım
Gülümsedim
Lara çocukken hasta olduğunda hep sen yapardın
Annemin yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu
Sonra başını eğdi
Çocukken her hastalandığında seni
Elimdeki kaşığı bıraktım
Bunu bilmiyordum
Sana söylemek istemedim
Neden
Annem cevap vermedi
İşte en çok buna kırılıyordum
Herkes benim bilmemem gereken şeylere karar veriyordu
Beni korumak için sustuklarını söylüyorlardı
Ama bazen insanı en çok sessizlik yaralıyordu
Çorbayı kaba koyup hastaneye gitmek için hazırlandım
Tam kapıdan çıkarken annem arkamdan seslendi
Lavin
Efendim dikkat et olur mu
Bir an ne diyeceğimi bilemedim
Sonra başımı salladım
Olurum anne

MİRZA SANCAKTAR
Akşam yemeğinde bütün aile aynı masadaydı
Mirza bu yemeklerin nedenini hiçbir zaman sevmezdi
Babası bir karar alacağı zaman önce herkesi toplar sonra kararını açıklardı
Bu kez de öyle olmuştu
Rauf Sancaktar çatalını bıraktı
Mirza işlerin başına daha fazla geçmeni istiyorum Mirza sakin bir sesle cevap verdi
Zaten geçiyorum baba
Yeterince değil
Bu aileyi temsil edecek birinin artık özel hayatını da düzene sokması gerekiyor
Mirza bakışlarını kaldırdı
Ne demek istiyorsun
Rauf sandalyesinde geriye yaslandı
Evlenme yaşın geldi
Masada sessizlik oldu
Mirza kısa bir kahkaha attı ama yüzünde gülümseme yoktu
Bunu konuşmak için mi toplandık
Bunu konuşmak için de toplandık
Ben kiminle evleneceğime kendim karar veririm
Raufun yüzü sertleşti
Bu ailede bazı kararlar yalnızca sana ait değildir
Mirza ayağa kalktı
Benim hayatımda kimin olacağına kimse karar veremez
Masadan uzaklaşırken annesi arkasından seslendi
Mirza lütfen Mirza durmadı
Dışarı çıktığında soğuk hava yüzüne çarptı
Telefonunu çıkarıp Linanın fotoğrafına baktı
Küçük kızın gülümsemesi içindeki öfkeyi biraz olsun hafifletti
Mirza kendi kendine bir söz verdi
Lina büyüdüğünde kimsenin onun hayatına karar vermesine izin vermeyecekti
Ne olursa olsun