2 bölüm

O an dünya sustu
Ne hastanenin koridorundan gelen sesleri duydum
Ne dışarıdaki yağmuru
Ne de kendi nefesimi
Çünkü bir çocuğun ağzından çıkan birkaç kelime bazen insanın yıllardır kurduğu bütün savunmaları yıkmaya yetiyordu
Yatağının kenarına oturdum
Hayır dedim
Bu kez gitmeyeceğim
Lara yüzüme baktı
Söz mü Söz
Küçük ellerini uzattı
Ona sarıldım
Başını göğsüme yasladı
Ben de saçlarını öptüm
İçimden defalarca özür diledim
Senden özür dilerim Lara
Büyürken yanında olamadığım için
Korktuğunda elini tutamadığım için
Beni beklerken kaç kere kapıya baktığını bilmediğim için
Bir süre sonra Lara başını kaldırdı
Abla
Efendim canım
Ben iyileşince beni denize götürür müsün
Gözyaşlarım yanağımdan süzüldü
Götürürüm
Bir de dondurma alır mısın
Hem de en büyüğünden
Gülümsedi
O zaman çabuk iyileşeceğim
Başını yeniden göğsüme yasladı
Ben ise yüzümü saçlarına gömdüm
Çünkü onun iyileşeceğine inanmak istiyordumBaşka hiçbir şeye ihtiyacım yoktu
Ne geçmişe
Ne affedilmeye
Ne de kendim için istediğim bir hayata
Yeter ki Lara yaşasın
Yeter ki bir gün bu hastane odasından el ele çıkalım
Yeter ki bana bir kez daha abla diyebilsin
O an henüz bilmiyordum
İnsan bazen birini kurtarmak için bütün hayatını ortaya koyar
Ama kader yine de ondan en sevdiği şeyi isteyebilir

MİRZA SANCAKTAR
Aynı saatlerde Trabzonun başka bir köşesinde küçük bir kız uyumamak için direniyordu
Mirza yatağın kenarına oturmuş elindeki masal kitabını tutuyordu
Lina battaniyesini çenesine kadar çekmiş ona bakıyordu
Bir tane daha
Mirza gülümsedi
Üç tane okuduk küçük hanım
Bir tane daha Neden
Lina biraz düşündü
Sonra küçücük kollarını ona uzattı
Çünkü sen gidince ben yalnız kalıyorum
Mirzanın yüzündeki gülümseme silindi
İki yaşındaki bir çocuğun bile yalnızlıktan korktuğu bir dünyada kendisi yıllardır hiçbir şeyden korkmadığını sanıyordu
Linanın yanına uzandı
Gitmiyorum
Ama sabah gidiyorsun
İşe gidiyorum Sonra geliyorsun
Evet
Lina küçük parmaklarıyla onun elini tuttu
Söz mü
Mirza kızın elini dudaklarına götürdü
Söz
Lina gözlerini kapattı
Birkaç dakika sonra uykuya daldı
Mirza uzun süre onun yüzüne baktı
Linanın babasına verdiği sözü hatırladı
O gece dostunun elini tutmuş ve ne olursa olsun kızını yalnız bırakmayacağına söz vermişti O sözden beri kendi hayatını ikinci plana atmıştı
Çünkü bazı insanlar gittikten sonra bile insanın omuzlarında yaşamaya devam ediyordu
Mirza ayağa kalkıp pencereye yürüdü
Dışarıda yağmur yağıyordu
Telefonuna bir mesaj geldi
Uygar yazmıştı
Karahanların kızı Trabzona dönmüş
Mirza mesajı okudu
Lavin Karahan
Yedi yıldır duymadığı bir isimdi
Küçük kız uykusunda gülümsedi
Mirza eğilip alnından öptü
Sen benim dünyamsın diye fısıldadı
Ama insanın dünyası bazen hiç beklemediği bir anda değişirdi
Ve bazı karşılaşmaların öncesinde kalp hiçbir şey hissetmediğini sanırken kader sessizce hazırlığını yapardı
Lavin Karahan o gece kardeşine bir daha gitmeyeceğine söz vermişti
Mirza Sancaktar ise küçük bir kızın elini bırakmayacağına