6 bölüm

Öğleye doğru Lavin hastaneye gittiğinde Lara pencerenin önünde oturuyordu
Küçük kızın kucağında bir kitap vardı ama gözleri sayfalarda değildi
LAVİN
Benim güzel kızım ne düşünüyor
Lara başını kaldırdı
LARA
Sen gelene kadar kaç kere kapıya baktığımı biliyor musun
Lavin yanına oturdu
LAVİN
Kaç kereSaymadım
LAVİN
O zaman ben de saymayacağım
LARA
Neden
LAVİN
Çünkü bundan sonra seni beklediğin zamanlardan daha çok yanında olduğum zamanları hatırlayacağız
Lara ablasının elini tuttu
LARASen burada kalınca işe gitmeyecek misin
LAVİN
Gideceğim
LARA
Peki ben hastanede kalırken sen nerede olacaksın
Lavin bir an duraksadı
LARA
Ben uyurken gidecek misin
LAVİN
Hayır
LARAHerkes bana iyi olacağımı söylüyor ama ben bazen korkuyorum
Lavin kardeşinin yüzünü kendisine çevirdi
LAVİN
Korkabilirsin Lara
Korktuğun için üzülme
LARA
Sen de korkuyor musun
Lavin gülümsedi ama gözleri doldu
LAVİN
Hem de çok
LARANeden
LAVİN
Çünkü seni çok seviyorum
Lara başını ablasının omzuna yasladı
LARA
Ben iyileşince seninle denizi görmeye gidelim mi
LAVİN
Gidelim
LARA
Yağmur yağarken de
LAVİNİstersen yağmurun altında yürürüz
LARA
Annem kızar
Lavin hafifçe güldü
LAVİN
O zaman annemize haber vermeden yürürüz
Lara kahkaha attı
Küçücük bir kahkahaydı
Ama Lavin o sesi dünyanın en güzel müziği gibi dinledi
Çünkü hastane odalarında insan bazen bir kahkahayı bile mucize sanıyordu
Kapı açıldı ve Şehnaz içeri girdiBurada ne konuşuyorsunuz bakalım
LARA
Lavin ablamla denize gideceğiz
ŞEHNAZ
Öyle mi
LARA
Hem de yağmurda
Şehnaz Lavine baktı
Lavin omuzlarını kaldırdı
LAVİN
Biraz ıslanmanın kimseye zararı olmaz
Şehnaz gülümsemeye çalıştıAma gözleri kızlarının üzerinde dolaşırken içindeki korkuyu saklayamıyordu
Bir tarafta yıllardır beklediği büyük kızı vardı
Diğer tarafta her geçen gün biraz daha narinleşen küçük kızı
Ve Şehnaz ilk kez iki kızını da kaybetmekten korkuyordu
Akşam olduğunda Lavin hastaneden çıktığında yağmur yeniden başlamıştı
Şemsiyesini açmadan birkaç adım yürüdü
Soğuk damlalar saçlarına ve yüzüne değdi
Bir an için çocukluğuna döndü Lara elinden tutuyordu
Annesi arkalarından sesleniyordu
Babası bahçenin kapısında onları izliyordu
Her şey yerli yerindeydi
Sonra gözlerini açtı
Yanında kimse yoktu
Lavin başını gökyüzüne kaldırdı
LAVİN
Ben geldim Lara
Sesi yağmurun içinde kayboldu
LAVİN
Bu kez gerçekten geldim Birkaç sokak ötede Mirza arabasını sürüyordu
Arka koltukta Lina uyuyakalmıştı
Küçük kızın elinde yarım kalmış bir dondurma çubuğu vardı
Mirza dikiz aynasından ona baktı ve arabayı yavaşlattı
Yağmur camlara vuruyordu
Trabzon aynı yağmurun altında iki farklı hayatı saklıyordu
Biri geçmişinden kaçtığı yere dönmüş bir kadındı
Diğeri geçmişinden kaçamayan bir adam