10 bölüm

Lavin sabah gözlerini açtığında ilk düşündüğü şey Lara oldu
Dün gece Eymenin karşısına çıkması bütün huzurunu alıp götürmüştü
Yıllar önce arkasında bıraktığı hayat sanki hiç değişmemiş gibi yeniden karşısına dikilmişti
Ama bu kez kaçmayacaktı
Artık yirmi beş yaşındaydı
Kendi ayakları üzerinde durabilen bir doktordu
Ve en önemlisi Lara ona ihtiyaç duyuyordu
Yatağından kalkıp hazırlandıktan sonra mutfağa geçti Alara çoktan uyanmış kahvaltı hazırlıyordu
Bugün hastaneye birlikte gidebilir miyiz diye sordu Lavin
Alara şaşırdı
Bir şey mi oldu
Lara için birkaç saatliğine yanımda olmanı istiyorum
Alara hiç düşünmeden başını salladı
Tabii gelirim
Lara yatağında oturmuş pencereden dışarıyı izliyordu
Lavin içeri girdiğinde yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi
Abla
Lavin hemen yanına oturdu
Günaydın benim güzel kızım
Bugün çok güzel bir şey düşündüm
Neymiş bakalım
İyileşince seninle sahile gideceğiz
Lavin kardeşinin saçlarını okşadı
Gideceğiz
Sonra dondurma yiyeceğiz
Hem de istediğin kadarLara gözlerini büyüttü
Annem izin verir mi
Vermese bile onu ikna ederiz
Lara güldü
Bir süre sonra yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu
Abla
Efendim
Sen yine gidecek misin
Lavinin kalbi sıkıştı
Bu soru onun en büyük korkusuydu
Laranın gözlerinde yalnızca bir çocuğun merakı yoktu
Lavin kardeşinin iki elini avuçlarının arasına aldı
Sana bir şey söyleyeceğim
Beni çok iyi dinle
Ben buradayım Lara
Bugün de yarın da
Seni bırakıp gitmek istemiyorum
Lara başını onun göğsüne yasladı
O zaman biraz daha kal
Lavin gözlerini kapattı
Biraz daha değil güzelim
Seninle olabildiğim kadar kalacağım
Kapının önünde duran Şehnaz kızlarını izlerken gözlerini sildi
Mirza toplantı odasında önündeki dosyaları inceliyordu
Karşısında oturan Uygar ise toplantı boyunca telefonuna bakıp duruyordu
Mirza sonunda kalemini masaya bıraktı
Bir sorun mu var
Uygar başını kaldırdı
Yok
Mirza kaşlarını çattı
Yalan söylemeyi öğrenememişsin
Uygar gülümsedi
Her şeyi anlaman gerekmiyor abi
Mirza arkasına yaslandı Demek önemli biri var
Uygar cevap vermedi
Mirza kardeşinin yüzündeki ifadeyi görünce hafifçe başını salladı
Kim
Uygar bir süre düşündükten sonra konuştu
Alara
Mirza ismi tanımıyordu
Kim olduğunu sormayacağım
Uygar şaşırdı
Gerçekten mi
Mirza dosyayı yeniden açtı Mutluysan benim için yeterli
Uygarın yüzüne içten bir gülümseme yayıldı
Senin böyle bir şey söyleyeceğini düşünmezdim
Mirza başını kaldırmadan cevap verdi
Ben de senin bir gün toplantıda telefonuna bakıp sırıtacağını düşünmezdim
Uygar kahkaha attı
Biraz sonra ciddileşti
Ailemizin geçmişi yüzünden işler karışabilir
Mirza bu kez ona baktı
Birini seviyorsan önce onu tanı
Sonra başkalarının ne düşüneceğine karar verirsin Lavin hastaneden çıktığında yağmur yeniden başlamıştı
Alara bir telefon görüşmesi için geride kalmıştı
Lavin tek başına yürümeye karar verdi
Hastanenin karşısındaki küçük markete uğrayıp Lara için sevdiği meyve suyundan aldı
Tam çıkacakken kapının önünde duran siyah arabayı fark etti
Eymen arabanın yanında bekliyordu
Lavin onu görür görmez durdu
Yine mi sen
Eymen ellerini cebine koydu
Seninle konuşmak istiyorum Ben istemiyorum
Lavin yoluna devam etmek istedi ama Eymen önüne geçti
Benden kaçmayı bırak artık
Lavin gözlerini kaldırıp ona baktı
Senden kaçmıyorum
Senden uzak durmayı seçiyorum
Aradaki farkı anlayacak kadar büyü artık
Eymenin yüzü gerildi
Beni herkesin önünde küçük düşürmeye çalışmaBir kardeşim var
Ve seninle uğraşacak gücüm yok
Eymen sesini alçalttı
Ben seni hâlâ seviyorum
Lavinin gözleri doldu ama ağlamadı
Belki sen buna sevgi diyorsun
Ama benim için sevgi korkmak değildir
Her telefon çaldığında huzursuz olmak değildir
Eymen bir şey söylemek istedi Beni sevdiğini söylüyorsun ama benim ne istediğimi hiç sormuyorsun
Ben seninle olmak istemiyorum
Bu kez beni duy
Lavin yanından geçip gitti
Eymen arkasından bakarken yüzündeki öfke giderek büyüdü