ZEYBEK

Şahin elinde poşetlerle gelmişti uzun bir aradan sonra Eslem’in evine.Aradan geçen 3 haftada çok şeyler olmuştu.Eslem’in saha görevi bitmiş ve merkeze komutanlığa çekilmişti, Yaman Üsteğmen Yüzbaşı rütbesi almış, Şahin’in de terfi alması yaklaşmıştı.

Fakat aşıkların ailesi hala intikam almakta kararlıydılar, içerde olmaları onların peşinde olmadıkları anlamına gelmiyordu.Çocukları ve akrabaları her yerde onları arıyorlardı.

Eslem bu konu hakkında çok tedbirli davranıyor, onların can güvenliği için elinden geleni yapmaya çalışıyordu.Necla öğretmen ise görevinin başına geri dönmüştü, asker sürekli köyde nöbet halindeydi.Yaman Yüzbaşı korunma için kesin onay vermişti.

Selim ondan sorumluydu, izin günlerinde sürekli keyifli vakit geçiriyorlardı.Selim bu asi bayana çok net aşık olmuştu ama bir türlü söylemek içinden gelmiyordu.Sinema, kağıt helva ve tarihi geziler ikisinin en sevdiği aktivitelerdi.Selim’e göre bunu konuşmanın hala zamanı vardı, belki kız onunla sadece arkadaş olmuştu.Belli olana kadar açıklama durumunu askıya almıştı.

Şahin’in çaldığı kapıyı Ömer açmıştı, “Hoşgeldin komutanım.”

“Hoşbuldum Ömer, size alışveriş yaptım.”

“Komutanım hakkını nasıl ödeyeceğiz biz senin?”

“Siz iyi olun, keyfiniz yerinde olsun o zaman ödemiş olursunuz.Eslem yok mu?”

“Komutan daha gelmedi, bizde film izliyoruz geçen getirdiğin CD den.”

“Hangi film?”

“Titanik komutanım.”

“Ooo.. Baş yapıt film.Orada benim favorim kemancılar.Gemi batıyor ama onlar yolcular panik yapmasın diye işlerini yapıyorlar.Hadi çerez aldım kuru kuru kuru izlemeyin.”

Şahin salona geçip “Nasılsın bacım?İyi misin?”

“İyiyim komutanım Allah razı olsun, bize kapınızı açıp, baktınız.”

“Biz sadece yanınızda olmaya çalıştık.Eslem ile başımızdan geçenleri biliyorsunuz.Sizin başınıza gelmez umarım.Akşama yemek var mı hazırda?”

“Komutanım köfte, mercimek çorbası ve etli pilav var.”

“En sevdiklerim, Ben mutfağa girip şunları koyayım.”

“Ben koyarım olur mu öyle komutanım?”

“Sen burdasın ve filminize devam edin, ayrıca Şahin deyin ikinizde komutanlık dışarda kaldı.”

“Tamam Şahin ağabey.”

Şahin hızlıca mutfağa girip poşetleri yerleştirmeye başladı, etraf o kadar düzenliydi ki, hayret etmişti.Hemen çerez tabaklarını ağzına kadar doldurup, kola ile salona girdi.İkram ettikten sonra duşa girip, Eslem’in yatağına uzandı.Onun kokusunu o kadar çok özlemişti ki, mis gibi uykuya dalmıştı içine çekerken.

Aradan geçen zamanda Şahin yüzüne değen gıdıklanma ile uyanmıştı.Bu onu yanaklarından öpen Eslem’in saç telleriydi.Yüzüne her değdiğinde tatlı bir gıdıklanma yaşıyordu.Fakat özleyen sadece o değildi, Eslem onun yüzünü boynunu her yerini öpüyordu.Belli ki oda onu çok özlemişti.

Birden uyanarak ona sıkıca sarılıp yatağa çekti, yanaklarından şapur şupur öptükten sonra, “Yabanim benim, sen, çok özledim.”

“Uyuzum ben de çok özledim.Senin gelmeni beklemiyordum.Görünce çok mutlu oldum öpeyim dedim doya doya.”

“Evet haftaya gelecektim normalde sağolsun Yaman Yüzbaşı gönderdi bir gün izine beni.Yok felan desemde kızıp gönderdi.”

“Sağolsun özlediğimi hissetmiş demekki.Sana kalsa gelmezdin.”

“Aşk olsun balım, nasıl söz öyle?Biliyorsun bahar temizliği var, şu şerefsizler bölgeye gelecek diye sıkı çalışıyoruz.Kaç gündür dağdayım.”

“Yoklar değil mi?”

“Yoklarda yalnız sağlam planları var gibi, bu sessizlik hiç hoşuma gitmiyor.”

“Örgüt içindeki arkadaşlarımızda öyle haber gönderiyorlar, ileriye dönük hazırlık varmış.Bahoz kampta ama kulaksız ayrılmış ordan.”

“Burada mı?”

“Şimdilik değil ama kayıp.Gebermişdir umarım.”

“Benim elimden olsun o, Ali’imin kemikleri sızlıyor onları gömmedikçe.”

“Merak etme diğerleri gibi onlarda bitecek.Bizimle baş edemeyeceklerini biliyorlar zaten.Hadi yemek hazır sayılır, ellerini ve yüzünü yıkayım yemek vakti prens beyim.”

“Hahha, kraliçem benim hemen yıkıyorum ben.”

“Sana iyi bakmam lazım zayıflamışsın.”

“Yok ya dana gibi oldum.”

“Sen bilmezsin ben dokununca hemen anladım.Hadi bakalım.”

Şahin ellerini yıkadıktan sonra sofraya oturdu herkesin neşesi, keyfi yerindeydi.İştahla yemeğe daldığında Eslem gülerek, “Karavana seni kesmemiş belli.”

“Yok gülüm yemekler güzelde, evde yemeği özledim.”

“Dağda konserve, burada köfte yani.”

“Hahah.Sen vadideki Pala’yı mı izliyosun?”

“Bazen.”

“Ömer sizinkiler çözülecek inşallah,Yaman Yüzbaşı başlarına dert oldu yeminle.”

“Hapise göndermediler değil mi?”

“Valla üstlerle konuştular, daha göndermedi.Karakol onlar için daha iyi.Zaten bölgenin iki büyük ailesi kapışırsa, dağdaki fareler ambara dadanır.”

“Çok doğru söyledin.Karşıklıkları fırsat bilir şerefsizler.”

“Aynen öyle.İkiside iyi direndi ama kaçarları yok artık.Hapis yada ev, onlar seçecek.Birde ikisini aynı yere koymuşlar.”

“Aman Şahin birbirlerini yerler.”

“Yok ikiside kuzu gibi.Konuşsunlar.”

“Siz daha iyi bilirsiniz.”

Yaman yüzbaşı odasındaki işleri hallederken kapı çaldı, gelen Dinçer’di.Yüzü gülüyordu Dinçer’in, selam verip “Komutanım size iyi bir havadis getirdim.”

“Söyle Dinçer’im, yüzünde çiçekler açıyor.”

“Komutanım bu ikisi sizinle görüşmek istiyorlar.”

“O zaman hayırlı konuşacaklar.”

“Başlarında duran askerin söylediği, ikisi yaptıklarına büyük ğişman olmuşlar.”

“İşte bu habere çok sevindim, getir onları Dinçer’im.Birde Selim nerede?”

“Komutanım köyde görevli.”

“Onu çağırsakta gelmek istemez.”

“Bir durum mu söz konusu komutanım?”

“Benim gördüğüm, Selim o öğretmen kıza aşık, kartal gibiyimdir Dinçer.Orda olmasamda gözüm görür, haberim olur.Zaten Allah nasip ederse Selim’imin düğününü ben yapacağım.Şahin’de karısının yanında, aslında çifte düğün mantıklı.İki fikirsiz çıksak seninle, ortalığın tozunu attırırız.”

“İnşallah komutanım.Düğünlere gitmeyeli uzun zaman oldu.Ben de oynamayı izledim.”

“Sizin Ankara’da olmazsa olmaz zaten.”

“Evet komutanım, gençken çok oynardım.”

“İkimizde genciz, çıkar aslanlar gibi oynarız.”

“Şahin’in hikayesi çok üzdü beni.O kadar işler gelmiş başlarına, umarım bundan sonrası iyi olur.”

“Umarım komutanım.”

“Seninle sonra uzun uzun konuşalım Dinçer, şimdi şu iki huysuzu geti bakalım.”

“Emredersiniz.”

Yaman umutla onları beklemeye başladı.Bu işin iyi yönden bitmesi herkes için hayırlı olacaktı.Biraz sonra kapı çaldı ve Dinçer’in eşliğinde ikisi odaya girdiler.Yaman ayağa kalkıp, “Hoşgeldiniz ağalar, geçin oturun şuraya.Dinçer bize üç çay getirsinler.”

“Emredersiniz.”

Dinçer kapıdaki askere seslendikten sonra içeri girip ayakta onları dinlemeye başladı.Yaman Yüzbaşı’nın el işaretiyle oturdu.Yaman konuşmaya başladı.

“Ağalar ikinizin hayırlı haberler vereceğini söyledi Dinçer.Umarım çocukları affedip, barışı korursunuz.Çünkü sizin çatışmanız beni ve bu bölgedeki herkesi olumsuz etkiler.Değil mi Yahya ağa.Kızını affediyor musun?”

“Komutan biz ikimiz uzun uzun konuştuk.Yaptığımızın yanlış olduğuna karar verdik.Yaptık bir cahillik.Malum aramızda bir kan davası var.Bu bizim savaşımız oldu hep.”

“Yahya ağa, ben burnunda çiçekle göreve yeni başlayan biri değilim.Bir sürü bölgede çalıştım, kaç kan davası bitirdik Allah’ın izniyle.Atalar yapmış bir hata ama bunun bedelini torunları ödememeli.Şehirde akrabalarınız kol geziyormuş.Ben sizi hapise göndermediysem bunun sebepleri var.Yoksa devlet görevlisine ateş etmek, içerde çürürsün.”

“Haşa komutan, ben vatana bağlı biriyim.”

“Bunu bildiğim için şuan odamda konuşuyoruz, mahkeme sıralarında değil.Size hasım değil, hısım olmanızı öneriyorum.”

“Bizi bırak, hatamızı telafi edelim.Burada uzun uzun konuşup, yaptığımız cahilliği bir kenara bıraktık.”

“Bunu duyduğuma çok sevindim.Şimdi ikinizi serbest bırakıp, evinize yollayacağım.Çocuklar benim korumam altında.Biri damatlıkla, diğeri gelinliği ile gelecek düğüne.İki güne düğün halayı kurulacak.Var mı yanlış olan bir şey?”

“Yok komutan.Köye gider gitmez hazırlıklara başlayacağız.”

“Öğretmen hanıma kimse öte git demeyecek.”

“Estağfurullah komutanım, o bizi bir hatadan kurtardı.Bizimde kızımız o artık.”

“Tamam, size güvenim tam.Şimdi arkadaşlar eve götürecekler sizi.Haydi şen ola.”

İkisi ayağa kalkıp Yaman’ın eline sarılsalarda o müsaaade etmedi yaşları büyük olduğu için.Onları uğurladıktan sonra telefonu açıp Şahin’e müjdeli haberi verdi ve onlarla beraber düğün alışverişi yapması için izin verdi.

Eslem’in evinde haber bayram havası yarattı, herkes artık memnundu.Fazla zaman geçmeden tüm hazırlıklar yapılmıştı, genç çift Şahin ve Eslem’in eşliğinde köylerine sağ salim gelmişlerdi.Köyde şenlik havası vardı, kurbanlar kesilmiş, halaylar çekilmeye başlamıştı.Herkesin beklediği bu amansız düşmanlık nihayet sona ermişti.

Gelin ve damat babalarının elini öptükten sonra yerlerine oturup, gelen tebrikleri kabul etmeye başlamışlardı.Yaman Yüzbaşı’da oradaydı, köyde geniş güvenlik önlemleri almışlardı.Gelmeyen sadece Dinçer’di, Selim gitsin diye karakolda kalmak istediğini söylemişti komutanına.

Çevrilen kuzuların mis kokusu sarmıştı her yeri, uzun bir halay kuyruğuna tutuşan Yaman, Şahin ve Selim’ide katmıştı bu eğlenceli kervana.Eslem ve Necla ise kadınların olduğu bölümden alkışlarla onlara eşlik ediyorlardı.

Selim ve Necla bakışırken Yaman’ın dikkatini çekti.Yanında oturan Selim’e “Git sevgilinle görüş Selim.İzinlisin benden.”

“Yok komutanım sevgilim değil.” dedi kızararak.Yaman bıyığının altından gülerken, Şahin davu ve zurna çalan ustaların yanına gidip, “Ustam Harmandalı çalar mısın?”

“Çalarız komutanım, yalnız zurnanın deliği tıkanmış.” dedi gülerek.Şahin gülüm seyerek cebinden çıkardığı paraları zurna deliğine tıkadıktan sonra, “İşaretimle başlayın.” dedi.

Herkes yorgun bir şekilde yerlerine oturduktan sonra Şahin, Eslem’in yanına giderek ustalara işaret etti.Davul ve zurna o büyüleyici ahengiyle ses verince, herkes susup onlara doğru bakmaya başladı.Şahin ona doğru elini uzatıp davet etti.Eslem yanakları kızarmış bir şekilde,

“Şahin herkes bize bakıyor.Çok utandım, sonra mı oynasak.”

“Er oyunu,hatunuyla meydanda oynarken belli olur” dedi ve “Hadi, eski günlerdeki gibi.”

Eslem o cesaretle ayağa kalkıp elinden tuttu ve Harmandalı için ortaya doğru geldiler.Eslem’in yöresel kıyafetler içindeki zerafeti ve Şahin’in üzerindeki üniforma, herkesin hayali olduğu oyunu bir kez daha gözler önüne sermişti.

Yörede oynanan oyun olmasada herkesin severek dinlediği bu zeybek oyunu adeta bir güzellik katmıştı düğüne.Şahin ve Eslem’in birbirlerinin gözlerin içine bakarak oynaması ise, aşıklara örnek olacak cinstendi.

Yaman gaza gelip Selim’e, “Görüyon mu erkeği? Nasıl oynuyor karısıyla.Bizde herifiz diye gezek ortada Selim.” dedi gülerek.

Selim sadece, “Helal olsun komutanım.” demekle yetinmişti.Yaman ona dönüp, “Senin düğünde beni gör Selim, yıktım ortalığı.” dedi.

“İnşallah komutanım.”

Şahin ona yaklaşarak, “Eslem unutmamışsın.”

“Ben kaç yıldır bunun hayalini kuruyordum.Yalnızken kendi başıma oynuyordum evde, sırf bugün için.”

“Parmaklarını çok zarif şıklatmandan belli zaten.” dedi ve tek dizinin üstüne çöküp, elini yere vurdu ve tekrardan ayağa kalktı.Uzun ve etkili oyun biter bitmez Şahin ile sımsıkı sarıldılar.

Herkes alkış tutarken, onlar sadece geçmişin hüznüne bir kırbaç vurduklarını gözleriyle birbirlerine anlattılar..