ALİ

Tim kayaların dibinden sessizce ilerlemeye başlamıştı.Çok şiddetli gelen çatışma sesleri adeta tüm İkidere’yi inletiyordu.Terör unsurları tepeden ateş ettiği için askerler başlarını çıkarmakta zorlanıyorlardı.Fakat çoğu son derece tecrübeliydi, göre göre ateş ediyor, kendilerini sakinlikle savunuyorlardı.

Selim ve Şahin yine iki unsur halinde ilerlemeye başlamışlardı.Yamaçta konuşlanan teröristleri avlamak bu sefer zor olacaktı.Şahin’in aklında Eslem ve diğerleri vardı.İçinden telaşla, “Acaba bir şey olmuş mudur?İnşallah bir şey yoktur.” diye kendi içinde büyük şavaş veriyordu.

Telsizden gelen hışırtılı ve karışık seslerde ise parazit olduğu çok net anlaşılıyordu.Tim telsizden anons yapmadan uzaktan bekliyordu.Selim cep telefonunu çıkardı ve Eslem Astsubay’ı aradı.Silahların sesi o kadar yüksek desibeldeydi ki, Eslem duymuyordu.

Sonra Selim Şahin’i arayıp onları güvenli bölgeye çekmenin zor olacağını anlatmaya başladı.Şahin kararlıydı tek çare onların üstünden ateş edip, teröristleri oyalamaktı.Bu zaman aralığında diğer tim de saldırı düzenleyecek ve hem diğerleri kurtulacak, hem de grup ateş etkisi altına alınacaktı.

Şahin, timi ile birlikte sabırsızlıkla beklerken, diğer gözü Eslem’in üzerindeydi.Aşağıda tam yeri net görünüyordu.Kayanın arkasından seken mermiler tıpkı bir kibrit ateşi gibi parlayıp sönüyordu.Telefonu çıkardı ve Selim’i aradı,

“Ne zaman başlayacağız?”

“Komutanım yerimizi aldık sizi bekliyoruz.”

“Tamam biz sızma olursa diye yamacın kenarına pusuya yatıyoruz, hem karşıyı hem arka tarafı kollarız.”

“Emredersiniz.”

Şahin, Ali, Fevzi ve Ercan’ı yanına alıp biraz ilerlemeye karar verdi.Ali tepeden onları koruyordu, ne de olsa tecrübeliydi.Arka taraftan sızma girişimi yapan kadın ve erkek teröristler hedef alınmıştı.Şahin ve Ali tüfekleri ile ilk atışı yaptığı an da çatırtı çökmüştü tüm vadiye.İkidere, İkidere olalı tarihinde böyle bir sese tanıklık etmemişti.

Ercan’ın ve Fevzi’nin makineli ve RPG silahları onlara adeta kan kusturmaya başlamıştı.Kulaksız uğradığı bu şok baskınla kıskaca alındığını fark etmişti.Aşağıdan ve arkalarından yoğun atış yiyorlardı.Bu durum onu çok sinirlendirmişti, “Ava giderken av olduk, roketçi patlat şunları!” diye arkasındakilere emirler yağdırıyordu.

Elinde RPG ile pusudan kalkan orta yaşlı terörist tüm acımasızlığı ile ateşlemeyi yapacakken Fevzi onu kendi deyimiyle kevgire çevirmişti.Kulaksız uğradığı bu sürprizin ardında iyice küplere binmişti ama asıl sürprizi ona alfa kurt yapacaktı.

“Yavaş yavaş geri çekilin!” diye bağırdıktan sonra kaçış güzergahlarına giderken silahlar şiddetle yine ateşlendi, Selim ve timi onlara sağlam bir pusu atmışlardı.

Bermuda ateş çemberinin ortasında kalan teröristler sersemlemişlerdi.Böyle bir pusuyu yapmaktan çok yedikleri pusu onları beter etmişti.

Telsizden anons eden Şahin, “Gezici, gezici sansar kümeste sıkıştı, güvenli bölgeye çekilin!” diye aşağıdakilere haber vermişti.Gezici tim sevinçle bu sesi tanımıştı, Şahin’in sesiydi bu.Eslem’in yanındaki ileri yaştaki Uzman gülerek, “Hayatımda tanıdığım en atik Asteğmen, helal sana komutanım.” dedi. Eslem’in dalarak gülümseyişi ise görülmeye değerdi.

Belli bir süre sonra ise herkes güvenli patikadan yukarıya doğru tırmanmaya başlamıştı.Yukarıda ise çatışma şiddetini azaltmıştı, terör grubu çok az kişi kalmıştı.

Selim bağırarak, “Teslim ol kulaksız!Kaçışın yok!Adamların gibi olmasın sonun, teslim ol!!” diye bağırmaya devam ediyordu.Şahin’de telsizden, “Teslim ol !” diye bağırıyordu.Kulaksız kanala geçip, “Ulan Asteğmen, senin gibi yeni yetmenin elinde tutsak olacağıma ölürüm daha iyi.”

“Öl ulan o zaman, şerefsiz”

Kulaksız sessizce ortaya oturup öylece etrafa bakınırken kendi kendine, “Ben öleceğim ama seni de yaşatmayacağım.” dedi ve telsizden “Leyla heval yerinizde misiniz?”

“Yerimizdeyiz.”

“Dediklerimi harfiyen uygulacaksın! Bana zaman kazandıracaksın!”

Aralarında geçen kısa konuşmanın ardından Kulaksız onların kanalına geçip, “Komutan teslim oluyoruz.Teslim oluyoruz.” diye anons geçti. Şahin askerlerine, “Ateş kes!” diye emir verdikten sonra onlara bağırarak, “Silahlarınızı bırakın, elleriniz havada bize doğru gelin!”

Kulaksız yerinde otururken adamları yavaş yavaş ayağa kalkmaya başlamışlardı.Selim ve Eslem timleriyle birlikte yanlarına gelmişlerdi.Şahin Eslem’e doğru bir adım atar gibi olacakken, gözleriyle ona derinden bakmaya başlamıştı.Eslem’in gözleri ise “Sakin ol, ben iyiyim.” der gibi bakıyordu ona.

Birden “Kulaksız, neredesin?” diye bağırmaya başladı.Yerinden kalkmayan Kulaksız, “Yaralıyım komutan.” diye ses verdi.

“Ses var, görüntü yok.Bu şerefsiz tekin değil Şahin Asteğmen.” dedi Selim.Şahin herkese “Dikkatli olun!” dedi.Diğerleride o kadar bağırmaya rağmen elleri havada yerlerinde duruyorlardı.

“Yaklaşın lan yavaş yavaş.” dedi Selim gür sesiyle.Arkalarından Ali mevzisinden kalkıp yanlarına doğru gelirken ince bir ıslık sesi duyuldu, bu ses kanas sesiydi.

Ali’nin tam göğsüne isabet eden kurşun, üstünde yavaş ve kırmızı bir rengin yayılmasına neden olmuştu.Gözleri aniden kocaman olan Ali, sadece Şahin’in gözlerinin içine baktı ve yere yığıldı.

Silah sesleri devam ederken Şahin sadece ona doğru bakıyordu.Eslem ona doğru koşarak, elleriyle onu yere doğru fırlatıp mevzi almasını sağlamıştı.Şahin sürünerek yanına gittiğinde, Ali’in ağzından ve göğsünden akan kanları gördü.

“Dayan Ali’m” diyerek telsizden yardım istedi.Eslem’ yanlarına gelerek elindeki bezle göğsüne tampon yapmaya başladı.Şahin ağlayarak, “Dayan Ali, helikopter geliyor.Dayan kardeşim.” diye onun bilincini açık tutmaya çalışıyordu.

Ali gülümseyerek “Su.” dedi.Şahin hemen matrasından ona suyu içirdikten sonra, Ali ona bakarak, “Her yerim soğuyor komutanım, acı çekmiyorum ama kızımı kucağıma almak istiyorum.”

“Alacaksın kardeşim, beraber gideceğiz inşallah.”

“Komutanım artık sanmıyorum, ben gidmeyecek gibiyim sanki. Bedenimden canım çekiliyor sanki.”

“Bizimlesin Ali, bizimlesin.Buradasın.Koy vermek yok kendini.”

“Cebimde mektup var, onu Tuba’ya ver.”

“Kalkınca kendin ver Ali, dur kurban olayım.”

Ali duraksadı ve gökyüzüne doğru baktı.Uzun uzun baktıktan sonra ona dediği son cümle,

“Annem babam hayatta değil, beni anneannem büyüttü.Sana ailem olduğunu, bir şeye ihtiyacım olmadığını derken, yalan söyledim.Verdiğin parayı zarfa koyup eşime gönderecektim..”

Şahin ve Eslem’in gözünden yaşlar süzülürken Ali konuşmaya devam etti,

“Kimse senin gibi benim arkamda durmadı.Abi ben kızımın adını Eslem koysunlar istedim.Senin acı çeken yüreğine belki su serper diye.Mektubu oku ve Tuba’ya ver.

Hakkını helal et.”