1.Bölüm

Ayak sesleri geniş salonda yankılandı. Herkes neşeliydi, kahkahalar havada uçuşuyor, keyifli bir kalabalık geceye renk katıyordu. Sura, kuzeni Miray'ı görünce doğrudan yanına gidip kucakladı.

“Bebeğim, hayırlı olsun,” dedi içten bir tebessümle.

Miray onu görünce yüzü aydınlandı.
“Hoş geldin bebeğim, çok teşekkür ederim.”

O sırada Miray’ın sevgilisi Bora yanlarına yaklaştı.
“Hoş geldin Suracığım,” dedi, nazik ama samimi bir tonla.

Sura, kaşlarını hafifçe kaldırarak ciddi bir ifadeyle karşılık verdi:
“Bu ne samimiyet, damat bey? Biraz mesafeli olalım, lütfen.”

Miray, aralarındaki gerginliği eğlenceli bir tonda yumuşatmaya çalıştı.
“Sura halkı, mesafeni koru,” dedi gülerek.

Bora da gülümseyerek, “Sohbetinize doyum olmuyor,” deyip oradan uzaklaştı.

Sura, Miray’a döndü.
“Ben geçeyim artık hayatım,” dedi.
“Keyfine bak tatlım. Zaman ayırdığın için teşekkür ederim,” dedi Miray.
“Zaman ayrılmaz, yaratılır,” dedi Sura, dudaklarında hafif bir sırıtışla.

Miray bu cevaba gülümsedi.
Sura yerini aldı. Tam o sırada bir garson masasına birkaç şişe bıraktı. Sura şaşkınlıkla başını kaldırdı.

“Affedersiniz, ben bir şey sipariş etmedim,” dedi.

Garson saygılı bir ifadeyle yanıtladı:
“Bunlar beyefendi için hazırlandı.”

Sura’nın kaşları çatıldı.
“Beyefendi derken?” diye sordu.

Garson duraksamadan açıkladı:
“Bu masa Aslan Bey için rezerve edildi, bilmiyor muydunuz?”

Sura dudaklarını büzerek başını yana eğdi.
“Bilmiyorum canım. Ufak bir parti, kişi özel rezervesi de mi oluyormuş?”

Garsonun yüzü bir anda gerildi.
“Bu nasıl saygısızca bir konuşma?” diye çıkıştı.

Sura gözlerini devirerek yanıtladı:
“Kişi kendinden bilir işi. Senin beyefendinin kendisine saygısı olsa, bu illeti zaten içmezdi.”