🔆

22. Bölüm
Zeynep Yıldız'dan

120 dakika 7.200 saniye 432.000 salise toplam 2 saati. 2 saattir abim ameliyataydı vakit geçmek bilmiyordu o görüntü gözlerimin önünden gitmiyordu daha o yolla ilgili ne yaşıyacaktım her gözlerimi kapadığımda o görüntü gelecekti 8 yıl önceki Zeynep'le şimdiki Zeynep'in hiç bir farkı yoktu şuan anlamıştım zaman sadece bir saati yaşadıklarımız o saatlerin değerini anlamamız içindi. Kafamdaki susmayan seslere yenileri eklenmişti.
'Ah yazık abisinin sonu da annesi ve babası gibi olucak' dedi kafamda ki ses güldü
'Öyle deme şimdi üzülür' dedi bir diğeri gülerek
'Arkadaşlar bakın yapmayın böyle sonra zırlıyor' dedi seslerden biri kahkaha attı sonrada. Bu sesler her zaman vardı gitmek bilmiyor daha çok artıyorlardı kafamda. Yanımda oturan Buğlem ablaya döndüm mavi gözleri kan çanağı olmuştu kafamı ona omuzuna yasladım bu hareketim ile elini sırtıma koydu. Etrafta göz gezdirmeye başladım Gizem, Ela, Ali , Musa, Uğur, Umut abi, Yaren abla ve Emir herkes buradaydı Ela ile göz göze geldik buruk bir gülümseme geldi yüzüne aynı şekilde benimde yüzüme. Gözlerimi ellerime indirdim kandı üzerime baktım kandı 8 yıl öncede aynı renk üstüm kandı belkide bu renk lanetliydi başıma giren keskin ağrı ile yüzümü buruşturdum. Ben üzerimdeki kanlara bakarken elinde su şişesi ile gelen Ali vardı suyu uzattı.
"Su istermisin?" Dedi hayır demek isterdim ama ağrı git gide artıyordu ağrı kesici de istesem iyi olucaktı.
"Zahmet olmazsa bir de ağrı kesici getirebilirmisin başım çok kötü ağrıyor da." Dedim suyu aldığım sıra
"Bende var ağrı kesici." Dedi Gizem
Cüzdanını çıkartıp ağrı kesiciyi aldı ayağı kalkıp yanıma geldi ağrı kesiciyi elime alıp ağzıma attım Aliden aldığım su ile hapı yuttum.
"Teşekkür ederim." Dedim ikisine bakarak gülümseyerek yerlerine oturdular.
Elimdeki suyun paketini açıp oynamaya başladım aklıma gelen eski olayları tek tek kapatıyordum ama birinde takılı kaldım küçük Zeynep öylece giden kişiye bakıyordu.
"Abi gitmesin." Dedi kafamdaki küçük Zeynep annemi kayıp edeli 3 ay babamı kayıp edeli 1 ay olmuştu yakın tarihlerde vefat eden annem ve babam en büyük acımdı. Şimdi ise daha 2 yıllık bile olmayan oyun arkadaşım Uğur taşınıyor du abim ona gitmeleri gerektiğini demişti ben ise kabul etmiyordum.
"Abiciğim gitmeleri lazım Uğur burada mutlu değilmiş." Dedi abim bense kafamı sağa sola sallıyordum
Abim ile aşağı inmiştim onlara veda etmek için ikisi de orada durmuşlardı Uğur yüzüme bile bakmıyodu. Ne yani o bana veda etmiyecekmiydi Umut abi abime sarıldı sonrasında bana gelip sarıldı ama benim gözlerim Uğur yanıma gelecek mi diye bakıyordu en azından yanıma gelip hoşçakal dese bile yeterdi bana ama yoktu abime sarıldıktan sonra gitmişlerdi en büyük acımda yoktu. Aklıma bir başka anı daha geldi Umut abi bizi aramıştı abim bana Uğur seni unutmuş demişti bende inanmamıştım konuşma boyunca bana bir şey demesi için beklemiştim ama o gerçekten unutmuştu abime destek olmuştu diğer aramalarda da.
O zaman şimdi burada olmasının manası neydi neden gelmişti gitseydi ya eski zaman ki gibi.
"Zeynep elini yıkamak istermisin?" Dedi Ela
"Yok elim kana alıştı artık. Sorduğun için sağol." Dedim
"Peki sen nasıl istersen." Dedi Ela
"Bizim isteklerimiz önemli değil tabii." Dedi Emir
Sinir yavaş yavaş tepeme çıkıyordu ellerimde olan bakışlarımı Emire çevirdim.
"İnsanlar burda acısını yaşıyor sen gelmişsin kıytırık bir aile meselen yüzünden sataşıyorsun bana." Dedi Ela
"Kıytırık mı? Pardonda senin kıytırık dediğin benim hayatım." Dedi Emir
"Bu kızında hayatı söz konusu." Dedi Ela
"Benimde hayatım söz konuydu ama bu kadar ciddiye alınmadı." Dedi Emir içimdeki canavarın çıkmasına son cümle kalmıştı onu da söylerse benden günah giderdi.
"Aynı şeyler mi senin yaşadıklarınla onun yaşadıkları." Dedi Ela
Kimse karışmıyor du eğer ağızlarını açarsa cidden büyük olay çıkacaktı ama ben susmayacakatım bir kelime daha ederse beni susturmak için çabalıyacaklardı.
"Babamın bizi terk ettiğinde ondan büyüktüm o daha doğmamıştı acı nedir bilmez o." Dedi hadi bakalım susması için baya zaman vermiştim ama o daha konuşmuştu ayağı kalktım ağzıma geleni saymaya başladım.
"Bana bak sen anneni babanı en azından görebiliyorsun ben onların sadece resimlerden hatırlıyorum ne sesi ne kokusu ne bana sarılışları herşeyi ama herşeyi unuttum. Daha ölmenin ne olduğunu bilmediğim zamanlarda ailemi kayıp ettim ben. Şuncacık çocuktum ellerimin arasında annemin öldüğünde üstünden 2 ay geçti babamı kayıp ettim yuvam ailem herşeyim diye bildiklerim insanların üstüne küçük avuçlarımla toprak attım. Acıma ortak olan abim ise şuan durumunu bilmediğim bir ameliyatta ama sen buraya gelip destek olmak yerine hâlâ burda köpekleniyorsun ve bana acı nedir bilmez o diyorsun. Sizi terk edişini bu kıza değil annene sorucaksın babana sorucaksın bu kız nereden bilsin ayrılmaları veya annesi ile babasının evlenmesini yaptığın ima açık sen annen yaşındaki insana yaptığın ima kız kardeşin yaşındaki insana benim babamı aldı annen diyorsun ya ne kazanıyorsun söylesene." Dedim ve ekledim yüksek sesle
"Hiç bir şey kazanmıyorsun kendini yanlış avutmaktan başka hiç bir şey kazanmıyorsun." Dedim
"Yürü gerizekalı insalar ne derdin de sen ne derdindesin." Dedi Yaren abla
"Yanlışım mı var Yaren." Dedi Emir ayakta olduğum için Emirin yanına gittim tam karşısında geçicekken biri beni geriye çekti.
"Emir kardeşim herkes ailesinin derdinde sende aynı derttesin anlıyoruz ama bu kadarı fazla içeride kaç yıllık dostum acı çekiyor sen gelip burda olayla alakası olmayan kişiye hesap soruyorsun. Git hava al gel bir müddet gözüme gözükme." Dedi Umut abi beni geriye çekende oydu.
"Ne anlayış gösteriyorsun abi köpek bu köpek her zaman havlar." Dedim
"Haklısın abicim haklı ama neden burda olduğumuzu unutmayalım." Dedi Umut abi oda haklıydı abim için buradaydım.
"Şimdi de köpek mi olduk?" Dedi Emir
"Oldun benim gözümde her şey oldun bu davranışlarından dolayı. Eski Emirle alakan yok şuan İzmir'deki Emir kuyruk acısı ortaya çıkana kadarmış melek yüzlü şeytansın sen." Dedi Buğlem abla ayağı kalkıp yanımıza geldi
"Hepiniz adına özür diliyorum." Dedi Yaren abla
"Bunun yaptığı hatalardan dolayı özür dileme 2'dir aynı şey. Ben hava almaya çıkıyorum doktor çıkarsa beni arayın yoksa burda kalma amacım farkına varamıyacağım." Dedim
Koridorun soluna dönüp asansöre bindim son kata tıklayıp beklemeye başladım. Kapılar açılınca dışarı çıktım sürgülü kapılardan çıkıp dışarda ki boş banka oturdum. Karşı duvarı seyretmeye başladım bir kaç saat önceki halimden eser yoktu bugün mutlu geçiyordu ama nereden bilebilirdim ki.

🌙
Mustafa Uğur Keskin'den

Zeynep gitmişti kimse yanına gitmiyordu tek kalsın diye ama ben onu o acıyla tek bırakmak istemiyordum ayağı kalkıp gitmek için yürümeye başladım abimin adımı seslenmesiyle ona döndüm.
"Otur şuraya kız tek kalsın." Dedi abim aynı şeyi yapıyordu yanına yaklaşıp konuştum.
"8 yaşındaki Uğur yok artık senin karşında o kız bir kere tek bıraktım siz istediniz diye ama bir daha bırakmam." Dedim
"Ağzından tek kelime çıkarsa o konu ile alakalı seni bitiririm." Dedi abim
"Bu seferde Sinop'a mı taşınırız ama ben İzmiri sevmiştim. Geçti abi geçti o saf Uğur yok artık her türlü öğrenecek Zeynep ve sizin yaptığınız o hatayı size kök söktürerek aklınıza kazıyacak ikimizde küçük değiliz." Dedim ondan uzaklaştım Zeynep'in yanına gitmek için.
Bahsettiğim şey şuydu abim bundan 8 yıl önce bir kavgaya karışmıştı ve birini bıçaklamıştı benim sevgili ailemde oğulları ceza almasın diye taşınma kararı verdiler Tolga abide kavgada payı olmamasına rağmen gitmemizi onaylanmıştı kendi ailesini kayıp etmişti tabii o sıra benimde o zamanlarda Zeynep'le konuşmama izin vermemişlerdi onalara veda etmeye geldiğimizde bana Zeynep sana küstü yalanını demişlerdi bende mal gibi inanmıştım o gün gözleri bana baktığını bile hissetmiş bakmamıştım çocukluk aklı işte bana küstüğü için kırılmış yüzüne bakmamıştım.
Çünkü onlara göre Zeynep'le ben çok yakındık Zeynep acısının üstüne abisini de benden dolayı unutmasın diye gitmemizi kabul etmişti sonrada hiç bir şey olmamış gibi yaşadılar her Tolga abiyi aradığımızda abim Zeynep seni unuttu diyordu bu yüzdende ona bir şey demiyordum beni unutan kişiye ne diye bilirim ki. Tabii o zamanlar buna inanmıştım öğrendiğime göre Tolga abide aynı şeyleri diyormuş birbirimizi unutmak için bize bildiğin oyun oynamışlardı.
Tolga abi onu unutmasın diye beni unutturmuşlardı Zeynep'e. Bende de bu olayları abimin günlüğünden öğrenmiştim gidip abime hesap sorduğumda beni tehdit etmişti. Geri Ankara'ya taşındığımız da bana bu olayı unutmamı ve açık vermememi istemişti ona tabii abiciğim demiştim ama Zeynep'le artık bu olayı konuşmalıydım beni yanlış bilmesini istemiyordum çünkü deliler gibi aşıktım. Hislerimin farkına vardığımdan beri bir yalan konuşuyor olmuştum kendimi ona affettirmeden açılmak istemiyordum böyle yaparak daha çok benden nefret etmesini sağlamıştım ama onunla sahte olsa bile sevgililik yaşamayı seviyordum.
Yaptığım tam bir saçmalıktı Elanın Aliye hoşlanma durumunu kendi lehime çevirmiştim Alinin de Eladan hoşlandığını bile bile eğer o gün Zeynep'e Alinin de Eladan hoşlandığını deseydim ona söz verdirmek istemesem nasıl olurdu diye her gece düşünmüştüm yaptığım onca hataya rağmen onu çok sevmiştim sevdiğim için onca yalanı göze almıştım asla pişman değildim yanlış olduğunu bilsem bile onunla yan yana olmak Dünyaları vermişti bana.
Dışarı çıktığımda bankta oturan Zeynep'i gördüm en masum oydu bu olaylar içinde yaşadıkları zorluklara rağmen güçlü durmuştu kendi başına kaldığında yaşamıştı ne yaşadıysa üzüldüğün de tek kalınca ağlamıştı hep böyleydi.
"Zeynep üşürsün gel içeride oturalım." Dedim
"Niye geldin sen eskisi gibi beni bıraksana tek başıma." Dedi ona kelimelerin acıtmıyor artık demiştim ama kalbime ok gibi saplanmıştı kelimeleri.
"Giderim ben sen yeter ki geç içeri." Dedim
"Bırak beni düşünüyormuş ayaklarını benden gitmek isteyen sendin." Dedi birde bu olay vardı Zeynep'e benim burayı istemediğim için taşındığımızı demişlerdi.
"Gelmek isteyende benim." Dedim daha fazla bir şey saklamak istemiyordum.
"İnandık aynen." Dedi
"Yapma Zeynep böyle dediğin herşey de haklısın ama var bir şey." Dedim
Güveni bana karşı öyle bir kırılmıştı ki sayelerinde beni kötü gibi göstermişlerdi beni kızlarla taşşak geçen biri gibi tanıtmışlardı. Oysa ki ben Zeynep'le geçirdiğimiz anıları unutmamak için bir kağıda dökmüştüm olanları her gün açar onları okurdum.
"Var bir şey he. Evet kesinlikle bir nedeni bir açıklaması vardır sana göre." Dedi
"Var." Dedim
"Çocukmu kandırıyorsun sen?" Dedi
"Hayır bizi kandırmışlar onca sene." Dedim
"Ne diyorsun anlamıyorum bunu sonra konuşalım. Bırakın da acımı yaşıyım." Dedi
"Beraber yaşayalım beni dinledikten sonra hak vereceksin bana." Dedim
"Yapma Uğur sana inanmak istemiyorum şuan." Dedi
"Yapıcam artık birşeyleri öğrenme vaktin geldi." Dedim
"Daha ne olucak ya daha ne." Dedi
"Şu olanları atlatalım herşeyi ama herşeyi anlatcam sana." Dedim
"Uzak dur benden sana inanacağımı falan sanma ben sana inanmayı bırakalı aylar değil yıllar oldu." Dedi haklıydı o kadar çok haklıydı ki kendi doğrularımı bile yanlış bilir olmuştum.
"Ne desen haklısın ama üşümeni istemiyorum lütfen içeri girelim." Dedim yanakları elleri burnu kıpkırmızı olmuştu üstündeki kan lekesi kurumuştu.
"Uğur lütfen git." Dedi
"Giderim ama içeri gir." Dedim
"Git." Dedi
"Gir." Dedim
"Uğur-" Dedi ama telefonun çalmasıyla durdu yanındaki telefonu alıp aramayı açtı geliyorum dedikten sonra aramayı kapattı ayağı kalkıp hastaneden içeri girdi benim ona istemeyerek yaşattığımı o bana isteyerek yaşatıyordu. Onun ardından hastaneye girdim Tolga abiden haber vardı demek ki asansöre bindim ameliyathanenin olduğu kata geldim o kadar hızlı gelmiştim ki Zeynep'le aynı anda doktorun karşında durduk.
"Abimin durumu ne?" Dedi Zeynep
"Ameliyatı tamamladık ve kafadaki kanamayı durdurduk, akciğerine de müdahale ettik. Ancak hem kaza yerinde hemde iç ve dış kanama nedeniyle ciddi miktarda kan kayıbı yaşadı. Bu yüzden operasyon sırasında ve sonrasında kendisine acil kan takviyesi yaptık. Şu an yoğun bakımında ki takip sürecinde en büyük odak noktalarımızdan biri de bu kan değerlerini ve tansiyonu dengelemek. Önümüzdeki 24-48 saat kritik durumu hâlâ hassas ama elimizden geleni yapıyoruz." Dedi doktor
"Peki ne zaman normal odaya alınacak görebilirmiyiz şuan?" Dedi Zeynep heyecanla
"Normal odaya alınması ve uyanması için şuan çok erken kritik süreci atlatması gerekiyor. Yoğun bakım kuralları ve enfeksiyon riski nedeniyle şuan maalesef içeri alamayız ama odasına çıkarıldığı ilk gün ziyaret edebilirsiniz." Dedi doktor
"Anladım teşekkür ederim size abimi bana geri verdiğiniz için." Dedi kırık bir sesle
"Görevimiz." Dedi yanımızdan ayrılıp gitti Zeynep ise yanında ki ben olduğumu bilmeden kollarını boynuma sardı.
"Çok şükür, Allahım sen şifa ver abime." Dedi Zeynep kafasını omuzuma koyup sarılmaya devam etti bende kollarımı beline sardım kendime çektim ilkel bir duyguyla kafamı onun gibi omuzuna koydum ama boynuna yakın bir noktadaydım vanilyalı çiçek karışımı kokusu kalbimin küt küt atmasına sebep oluyordu heyecandan ölebilirdim. Bir kaç dakika sonra ayrıldı bende istemeyerek kollarımı çektim belinden ama bir ömür böyle kalabilirdim. Hiç bir şey demeden soluma kayarak arkama geçti arkada kim varsa ona gitti kim olduğunu bakmak için döndüm o kişi tabiikide kızlardı.
"Abim beni bırakmadı." Dedi mutlulukla kızlarla sarılırken ben arkamdaki duvara yaslanmış ona bakıyordum çok güzeldi.
"Zeynom." Dedi Ela
"Efendim." Dedi Zeynep
"Tolga abiden de haber aldık durumu da iyi." Dedi Gizem
"Tamam tamam anladım ben sizin derdinizi gidelim kantine yemem lazım birşeyler demi." Dedi Zeynep
"Ohh bizde sana kendimizi nasıl açıklarız diye düşünmüştük." Dedi Ela
"Düşün bakalım önüme. Yengem Umut abi ve diğerleri abim böyle görmek istemez bizi gidelim kantine birşeyler atıştıralım kabul etmeyeni ve bir şey yemeyeni abime şikayet ederim ona göre. Onunla uğraşmak zor." Dedi herkesi düşünmekten geri kalmıyordu.
"Bende ne zaman yemek yeriz diye düşünmüştüm." Dedi Ali
"Anlamadım." Dedi Zeynep
"Şaka vallahi şaka Tolga abi benim için baya önemli ben sadece yüzümüz gülsün diye dedim." Dedi Ali
"Al birini vur ötekine." Dedi Zeynep beni gösterdi sonrada Aliyi gösterdi.
"Ne desen haklısın yenge." Dedi Ali Elanın yanına geçti elini tuttu.
"Tolga abide dediği dedik insanmış." Dedi Gizem
"Ne?" Dedi Zeynep
" 'Kaburgalarım kırılsa bile seni bırakmam' demişti Zeynep'e
"Valla ya." Dedi Ela
"Hanginizi kime vurucağımı şaşırdım." Dedi Zeynep
"Sen zaten beni vurdun gülüm." Dedim içimdeki kıroyu durduramayarak.
"İçindeki kıroyu sustur Allah rızası için." Dedi Zeynep
"Musa sakin bunu örnek alayım deme aşırı cringe ti." Dedi Gizem
"Asla." Dedi Musa
"Ali sende Gizemin laflarını dinle." Dedi Ela
"Tamam güzelim." Dedi Ali
"Bir ablan olarak bir daha böyle laflar kurmamanı öneriyorum." Dedi Buğlem abla
"Bende abin olarak susmanı öneriyorum." Dedi abim
"Bir laf söyledik 7 kişi üzerimi geldi." Dedim
"Haklıyız ama kardeşim." Dedi Musa kafa salladım aynen der gibi asansöre binmiştik o sıra.
"Hiç bir itiraz istemiyorum yemek yedikten sonra herkes evine gitsin ben burda kalıcam." Dedi Zeynep
"Zeynep saçmalama istersen napıcaksın hastane köşelerinde abin duysa asıl sana kızar." Dedi Gizem
"Ya ben cümlenin başında ne dedim?" Dedi Zeynep
"İtiraz edebilirsiniz dedin." Dedi Ela
"Hayır istemiyorum dedim." Dedi Zeynep
"Hayır tam olarak itiraza açığım dedin." Dedi Ela
"Hayır sizde söyleyin öyle demediğimi." Dedi Zeynep
"Ela'm haklı." Dedi Ali
"Eloşum haklı." Dedi Gizem
"Ela bacım haklı." Dedi abim
"Ela haklı." Dedi Buğlem abla
"Ela haklı." Dedi Musa
"Hepsine katılıyorum." Dedim
"Yazıklar olsun size. Hepinizde emeğim var karşılığı bumuydu?" Dedi Zeynep
"Güzelim senden yana olmayı çok isterdim ama burda kalmana gönlüm el vermez." Dedim kolumu omuzuna atıp kendime çektim
"Demiyorum bir şey." Dedi Zeynep
"Haklı olduğumuz için." Dedi Ela
"Sana haklı kelimesi yasak bundan sonra ablacığım." Dedi Zeynep
"Yooo." Dedi Ela
Asansör kapısı açılınca kantin alanına gittik her ne kadar bir şey yokmuş gibi konuşsakta içimiz yanıyordu.
"Ne içersiniz?" Dedi Musa hepimiz oturken.
"Hepimize çay al canım." Dedi Gizem
"Tamam güzelim." Dedi Musa arkasını döndü ve gitti
"Zeyno çayları içtikten sonra bizim eve gidelim sen tek kalmak istemezsin şimdi." Dedi Gizem
"Ne gerek var ben tek kalırım." Dedi Zeynep
"Zeynep seni yeterince tanıyorum bu yüzden üstünü değiştirip bizde kalıyorsun." Dedi Gizem
"Gizo gerçekten gerek yok." Dedi Zeynep
"Zeynep." Dedi Ela
"Tamam üzerimi değiştirip onlarda kalıcam." Dedi Zeynep
"Adam ol." Dedi Ela
"Bunu nasıl yaptın?" Dedim
"Arada oluyor." Dedi Ela
"Uğraşmak istemediğim için oluyor." Dedi Zeynep
"Çaylarrr." Diye giriş yaptı Musa elindeki tepsiyi masaya koydu herkes önüne çayını aldı şekerini atıp karıştırdı şeker kullananlar.
"Yenge sen şeker kullanmıyor musun?" Dedi Ali
"O çayı şekersiz içip yanında yarım kilo tatlı yiyenlerden." Dedi Gizem
"Teessüf ederim." Dedi Zeynep
"Gitmeyin sevgilimin üzerine çayı böyle sevmesi suç değil." Dedim
"Sen aynı değilsin sanki." Dedi Musa
"Seven sevdiğini benzer kardeşim." Dedim
"Doğru." Dedi Ali
"Bozuk saat bile günde 2 kere doğruyu gösterir." Dedi Musa
"Bende teessüf ederim." Dedim
Birlikte hafifçe güldük çaylarımız bitince ayağı kalkıp hastaneden çıktık taksiye binip hepimiz ayrı yönlerden gidip evlere dağıldık günün yorgunluğu ile eve gelince uyumuştum yarın Allah bilir neler olacaktı.

- Bölüm Sonu -

Sarılmalarını üste koydum siz o görseli hastanede düşünün

Sizi seviyorumm

🤍