Oyunun Kuralı Değişti

“Aşk da önemli bir şeydir, ama seninle daha önemli.”

tam yanımda yükselen beyaz yalının ihtişamına bir kez daha baktım. Ardından başımı Arden'e çevirdim.
"Buralarda kimler yaşıyor böyle!?"
Arden kaşını kaldırdı.
"Neden sordun?"
"Şuna bir baksana!" Elimi yalıya doğru uzattım. "Yalı demek, malikâne demek hakaret olur. Burası bildiğin şato! ŞATO!"
Ardenin dudaklarının kenarını kıvırdı.
"Öyle mi dersin?"
"Evet! Bence burada çok önemli biri yaşıyor."
"Belki de."
Ona biraz daha yaklaştım. Sanki kimsenin duymaması gereken büyük bir sır verecekmişim gibi sesimi alçalttım.
"Evin önünde neden heykeller var ,
biliyor musun?"
Arden önce yalının cephesine, sonra bana baktı.
"Daha şık duruyordur."
Başımı iki yana salladım.
"Hayır, maksat gösteriş olsun. Başka bir sebebi yok. Çünkü bu tür insanlar paralarıyla hava atmayı sever."
Arden kollarını göğsünde birleştirdi.
"Nasıl insanlarmış onlar?"
"Zenginler işte!"
Sanki çok önemli bir konuda uzmanlığımı konuşturuyormuşum gibi işaret parmağımı kaldırdım.
"Tabaklarındaki bezelyeyi bıçakla böler, sonra ağızlarını sofradaki şık mendille silerler. Ama yanlarında kimse yokken çorbaya ekmek banarlar."
Arden güldüğünü anlamıyayım diye başını yere eğdil
"Hımm."
"Aynen öyle."
Son noktayı koymuş olmanın verdiği gururla elimi belime yerleştirdim.
Arden başını sallayarak yalının dış kapısına doğru yürümeye başladı. Ne yaptığını anlamadan kapının önüne ulaştı, elini kapıya uzattı ve kapıyı açıp içeri girdi.
Ardından dönerek bana baktı.
"E hadi, buyur."
Olduğum yerde kaldım.
Bir kapıya, bir de Arden'e baktım.
"Burası... sizin eviniz mi?"
Arden yüzünde kocaman bir sırıtışla başını salladı.
"Aynen öyle."
Biraz önce söylediğim sözleri taklit ediyordu.
Yüzümün yandığını hissettim.
Harika!
Az önce zenginlerin nasıl insanlar olduklarını anlatıp ev sahibini küçümsemiş, ardından da ev sahibinin oğlunun yanında durmuş ve bütün bunları hiç utanmadan söylemiştim.
Üstelik oğlu, bütün söylediklerimi duymuştu.
Arden'in sırıtışı yüzünden daha da utandım.
"Tek kelime etme," diye mırıldandım.
"Bir şey demedim ki."
"Yüzün konuşuyor zaten."
Kahkahasını bastırmaya çalışırken kenara çekildi.
Ben de başımı önüme eğip içeri girdim.
Daha ilk adımda gözlerim büyüdü.
Yalının bahçesi, dışarıdan göründüğünden bile büyüktü. Sağ taraf boyunca uzanan yemyeşil çimler, özenle budanmış çalılar ve rengârenk çiçekler sanki bir dergiden çıkmış gibiydi. Bahçenin sol tarafında, neredeyse alanın beşte birini kaplayan devasa bir havuz vardı. Güneş ışığı suyun üzerinde parlıyor, havuzun çevresindeki açık renkli taşlara yansıyordu.
Biraz ileride cam duvarları güneşin altında parlayan büyük bir sera göze çarpıyordu. İçinde hangi bitkilerin bulunduğunu uzaktan seçemiyordum ama girişinin çevresine yerleştirilmiş saksılar bile burayla özel olarak ilgilenildiğini gösteriyordu.
Bahçenin dört bir yanında irili ufaklı heykeller ve biblolar vardı. Bazıları ağaçların arasında, bazıları çiçek tarhlarının kenarlarında duruyordu. Bir köşede taş bir çeşme, diğerinde beyaz mermerden yapılmış bir kadın heykeli bulunuyordu.
Burası bahçe değil, açık hava müzesiydi resmen!
Üstelik bahçede yalnız da değildik. Her tarafta çalışan insanlar vardı. Birisi havuzun kenarında temizlik yapıyor, bir başkası çimleri biçiyor, iki kadın çiçeklerle ilgileniyordu. Seranın önünde duran bir adam elindeki sulama kabıyla bitkileri suluyordu.
Başımı yavaşça Arden'e çevirdim.
"Sen burada mı yaşıyorsun gerçekten?"
"Hayır, kıvırcık. Arada sırada ziyarete gelen uzaylıyım."
Gözlerimi devirdim.
"Bir kere de düzgün cevap ver."
"Ne diyeceğimi şaşırdım. Hayatında ilk kez bahçe mi görüyorsun?"
"Bahçe gördüm tabii! Ama bu bahçe değil ki. Burada kaybolsam beni ancak yarın bulurlar."
Arden güldü.
"Kaybolursan haber ver, aramaya çıkarız."
"Çok komiksin."
"Sen de bunu sık sık söylüyorsun."
Cevap vermeyip önümü döndüm.
Dış kapıdan evin girişine kadar uzanan taş yolda yürümeye başladık. Yalıya yaklaştıkça binanın büyüklüğü daha da belirginleşiyordu. Yüksek sütunları, geniş pencereleri ve mermer basamaklarıyla burası gerçekten bir şatoyu andırıyordu.
Evin önüne geldiğimizde Arden kapının üzerindeki kocaman tokmağı tuttu ve bir kez vurdu.
Beklemeye başladık.
Beş saniye...
On saniye...
Yirmi saniyeye yakın bir süre sonra kapı açıldı.
Karşımızda beyaz önlüklü bir kadın belirdi. Arden'i görür görmez yüzüne nazik bir gülümseme yerleşti.
"Hoş geldiniz, Arden Bey."
"Hoş bulduk."
Arden içeri girdi. Ben de hemen arkasından ilerledim.
Evin içi, dışarıdan göründüğünden bile büyüktü. Yüksek tavanlı giriş salonunun ortasında büyük bir avize asılıydı. Parlak mermer zeminde ışıklar yansıyor, duvarlardaki tablolar ve altın renkli çerçeveler her köşeye ayrı bir gösteriş katıyordu.
Tam etrafı incelemeye dalmıştım ki karşımızda bir kadın belirdi.
Bir an irkildim.
Kadın sanki düğüne değil de kraliyet balosuna katılacakmış gibi hazırlanmıştı. Vücudunu saran, yere kadar uzanan simsiyah bir elbise giymişti. Straplez kesimi omuzlarını açıkta bırakıyor, belini zarifçe vurguluyordu. Elbisenin sade kumaşı aşağı doğru hafifçe genişleyerek yere dökülüyordu.
Omuzlarına aldığı uzun, beyaz kürk siyah elbiseyle çarpıcı bir tezat oluşturuyordu. Kürkün uçları yere kadar uzanıyor, kadın hareket ettikçe hafifçe peşinden sürükleniyordu.
Boynunda ve bileklerinde parlayan pırlantalar göz alıcıydı. Fakat en çok dikkatimi çeken, boynuna taktığı büyük, elmas taşlı kolyeydi. Hafif dalgalı saçları özenle şekillendirilmişti. Kırmızı ruju ve ağır göz makyajı, en fazla kırk sekiz ya da kırk dokuz yaşlarında görünen kadının yüzünü daha keskin gösteriyordu.
Arden kadına döndüğünde kadın hemen konuştu.
"Oğlumm, sonunda geldin!"
Arden'in yüzündeki ifade bir anda değişti.
"Geri gideceğim anne."
Kadının gülümsemesi silindi.
Tam o sırada gözleri beni buldu.
Beni baştan aşağı süzdü. Bakışlarında öyle bir küçümseme vardı ki bir an üzerimde bir şey mi var diye kendime baktım.
Sonra yeniden yüzüne döndüm.
Kadın dudaklarını küçümsercesine büktü.
"Bu da kim, Arden? Evsizleri ne zamandır içeri alıyoruz?"
Pardon?
Bir an gerçekten bana söylemediğini düşündüm.
Sonra elimi kaldırıp kendimi işaret ettim.
"Evsiz mi? Bana mı dediniz?"
Kadın kaşını kaldırdı.
"Evet, sana. Etrafı kirletmeden hemen çık şu evden."
Şaka yapıyor olmalıydı.
Ama yüzündeki ifadeye bakılırsa hiç de şakaya benzemiyordu.
Hızla Arden'e döndüm.
"Arden!"
O da bana baktı.
"Evsizlere mi benziyorum?"
Arden beni baştan aşağı süzdü.
"Yok."
Kollarımı göğsümde birleştirip somurttum.
Arden'in dudaklarından kısık bir gülüş kaçtı.
Gözlerimi ona çevirdim.
"Komik mi?"
"Biraz."
"Seninle sonra görüşeceğiz."
Arden gülümsemesini bastırıp annesine döndü.
"Anne, bu arkadaşım Elfida."
Kadın ikimize sırayla baktı.
"Sevgiliniz misiniz?"
Aynı anda cevap verdik.
"Hayır!"
Seslerimiz giriş salonunda yankılandı.
Birbirimize dönüp baktık.
Neden herkes bize bu soruyu soruyordu?
Kadın gözlerini kıstı. Bakışları üzerimde dururken dudaklarında anlamlandıramadığım bir gülümseme belirdi.
"Umarım öyledir."
Bu kez ben de gözlerimi kıstım.
Neden? Beni oğluna yakıştırmamış mıydı, yoksa tam tersine, aramızda bir şey olmasını mı istiyordu?
Her neyse.
Bakışlarımı ondan ayırmadım. Onun meydan okuyan tavrına aynı şekilde karşılık verdim.
Arden bir anda aramıza girdi.
"Hadi Elfida, gidelim."
Kolumdan tutup beni merdivenlere doğru çekiştirmeye başladı.
"Bir dakika, daha yeni geldik!"
"Fikrini değiştirmeden önce yukarı çıkalım."
"Annenin beni evsiz sanması fikrimi değiştirmedi mi sence?"
Arden kahkaha attı.
"Sen de kadına bezelye ve çorba konusunda ders verdin, kıvırcık. Bence berabersiniz."
"Arden!"
Gülerek merdivenleri çıkmaya devam etti.
Üst kata ulaştığımızda karşısına çıkan ilk kapıyı araladı.
"Bekle burada."
Ardından içeri girdi.
Ben de peşinden girdim ve etrafa bakındım.
Burası bir yatak odasıydı. Hatta tahminime göre Arden'in yatak odasıydı ama odada onun kişiliğini yansıtan tek bir şey bile yoktu.
Duvarlar dümdüz beyazdı. Yatak sadeydi. Dolap büyüktü ama üzerinde hiçbir süs ya da kişisel eşya bulunmuyordu. Oda temiz ve düzenliydi fakat bir otel odasından farksızdı.
Ne bir fotoğraf...
Ne bir kitap...
Ne de bir insanın burada yaşadığını belli eden küçük bir ayrıntı.
Arden'in odası olduğuna inanmakta zorlanıyordum.
Bu kadar gösterişli bir evin içinde, böylesine sıradan bir oda.
Sanki buraya ait olmak istemiyordu.
Arden dolabını açıp birkaç parça eşya çıkardı. Hepsini küçük bir çantaya yerleştirdi.
"Bu kadar mı?" diye sordum.
"Evet."
"Bu kocaman evde senin bütün hayatın bir çantaya mı sığıyor?"
Elindeki tişörtü çantaya koyarken duraksadı.
Bir an yüzüne baktım.
Sonra sorduğum sorunun gereksiz olduğunu düşünerek bakışlarımı kaçırdım.
"Boş ver," dedim. "Seni sorgulamıyorum."
Arden çantanın fermuarını kapattı.
"Biliyorum."
Sesinde az önceki şakacı tondan eser yoktu.
Çantayı eline alıp kapıya yöneldi.
"Hadi gidelim."
Ben de hiçbir şey söylemeden peşinden çıktım.
Alt kata indiğimizde annesi hâlâ kapının yakınında duruyordu. Bizi bekliyormuş gibiydi.
Tam dışarı çıkacakken Arden'in kolunu tuttu.
"Oğlum..."
Arden durdu.
Kadının sesi bu kez daha yumuşaktı.
"Lütfen artık eve gel."
Arden birkaç saniye boyunca annesinin yüzüne baktı.
Sanki söyleyecek çok şeyi vardı ama hiçbirini söylemek istemiyordu.
Sonunda kısa bir cevap verdi.
"Birkaç işim var, anne. Akşam eve gelirim."
Kadının yüzünde belli belirsiz bir rahatlama belirdi.
"Gerçekten mi?"
"Evet."
Arden kolunu nazikçe kurtardı ve kapıdan çıktı.
Ben de arkasından yürüdüm.
Bahçeyi geçerken başımı ona çevirmedim. Ailesiyle arasında ne olduğunu merak ediyordum elbette. Bir insan neden böylesine büyük bir evden uzak durmak isterdi? Annesi onun eve gelmesini istiyordu ama Arden sanki burada geçirdiği her saniyeden kaçmak istiyordu.
Üstelik odası da...
Başımı hafifçe salladım.
Hayır.
Onunla uğraşmayacaktım.
Anlatmak isterse anlatırdı.
Ben sormayacaktım.
Öğlene doğru İncila'yı hastaneden çıkarmışlardı.
Arden, Umay, Karaca, Bora, İncila ve ben birlikte yemek yemeye gitmiştik. İncila'nın iştahı yerine gelmiş, masadaki herkesle ayrı ayrı konuşmaya başlamıştı. Karaca'nın anlattığı saçma bir olaya öyle çok gülmüştük ki yan masadakiler bile dönüp bize bakmıştı.
Yemekten sonra İncila'yı da alıp Umaylara geçtik.
Umay ve Karaca salonda yan yana oturmuş, yine kendi dünyalarına dalmışlardı. Ben de koltuğun köşesine kıvrılmış, onları dinliyordum.
Sohbetlerinin konusu makyaj malzemeleri, indirimdeki kıyafetler, en popüler güzellik merkezleri ve magazindeki ünlü erkeklerdi.
Özellikle sonuncusu...
Bu ikisinin ilgi alanları o kadar uyuşuyordu ki bir noktadan sonra beni tamamen unutmuşlardı.
"Hayır ama o adamın eski sevgilisine bak!" dedi Umay. "Ben olsam bir daha sokağa çıkamam."
Karaca kahkaha attı.
"Sen önce kendi eski sevgilini anlat."
"Benim eski sevgilim yok!"
"Tabii canım."
Gözlerimi devirdim.
Benim hayatımda yarışlar, motorlar ve egolu bir gerizekâlı vardı. Bunlar ise bir ünlünün eski sevgilisinin yeni sevgilisini konuşuyorlardı.
Tam sıkıntıdan telefonumu çıkaracaktım ki kapıdan gelen sesle başımı kaldırdım.
İçeri İncila ve Bora girdi.
El ele tutuşmuşlardı.
Bir süre onları öylece izledim.
Sonra gözlerim Bora'nın üzerindeki kıyafete kaydı.
Başında bir prenses tacı, sırtında kelebek kanatları vardı. Elinde süslü, pembe bir oyuncak asa tutuyordu. Pantolonunun üzerine de İncila'nın tütü eteğini giymişti.
Etek ona o kadar küçüktü ki her adımında biraz daha gerilecekmiş gibi duruyordu.
İncila'nın elindeyse oyuncak bir kılıç vardı.
Umay'ın ağzı açık kaldı.
kahkahalarımız bütün salonu doldurdu.
Umay "BORA! SENİN BU HÂLİN NE?"
Bora ağzını açtı ama İncila hemen araya girdi.
"O Bora değil!"
Hepimiz ona döndük.
İncila, Bora'nın elini daha sıkı tuttu.
"O Babaanne Peri!"
Karaca kıkırdadı.
"Ne perisi?"
"BABANNE PERİ!"
Bu kez hepimiz kahkahaya boğulduk.
Ben gözlerimden yaş gelene kadar gülüyordum.
"Neden babaanne?" diye sordum güçlükle.
İncila son derece ciddi bir ifadeyle cevap verdi.
"Çünkü o, Prenses Peri'nin babaannesi."
Umay koltuğa yığıldı.
"Prenses Peri kim peki?"
İncila cevap vermek yerine Bora'nın elini bıraktı ve odadan koşarak çıktı.
Bora olduğu yerde kalmıştı. Başındaki tacı düzeltip bize baktı.
"Biriniz bana yardım edebilirmisiniz?"
"Hayır!" dedik hep bir ağızdan.
Tam yeniden gülmeye başlayacaktık ki İncila geri döndü.
Ama bu kez yalnız değildi.
Arden'in elini tutmuş, onu salona doğru çekiştiriyordu.
Arden'in üzerinde neredeyse patlamak üzere olan, çok güzel pembe bir elbise vardı. Başına bir taç takılmıştı. Ayaklarındaki pembe topuklu ayakkabılar ise o kadar küçüktü ki ayakkabıların içine yalnızca parmaklarını sokabilmişti.
Bir an nefes almayı unuttum.
Sonra kahkaha krizine girdim.
"ARDEN!"
Umay'ın çığlığıyla hepimiz ona döndük.
Umay iki eliyle başını tuttu.
"O BENİM EN SEVDİĞİM ELBİSEMDİ!"
Arden aşağıya, elbisesine baktı.
Sonra Umay'a döndü.
"Dürüst ol. Bana daha çok yakıştı."
Karaca koltuğun kenarına tutunmuş, gülmekten konuşamıyordu.
Bora'nın yüzünü ise taç ve kanatlar yüzünden tam göremiyordum ama omuzlarının sarsılışından onun da bizden farklı olmadığını anladım.
Umay hızla Arden'e doğru yürüdü.
"ÇIKAR ONU HEMEN!"
Arden bir anda elbisesinin eteklerini iki eliyle tutup koşmaya başladı.
"YAKALAYABİLİRSEN!"
"ARDEN!"
Umay peşinden koşarken Arden salonun diğer ucuna kaçtı.
İncila ise alkışlayarak onları izliyordu.
"Prenses peri kaçıyor!"
Ben gülmekten karnımı tutuyordum.
Sanırım bu sahneyi hayatım boyunca unutamayacaktım.
Özellikle de Arden'in topuklu ayakkabılarla koşmaya çalışırken çıkardığı sesleri...
Akşam yemeği için masaya oturduğumuzda İncila'nın tabağındaki sebzelerle savaş hâlindeydim.
"İncila, hadi. Şunları da ye."
"İstemiyorum!"
"Biraz önce karnım aç diye ortalığı ayağa kaldıran sen değil miydin?"
"Ben tavuk istiyorum!"
Parmağıyla sofradaki tavuk butlarını gösterdi.
Kaşlarımı çattım.
"Önce sebzelerini yiyeceksin."
"Yemem! İstemiyorum!"
"İncila, bütün gün doğru düzgün bir şey yemedin."
Tam yeniden itiraz edecekken Arden araya girdi.
"Tavuk yemek istiyorsa prenses tavuk yiyecek."
Sonra hiç tereddüt etmeden İncila'nın tabağına bir tavuk butu koydu.
Arden'e döndüm.
"Gerçekten çok yardımcı oluyorsun."
Omuz silkti.
"Ne var? O bir prenses."
İncila hemen itiraz etti.
"Hayır! Ben şövalyeyim, prenses sensin!"
Masadakiler kahkahaya boğuldu.
Arden elini göğsüne götürdü.
"Ben mi?"
"Evet!"
"Benim gibi yakışıklı bir şövalye olamaz mı?"
"Olmaz!"
İncila'nın kesin cevabıyla bir kez daha gülmeye başladık.
Tam o sırada Bora'nın sesi duyuldu.
"Karaca, sen neden yemiyorsun?"
Karaca başını kaldırdı.
"Çok aç değilim."
Bora kaşlarını çattı.
"Geldiğinden beri doğru düzgün bir şey yemedin."
Ona baktım.
Gerçekten de Karaca öğle yemeğinde pek bir şey yememişti. Kahvaltı yapıp yapmadığını bile bilmiyordum. Ama Karaca hep böyleydi yemek yiyince obez olacağını sanıyordu onun güzellik takıntısı vardı
"Karaca Hanım kilo almamak için kendine eziyet ediyor," dedim.
Karaca gözlerini devirdi.
"Elfida!"
Bora şaşkınlıkla ona döndü.
"Niye? Sen kilolu değilsin ki."
"Gel de bunu ona anlat."
Karaca saçlarını omzunun arkasına attı.
"Güzellik bir kadının en önemli silahıdır. Güzel olmak için önce zayıflamam lazım."
Bora'nın yüzündeki ifade değişti.
Birkaç saniye boyunca Karaca'ya baktı.
"Sen gerçekten şu ana kadar gördüğüm en güzel kızsın."
Karaca'nın yüzü anında kızardı.
Bora da ne söylediğini yeni fark etmiş gibi bakışlarını kaçırdı.
"Y-yani... fena değilsin işte."
Masada küçük bir kıkırtı yükseldi.
Karaca önündeki bardağa uzanırken yüzünü saklamaya çalışıyordu.
Ben ise gülümsememi gizlemek için başımı tabağıma eğdim.
Bora'nın Karaca'ya bakışlarını görmemek mümkün değildi.
Bu ikisi de ayrı bir meseleydi.
Tam yeniden sohbete dönecekken telefonumun zil sesi duyuldu.
Masadaki herkes sustu.
Telefonumu elime alıp ekrana baktım.
Annem arıyordu.
Bugün onu en az on kere aramıştım ama hiçbirine cevap vermemişti.
Sandalyemi geriye itip ayağa kalktım.
"Ben bir bakıp geleyim."
Koridora geçip telefonu açtım.
"Alo?"
"Alo, İncila yanında mı?"
"Yanımda. Neredeydin sen?"
Annemin sesi yorgun geliyordu.
"Biraz kafamı toparlamam gerekiyordu."
Bugün bana anlattıklarından sonra ona eskisi gibi kızamıyordum. Aklımda hâlâ cevabını bulamadığım bir sürü soru vardı ama hepsini şimdi sormak istemiyordum.
"Peki."
Kısa bir sessizlik oldu.
"Müsaitsen İncila'yı alayım."
"Tamam. Ben getiririm."
"Olur."
Telefonu kapatıp birkaç saniye elimde tuttum.
Ardından derin bir nefes alarak salona döndüm.
Sofra yavaş yavaş toplanıyordu. Arden ve İncila koltuğa oturmuş, telefondan bir şeylere bakıp gülüşüyorlardı.
Onları izlerken istemsizce gülümsedim.
İncila'nın Arden'e bu kadar çabuk alışmasına şaşırıyordum. Normalde insanlara hemen güvenmezdi ama Arden'le arasında tuhaf bir anlaşma vardı.
"Ben İncila'yı eve bırakıp geleyim," dedim.
Arden başını kaldırdı.
"Neden? Biraz daha kalsaydı."
"Annem merak etmiş."
"Peki."
İncila'ya döndüm.
"Hadi bakalım, montunu al."
İncila koltuktan atlayıp vestiyere koştu.
Arden bana baktı.
"Benimde gelmemi istermisin?"
"Yok, gerek yok."
Bir an yüzüme baktı.
"Tamam."
Çantamı alıp İncila'nın peşinden çıktım.
Umayların evine yeniden döndüğümde Umay'ı salonda elbisesiyle, saçlarına maşa yaparken buldum.
Kapıdan içeri girerken ona baktım.
"Bir yere mi gidiyorsun?"
Umay aynadan bana döndü.
"Lian şerefsizi Arden'den rövanş istemiş. Onların yanına gideceğiz."
İçimden Lian'a birkaç güzel söz söyledim.
Kaşlarım çatıldı.
geçenki maçtan sonra zaten görüşeceğimizi söylemisti
Bir an duraksadım.
"Karaca nerede?"
"O da onlarla gitti. yardım için Bora istedi"
"ne yardımı?"
Umay dudaklarını büzdü.
"İşte hazırlık falan. Çok da bilmiyorum Bora karacadan ayrılmak istemiyorum demiyorda yardım lazım diyor."
kıkırdadım
"Peki," dedim. "Ben de hazırlanıp geleyim."
Yukarı çıkıp üzerimi değiştirdim.
Lacivert ve beyaz desenli, straplez kesimli bir üst giydim. Belime oturan üst, aşağı doğru sivrilerek uzanan bandana desenli ucuyla farklı bir hava katıyordu. Altıma açık mavi, bol kesimli ve düşük belli bir kot pantolon geçirdim. Pantolonun geniş cepleri, yırtık detayları ve kumaştan yapılmış küçük fiyonkları kombine hareket katıyordu. Bacaklarıma dolanan gümüş renkli zincirler ise görünümümü daha da dikkat çekici hâle getiriyordu. Bol paçalı pantolonumu beyaz spor ayakkabılarımla tamamladım.
Saçlarımı açık bıraktım ve hafif bir makyaj yaptım.
Aynaya son bir kez baktıktan sonra aşağı indim.
Umay çoktan hazırdı.
"Motorunla mı gideceğiz?" diye sordu.
"Evet."
Kasklarımızı alıp dışarı çıktık. Motoruma binerek Umay'ın tarif ettiği yere doğru yola koyulduk.
Umay'ın tarif ettiği yere vardığımızda motoru durdurur durdurmaz kalabalığa doğru koşmaya başladığını gördüm.
"Umay, yavaş!"
Beni duyduğundan bile emin değildim.
Motorumu park edip peşinden gittim. Etrafıma baktıkça kaşlarım çatılıyordu.
Burası araba yarışı için hiç uygun bir yere benzemiyordu.
Kocaman bir deponun çevresinde insanlarla doluydu. Kapının önünde kümelenmiş gruplar yüksek sesle konuşuyor, içeriden gelen müzik dışarıdaki gürültüye karışıyordu. Ama ortalıkta yarış için hazırlanmış tek bir araba bile yoktu.
Umay'a seslendim.
"Doğru yere geldiğimize emin misin?"
Beni duymamış olacak ki kolumdan tutup çekiştirdi.
"Hadi, Elfida!"
İç çekerek peşinden gittim.
Depoya yaklaştıkça müzik daha da yükseliyordu. Dans eden insanların arasından güçlükle sıyrılıp içeri girdik.
Burası bir depodan çok parti alanını andırıyordu. Tavandan sarkan rengârenk ışıklar duvarları aydınlatıyor, yüksek sesli müzik bütün mekânı titretiyordu. İnsanlar bir yandan dans ediyor, bir yandan da deponun ortasındaki bölüme doğru toplanıyordu.
Kalabalığın arasından geçip Umay'ın yanında durdum.
Tam etrafa bakınırken Karaca'nın bize doğru geldiğini gördüm.
Yüzündeki ifade her zamankinden farklıydı. Hem heyecanlı hem de gergin görünüyordu.
"Dövüş için hazır mısınız?" diye sordu.
Kaşlarımı çattım.
"Ne dövüşü?"
Umay bana döndü.
"Rövanş yapacaklar ya, söylemiştim."
Bir anda içime kötü bir his çöktü.
"Bir dakika... Yarışmayacaklar mı?"
Umay pbaşını iki yana salladı.
"Bizim buralarda rövanş, senin bildiğin gibi değil. Kimin daha güçlü olduğunu dövüşerek görürler."
Yutkundum.
"Peki..."
Sesimin titremesine engel olamıyordum.
"Arden bunu yapabilecek mi? Yani... Lian'ın üstesinden gelebilir mi?"
Umay omuzlarını kaldırdı.
"Göreceğiz."
Bu cevap içimi hiç rahatlatmamıştı.
Tam bir şey daha soracaktım ki mekândaki müzik kesildi.
Ardından bir mikrofon sesi duyuldu.
"HERKES YERİNE! DÖVÜŞ BAŞLAMAK ÜZERE!"
Kalabalık bir anda hareketlendi.
Umay ve Karaca'yı takip ederek ringe doğru yürümeye başladım.
Sonra onu gördüm.
Ringi.
Kalbim bir anlığına duracak gibi oldu.
Bu, televizyonda gördüğüm sıradan bir ring değildi. Dövüş alanının çevresi kalın, sert camlarla kapatılmıştı. Giriş kapısı dışında içeriden çıkış yoktu. Kalabalık, camların etrafında halka oluşturmuş, heyecanla içeriye bakıyordu.
Burada bildiğin kafes dövüşü olacaktı!
Nefesim daraldı.
Tam o sırada Arden'in içeri girdiğini gördüm.
Üzerinde siyah bir eşofman vardı. Üstü çıplaktı ve ellerine sargı bezine benzeyen bir şeyler dolamıştı.
İçeri adımını atar atmaz kalabalık ayağa kalktı.
"ARDEN! ARDEN! ARDEN!"
İnsanlar onun adını bağırıyor, bazıları yumruklarını havaya kaldırıyordu.
Arden'in burada ne kadar tanındığı ve sevildiği çok açıktı.
Ama benim aklım kalabalıkta değildi.
Gözlerim ondaydı.
Yüzüne dikkatlice baktım. Her zamanki rahat tavrını takınmaya çalışıyordu ama çenesinin sıkılışından gergin olduğunu anlayabiliyordum.
Bir an göz göze geldik.
Bana baktı.
Ben de ona.
İçimden tek bir şey geçiyordu.
Lütfen kendine dikkat et.
Ardından başımı diğer tarafa çevirdim.
Lian da ringe girmişti.
Arden'in aksine üzerinde beyaz bir atlet vardı. Omuzlarını geriye atıp kalabalığı selamladıktan sonra Arden'in karşısında durdu.
İkisi birbirine bakarken aralarındaki gerilim, ringin dışından bile hissediliyordu.
Tam dövüşün başlayacağını düşünürken Lian elini kaldırdı.
"Bir dakika!"
Mikrofonu eline aldı.
"Ortaya bir bahis koymadan dövüşeceğimi sanmıyorsun herhâlde."
Kalabalıktan birkaç kişi bağırarak onu destekledi.
Arden sabırsızca iç çekti.
"Bir milyon koyuyorum."
bir milyonmu? bu çok paraydı.
Lian başını iki yana salladı. Ardından küçümseyen bir ifadeyle dilini şaklattı.
"Cık cık cık... Bu sefer para için dövüşmeyeceğim."
Arden kollarını göğsünde birleştirdi.
"Ne istiyorsun, Lian?"
Lian'ın yüzünde yavaşça pis bir gülümseme belirdi.
"Sevgilini."
Bir an duyduklarımı anlamlandıramadım.
Ne?
Arden'in sevgilisi mi vardı?
Kalabalığın içinden şaşkınlık dolu bir uğultu yükseldi.
Yanımda Umay'ın kaşları çatıldı.
"Arden'in sevgilisi yok ki."
Karaca kollarını göğsünde birleştirdi.
"Burada bir şeyler dönüyor."
Hiçbir şey söylemeden ringe bakmaya devam ettim.
Lian'ın ne demek istediğini anlamaya çalışıyordum.
Arden'in yüzü gerilmişti. Gözleri bir anlığına yeniden beni buldu.
Bu kez bakışlarında başka bir şey vardı.
Sanki bana bir şey anlatmak istiyor, ama bunu herkesin önünde yapamıyordu.
Sonra Lian'a döndü.
"Benim sevgilim yok, kaltak."
Sesi soğuktu.
Lian ise bundan hiç etkilenmiş gibi görünmüyordu.
Aksine, başını yavaşça çevirip bana baktı.
Göz göze geldiğimizde dudakları kötü niyetli bir gülümsemeyle kıvrıldı.
İçimdeki bütün huzursuzluk bir anda büyüdü.
Neden bana bakıyordu?
Neden özellikle beni seçmiş gibi sırıtıyordu?
Arden'in az önceki bakışları zihnimde yeniden canlandı.
Bana bir şey anlatmak istiyordu.
Lian'ın yüzündeki o iğrenç gülümsemeye bakarken kalbim hızla atmaya başladı.
NE BOK DÖNÜYORDU BURADA?!