Ölüm hiç bu kadar acıtmamıştı

"Yalnızlık paylaşılmaz, paylaşılsa yalnızlık olmaz.”

Arden'in dövüşünün üzerinden bir hafta geçmişti. Yurda hâlâ dönmemiştik. Bizi bulmaya çalıştıklarını düşünmüyordum. Bence artık aramayı bırakmışlardı. Karaca da buraya oldukça alışmıştı. O, Umaylarla vakit geçirirken ben annemlere doğru yola çıkmıştım.

Dün beni aramış, akşam yemeğini onlarla yememi istemişti. Önce şiddetle karşı çıkmıştım. Hatta gitmeyeceğimi defalarca söylemiştim. Fakat araya İncila'yı da sokunca kabul etmek zorunda kalmıştım. İncila'nın adını kullanarak beni ikna etmeyi başarmıştı.

Annemlerin evinin önünde durduğumda motorumu park edip kaskımı çıkardım. Birkaç saniye kapıya baktım. Buraya en son ne zaman geldiğimi hatırlamaya çalıştım ama zihnimde birbirine karışmış görüntülerden başka bir şey yoktu. Derin bir nefes alıp bahçeyi geçtim ve kapıyı çaldım.

Birkaç dakika sonra kapı açıldığında karşımda annemi buldum. Önce yapılı saçlarına, ardından üzerindeki şık kazak ve pantolona baktım.

Dışarıdan bakıldığında normal giyinmiş sayılabilirdi ama benim annem rahatına fazlasıyla düşkün bir kadındı. Evde çoğunlukla salaş tişörtler ve eşofmanlar giyerdi. Üzerindeki kıyafetlerin çoğunda çamaşır suyu lekeleri olurdu. Saçlarını da genellikle başının üzerinde dağınık bir topuz yapardı.

Oysa şimdi saçlarını yukarıdan at kuyruğu yapmış, üzerine bordo renkli şık bir kazak ve siyah kot pantolon giymişti. Bu görüntüsü bana oldukça yabancı gelmişti. Yine de yakışmadığını söyleyemezdim. Gerçekten çok güzel görünüyordu.

Yüzünde kocaman bir gülümsemeyle,

"Hoş geldin kızım." dedi ve içeri girmem için kenara çekildi.

Yüzümdeki düz ifadeyle

"Hoş buldum." deyip içeri girdim.

Annem kapıyı kapattıktan sonra önden yürüyerek beni mutfağa götürdü

"Geç otur masaya"

dediğini yapıp masaya oturmuştum ama

sonra birden dona kaldım

Çünkü masa donatılmıştı.

Üstelik üzerindeki yemeklerin neredeyse hepsi benim en sevdiğim yemeklerdi. Bir an ne yapacağımı bilemedim. Annem benim en sevdiğim yemekleri gerçekten biliyor muydu?

Yoksa hepsi yalnızca bir tesadüf müydü?

Annem tezgâhtan bir tabak alıp masaya döndü. Elindeki tabağa baktığımda gözlerim biraz daha büyüdü.

Lahana sarması...

Evet,en sevdiğimdi.

Tabağı bana doğru uzatırken yüzündeki gülümseme biraz daha belirginleşti.

"Küçükken çok severdin. Hâlâ seviyor musun bilmiyorum ama tadına bakmak ister misin?"

Önce gözlerine, sonra tabağa baktım. Bakışları beklenti doluydu. Sanki vereceğim cevabın onun için ne kadar önemli olduğunu biliyordum. Elimi tabağa uzatmayı düşündüm. Hatta neredeyse alacaktım.

Ama son anda vazgeçtim.

"Hayır, sevmem." dedim soğuk bir sesle.

Ardından gözlerimi ondan ayırmadan ekledim:

"Küçükken sevdiğim hiçbir şeyi sevmiyorum artık."

Neyden bahsettiğimi çok iyi anlamıştı. Yüzündeki gülümseme silindi. Dudaklarını birbirine bastırarak üzüntüsünü gizlemeye çalıştı.

"Anladım."

Aramızdaki sessizliği bozmak için başka bir konuya geçtim.

"İncila nerede?"

"Kemal'le dışarıda yiyecekler."

Kemal, annemin kocasıydı. Oldukça kötü bir adamdı. Alkolikti. Ama küçükken bana iyi davranırdı. Saçlarımı okşar, beni kucağına alıp oyunlar oynatırdı. O zamanlar onun bana gösterdiği ilgiyi sorgulamamıştım. Çocuk aklımla yalnızca beni sevdiğini düşünmüştüm. belkide bana babalık yapmak istemişti

"Neden burada yemiyorlar?"

Annem ellerindeki tabağı masaya bırakırken cevap verdi.

"Bugün seninle anne kız baş başa yemek yemek istedim."

İstemeden güldüm. Ama bu içten bir gülüş değildi. İçinde kırgınlık, biraz acı ve yıllardır biriktirdiğim öfke vardı.

"Sence de anne kız aktiviteleri için biraz geç kalmadık mı?"

Annemin yüzündeki ifade değişti. Bir süre bana baktıktan sonra derin bir nefes aldı.

"Bak Elfida, seni buraya getirmenin başka bir sebebi vardı. Artık bu uzaklaşmaya dayanamıyorum. Evlat hasreti çekmeye dayanamıyorum."

Sesindeki gerginliği fark ettim. Elleriyle uğraşıyor, bir türlü yerinde duramıyordu. Oysa yalnızca yemek yiyecektik. En azından bana söylenen buydu.

Bir şey saklıyordu.

Hem de oldukça önemli bir şey.

"Neyden bahsediyorsun?"

"Seni neden yurda bıraktığımı biliyor musun?"

Cevabı düşünmeden verdim.

"Evet. Çünkü alkolik kocan öyle istedi."

Annem başını iki yana salladı.

"Hayır. O istemedi. Ben istedim."

Bir an nefes almayı unuttum.

Kalbimin tam ortasında bir şey sızladı. Sanki yıllardır iyileştiğini sandığım bir yara yeniden açılmıştı.

Demek annem beni istememişti.

Beni göndermek için hiçbir sebebi yoktu. Kimse onu zorlamamıştı. Kendi evladını yanında istemeyen kişi annemdi.

"Amacın ne!"

Bir anda ayağa kalkmıştım. Sandalyem geriye doğru sürüklendi ve çıkan ses mutfaktaki sessizliği böldü.

"Ne istiyorsun? Buraya daha fazla acı çekmem için mi çağırdın beni?"

Annem de sesini yükseltti.

"Bir keresindede o lanet çeneni kapatıp beni dinle!"

Bağırmasıyla sustum. Birkaç saniye boyunca birbirimize baktık. Sonra yavaşça yeniden sandalyeme oturdum.

Annem de derin bir nefes alarak devam etti.

"Seni bırakmak istediğim için vermedim. Mecbur kaldım! Senin için, senin iyiliğin için mecbur kaldım!"

Kaşlarımı çattım.

Neyden bahsediyordu bu kadın?

Annem ayağa kalkıp masanın yanında bir ileri bir geri yürümeye başladı. Kendini sakinleştirmeye çalıştığı belliydi. Bir süre sonra nefes alışları düzeldi ve yeniden karşıma oturdu.

"Bak, senden tek istediğim beni dinlemen."

Başımı hafifçe salladım.

Annem ellerini masanın üzerinde birleştirdi. Gözlerini bir noktaya sabitlemişti. Sanki anlatacaklarını yeniden yaşıyormuş gibi bir süre konuşamadı.

"Kemal'in bizim eve ilk geldiği günü hatırlıyorum. Seni ilk gördüğü gün sana çok iyi davranmıştı. Seninle oyunlar oynuyor, bazen benden bile fazla seninle ilgileniyordu. Bu durum beni mutlu etmişti. Çünkü seninle iyi geçinmesini her şeyden çok istiyordum. Kemal'in seni kendi kızı gibi gördüğünü düşünmüştüm."

Kısa bir an durdu.

"Ama yanlış düşünmüşüm."

Hâlâ ne anlatmaya çalıştığını tam olarak anlayamamıştım.

Evet, Kemal bana eskiden kendi kızı gibi davranıyordu. Hatta bazen babamdan bile daha fazla ilgi gösteriyordu. Beni neden bu kadar sevdiğini hiçbir zaman anlayamamıştım ama o zamanlar bunun üzerinde durmamıştım.

Annem devam etti.

"Aradan birkaç ay geçti. Bir gece senin odanda Kemal'le oyun oynadığınızı izlemeye gelmiştim. Kapının arasından sizi seyrediyordum. Kemal seni sırtına almıştı. Sana bakıyordu ama... O bakışları normal değildi."

Annemin yüzü asıldı. Gözlerini bir an kapatıp yeniden açtı.

"Birden elini eteğinin altından kalçana uzattı."

KANIM DONDU.

Annemin söylediklerini anlamak için birkaç saniyeye ihtiyacım vardı. Zihnim, duyduğum cümleyi kabul etmeyi reddediyordu. Küçükken yaşadığım ve anlamlandıramadığım bazı anlar birer birer aklıma gelmeye başladı.

"O gün yanlış anladığımı söyledim kendi kendime. Belki de öyle değildi, belki de ben yanlış görmüştüm diye düşündüm. Ama neredeyse her gün sizi gizliden gizliye izlemeye başladım. Her seferinde aynı şeyle karşılaştım."

Annemin sesi titredi.

"Bir gün yine sizi izlerken Kemal'in seninle konuşmalarını duydum. Yere oturmuştunuz, elleri dizlerindeydi. Sana söyledikleri hâlâ aklımda."

Annem gözlerini benden ayırmadan onun sözlerini tekrarladı.

“ "Elfida, seninle şimdi bir oyun oynayacağız."

Sen de masum sesinle,

"Nasıl bir oyun?" diye sormuştun.

O da sana,

"Bu, diğer oyunlardan biraz farklı. Ama bu oyunu seninle oynadığımızı sakın annene söyleme. Bu gizli bir oyun." demişti. ”

İster istemez titrediğimi hissettim. Parmaklarımın birbirine kenetlendiğini, avuçlarımın terlediğini fark ettim.

Annem konuşmaya devam etti.

"Sana ne yapacağını anladığımda hemen odaya girdim. Yemek yeme bahanesiyle seni oradan aldım. Sonraki gün Kemal'den boşanmak için avukatımı aradım. Boşanma davasını açmıştım. Ama bir saat sonra hamile olduğumu öğrendim."

Gözlerinden birkaç damla yaş süzüldü.

"Ben ne yapacağımı bilemedim Elfida. Belki beni anlamayacaksın, belki beni suçlayacaksın ama boşanma davasını geri çekmek zorunda kaldım. Bir kızımı daha babasız bırakamazdım. Ama seni de o kansızla aynı evde bırakamazdım."

Yutkundu.

"İki gün sonra seni yurda verdim. Sen hiç fark etmedin ama her günüm orada geçti. Sürekli uzaktan seni izledim. Birkaç kere seni yanıma almak istedim. Hatta bunun için her şeyi göze almayı düşündüm ama Kemal aklıma gelince vazgeçtim."

Sessiz kaldım.

Onu suçlayamıyordum. Çünkü babam öldükten sonra ne hâle geldiğimi biliyordu. Aynı şeyin İncila'nın da başına gelmesinden korkmuştu. Bir kızını korumak için diğerinden vazgeçmişti.

Belki de o gün kendince doğru olanı yapmıştı.

Ama bunun bedelini yıllarca ben ödemiştim.

Aklıma gelen düşüncelerle boğazım düğümlendi. Anneme bakarken kelimeleri toparlamakta zorlandım.

"O-o adam... İncila'ya... İncila onun yanında. Ona bir şey yaptı mı?"

Annemin yüzündeki ifade yumuşadı.

"Hayır. İncila onun öz kızı. Ona bir şey yapmadı."

Omuzlarımın biraz gevşediğini hissettim. İçimdeki korkunun bir kısmı dinmişti ama öğrendiklerim bana ağır geliyordu.

"Bunu bana neden söylemedin?"

Annem gözlerimin içine baktı.

"On yaşında bir kıza bunu nasıl açıklayabilirdim?"

Haklıydı.

Belki de o zamanlar bunu anlayamazdım. Belki de annem beni korumaya çalışırken nasıl anlatacağını bilememişti.

Ama yine de yıllarca bilmeden yaşamıştım.

Gözlerimden süzülen yaşları durduramadım. Önce birkaç damla, ardından ardı ardına gelen yaşlar... Bir anda içimde tuttuğum her şey dışarı çıkmaya başladı. Yıllardır biriktirdiğim kırgınlıklar, öfke, özlem ve cevabını bulamadığım sorular birbirine karıştı.

Hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım.

Annem yerinden kalkıp yanıma geldi. Beni göğsüne yasladı. İlk başta kollarımı nereye koyacağımı bilemedim. Ona sarılmak istiyor ama yıllardır aramızda duran mesafeyi nasıl aşacağımı bilmiyordum.

Sonra ellerim yavaşça sırtına uzandı.

İkimiz de sustuk.

Annem saçlarımın tepesine küçük bir öpücük bıraktı.

"Seni çok seviyorum kızım."

Ona cevap vermedim.

Eskisi gibi bana kızım demesine kızmadım. Hatta bu kelimeyi ondan duymak içimde tuhaf bir sıcaklık oluşturmuştu. Ama ben de onu sevdiğimi söylemedim. Söyleyemedim.

Belki seviyordum.

Belki de yıllardır özlediğim şeyin yalnızca annem olduğunu fark ediyordum.

Bir gecede anneme olan bütün bakış açım değişmişti. Artık onu yalnızca beni terk eden kadın olarak görmüyordum. Ama yılların kırgınlığı da bir anda silinmemişti.

Annem saçlarımı okşamaya devam etti.

"Her şey geçti. Benim tek istediğim kaybettiğim onca zamanı seninle beraber geçirmek. Yurda benimle olduğunu söyledim. Seni almaya gelmeyecekler. Birkaç gün benimle kal. Seninle anne kız vakit geçirelim."

Başımı kaldırıp ona baktım.

Yüzündeki ifadede yıllardır görmediğim bir şey vardı umut.

Ona küçük bir gülümsemeyle karşılık verdim. Sonra boynuna sarıldım.

Evet, artık bir annem vardı.

Belki eskisi gibi olamazdık. Belki aramızdaki bütün kırgınlıkları bir anda unutamazdık. Ama en azından artık bir annem vardı.

"Hadi, kalk. Elini yüzünü yıka." dedi.

Başımı sallayıp ayağa kalktım. Lavaboya doğru ilerledim. Kapıyı açıp içeri girdim ve arkamdan kapattım.

Aynanın karşısına geçtiğimde gözlerimin kızardığını gördüm. Yanaklarım ıslanmış, kirpiklerim birbirine yapışmıştı. Ama bütün bunlara rağmen yüzümde içten bir gülümseme vardı.

İlk defa bu kadar içten gülümsüyordum.

Beni bu kadar mutlu eden şeyi düşündükçe gülümsemem daha da büyüdü.

Artık bir annem vardı.

Benim bir annem vardı.

Kimsesiz Elfida'nın, yetim Elfida'nın, yetimhane köşelerinde sessizce ağlayan, yurttan kaçınca sokakta kalan Elfida'nın artık bir annesi vardı.

Belki de hayat ilk defa bana güzel bir şey vermişti.

Tam o sırada kulaklarımı sızlatan korkunç bir gürültü koptu.

Refleksle hafifçe yere eğildim. Sesin ne olduğunu anlamaya çalışırken birkaç saniye boyunca olduğum yerde kaldım. Ardından annemin çığlığı bütün evi doldurdu.

Kalbim hızla çarpmaya başladı.

Koşarak lavabodan çıktım. Mutfak kapısına doğru ilerlerken bakışlarımla annemi aradım.

Sonra başımı yere çevirdim.

Annem duvarın dibinde, kanlar içinde yere çömelmişti.

KANIM DONDU.

Bedenim bir anda titremeye başladı. Kavurucu nisanın tam ortasındaydık ama ben üşüyordum. Öyle bir üşüme değildi bu; sanki bütün vücudumun içinden buz gibi bir şey geçmişti.

Yerimden kıpırdayamadım.

Elimi ona doğru uzattım. Bana tutunsun istiyordum. Yanına gitmek, onu kaldırmak, biraz önce sarıldığım gibi yeniden ona sarılmak istiyordum.

Ama ne o bana elini uzatabildi ne de ben ona ulaşabildim.

Birkaç saniye sonra kendime geldim. Hızla yanına ilerleyip diz çöktüm. Ellerim titriyordu. Ne yapacağımı bilmiyordum. Kazağını hafifçe yukarı sıyırdığımda göğsünün ortasındaki kurşun izini gördüm.

Dayanamadım.

Kazağını yeniden aşağı indirdim. Gözlerimden yaşlar süzülürken nefes almaya çalıştım ama ciğerlerime hava girmiyordu sanki.

Annemin gözlerini kapatmamak için çabaladığını gördüm.

"Anne... Annem... Kurbânın olayım, kapatma gözlerini. Ne olur kapatma."

Bana bakmaya çalıştı. Sesimi duymuş olmalıydı. Dudakları hafifçe aralandı.

"Annem mi?"

Bunu söylerken yüzünde beliren acılı gülümsemeyi görünce gözlerim daha da doldu.

Başımı salladım.

"Evet..." diyebildim güçlükle.

Ağlamamak için kendimi zor tutuyordum ama artık gözyaşlarımı durduramıyordum.

"Kızım benim... Güzel kızım benim."

Sanki beni sahiplenmek istiyordu. Sanki yıllardır kaybettiği zamanın acısını birkaç saniyede çıkarmaya çalışıyordu.

Elimi tuttuğunda parmaklarının ne kadar güçsüz olduğunu hissettim.

"Affet beni güzel kızım. Helal et hakkını. Son arzum olsun, senden helal et hakkını. İncila sana emanet. Verme o kansız adamın eline onu. Kardeşini koru..."

"Anne, böyle konuşma lütfen Ölecekmiş gibi konuşma anne!"

Sesim hıçkırıklarımın arasında kayboluyordu.

"Ne olur böyle konuşma. Bir şey olmayacak sana. Duyuyor musun beni? Bir şey olmayacak!"

Ama annem beni dinlemiyordu. Gözleri giderek ağırlaşıyor, konuşmakta zorlanıyordu.

"Yetim kızım benim... Affet beni."

Gözleri kapandı.

Son sözü, bana yeniden yetim olduğumu hatırlatmıştı.

Bir süre yüzüne baktım. Belki gözlerini yeniden açardı. Belki söylediklerimi duyup bana cevap verirdi.

Kısık bir sesle fısıldadım.

"Anne...

dedim sesim çok kısık çıkmıştı

Elimle hafifçe omzunu dürttüm.

Bir kez bak bana.

Bir kez tepki ver.

Ne olur...

Titreyerek başımı göğsüne yasladım. Bir şey duymak istiyordum. En ufak bir ses, küçücük bir hareket, herhangi bir işaret...

Ama duyduğum hiçbir şey yoktu.

Annemin kalbi atmıyordu.

Küçük bir kalp atışı için sahip olduğum bütün hayatımı feda edebilirdim. Yeter ki yeniden atsın. Yeter ki biraz önce bana sarılan, saçlarımı okşayan, bana kızım diyen kadın yeniden gözlerini açsın.

Ama annemin kalbi atmıyordu.

O ana kadar ölüme direnen, ayakta kalmaya çalışan bedenim bir anda bütün gücünü yitirdi.

Avazım çıktığı kadar haykırdım.

"ANNE!"

Bu kez duyacak diye bağırmıyordum. Beni bıraktığı için, daha yeni bulmuşken yeniden kaybettiğim için haykırıyordum.

Belki biraz sitem ettim.

Belki biraz acı çektim.

Ama babam öldüğünde ağlamadığım kadar ağladım. Babam öldüğünde haykırmadığım kadar haykırdım.

Çünkü biri benim annemi vurmuştu.

Daha yarım saat önce bulduğum annemi...

Sadece yarım saat anne olmuştu bana.

Az önce ona çok yakışan bordo kazağı şimdi kendi kanıyla lekelenmişti. Daha yarım saat önce bana kaybettiği zamanı telafi etmek istediğini söylemişti. Benimle anne kız vakit geçirmek istediğini söylemişti.

Beni özlediğini söylemişti.

Beni hep sevdiğini söylemişti.

Ama annem beni yine şaşırtmamıştı.

Yeniden umut vermiş, ardından bir anda terk etmişti beni.

Ama bu sefer sonsuza dek.

Son kez annemin yüzüne baktım. Biraz önce bana gülümseyen yüzü şimdi sessizdi. Dudaklarım titriyordu. Söylemek istediğim o kadar çok şey vardı ki hiçbirini bir araya getiremiyordum.

"A-anne... B-ben..."

Yutkundum. Sesim neredeyse hiç çıkmıyordu.

"Ben lahana sarmasını çok severim."