Beklenmedik zafer

"insan bazen en çok kazandığı anda bile kaybolur.”

Arden
Arabayı pistin önüne bırakıp indim.

Bora yanıma geldi.
“Yarışmaya emin misin?”
“Evet. Neden?”
“Rakibin Lian olacak çünkü.”
“Lian mı?”
Kaşlarımı çattım.
“Ailesi ona uzaklaştırma cezası vermemiş miydi?”
“Evet. En son girdiği yarışta kaybettiği için kıyamet koparmıştı. Ailesi de onu yurt dışına göndermişti. En son yarıştığı kişi de sendin, Arden. Geçen sefer onu fazlasıyla kışkırttın. Yarışa girmeden önce tekrar düşün.”
“Düşündüm.”
Bora yüzüme baktı.
“Ve?”
“Yarışın daha eğlenceli olacağına karar verdim.”
Bana ters ters baktı.
“Gerizekâlı.”
Deyip yanımdan uzaklaştı.
Lian'ın beni geçme ihtimali yoktu.
Aslında kimsenin beni geçme ihtimali yoktu...
Gerçi Elfida beni yenmişti.
Pfff.
Acemilik şansıdır.
Sonraki yarışta onu ben yenmiştim.
Gerçi onda da hile yapmıştım.
Ama yapmasaydım da kazanırdım.
Kesinlikle kazanırdım.
Bu geceden sonra yapacağım ilk iş kıvırcıkla adil bir şekile yarışmaktı.
O zaman kim daha iyiymiş görürdü.
Başımı kaldırıp pistin kenarına baktığımda tatlı tatlı dans eden insanları izleyen
Elfidayı gördüm
Ne kadar yabancıydı böyle ortamlar ona.
Bir genç olarak onun da eğlenmeye hakkı vardı.
Ama yurtta kaldığı için...
Acaba neden yurtta kalıyordu?
Anne ve babasının yaşadığını söylemişti.
Ne zaman ailesi hakkında bir şey sorsam uzun uzun düşünüyor, ardından konuyu kapatıyordu.
Onu biraz araştırmam iyi olurdu.
Tam o sırada bir çocuk yanına gelip ona bir içecek uzattı.
Çocuk uzaklaşırken gözlerimi kıstım.
Hassiktir.
O çocuğu tanıyor muydu?
Elfida elindeki bardağı kaldırırken koşarak yanına gittim ve bardağı elinden çekip yere attım.
“Ne oluyor?”
“Onu sana kim verdi?”
Elini kaldırıp arkadaki çocuğu gösterdi.
“O.”
Bize pis pis sırıtan çocuğu tanıyordum.
Pamir.
Lian'ın peşinde dolaşan tiplerden biriydi.
Şerefsiz herif ve arkadaşları kızların içkilerine uyuşturucu atıyordu.
Elfida'nın yüzündeki şaşkınlık, böyle şeylere hiç alışık olmadığını açıkça gösteriyordu.
“O piç kızların içkilerine uyuşturucu katıyor.”
“Ne!?”
“İstersen arabaya geç, biraz.”
“Olur.”
Arabaya doğru giderken arkasından baktım.
Onun kalabalıktan uzaklaştığından emin olduktan sonra arkamı döndüm.
Pamir'le göz göze geldim.
Bakışlarım sertleşti.
Ona doğru yürümeye başladım.
Yaklaştıkça yutkunduğunu gördüm.
Yakasından tuttuğum gibi onu kaldırıp duvara yasladım.
“Arden, ne yapıyorsun?”
Omzumda hissettiğim elle birlikte Bora'nın sesini duydum.
“Karışma.”
Pamir kurtulmaya çalıştı.
Kafamı yüzüne geçirdim.
Acıyla bağırdı.
Burnundan akan kana aldırmadan bacak arasına bir tekme savurdum.
Yere düştüğünde kıvranmaya başladı.
Üzerine eğildim.
“O kızın saçının teline sen veya arkadaşlarından biri dokunursa sizi yaşatmam!.”
Cevap vermedi.
“Duydun mu!”
“D-duydum! Duydum!”
Tam o anda gecenin içini bir siren sesi yardı.
Yarışın başladığını belirten siren.
Bir anda başımı piste çevirdim.
Benim arabam pistteydi.
Ama ben burada duruyordum.
Bir an beynim durdu.
Bora da olanları anlamamıştı.
“Sen buradaysan Lian kimle yarışıyor?”
Sanki cevabı ben biliyordum amına koyayim
“Bora, koş!”
Piste doğru koşmaya başladım.
İzleyenlerin en önüne geçtiğim anda kırmızı Porsche önümden hızla geçti.
Direksiyonda kim vardı?
Gözlerimi kıstım.
Arabanın içine baktım ama hızdan dolayı yüzü seçemiyordum.
Yanımızda duran Umay beni görmemiş olmalıydı.
“Arden çok hızlı ilerliyor!”
Bana döndü.
“Selam.”
Sonra tekrar piste baktı.
Birkaç saniye sonra yüzündeki ifade değişti.
Bana döndü.
“Arden!”
“Ne?”
“Sen buradaysan arabada kim var?!”
Bir anda içime kötü bir his çöktü.
Umay'a döndüm.
“Elfida nerede?”
Omuz silkti.
Bilmediğini anlatmaya çalışıyordu.
Başımı piste çevirdim.
Hassiktir.
Direksiyondaki...
Elfida'ydı.
Bora yanıma geldi.
“O arabayı o kız mı kullanıyor?”
Başımı salladım.
Gözlerimi pistten ayırmadım.
Yarış çoktan başlamıştı.
Porsche ilk viraja girerken Elfida'nın hızını görünce istemsizce nefesimi tuttum.
“Yavaşla...”
Sanki beni duyacakmış gibi mırıldandım.
Yanındaki araç son anda üzerine kırdı.
Elfida direksiyonu sertçe çevirdi.
Porsche'nin arkası savruldu.
Kalabalık bir anda çığlık attı.
Ama Elfida aracı toparladı.
Tamamen kontrolündeydi.
“Vay amına koyayım...”
Bora yanıma gelip yarışa baktı.
“İyi sürüyor.”
“fark ettim.”
“Lian da kolay rakip değil.”
“Biliyorum"

nasıl bu kadar iyiki?
Gözlerimi pistten ayırmıyordum.
Elfida ilk düzlükte gaza asıldı.
Porsche öne fırladı.
Lian'ın arabası arkasındaydı.
Hız göstergesini göremiyordum ama aracın hareketinden hızın ne kadar yüksek olduğunu anlayabiliyordum.
İlk virajdan sonra Elfida arayı açmıştı.
Bir an yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu.
“Kıvırcık...”
Onu daha önce motorun üzerinde görmüştüm.
Hızını biliyordum.
Ama arabayı bu kadar iyi kullanacağını düşünmemiştim.
İkinci viraja girerken Lian mesafeyi kapatmaya başladı.
“Geliyor.”
Porsche'nin arkasına kadar sokuldu.
Elfida aynadan baktı.
Lian dışarıdan geçmeye çalıştı.
Elfida direksiyonu hafifçe kırarak yolunu kapattı.
“İşte böyle.”
Dudağımın kenarı kıvrıldı.
“Bırakma.”
Bora bana döndü.
“Sen niye bu kadar gerildin?”
“Gerilmedim.”
“Gerildin.”
“Kes.”
Pistin son bölümüne girilmişti.
Lian tekrar atağa kalktı.
İki araç yan yana geldi.
Kalabalığın sesi yükseldi.
Elfida camdan dışarı bakıp rakibini süzüyordu.
Sonra...
Porsche'nin önünü hafifçe ona doğru kırdı.
Lian geri çekilmek zorunda kaldı.

umay "bu kız çok iyii!"
ben “YES!”
Farkında olmadan bağırmıştım.
Bora yüzüme baktı.
“Sen bayağı kaptırdın.”
“Yarış izliyorum.”
“Tabii.”
Onu duymadım bile.
Bütün dikkatim pistteydi.
Elfida son düzlükteydi.
Bitiş çizgisi görünmüştü.
Lian hızla yaklaşıyordu.
Aradaki mesafe birkaç metreye düşmüştü.
“Haydi...”
Ellerimi yumruk yaptım.
“Bas.”
Elfida gaza sonuna kadar bastı.
Porsche bir anda ileri fırladı.
Lian da aynı anda hızlandı.
İki araç neredeyse yan yanaydı.
Bitiş çizgisi birkaç yüz metre ilerideydi.
Kalabalık çıldırmıştı.
“ARDEN!”
“LİAN!”
“BAS!”
Son viraj.
Elfida iç taraftan girdi.
Lian dışarıda kaldı.
Bir saniyelik fark oluştu.
O bir saniye...
Yetmişti.
Elfida virajdan çıktığında öndeydi.
Ben nefesimi tutmuş halde onu izliyordum.
Porsche bitiş çizgisine yaklaşıyordu.
“Geç.”
Lian son kez hızlandı.
“Geç hadi!”
Elfida direksiyonu iki eliyle sıkıca kavradı.
Porsche'nin motoru gecenin içinde kükredi.
Ve...
Bitiş çizgisini ilk geçen o oldu.
Bir anda bütün kalabalık ayağa kalktı.
Bağırışlar gökyüzünü doldurdu.
Ben ise birkaç saniye olduğum yerde kaldım.
Kıvırcık kazanmıştı.
Hem de benim arabamla.
Dudaklarımda istemsiz bir gülümseme oluştu.
“Helal.”
Bora bana dönüp şaşkınlıkla baktı.
“Ne?”
Başımı piste doğru salladım.
“İlk kez arabamı benden daha iyi kullanan birini gördüm.”
Porsche durdu.
Elfida direksiyondan ellerini çekti.
Ve başını kaldırıp kalabalığa bak.
Bu gece yarışın kimin kazandığı umurumda değildi.
Çünkü artık biliyordum.
Kıvırcık gerçekten farklıydı.
Arabadan inip bize doğru gelen Elfida’yı gördüm.
Bora, Umay ve ben aynı anda ona doğru koştuk.
Kıvırcığı kucağıma alıp etrafında döndürdüm.
“Harikasın, kıvırcık!”
Bora da gülerek yanımıza geldi.
“Harbi mükemmeldin!”
Umay şaşkınlıkla Elfida’ya baktı.
“Kızım, sen nesin? Motorcu musun, arabacı mı?”
Ama Elfida bir anda ellerini göğsüme dayayıp beni kendinden itti.
“Bırak beni!”
Sesi ağlamaklı çıkmıştı.
Bir anda bütün neşem söndü.
Onu yere indirdiğimde gözlerinin dolduğunu gördüm.
Ne oluyordu?
Bir şey söylemeden elinin tersiyle beni tekrar itti ve hıçkıra hıçkıra arkasını dönüp uzaklaşmaya başladı.
“Kıvırcık?”
Peşinden gidip bileğinden tuttum.
Bana dönüp hırsla elimi üzerinden attı.
“Rahat bırak beni!”
Gözlerinden yaşlar süzülürken yeniden koşarak benden uzaklaştı.
Olduğum yerde kalakaldım.
Ne yaptığımı anlamıyordum.
Umay yanıma gelip omzuma dokundu.
“Ben hallederim.”
Ardından Elfida’nın peşinden ilerledi.
Ben ise olduğum yerde kalıp arkasından baktım.
Biraz önce yarışın ortasında onu izlerken hissettiğim heyecan yerini kocaman bir endişeye bırakmıştı.
Ne olmuştu bu kıza?