Çaresizliğin hikâyesi

"çaresizlik nedir bilirmisin? Kalbimin kanatlanıp gittiği yere bedeninin gidememesidir"

Saat sinir bozucu bir şekilde tik taklıyordu. Her saniye, sanki sessizliğin içine biraz daha batıyordu.

Arden ise birkaç metre ilerideki misafir koltuğuna oturmuş, bizi izliyordu. Bacaklarını birbirine geçirip kollarını göğsünde birleştirmişti. Arada bir bana baktığını hissediyordum ama başımı kaldırıp ona bakmıyordum.

Müdüre Hanım masasının üzerindeki dosyalardan birini açtı.

Bir süre sayfalara baktı.

Sonra başını kaldırdı.

"Seninle ne yapalım?"

Cevap vermedim.

"Seni başka bir yurda nakletmeye karar verdik."

Başımı hızla kaldırdım.

"Ne?"

Kalbim bir anda hızlanmıştı.

Başka bir yurt...

Başka bir oda...

Başka insanlar...

Ve en kötüsü, Karaca.

Onu bırakıp başka bir yere gönderilmek düşüncesi bile içimi sıkıştırmıştı. Yurtta sevdiğim tek insan oydu. Burada ne kadar kötü şey yaşarsam yaşayayım, Karaca yanımdaydı.

Müdüre Hanım yüzüme bakıp devam etti.

"Ama hiçbir yurt seni istemedi."

Tuttuğum nefesi bıraktım.

İçimden büyük bir rahatlama geçti.

Karaca'yı bırakmayacaktım.

Müdüre Hanım dosyayı kapattı.

"Seninle ne yapalım, Elfida?"

Başımı kaldırıp doğrudan gözlerinin içine baktım.

"Merak etmeyin. Yakında burayı terk ediyorum."

Kaşlarını çattı.

"Anlamadım?"

"Seneye reşit olacağım. O zaman buradan gideceğim."

Kadın dudaklarını büzdü.

"İnan, o anı dört gözle bekliyorum Elfida."

Gözlerimi ondan ayırmadan cevap verdim.

"Ben de, müdüre hanım."

Arkamdaki Arden'den hafif bir gülme sesi geldi.

Müdüre Hanım ona kısa bir bakış attı.

Ben ise ayağa kalktım.

Arden de koltuktan kalktı.

Odadan çıktığımızda kapının kapanma sesiyle birlikte üzerimdeki gerginliğin bir kısmı dağıldı.

Koridorda yan yana yürümeye başladık.

Birkaç saniye boyunca ikimiz de konuşmadık.

Sonunda Arden sessizliği bozdu.

"O kadından hiç haz almıyorsun, belli."

"Almıyorum."

Bir an düşündüm.

"İhtiyar karı."

Arden bana yan gözle baktı.

"Aslında o kadar yaşlı değil."

Gözlerimi devirdim.

"Benim için yeterince yaşlı."

Arden güldü.

"Neyse, ben gidiyorum o zaman."

"Peki."

Arkasını dönüp birkaç adım attı.

Sonra durdu.

Bana döndü.

"Elfida."

"Efendim?"

"Sende benim numaram yok."

Bir an hiçbir şey söylemeden yüzüne baktım.

Numaramı mı istiyordu?

Arden sanki yanlış anlaşılmaktan çekinmiş gibi hemen açıklamaya çalıştı.

"Yani... tekrar buluştuğumuzda ihtiyacın olur diye."

Kalbim bir anda daha hızlı atmaya başladı.

"Bir daha buluşacak mıyız?"

Söylediğim anda pişman oldum.

Neden böyle bir şey sormuştum ki?

Arden'in dudaklarının kenarı kıvrıldı.

"Neden olmasın?"

Telefonumu cebimden çıkarıp ona uzattım.

Arden telefonu aldı.

Numarasını yazarken parmaklarının ekranda gezinişini izledim.

Birkaç saniye sonra telefonu bana geri verdi.

"Kaydettim."

"Hı hı."

Telefonu cebime koydum.

Arden birkaç saniye daha bana baktı.

"Sonra görüşürüz, kıvırcık."

"Belki."

Gülümsedi.

Sonra arkasını dönüp uzaklaştı.

Ben ise arkasından bakarken farkında olmadan gülümsediğimi fark ettim.

***

Odaya girdiğimde Karaca yatağın üzerinde oturmuş, boş boş duvarı izliyordu.

Beni görür görmez ayağa fırladı.

Hiçbir şey söylemeden yanıma gelip boynuma sarıldı.

Kollarını öyle sıkı sarmıştı ki bir an nefes alamadım.

Sonra beni bırakıp iki omzumdan tutup itti.

"Beni bir daha habersiz bırakma!"

Sesindeki öfkenin altında korkuyu duyabiliyordum.

"Sen orada arkadaşlarınlayken ben burada stresten ölüyordum!"

"Karaca..."

"Hayır, sus!"

Parmağını kaldırdı.

"Sen oradayken benim burada rahat rahat oturduğumu mu sanıyorsun? Sanki soygun yapmışsın da ben de sana ortak olmuşum gibi sorguluyorlar beni!"

Odada bir ileri bir geri yürümeye başladı.

"Her gün yanımda başka bir görevli sabahlıyor. Sen ararsan görsünler diye!"

"Çok haklısın."

Karaca durdu.

"Ne?"

"Çok haklısın."

"Öyle deyip sıyrılamazsın!"

"Tamam, tamam."

Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.

"Söz veriyorum. Bundan sonra tuvalete giderken bile sana haber vereceğim."

"Umarım."

Yüzüne pis pis sırıtınca kaşlarını çattı.

"Ne sırıtıyorsun?"

"Sana anlatacağım bir sürü şey var."

Karaca'nın yüzündeki öfke bir anda kayboldu.

Şüpheli bir ifadeyle bana baktı.

"O çocukla ilgili mi?"

"hangi çocuk?"

"Ardenmi ne"

"Ne alaka?"

"Ondan hoşlanıyorsun."

"B-ben mi?"

Sesim istemsizce yükseldi.

"Hayır!"

Karaca kollarını göğsünde birleştirdi.

"O kadar erkeğin arasından en piçinimi buldun.o çok egolu, hilekâr ve gerizekâlı!"

diye söylendim

Karaca gülmeye başladı.

"Ama hoşlanıyorsun."

"Hayır!"

"Tamam."

Yatağına oturdu.

"Anlatacağın şeyler kimin hakkında o zaman?"

Uzun uzun yüzüne baktım.

"O çocuk hakkında."

Karaca iki elini başının arkasında birleştirip yatağa yaslandı.

"Biliyordum."

Gözlerimi devirdim.

Sonra anlatmaya başladım.

İncila'nın doğum gününü...

Anneme onu sevgilim diye tanıtmamı...

Arden'in beni yurda bırakmasını...

Ve az önce numarasını vermesini.

Karaca'nın tepkileri arasında odayı kahkahalarımız doldurdu.

Bir süre sonra yatağa uzanıp tavana baktım.

Karaca'nın yanında olmak bana iyi geliyordu.

O benim kardeşimdi.

Gerçek kardeşim değildi belki ama bazı bağların kanla kurulmadığını biliyordum.

Yurtta gözümü açtığım ilk sabah tanışmıştım onunla.

O yetimdi.

İkimiz de aynı yerde, birbirinden farklı yaralarla büyüyorduk.

Belki de bu yüzden birbirimizi bu kadar kolay anlamıştık.

O gün, hayatımda çok büyük bir yeri olacağını anlamıştım.

Bazı insanlar hayatınıza sessizce girer.

Sonra bir gün fark edersiniz...

Artık hayatınızdan çıkarabilecek kadar uzağınızda değildirler.

***

Gece saat kaçtı bilmiyordum.

Yurt tamamen sessizliğe gömülmüştü.

Koridordan gelen hafif ayak sesleri bile kesilmişti.

Karaca'nın düzenli nefes alışlarını duyuyordum.

Tam yeniden uykuya dalacakken yanı başımdaki telefon çalmaya başladı.

Sessizlikte telefonun sesi olduğundan çok daha yüksek gelmişti.

Gözlerimi hızla açtım.

Karaca da yatakta doğruldu.

"Ne oluyor?" dedi uykulu bu sesle.

"Telefonum."

El yordamıyla telefonu buldum.

Ekranda yabancı bir numara vardı.

Karaca gözlerini ovuşturdu.

"Bu saatte kim arıyor?"

"Bilmiyorum."

"Belki Arden seni özlemiştir."

Yanımdaki yastığı alıp ona fırlattım.

Karaca kıkırdadı.

Telefonu açtım.

"Alo?"

Karşıdan annemin titreyen sesi geldi.

"Elfida..."

Sesindeki korku, uykumu bir anda tamamen açtı.

"Anne? Bu saatte ne istiyorsun gene?"

"Elfida..."

"Ne var?"

Bir süre sustu.

Sonra tek bir kelime söyledi.

"İncila."

Kalbim bir anda göğsüme sertçe çarptı.

"Ne oldu?"

Sesim titredi.

"İncila iyi mi?"

"Gelmen lazım."

İçim buz kesti.

Karaca yüzüme baktı.

"Anne, ne oldu? Söyle artık!"

Annemin sesi titriyordu.

"İ-İncila iyi değil. Senin adını sayıklıyor. Çok ateşi var."

Nefesimi tuttum.

"Hastanedeyiz, Elfida."

"Ne?"

"Uyanmıyor..."

Dünyam bir anda durdu.

"Uyandıramıyoruz."

"İncila..."

Sesim çıkmıyordu.

"Elfida?"

"Konumu gönder."

Telefon kapandı.

Bir saniye boyunca öylece kaldım.

Sonra yataktan kalkmaya çalıştım.

Ayağımı yere bastığım anda başım döndü.

Dengemi kaybedip düşecekken Karaca kolumdan tuttu.

"Ne oldu?"

"İncila."

Sesim zar zor çıkıyordu.

"Hastanede."

Karaca'nın yüzündeki ifade değişti.

"Ne?"

"Gitmeliyim."

"Ben de geliyorum."

Birlikte odadan çıktık.

Koridorda koşarken ayak seslerimiz sessizliği parçalıyor, benimse aklımdan tek bir düşünce geçiyordu.

Ya ona bir şey olursa?

Hayır.

Bunu düşünmeyecektim.

İncila iyi olacaktı.

İyi olmak zorundaydı.

Müdürün odasına ulaştığımızda kapıyı var gücümle çaldım.

Birkaç dakika sonra kapı açıldı.

Müdüre /Hanım pijamalarıyla karşımızda duruyordu.

"B-benim çıkmam lazım."

"Ne?"

"İncila hastanede. Gitmem lazım."

Kadın yüzüme boş boş baktı.

Sonra kaşlarını çattı.

"Sen ciddi misin?"

"Gitmem lazım."

"Hayır Elfida. Daha yeni okula geldin. Kaçmak için kendine yeni bir bahane bul."

Bir an hiçbir şey söyleyemedim.

"Ne?"

Karaca öne çıktı.

"Siz ne diyorsunuz? İncila hastanede diyor!"

"Ben de sana hayır diyorum. Odalarınıza gidin."

"Onu görmem lazım!"

"Hayır!"

Kapıyı yüzümüze kapattı.

Bir süre kapının önünde öylece kaldım.

Sonra dizlerimin bağı çözüldü.

Yavaşça yere oturdum.

Sırtımı duvara yasladım.

Gözyaşlarım sessizce yüzümden akmaya başladı.

"Ne yapacağız?" diye fısıldadı Karaca.

Cevap veremedim.

Çünkü gerçekten bilmiyordum.

bahçeden çıkamıyorduk son bir kaç gündir duvarların başnda nöbetçiler vardı.

Sonra aklıma biri geldi.

Arden.

Sabah numarasını vermişti.

Telefonumu titreyen ellerimle çıkardım.

"T-telefonum Ardeni ara " dedim

karaca sorgulamadan yaptı

Telefon çaldı.

Bir...

İki...

Üç...

Sonunda açıldı.

"Ne oldu kıvırcık? Rüyanda beni mi gördün?"

Uykulu sesi normalde beni güldürürdü.

Bu kez gülemedim.

"A-Arden..."

Sesim ağlamaklıydı.

Arden'in sesi anında değişti.

"Elfida?"

"Ne oldu?"

"A-Arden... İncila..."

"Elfida, ne oldu?"

"B-bizim çıkmamız lazım."

Nefesim kesiliyordu.

"Yurttan çıkmamız lazım. Müdür izin vermiyor."

Bir hıçkırık boğazıma takıldı.

"İncila hastanede."

Karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu.

Sonra Arden hiç düşünmeden konuştu.

"Geliyoruz."

Telefon kapandı.

Başımı duvara yasladım.

İncila benim tek ailemdi.

Kafamın içinde sorular dönüp duruyordu.

Ona ne olmuştu?

Neden uyanmıyordu?

Ateşi ne kadar yüksekti?

Annem neden bu kadar korkmuştu?

Ya...

Gözlerimi sıkıca kapattım.

Yaşıyor muydu?

Bu düşünceyle birlikte bütün gücüm tükendi.

Hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım.

Karaca yanıma oturup beni kendine çekti.

İkimizde birbirimize sarılmış çaresizce ağladık