2yetim 2ölü

"eğilirsen basamak dik durursan sığınak olursun"

Yaklaşık on dakika sonra telefonum yeniden çaldı.
Arden.
Hemen açtım.
"Elfida, geldik."
"Neredesiniz?"
"Bahçedeyiz. Bir yere inip saklanın. Birazdan sizi alacağız."
"İçeri giremezsiniz. Güvenlikler var."
"Gireceğiz."
"Ama..."
"Gireceğiz Elfida. Hadi."
Sesindeki kesinlik, ilk defa içimi biraz olsun rahatlattı.
"Peki."
Karaca'yı da yanıma alıp merdivenlerden aşağı indik.
Bahçeye çıktığımızda mümkün olduğunca sessiz ilerledik.
Acil çıkış kapısının yanında saklanıp dışarı baktık.
Bir süre sonra iki motorun farları göründü.
Arden ve Bora.
İkisi de kurye kıyafetleri giymişti.
Karaca bana eğildi.
"Bunlar mı?"
"Evet."
"Arkadaki de fena değilmiş."
"Bora mı?"
"Adı her neyse."
Gözlerimi devirdim.
Motorların yanlarında geniş yan sepetler vardı.
Üzerleri de kocaman battaniyelerle kapatılmıştı.
Arden ve Bora güvenliğe yaklaştığında konuşmalarını duyabiliyorduk.
"Siz kimsiniz?"
Arden hiç bozuntuya vermedi.
"Eee... Burada Süreyya isimli bir müdür var sanırım. Doğru mudur?"
"Doğrudur da siz kimsiniz?"
"Yurt için erzak sipariş edilmiş. Kuryeyiz biz."
"Neden bu saatte geliyorsunuz?"
Arden hiç düşünmeden cevap verdi.
"Yurt öğrencileri bizim getirdiğimiz vakitte bahçede oluyormuş. Kapının açık olduğunu görünce kaçıyorlarmış. Bu yüzden müdüre hanım böyle uygun gördü."
Karaca kulağıma eğildi.
"Dersine çalışıp gelmiş."
Gülmemek için dudağımı ısırdım.
Güvenlik birkaç saniye daha onları süzdü.
"Peki, geçin."
Arden ve Bora motorlarıyla içeri girdiler.
Bizi gördüklerinde binanın arka tarafına geçtiler.
Arden motoru durdurduğu anda yanına koştum.
Ne yaptığımı bile bilmiyordum.
Kollarımı boynuna doladım.
Arden bir an şaşırdı.
Sonra beni sıkıca kendine çekti.
Kulağımın yanında sadece tek bir cümle söyledi.
"Tamam. Buradayım."
Gözlerimi kapattım.
Bir saniyeliğine korkum biraz olsun hafifledi.
Yan tarafa baktığımda Bora ile Karaca'nın birbirlerine baktığını gördüm.
Bora elini uzattı.
"Selam, ben Bora."
"Karaca."
"Memnun oldum."
Karaca gülümsedi.
Aptallar.
Arden motoru gösterdi.
"Binin hadi."
Yan sepeti işaret etti.
Ben Arden'in motorunun yan sepetine geçtim.
Karaca da Bora'nınkine oturdu.
Arden battaniyeyi üzerimize örttü.
Artık hiçbir şey göremiyordum.
Motor çalıştı.
Titreşim bütün vücuduma yayıldı.
Karanlığın içinde yalnızca motorun sesi ve kendi kalp atışlarımı duyuyordum.
Bir süre sonra motor durdu.
Arden'in sesini duydum.
"Aç kapıyı da geçelim dayı."
Güvenlik cevap verdi.
"Görev gereği yan sepetleri kontrol ediyorum aslanım."
Boku yemiştik.
Ayak sesleri yaklaştı.
Battaniyenin kenarı hafifçe kalktı.
Tam beni göreceklerken bekçi kulübesinden yüksek sesle bir şarkı çalmaya başladı.
Öylesine klişe ve öylesine yüksek bir şarkıydı ki herkes bir anda sustu.
"B-benim telefon çalıyor. Hanım yapmış herhalde."
Güvenlik öksürdü.
"Neyse, siz gidin kardeşim. Temiz insanlarsınız belli ki."
Battaniye yeniden üzerime kapandı.
İçimden derin bir nefes verdim.
Motor yeniden hareket etti.
---
Birkaç dakika sonra durduk.
Battaniyeyi kaldırdığımda Arden ve Bora motorlardan iniyordu.
Ben de indim.
Arden hemen yanıma geldi.
"İyi misin?"
"Hı hı."
"İncila'ya ne oldu?"
"Bilmiyorum."
Sesim titredi.
"Ama acilen gitmeliyiz."
"Tamam."
Küçük bir dükkânın önünde durmuştuk.
Bora'nın motorları dükkân sahibine teslim ettiğini gördüm.
Demek ki motorlar onların değildi.
Arden elimi tuttu.
"Gel."
Hızlı adımlarla yürümeye başladık.
Arkadan Karaca'nın sesi geldi.
"Elini tutması gerçekten gerekli miydi, yoksa bu ikisinin aşk oyununun yeni bölümü mü?"
Bora güldü.
"Ben olsam ben de tutardım."
"İğrençsiniz."
Arden'in arabasına ulaştık.
Benim için yolcu kapısını açtı.
İçeri oturdum.
Arden sürücü koltuğuna geçti.
Karaca ve Bora arka koltuğa oturdu.
Araba hareket etti.
Ben camdan dışarı bakarken sokak lambaları yüzümden kayıp gidiyordu.
İçimden tek bir şey geçiyordu.
İncila.
Lütfen iyi ol.
---
Hastanenin önünde durduğumuz anda kapıyı açıp kendimi dışarı attım.
Koşarak içeri girdim.
Koridorun sonunda annemi gördüm.
Bizi bekliyor olmalıydı.
Yanına ulaştığımda daha soru sormama fırsat vermeden eliyle koridoru gösterdi.
"Sağdan üçüncü oda."
Koşmaya devam ettim.
Kapıyı yavaşça araladım.
İncila yatakta yatıyordu.
Kolunda serum vardı.
Yüzü normalden çok daha solgundu.
O görüntüyü gördüğüm anda içimde bir şey koptu.
"Abla?"
Başını bana çevirdi.
"Sen de geldin..."
Yanına oturdum.
"Evet, bebeğim."
Elimi saçlarına götürdüm.
Saçlarını yavaşça okşadım.
"Buradayım."
Arden, Bora ve Karaca da içeri girdi.
Karaca yatağın yanına yaklaştı.
"Ooo... İncila beni özlememiş sanırım."
İncila'nın yüzü bir anda aydınlandı.
"Çok özledimmm."
Karaca eğilip alnına küçük bir öpücük kondurdu.
İncila'nın gözleri Arden'e kaydı.
"Arden abi!"
Arden başını kaldırdı.
"Sen de mi geldin?"
Hepimiz ona baktık.
Arden'in yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
"Evet abicim. Ben de geldim."
İncila'nın yüzündeki gülümsemeyi görünce içim biraz olsun rahatladı.
Arden onun yanına oturdu.
Ben ise odadan çıkıp annemin yanına gittim.
"Anne."
Annem bana döndü.
"Elfida."
"Onun neyi var?"
Annem derin bir nefes aldı.
"Önemli bir şey değil."
Gözlerimi kıstım.
"Nasıl önemli bir şey değil?"
"Ateşi çok yükselmiş. Havale geçirmiş."
Kalbim sıkıştı.
"Ben de korkudan ne yapacağımı bilemeyip seni aradım."
"Ona karşı daha dikkatli olmalısın."
Sesim sertleşti.
"Anneysen anneliğini yap."
Annem yüzüme baktı.
"Elfida..."
"Ne var?"
Bir süre sustu.
Sonra gözlerini yere indirdi.
"Seninle bir şey konuşmam lazım."
İçimde kötü bir his oluştu.
"Ne?"
"İncila'ya artık bakamam."
Sanki yanlış duymuştum.
"Ne?"
"O artık benimle kalamaz."
Yüzümdeki ifade değişti.
"Ne demek benimle kalamaz?"
"Elfida, beni dinle."
"Önce ben..."
Sesim titremeye başladı.
"Şimdi de İncila mı?"
Annem bir şey söylemeye çalıştı.
"Madem bakamıyorsun, neden doğurdun?"
"Elfida..."
"Hayır!"
Sesim yükseldi.
"Bana yaşattığını ona yaşatmana izin vermeyeceğim!"
Annem bir anda bağırdı.
"HASTAYIM ELFİDA!"
Koridor sessizliğe gömüldü.
Olduğum yerde kaldım.
Nefesim kesildi.
"Ne?"
Annemin gözlerinden yaşlar süzülüyordu.
"Pankreas kanseriyim."
Dünyam başıma yıkılmış gibi hissettim.
Bir süre sadece yüzüne baktım.
"Hayır..."
"Daha fazla yaşayabileceğimi düşünmüyorum."
Başımı iki yana salladım.
"Hayır."
"İncila'yı babasına veremem."
"Hayır..."
"Ona güvenmiyorum."
"Ne zamandır biliyordun?"
Sesim artık çok küçük çıkıyordu.
"Üç yıldır."
Gözlerim büyüdü.
"Üç yıl mı?"
Annem başını salladı.
"Sana söyleyecektim."
"Üç yıldır mı biliyordun?"
"Elfida..."
"Neden?"
Cevap veremedi.
"Benim haberim bile yoktu."
Gözlerim doldu.
"Sen her gün yanımda durdun."
Sesim çatladı.
"Her gün..."
Annem ağlamaya başladı.
Ben ise artık ne diyeceğimi bilmiyordum.
Bunca zaman anneme kızmıştım.
Beni bırakıp gittiği için.
Beni yurda gönderdiği için.
İncila'yla yeterince ilgilenmediği için.
Ama şimdi...
Şimdi karşımdaki kadının belki de benim düşündüğümden çok daha kısa bir zamanı kalmıştı.
Üç yıl boyunca bunu tek başına taşımıştı.
Ben ise hiçbir şey bilmiyordum.
Annem yanımdan yavaşça uzaklaştı.
Ben koridorun ortasında tek başıma kaldım.
Ayaklarımın altındaki zemin sanki kayıyordu.
Duvara yaslandım.
Gözlerimden yaşlar süzüldü.
Bir süre sonra yanıma birinin geldiğini fark ettim.
Arden.
"Bir sorun mu var?"
Başımı ona çevirdim.
Yüzüne baktım.
Bir şey söylemek istedim.
Anlatmak istedim.
Ama ağzımdan tek bir kelime bile çıkmadı.
Dudaklarım titredi.
Sonra içimde tuttuğum her şey bir anda koptu.
Hıçkırarak ağlamaya başladım.
Arden'in yüzündeki ifade değişti.
Hiçbir şey sormadı.
Sadece bir adım yaklaştı.
Kollarını açtı.
Ben de düşünmeden ona sarıldım.
Başımı göğsüne gömdüm.
Arden kollarını sırtıma doladı.
Bir eli sırtımda, diğeri saçlarımdaydı.
Yavaşça saçlarımı okşamaya başladı.
Ben ağladıkça o sustu.
"Annem..."
Kelime ağzımdan yarım çıktı.
Arden biraz daha sıkı sarıldı.
"Tamam."
"Annem hasta."
Sesim parçalanıyordu.
"İncila..."
Konuşamadım.
Arden başımı göğsünde tutmaya devam etti.
"Şimdi düşünme."
Ama nasıl düşünmeyebilirdim?
Annem ölecekti.
İncila ne olacaktı?
Ben ne yapacaktım?
Bir anda kendimi tamamen yalnız hissettim.
Arden saçlarımı okşarken fısıldadı.
"Şu an hiçbir şeyi çözmek zorunda değilsin."
Hıçkırarak başımı salladım.
"Ben ne yapacağım?"
Arden birkaç saniye sustu.
Sonra alnını başımın üzerine yasladı.
"Şimdilik hiçbir şey."
Sesindeki sakinlik, içimdeki fırtınanın tam tersiydi.
"Sadece ağla."
Gözlerimi kapattım.
Ve ilk defa...
Birinin yanında güçlü görünmeye çalışmadım.
Arden'in göğsüne daha sıkı sarıldım.
O da beni bırakmadı.
Koridorun ortasında, hastane ışıklarının altında, saatlerdir içimde biriktirdiğim bütün korkuyu gözyaşlarımla dışarı bıraktım.
Arden hiçbir şey sormadı.
Hiçbir açıklama istemedi.
Sadece orada kaldı.
Ve o gece, hayatımda ilk kez birinin beni kurtarmasına değil...
Yanımda kalmasına ihtiyacım olduğunu anladım.