Lady Chatterley'nin Âşığı kitap kapağı

8. bölüm / 19

8. Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 19Şu an: 8. Bölüm

BÖLÜM VIII

Bayan Bolton, Connie’yi de şefkatle gözetiyor, ona kadınca ve mesleki korumasını sunması gerektiğini düşünüyordu. Leydi’yi sürekli dışarıda yürümeye, Uthwaite’e arabayla gitmeye, biraz hava almaya teşvik ediyordu. Çünkü Connie şöminenin yanında oturup okur gibi yapmaya ya da beceriksizce dikiş dikmeye alışmış, neredeyse hiç dışarı çıkmaz olmuştu.

Hilda’nın gidişinden kısa süre sonra, rüzgârlı bir günde Bayan Bolton şöyle dedi: “Şöyle ormanda yürüyüşe çıkıp bekçi kulübesinin arkasındaki nergislere baksanıza? Bir günlük yürüyüşte görebileceğiniz en güzel manzara onlar. Odanıza da birkaç tane koyarsınız; yabani nergisler insanın içini açar, değil mi?”

Connie bunu hoş karşıladı; nergisler için “daffs” denmesine bile aldırmadı. Yabani nergisler! İnsan kendi içine kapanıp kendi kendini yiyip bitirmemeliydi. Bahar geri dönmüştü... “Mevsimler döner, ama bana ne gündüz döner ne akşamın ya da sabahın tatlı gelişi.”

Ya bekçi? İncecik, bembeyaz bedeni, görünmez bir çiçeğin yalnız pistili gibi! Derin, dile sığmaz bunalımı içinde onu unutmuştu. Ama şimdi bir şey onu uyandırdı... “Sundurmanın, kapının ötesinde solgun...” Yapılması gereken, sundurmaları ve kapıları geçip öteye gitmekti.

Güçlenmişti, daha rahat yürüyebiliyordu; ormandaki rüzgâr, parkta üzerine çarpıp onu yere serercesine esen rüzgâr kadar yorucu olmazdı. Unutmak, dünyayı ve leş bedenli o korkunç insanları unutmak istiyordu. “Yeniden doğmalısınız! Bedenin dirilişine inanıyorum! Buğday tanesi toprağa düşüp ölmezse ürün veremez. Çiğdem açınca ben de çıkıp güneşi göreceğim!” Mart rüzgârında zihninden durmadan dizeler geçip gidiyordu.

Güneşin küçük esintileri tuhaf biçimde parlak ışıklar saçıyor, ormanın kıyısında fındık çalılarının altındaki kırlangıçotlarını aydınlatıyordu; çiçekler pırıl pırıl, sarı sarı parlıyordu. Orman sessizdi, her zamankinden de sessiz; ama içinden kesişen güneş ışıklarıyla birden canlanıyordu. İlk anemonlar açmıştı; ormanın her yanı, sallanıp duran zemine serpilmiş sayısız küçük anemonun solgunluğuyla bembeyaz görünüyordu. “Dünya senin soluğunla soldu.” Ama bu kez soluk Persephone’nindi; soğuk bir sabahta cehennemden çıkmıştı. Soğuk rüzgârlar esiyor, yukarıda dallara dolanan rüzgâr öfkeyle uğulduyordu. O da kurtulmaya çalışarak dallara takılıp kalmıştı; rüzgâr, tıpkı Abşalom gibi. Yeşil kabarık eteklerin üzerinde çıplak beyaz omuzlarını sallayan anemonlar ne kadar da soğuk görünüyordu. Ama dayanıyorlardı. Patika kenarında ilk beyazımsı çuha çiçeklerinden birkaç tane vardı; sarı tomurcuklar da açılıyordu.

Uğultu ve sallantı yukarıdaydı; aşağıya yalnız soğuk hava akımları iniyordu. Connie ormanda tuhaf bir heyecana kapıldı; yanaklarına renk geldi, gözleri masmavi parladı. Ağır ağır yürüyüp birkaç çuha çiçeğiyle ilk menekşeleri topladı; kokuları tatlı ve soğuktu, tatlı ve soğuk. Nereye gittiğini bilmeden yoluna devam etti.

Ormanın öbür ucundaki açıklığa varınca yeşile boyanmış taş kulübeyi gördü. Kulübe neredeyse pembe görünüyordu; taşları güneşin bir anlık parıltısında ısınmış, mantarın altındaki ete benzemişti. Kapının yanında sarı yaseminler ışıldıyordu; kapı kapalıydı. Ama ne bir ses vardı ne bacadan tüten duman ne de havlayan bir köpek.

Sessizce arka tarafa, yamacın yükseldiği yere dolandı; nergislere bakmak için bir bahanesi vardı.

Nergisler oradaydı; kısa saplı çiçekler hışırdıyor, titreyip duruyordu. Öyle parlak ve canlıydılar ki! Ama yüzlerini rüzgârdan çevirirken saklanacak yerleri yoktu.

Sıkıntıyla, güneş gibi parlak küçük paçavralarını sallıyorlardı. Ama belki de bu hoşlarına gidiyordu; belki de gerçekten savrulmayı seviyorlardı.

Constance sırtını genç bir çam ağacına verip oturdu. Ağaç tuhaf bir canlılıkla, esnek ve güçlü bir biçimde yükselirken ona doğru sallanıyordu. Tepesi güneşte ışıldayan, dimdik canlı bir varlık! Connie, bir güneş parıltısında nergislerin altın rengine bürünüşünü izledi; güneş ellerini ve kucağını ısıtıyordu. Çiçeklerin hafif, katranı andıran kokusunu o bile aldı. Sonra, böyle kıpırtısız ve yalnızken kendi gerçek kaderinin akıntısına kapılmış gibi oldu. Bir halatla bağlanmış, demirlemiş bir tekne gibi sarsılıp sürüklenmişti; şimdi çözülmüş, başıboş kalmıştı.

Güneşin yerini soğuk aldı; nergisler gölgede sessizce başlarını eğdi. Gün boyunca, uzun ve soğuk gece boyunca da böyle eğileceklerdi. Böylesine kırılganken ne kadar dayanıklıydılar!

Biraz tutulmuş bacaklarla ayağa kalktı, birkaç nergis koparıp aşağı indi. Çiçekleri koparmaktan nefret ediyordu ama yanına bir iki tane almak istiyordu. Wragby’ye, duvarlarının arasına dönmesi gerekecekti; artık oradan nefret ediyordu, özellikle de kalın duvarlarından. Duvarlar! Hep duvarlar! Ama bu rüzgârda onlara da ihtiyaç vardı.

Eve dönünce Clifford ona sordu:

“Nereye gittin?”

“Ormanın öbür ucuna kadar! Şunlara bak, küçük nergisler ne kadar güzel, değil mi? Topraktan çıktıklarını düşünsenize!”

“Havadan ve güneşten de en az o kadar çıkıyorlar,” dedi Clifford.

“Ama biçimlerini toprak veriyor,” diye karşılık verdi Connie; bu çabuk itirazı kendisi bile biraz şaşırmıştı.

Ertesi öğleden sonra yine ormana gitti. Karaçamların arasından kıvrılarak tepeye çıkan geniş atlı yolu izledi; yol, John Kuyusu denen bir pınara varıyordu. Bu yamaç soğuktu, karaçamların karanlığında tek bir çiçek bile yoktu. Ama buz gibi küçük pınar, kızıl beyaz, tertemiz çakıllardan oluşan minicik yatağından usulca yukarı fışkırıyordu. Ne kadar buz gibi, ne kadar berraktı! Pırıl pırıl! Yeni bekçi belli ki kuyuya taze çakıllar koymuştu. Minik taşkın suyunun çağlayıp yamaçtan aşağı süzülüşünü, suyun hafif şıngırtısını duydu. Yamaç aşağısına dikenli, yapraksız, kurt karanlığını seren karaçamlığın tıslayan uğultusunun üstünde bile minicik su çanları gibi çınlayan sesi işitiyordu.

Burası biraz tekinsiz, soğuk ve nemliydi. Yine de kuyu yüzlerce yıldır insanların su içtiği bir yer olmalıydı. Artık öyle değildi. Temizlenmiş küçücük çevresi yemyeşil, soğuk ve kasvetliydi.

Ayağa kalkıp yavaşça eve doğru yürüdü. Sağ taraftan hafif bir tıkırtı duyunca durup dinledi. Çekiç sesi miydi, yoksa ağaçkakan mı? Kesinlikle çekiç sesiydi.

Dinleyerek yürüdü. Sonra genç köknarların arasında, sanki hiçbir yere çıkmayan dar bir patika fark etti. Yine de kullanıldığını hissetti. Maceracı bir hevesle patikaya saptı; sık genç köknarların arasından geçince yaşlı meşe ormanına çıktı. Patikayı izledi; rüzgârlı ormanın sessizliğinde çekiç sesi yaklaştı. Çünkü ağaçlar, rüzgârın uğultusu içinde bile sessizlik yaratır.

Gizli, küçük bir açıklık ve kaba direklerden yapılmış gizli, küçük bir kulübe gördü. Daha önce hiç buraya gelmemişti! Burasının büyüyen sülün yavrularının yetiştirildiği sakin yer olduğunu anladı; bekçi gömleğinin kollarını sıvamış, diz çökmüş çekiçle çalışıyordu. Köpek kısa ve keskin bir havlamayla öne atıldı; bekçi birden yüzünü kaldırıp Connie’yi gördü. Gözlerinde irkilmiş bir ifade vardı.

Doğrulup selam verdi; Connie güçsüz bacaklarla yaklaşırken onu sessizce izledi. Bekçi bu ziyaretten rahatsız olmuştu; yalnızlığını hayattaki tek ve son özgürlüğü sayıyordu.

“Çekiç sesinin nereden geldiğini merak ettim,” dedi. Kendini güçsüz ve nefessiz hissediyor, gözlerini dikmiş kendisine bakan adamdan biraz korkuyordu.

“Yavru kuşlar için kafesleri hazırlıyom,” dedi adam, kalın yerel ağzıyla.

Ne söyleyeceğini bilemedi; kendini güçsüz hissediyordu.

“Biraz oturmak istiyorum,” dedi.

“Gelin şurda, kulübede oturun,” dedi. Önden kulübeye geçip kereste parçalarını ve ıvır zıvırı kenara itti, fındık dallarından yapılmış kaba bir sandalyeyi çıkardı.

“Size biraz ateş yakayım mı?” diye sordu; lehçesindeki o tuhaf saflıkla.

“Ah, zahmet etmeyin,” diye karşılık verdi.

Ama adam ellerine baktı; elleri epey morarmıştı. Hemen köşedeki küçük tuğla şömineye birkaç karaçam dalı taşıdı; bir anda sarı alev bacadan yukarı koştu. Tuğla ocağın yanında bir yer açtı.

“Şuraya oturun biraz, ısının,” dedi.

Connie dediğini yaptı. Adamın, Connie’nin hemen boyun eğdiği tuhaf bir koruyucu otoritesi vardı. Oturup alevin karşısında ellerini ısıttı, ateşe kütük attı; adam dışarıda yeniden çekiçle çalışıyordu. Aslında köşeye sıkışmış gibi ateşin başında oturmak istemiyordu; kapıdan onu izlemeyi tercih ederdi ama adam onunla ilgileniyordu, dolayısıyla boyun eğmesi gerekiyordu.

Kulübe oldukça sıcaktı; cilasız çam tahtalarla kaplanmıştı. Connie’nin sandalyesinin yanında küçük, kaba bir masa ve tabure; ayrıca bir marangoz tezgâhı, büyük bir sandık, aletler, yeni tahtalar ve çiviler vardı. Kancalara da pek çok şey asılmıştı: balta, el baltası, tuzaklar, çuvallardaki eşyalar, paltosu. Penceresi yoktu; ışık açık kapıdan giriyordu. Her yer karmakarışıktı ama aynı zamanda küçük bir sığınak gibiydi.

Adamın çekicinin tıkırtısını dinledi; ses pek neşeli gelmiyordu. Adamın içi sıkılmıştı. Mahremiyetine, üstelik tehlikeli bir biçimde, girilmişti! Bir kadın! Dünyada istediği tek şeyin yalnız kalmak olduğu noktaya gelmişti. Ama mahremiyetini koruyamıyordu; ücretli bir çalışandı, bu insanlar da efendisiydi.

Özellikle de bir kadınla yeniden yakınlaşmak istemiyordu. Eski ilişkilerinden büyük bir yara almıştı; bundan korkuyordu. Yalnız kalamaz ve yalnız bırakılmazsa öleceğini hissediyordu. Dış dünyadan tümüyle geri çekilmişti; son sığınağı bu ormandı; oraya gizlenmek istiyordu!

Connie ateşin başında ısındı; ateşi fazla harlamıştı. Sonra bunaldı. Kapı eşiğindeki tabureye gidip oturdu, adamı çalışırken izledi. Adam onu fark etmemiş gibi görünüyordu ama farkındaydı. Yine de işini dalgın dalgın sürdürdü; kahverengi köpeği kuyruğunun üzerine oturmuş, yakında duruyor ve güvenilmez dünyayı gözlüyordu.

İnce yapılı, sessiz ve çevik adam yaptığı kafesi bitirdi, ters çevirdi, sürgülü kapısını denedi, sonra kenara koydu. Ardından kalkıp eski bir kafes aldı ve çalıştığı odun kütüğünün yanına götürdü. Çömelip parmaklıkları yokladı; bazıları elinde kırıldı. Çivileri sökmeye koyuldu. Sonra kafesi ters çevirip düşündü; kadının orada olduğunun farkında olduğunu belli eden hiçbir işaret vermedi.

Connie onu dikkatle izledi. Onu çıplakken gördüğü o yalnızlığın aynısını şimdi giyinikken de görüyordu: yalnız, işine odaklanmış, tek başına çalışan bir hayvan gibi; ama aynı zamanda insanlarla her türlü temastan uzaklaşan, içine kapanmış bir ruh gibi. Sessizce, sabırla, şu anda bile ondan uzaklaşıyordu. Sabırsız ve tutkulu bir adamın içindeki bu dinginlik ve zamana bağlı olmayan sabır, Connie’nin rahmini etkiledi. Bunu eğik başında, hızlı ve sessiz ellerinde, ince ve duyarlı belinin çömelmiş duruşunda gördü; sabırlı, içine çekilmiş bir şeydi bu. Adamın deneyiminin kendisininkinden daha derin ve geniş olduğunu; çok daha derin ve geniş, belki de daha yıkıcı olduğunu hissetti. Bu duygu onu kendi benliğinden kurtardı; neredeyse sorumsuzlaşmış gibi hissetti.

Kulübenin kapısında düşlere dalmış halde oturuyordu; zamanın ve koşulların ayrıntılarının tümüyle farkında değildi. Öyle uzaklara dalmıştı ki adam başını hızla kaldırıp yüzündeki o büsbütün hareketsiz, bekleyen ifadeyi gördü. Ona bu, bekleyiş dolu bir bakış gibi geldi. Birden belinin, sırtının kökünde ince bir ateş dili titredi; içinden inledi. Daha fazla yakın insan temasından, neredeyse ölümden duyduğu kadar büyük bir tiksintiyle korkuyordu. Her şeyden çok, kadının gitmesini ve onu mahremiyetiyle baş başa bırakmasını istiyordu. Kadının iradesinden, kadın iradesinden ve modern kadının ısrarcılığından korkuyordu. En çok da kendi istediğini elde etme konusundaki serinkanlı, üst sınıftan küstahlığından korkuyordu. Sonuçta o yalnızca ücretli bir çalışandı. Kadının orada bulunmasından nefret ediyordu.

Connie birden huzursuzlanıp kendine geldi. Ayağa kalktı. Öğleden sonra akşama dönüyordu ama oradan ayrılamıyordu. Adamın yanına gitti. Adam hazır ola geçmiş gibi dikilmişti; yorgun yüzü katı ve ifadesiz, gözleri Connie’yi izliyordu.

“Burası ne kadar güzel, ne kadar huzurlu,” dedi. “Daha önce hiç gelmemiştim.”

“Öyle mi?”

“Sanırım ara sıra gelip burada oturacağım.”

“Evet!”

“Burada olmadığınızda kulübeyi kilitliyor musunuz?”

“Evet, Leydim.”

“Benim de bir anahtarım olabilir mi, böylece bazen burada oturabilirim? İki anahtar var mı?”

“Bildiğim kadarıyla yok, tek anahtar var.”

Yerel ağzına dönmüştü. Connie duraksadı; adam karşı koyuyordu. Sonuçta burası onun kulübesi miydi?

“Bir anahtar daha yaptırsak olmaz mı?” diye sordu. Yumuşak sesinin altında, istediğini elde etmeye kararlı bir kadının tınısı vardı.

“Bir tane daha!” dedi; öfke ve alay karışımı bir parıltıyla Connie’ye baktı.

“Evet, yedek anahtar,” dedi Connie, yüzü kızararak.

“Belki Sir Clifford bilir,” dedi, onu başından savmaya çalışarak.

“Evet!” dedi Connie. “Belki onda bir tane daha vardır. Yoksa sizdeki anahtardan bir kopya yaptırabiliriz. Sanırım bir iki gün sürer. Anahtarınızı o kadar süreliğine verebilirsiniz.”

“Size bi şey diyemem, leydim! Buralarda anahtar yapan kimseyi tanımıyorum.”

Connie birden öfkeyle kızardı.

“Pekâlâ!” dedi. “Ben hallederim.”

“Peki, Leydim.”

Göz göze geldiler. Adamın gözlerinde soğuk, çirkin bir hoşnutsuzluk ve küçümseme, olacaklara karşı da kayıtsızlık vardı. Connie’ninkilerse geri çevrilmiş olmanın öfkesiyle yanıyordu.

Ama adamın karşısına dikildiğinde ondan ne kadar nefret ettiğini görünce Connie’nin yüreği burkuldu. Adamda bir tür çaresizlik de görüyordu.

“İyi günler!”

“İyi günler, Leydim!” Selam verip birden arkasını döndü. Connie, adamın içinde uzun zamandır uyuyan, doymak bilmez öfkenin, kendi bildiğini okuyan kadına duyduğu öfkenin köpeklerini uyandırmıştı. Adam çaresizdi, çaresiz. Bunu biliyordu!

Connie de kendi bildiğini okuyan erkeğe öfkeliydi. Üstelik bir hizmetçiydi! Asık suratla eve yürüdü.

Tepedeki büyük kayın ağacının altında onu arayan Bayan Bolton’ı buldu.

“Acaba gelir misiniz diye merak ettim, Leydim,” dedi kadın neşeyle.

“Geç mi kaldım?” diye sordu Connie.

“Ah... yalnız Sir Clifford çayını bekliyordu.”

“Öyleyse neden siz hazırlamadınız?”

“Ah, bunun benim işim olduğunu pek sanmıyorum. Sir Clifford hiç hoşlanmaz herhalde, Leydim.”

“Neden hoşlanmasın ki?” dedi Connie.

İçeri girip Clifford’un çalışma odasına geçti; tepside eski pirinç çaydanlık hafifçe kaynıyordu.

“Geç mi kaldım, Clifford?” dedi. Şapka ve atkısıyla tepsinin önünde dururken birkaç çiçeği bırakıp çay kutusunu aldı. “Kusura bakma! Çayı neden Bayan Bolton’a hazırlatmadın?”

“Aklıma gelmedi,” dedi Clifford alayla. “Onu çay masasının başında çayı idare ederken pek gözümde canlandıramıyorum.”

“Gümüş çaydanlığın kutsal bir yanı yok ya,” dedi Connie.

Clifford merakla ona baktı.

“Öğleden sonra ne yaptın?” diye sordu.

“Yürüdüm, korunaklı bir yerde oturdum. Büyük çobanpüskülü ağacında hâlâ yemişler olduğunu biliyor muydun?”

Atkısını çıkardı ama şapkasını çıkarmadı; oturup çayı hazırlamaya koyuldu. Tost kesinlikle kösele gibi olacaktı. Çaydanlığın üzerine çaydanlık kılıfını geçirdi, sonra menekşelerine küçük bir bardak almak için kalktı. Zavallı çiçeklerin sapları gevşemiş, başları öne düşmüştü.

“Yine canlanırlar!” dedi; koklaması için çiçekleri bardakla birlikte Clifford’un önüne koydu.

“Juno’nun göz kapaklarından daha tatlı,” diye alıntıladı Clifford.

“Gerçek menekşelerle bunun en ufak bir ilgisini göremiyorum,” dedi Connie. “Elizabeth dönemi şairleri lafı fazla süslüyor.”

Clifford’a çayını doldurdu.

“John Kuyusu’nun yakınındaki, sülünlerin yetiştirildiği küçük kulübenin ikinci bir anahtarı var mıdır?” diye sordu.

“Olabilir. Neden?”

“Bugün tesadüfen buldum; daha önce hiç görmemiştim. Çok hoş bir yer bence. Ara sıra orada oturabilirim, değil mi?”

“Mellors orada mıydı?”

“Evet! Çekiç sesini duydum, öyle buldum. Oraya girmemden hiç hoşlanmışa benzemiyordu. Hatta ikinci bir anahtarı olup olmadığını sorunca neredeyse kabalaştı.”

“Ne dedi?”

“Ah, bir şey demedi; yalnız tavrı öyleydi. Anahtarlar hakkında hiçbir şey bilmediğini söyledi.”

“Babamın çalışma odasında bir tane olabilir. Betts hepsini bilir; anahtarların hepsi orada. Ona baktırırım.”

“Ah, ne olur!” dedi.

“Demek Mellors neredeyse kabalaştı?”

“Ah, aslında pek sayılmaz! Ama kalenin içinde istediğim gibi dolaşma özgürlüğüne sahip olmamı istemedi galiba.”

“İstediğini sanmıyorum.”

“Yine de neden rahatsız olsun, anlamıyorum. Sonuçta onun evi değil! Özel meskeni de değil. Canım isterse orada oturmamam için bir neden göremiyorum.”

“Kesinlikle!” dedi Clifford. “O adam kendini fazla önemsiyor.”

“Sence öyle mi?”

“Hem de nasıl! Kendini olağanüstü biri sanıyor. Anlaşamadığı bir karısı olduğunu biliyorsun; bu yüzden 1915’te askere yazılmış, sanırım Hindistan’a gönderilmiş. Her neyse, bir süre Mısır’da süvari birliğinde demirciymiş; atlarla hep iç içe olmuş, o konuda becerikli biri. Sonra Hintli bir albay onu gözüne kestirmiş ve teğmen yapılmış. Evet, ona subay rütbesi vermişler. Sanırım albayıyla birlikte Hindistan’a, kuzeybatı sınırına dönmüş. Hastalanmış; maaş bağlamışlar. Galiba geçen yıla kadar ordudan ayrılmamış. Böyle bir adamın eski düzeyine dönmesi kolay değil tabii. Bocalaması kaçınılmaz. Ama bana kalırsa görevini hakkıyla yapıyor. Yalnız Teğmen Mellors havalarına hiç gelemem.”

“Derbyshire ağzıyla konuşurken onu nasıl subay yapmışlar?”

“Öyle konuşmuyor... yalnız arada bir ağzından kaçıyor. Kendi ölçülerine göre gayet düzgün konuşabiliyor. Sanırım yeniden er rütbesine düştüyse, erler gibi konuşması gerektiğini düşünüyor.”

“Ondan neden daha önce söz etmedin?”

“Ah, şu romantik hikâyelere hiç sabrım yok. Bütün düzeni onlar bozuyor. Başımıza hiç gelmemeleri ne büyük talih olurdu.”

Connie ona katılmaya yatkındı. Hiçbir yere sığmayan, hoşnutsuz insanların ne yararı vardı?

Güzel havalar sürerken Clifford da ormana gitmeye karar verdi. Rüzgâr soğuktu ama insanı eskisi kadar bezdirmiyordu; güneş ışığıysa hayatın kendisi gibiydi: sıcak ve dolu dolu.

“Gerçekten güzel, taptaze bir günde insanın kendini ne kadar farklı hissetmesi şaşırtıcı,” dedi Connie. “Normalde havanın bile yarı ölü olduğunu hissediyor insan. İnsanlar havanın ta kendisini öldürüyor.”

“Sence bunu insanlar mı yapıyor?” diye sordu.

“Evet. Bunca insanın can sıkıntısı, hoşnutsuzluğu ve öfkesi buharlaşıp havanın diriliğini öldürüyor. Bundan eminim.”

“Belki de atmosferdeki bir durum insanların diriliğini azaltıyordur?” dedi.

“Hayır, evreni zehirleyen insandır,” diye diret­ti.

“Kendi yuvasını kirletiyor,” diye yorumladı Clifford.

Tekerlekli sandalye ağır ağır ilerledi. Fındık koruluğunda püsküller soluk altın renginde sallanıyordu; güneşli yerlerde orman anemonları, hayat sevincini haykırır gibi ardına kadar açmıştı; tıpkı insanların da onlarla birlikte haykırabildiği eski günlerdeki kadar güzeldiler. Elma çiçeğini andıran hafif bir kokuları vardı. Connie Clifford’a birkaç tane topladı.

Çiçekleri aldı, merakla onlara baktı.

“Sen hâlâ dokunulmamış, sükûnetin gelini,” diye alıntıladı. “Bu söz çiçeklere Yunan vazolarından çok daha fazla yakışıyor sanki.”

“‘Irza geçmek’ ne korkunç bir söz!” dedi. “Bir şeylere tecavüz eden yalnızca insanlar.”

“Ah, bilmem... Salyangozlar falan,” dedi.

“Salyangozlar bile yalnızca onları yer; arılar tecavüz etmez.”

Her şeyi sözcüklere dönüştürdüğü için ona öfkelenmişti. Menekşeler Juno’nun göz kapakları, orman anemonlarıysa dokunulmamış gelinlerdi. Aralarına girip duran sözcüklerden, hayattan onu durmadan ayırmalarından nasıl da nefret ediyordu! Tecavüz eden, edecekse, sözcüklerin ta kendisiydi: canlı şeylerin bütün özsuyunu emip tüketen, hazır kalıplar ve ifadeler.

Clifford’la yürüyüş pek de başarılı geçmedi. Connie’yle onun arasında, ikisinin de fark etmemiş gibi davrandığı bir gerilim vardı; ama oradaydı işte. Birden, kadınlık içgüdüsünün bütün gücüyle onu kendinden uzaklaştırıyordu. Ondan kurtulmak, özellikle de bilincinden, sözcüklerinden, kendine takıntısından, bitmek bilmeyen kendine odaklanma döngüsünden ve kendi sözcüklerinden sıyrılmak istiyordu.

Hava yeniden yağmura döndü. Ama bir iki gün sonra yağmur altında dışarı çıktı ve ormana gitti. Oraya varınca kulübeye doğru yürüdü. Yağmur yağıyordu ama hava o kadar soğuk değildi; orman, yağmur alacakaranlığında sessiz, uzak ve erişilmez gibiydi.

Açıklığa geldi. Kimse yoktu! Kulübe kilitliydi. Ama kulübenin önündeki kütük basamağa, kır havasındaki sundurmanın altına oturup kendi sıcaklığına sokuldu. Yağmuru seyrederek, onun sessiz sedasız çıkardığı türlü sesleri, rüzgâr yok gibiyken yukarıdaki dallarda duyulan o tuhaf hışırtıları dinleyerek oturdu. Çevresinde yaşlı meşeler yükseliyordu; gri, güçlü gövdeleri yağmurla kararmış, yuvarlak ve canlıydı, hoyratça dallar uzatıyorlardı. Orman altı pek seyrek; yerler orman anemonlarıyla bezeli, bir iki mürver ya da kartopu çalısı, morumsu bir böğürtlen yumağı vardı. Eğrelti otlarının eski kızıl kahvesi, yeşil orman anemonu yakalarının altında neredeyse kaybolmuştu. Belki burası, dokunulmamış yerlerden biriydi. Dokunulmamış! Bütün dünya tecavüze uğramıştı.

Bazı şeylere tecavüz edilemez. Bir kutu sardine tecavüz edemezsin. Pek çok kadın da öyledir; erkekler de. Ama yeryüzü...!

Yağmur hafifliyordu. Meşelerin arasında artık ortalığı pek karartmıyordu. Connie gitmek istiyordu, yine de oturmayı sürdürdü. Ama üşümeye başlamıştı; yine de içindeki kırgınlığın ezici ataleti onu felç olmuşçasına orada tutuyordu.

Tecavüze uğramış! İnsan hiç dokunulmadan da tecavüze uğrayabilirdi. Müstehcenleşmiş ölü sözcükler ve takıntıya dönüşmüş ölü fikirler tecavüz ediyordu insana.

Islak, kahverengi bir köpek koşarak geldi; havlamadı, yalnızca ıslak, tüy gibi kuyruğunu kaldırdı. Ardından, şoföre benzeyen siyah, yağmurluklu bir adam geldi; yüzü biraz kızarmıştı. Onu görünce, hızlı yürüyüşü içinde adamın irkildiğini hissetti. Sundurmanın altındaki bir karışlık kuru yere sığındığı yerden ayağa kalktı. Adam selam verdi, konuşmadan yavaşça yaklaştı. Connie geri çekilmeye başladı.

“Ben zaten gidiyordum,” dedi.

“İçeri girmek için mi bekliyordunuz?” diye sordu; ona değil, kulübeye bakıyordu.

“Hayır, yalnızca birkaç dakikadır yağmurdan korunmak için oturuyordum,” dedi, sakin ve vakur bir tavırla.

Adam ona baktı. Üşümüş görünüyordu.

“Öyleyse Sir Clifford’da başka anahtar yok muydu?” diye sordu.

“Hayır, ama önemli değil. Bu sundurmanın altında pekâlâ kuru kuruya oturabilirim. İyi günler!” Konuşmasındaki aşırı yerel ağızdan nefret ediyordu.

Connie uzaklaşırken onu dikkatle izledi. Sonra ceketini yukarı çekti, pantolonunun cebine elini sokup kulübenin anahtarını çıkardı.

“Alın, belki bu anahtar işinize yarar. Sülünlerle ilgilenmek için de başka bir yer bulurum.”

Ona baktı.

“Ne demek istiyorsunuz?” diye sordu.

“Şunu diyorum: Sülünleri yetiştirmeye uygun başka bir yer bulabilirim belki. Burada olmak istiyorsanız, başınızda dikilip durmamı istemezsiniz herhalde.”

Lehçenin sisini aralayarak ne demek istediğini anlamaya çalıştı.

“Neden düzgün İngilizce konuşmuyorsunuz?” dedi soğukça.

“Ben mi? Sıradan konuştuğumu sanıyordum.”

Öfkeden birkaç an sessiz kaldı.

“Anahtarı istiyorsanız alın. Yoksa yarın getireyim, önce bütün eşyaları boşaltayım. Size uyar mı?”

Daha da öfkelendi.

“Anahtarınızı istemedim,” dedi. “Hiçbir şeyi boşaltmanızı da istemiyorum. Sizi kulübenizden kovmak gibi bir niyetim kesinlikle yok, teşekkür ederim! Yalnızca bugün yaptığım gibi ara sıra burada oturabilmek istemiştim. Ama sundurmanın altında da pekâlâ oturabilirim; lütfen bu konuda daha fazla konuşmayın.”

Mavi, yaramaz gözleriyle ona yeniden baktı.

“Neden, Leydim, kulübe, anahtar, her şey sizin başım gözüm üstüne,” diye başladı, geniş ve ağır lehçesiyle. “Yılın bu vakti sülünleri kuluçkaya yatırmak gerekiyor; ben de onları kollamak için epey oralarda dolanmak zorundayım, görüyorsunuz. Kışın oraya pek uğramam. Ama bahar geldi mi, Sir Clifford sülünleri yetiştirmek isteyince... Leydimin de buradayken benim durmadan bir şeylerle uğraşmamı istemeyeceğini düşündüm.”

Belirsiz bir şaşkınlıkla dinledi.

“Burada olmanız neden beni rahatsız etsin?” diye sordu.

Adam ona merakla baktı.

“Sizi rahatsız ederim!” dedi kısa ama anlamlı bir biçimde. Connie kızardı. “Pekâlâ!” dedi sonunda. “Sizi rahatsız etmeyeceğim. Ama oturup sizin kuşlarla ilgilenmenizi seyretmek beni hiç rahatsız etmezdi sanırım. Hoşuma giderdi. Ama bunun işinize engel olacağını düşünüyorsanız sizi rahatsız etmem, korkmayın. Siz Sir Clifford’un bekçisisiniz, benim değil.”

Bu söz ona tuhaf geldi; nedenini bilmiyordu. Ama üzerinde durmadı.

“Yok, Leydim. Burası Leydimin kendi kulübesi. Her zaman Leydimin keyfi nasıl isterse öyle olur. Bir hafta önceden haber verip beni işten çıkarabilirsiniz. Yalnızca...”

“Yalnızca ne?” diye sordu, şaşkınlık içinde.

Adam tuhaf, komik bir hareketle şapkasını geriye itti.

“Yalnızca, geldiğinizde burayı kendinize ayırmak isteyebileceğinizi, benim de ortalıkta dolanıp durmamı istemeyeceğinizi düşündüm.”

“Ama neden?” dedi öfkeyle. “Medenî bir insan değil misiniz? Sizden korkmam gerektiğini mi düşünüyorsunuz? Sizi, burada olup olmamanızı neden umursayayım? Bunun önemi ne?”

Yaramaz bir kahkaha yüzünün her yanına yayılırken ona baktı.

“Hiç önemi yok, Leydim. Hiç ama hiç,” dedi.

“Öyleyse neden?” diye sordu.

“Leydime başka bir anahtar getireyim mi öyleyse?”

“Hayır, teşekkür ederim! İstemiyorum.”

“Yine de getireceğim. Bu kulübenin iki anahtarı olması daha iyi.”

“Sizi küstah buluyorum,” dedi Connie; yüzü kızarmış, biraz da soluk soluğaydı.

“Yok, yok!” diye aceleyle karşılık verdi. “Öyle demeyin! Yok, yok! Hiçbir şey ima etmek istemedim. Yalnızca buraya gelirseniz benim çekip gitmem gerekeceğini, başka bir yerde düzen kurmanın da çok iş çıkaracağını düşündüm. Ama Leydim beni hiç umursamayacaksa... burası Sir Clifford’un kulübesi; her şey Leydimin keyfine göre olur. Yeter ki yapılması gereken ufak tefek işleri yaparken beni hiç umursamayın.”

Connie tümüyle şaşkın bir hâlde oradan ayrıldı. Hakarete uğrayıp ölümüne gücenmiş miydi, emin değildi. Belki adam gerçekten yalnızca söylediğini kastetmişti; onun kendisinden uzak durmasını bekleyeceğini düşünmüştü. Sanki aklının ucundan geçerdi! Hem onun ve budalaca varlığının ne önemi olabilirdi ki?

Ne düşündüğünü, ne hissettiğini bilmeden, karmakarışık bir hâlde eve gitti.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…