Bölümler 19Şu an: 18. Bölüm
- 1 1. Bölüm2.475 kelime
- 2 2. Bölüm2.203 kelime
- 3 3. Bölüm3.054 kelime
- 4 4. Bölüm2.861 kelime
- 5 5. Bölüm4.270 kelime
- 6 6. Bölüm3.764 kelime
- 7 7. Bölüm4.469 kelime
- 8 8. Bölüm3.396 kelime
- 9 9. Bölüm4.034 kelime
- 10 10. Bölüm10.772 kelime
- 11 11. Bölüm5.416 kelime
- 12 12. Bölüm3.784 kelime
- 13 13. Bölüm4.617 kelime
- 14 14. Bölüm4.892 kelime
- 15 15. Bölüm4.392 kelime
- 16 16. Bölüm6.117 kelime
- 17 17. Bölüm5.657 kelime
- 18 18. Bölüm4.418 kelime · Okuduğun bölüm
- 19 19. Bölüm4.165 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM XVIII
Ne yapacağına karar vermesi gerekiyordu. Wragby’den ayrılacağı cumartesi, altı gün sonra Venedik’ten ayrılacaktı. Böylece ertesi pazartesi Londra’ya varacak, sonra da onu görecekti. Londra’daki adresine mektup yazıp Hartland’s Oteli’ne bir mektup göndermesini ve pazartesi akşamı saat yedide gelip onu almasını istedi.
İçinde tuhaf, karmaşık bir öfke vardı; bütün tepkileri uyuşmuştu. Hilda’ya bile içini açmadı. Suskunluğunun sürekli oluşuna gücenen Hilda, Hollandalı bir kadınla epey yakınlaşmıştı. Connie kadınlar arasındaki bu boğucu yakınlıklardan, Hilda’nın hep ağır ağır içine girdiği o mahrem ilişkilerden nefret ederdi.
Sir Malcolm, Connie’yle birlikte yolculuk etmeye karar verdi; Duncan da Hilda’yla devam edebilirdi. Yaşlı sanatçı keyfine düşkündü: Connie’nin lüks trenlerden, günümüzde bu trenlerdeki bayağı sefahat havasından hoşlanmamasına rağmen Orient Express’te yataklı yer ayırttı. Yine de Paris’e yolculuğu kısaltacaktı.
Sir Malcolm karısının yanına dönmekten hep huzursuz olurdu. Bu alışkanlık ilk karısından kalmıştı. Ama orman tavuğu avı için bir konuk partisi verilecekti; o da önceden orada olmak istiyordu. Güneşte yanmış, güzel Connie sessizce oturuyor, manzarayı unutuyordu.
“Wragby’ye dönmek biraz sıkıcı mı geliyor?” diye sordu babası, somurtkanlığını fark ederek.
“Wragby’ye döneceğimden emin değilim,” dedi, ansızın konuşup iri mavi gözlerini babasının gözlerine dikerek. Babasının iri mavi gözlerinde, toplumsal vicdanı pek de rahat olmayan bir adamın ürkek bakışı belirdi.
“Bir süre daha Paris’te kalacağını mı söylüyorsun?”
“Hayır! Wragby’ye bir daha hiç dönmeyeceğimi söylüyorum.”
Kendi küçük dertleriyle uğraşıyordu; Connie’ninkilerden hiçbirini omuzlamak zorunda kalmamayı içtenlikle umuyordu.
“Birdenbire nereden çıktı bu?” diye sordu.
“Bir çocuğum olacak.”
Bu sözleri yaşayan birine ilk kez söylüyordu; bu, hayatında bir yarılmaya işaret ediyor gibiydi.
“Nereden biliyorsun?” dedi babası.
Gülümsedi.
“Nereden bilebilirim ki!”
“Ama tabii Clifford’ın çocuğu değil?”
“Hayır! Başka bir adamın.”
Ona eziyet etmekten biraz keyif alıyordu.
“Adamı tanıyor muyum?” diye sordu Sir Malcolm.
“Hayır! Onu hiç görmedin.”
Uzun bir sessizlik oldu.
“Peki planların neler?”
“Bilmiyorum. Mesele de bu.”
“Clifford’la arayı düzeltmek yok mu?”
“Sanırım Clifford bunu kabullenir,” dedi Connie. “Sen onunla en son konuştuktan sonra, bir çocuğum olmasına aldırmayacağını söyledi; yeter ki bunu gizlilik içinde yapayım.”
“Bu koşullarda söyleyebileceği en akıllıca şey. O hâlde herhâlde sorun çıkmaz.”
“Ne bakımdan?” dedi Connie, babasının gözlerine bakarak. Kendisininkilere benzeyen iri mavi gözlerdi; ama içlerinde bir huzursuzluk vardı. Bazen huzursuz küçük bir oğlan çocuğunun, bazen somurtkan bir bencilliğin bakışı; çoğu zaman da iyi huylu ve ihtiyatlı.
“Clifford’a bütün Chatterley’lerin varisi olacak bir çocuk verebilir, Wragby’ye bir baronet daha kazandırabilirsin.”
Sir Malcolm’un yüzünde yarı şehvetli bir gülümseme belirdi.
“Ama istediğimi sanmıyorum,” dedi.
“Neden? Öteki adama mı bağlandın? Peki! Sana gerçeği söyleyeyim çocuğum. Dünya dönmeye devam eder. Wragby yerinde durur, durmaya da devam edecek. Dünya aşağı yukarı sabit bir şeydir; dış dünyada ona uyum sağlamamız gerekir. Özel hayatımızdaysa, kendi özel düşünceme göre, canımız ne isterse yapabiliriz. Duygular değişir. Bu yıl bir adamı, gelecek yıl başka birini sevebilirsin. Ama Wragby yine yerinde durur. Wragby sana sahip çıktığı sürece sen de Wragby’nin yanında dur. Sonra canının istediğini yap. Ama hayatında büyük bir kopuş yaratmaktan pek bir şey elde edemezsin. İstersen kopabilirsin. Bağımsız bir gelirin var; seni asla yüzüstü bırakmayan tek şey. Ama bundan da pek bir şey kazanamazsın. Wragby’ye bir baronet yavrusu koy. Eğlenceli olur.”
Sir Malcolm arkasına yaslanıp yeniden gülümsedi. Connie cevap vermedi.
Bir süre sonra, şehvetli bir merakla, “Umarım sonunda gerçek bir erkeğe rastladın,” dedi.
“Rastladım. Sorun da bu. Öylelerinden pek kalmadı,” dedi.
“Yok, Tanrı aşkına, kalmadı!” diye düşündü. “Peki sevgilim, sana bakılırsa şanslı bir adammış. Umarım sana sorun çıkarmaz?” diye düşünceli bir tavırla ekledi.
“Ah, hayır! Beni bütünüyle kendi hâlime bırakıyor.”
“Elbette! Gerçek bir erkek öyle yapar.”
Sir Malcolm memnundu. Connie en sevdiği kızıydı; onun dişiliğini hep sevmişti. Hilda’da annesinden daha çok şey vardı. Clifford’dan ise hep hoşlanmamıştı. Bu yüzden memnundu ve kızına çok şefkatli davranıyordu; sanki doğmamış çocuk kendi çocuğuymuş gibi.
Onunla Hartland’s Oteli’ne gitti, yerleştiğini gördü, sonra kulübüne geçti. Connie akşamı onunla geçirmeyi kabul etmemişti.
Mellors’tan bir mektup buldu: “Otele gelmeyeceğim ama saat yedide Adam Street’teki Golden Cock’un önünde seni bekleyeceğim.”
Orada, ince koyu renk kumaştan resmî bir takım elbise içinde, uzun boylu ve ince yapılı duruyordu; ne kadar da farklıydı. Doğuştan gelen bir zarafeti vardı ama Connie’nin sınıfından insanların kalıba dökülmüş görünüşü onda yoktu. Yine de her yere gidebileceğini hemen anladı. Doğuştan gelen görgü ve inceliği, o kalıplaşmış sınıf zarafetinden çok daha hoştu.
“Ah, işte buradasın! Ne iyi görünüyorsun!”
“Evet! Ama sen öyle görünmüyorsun.”
Yüzüne kaygıyla baktı. Yüzü incelmiş, elmacık kemikleri belirginleşmişti. Ama gözleri ona gülümsüyordu; Connie onun yanında kendini evinde gibi hissetti. İşte buydu: birden, görünüşünü korumak için kendini sıkma gerginliği üzerinden kalktı. Ondan bedensel olarak yayılan bir şey, Connie’nin içinde rahatlık, mutluluk ve yuva hissi uyandırdı. Mutluluğa karşı artık uyanık olan kadın içgüdüsüyle bunu hemen fark etti. “O yanımdayken mutluyum!” Venedik’in güneşi bile ona bu içsel genişliği ve sıcaklığı vermemişti.
Masada karşısına otururken, “Senin için çok mu korkunçtu?” diye sordu. Fazla zayıftı; şimdi fark ediyordu. Eli, bildiği o tuhaf, gevşek ve unutmuşçasına hâliyle yatıyordu; uyuyan bir hayvanın eli gibi. Onu alıp öpmeyi çok istiyordu ama buna tam cesaret edemedi.
“İnsanlar her zaman korkunçtur,” dedi.
“Peki, çok mu üzüldün?”
“Üzüldüm; bundan sonra da hep üzüleceğim. Üzülmenin aptallık olduğunu biliyordum.”
“Kuyruğuna teneke kutu bağlanmış bir köpek gibi mi hissettin? Clifford öyle hissettiğini söyledi.”
Ona baktı. O anda böyle söylemesi acımasızcaydı; çünkü gururu fena hâlde incinmişti.
“Herhâlde öyle hissettim,” dedi.
Connie, hakarete karşı duyduğu şiddetli öfkeyi hiç anlayamadı.
Uzun bir sessizlik oldu.
“Peki beni özledin mi?” diye sordu.
“Bütün bunlardan uzak kalmana sevindim.”
Yine sessizlik oldu.
“Peki insanlar seninle benim hakkımızda söylenenlere inandı mı?” diye sordu.
“Hayır! Bir an bile inandıklarını sanmıyorum.”
“Clifford inandı mı?”
“Sanmam. Üzerinde düşünmeden geçiştirdi. Ama doğal olarak, beni bir daha görmemek istemesine yol açtı.”
“Bir çocuğum olacak.”
Yüzündeki ifade bütünüyle silindi; bütün bedeni de öyle. Gözleri kararmış hâlde ona baktı; bakışını hiç anlayamadı. Sanki karanlık alevler içindeki bir ruh ona bakıyordu.
“Sevindiğini söyle!” diye yalvardı, elini bulmaya çalışarak. İçinde belli belirsiz bir sevinç kıpırtısı doğduğunu gördü. Ama bu sevinç, anlayamadığı şeylerin ağına takılıp kalmıştı.
“Gelecek demek bu,” dedi.
“Ama sevinmedin mi?” diye üsteledi.
“Geleceğe karşı korkunç bir güvensizliğim var.”
“Ama herhangi bir sorumluluk üstlenmek zorunda değilsin. Clifford çocuğu kendi çocuğu sayar, sevinir.”
Onun solduğunu, bu sözlerin altında geriye çekildiğini gördü. Cevap vermedi.
“Clifford’a dönüp Wragby’ye küçük bir baronet mi koyayım?” diye sordu.
Solgun ve çok uzaklara çekilmiş gibi ona baktı. Yüzünde o çirkin küçük sırıtış belirdi.
“Babasının kim olduğunu söylemek zorunda kalmazsın.”
“Ah!” dedi. “İstesem, o zaman bile kabul ederdi.”
Bir süre düşündü.
“Evet,” dedi sonunda, kendi kendine. “Sanırım ederdi.”
Sessizlik oldu. Aralarında koca bir uçurum vardı.
“Ama Clifford’a dönmemi istemiyorsun, değil mi?” diye sordu.
“Sen ne istiyorsun?” diye karşılık verdi.
“Seninle yaşamak istiyorum,” dedi sade bir şekilde.
İstemese de, bunu söylediğini duyunca karnında küçük alevler dolaştı ve başını eğdi. Sonra o hayaletimsi gözleriyle yeniden ona baktı.
“Senin için buna değecekse,” dedi. “Benim hiçbir şeyim yok.”
“Çoğu erkekten daha fazlasına sahipsin. Hadi, bunu biliyorsun,” dedi.
“Bir bakımdan, biliyorum.” Bir süre sessizce düşündü. Sonra devam etti: “Eskiden içimde fazla kadınsı bir yan olduğunu söylerlerdi. Ama mesele bu değil. Kuş vurmak istemediğim için de para kazanmak ya da yükselmek istemediğim için de kadın değilim. Orduda kolayca yükselebilirdim ama orduyu sevmedim. Erkekleri idare edebiliyordum gerçi; benden hoşlanırlardı, öfkelendiğimde de benden biraz kutsal bir korku duyarlar, benden çekinirlerdi. Hayır, orduyu ölü hâle getiren, aptalca ve eli kolu bağlı yüksek otoriteydi: düpedüz budalaca, ölü bir şey. Erkekleri severim, erkekler de benden hoşlanır. Ama bu dünyayı yönetenlerin geveze, buyurgan küstahlığına katlanamıyorum. İşte bu yüzden yükselemiyorum. Paranın küstahlığından nefret ediyorum, sınıfın küstahlığından da. Şimdiki hâliyle bu dünyada bir kadına ne sunabilirim ki?”
“Ama bir şey sunman neden gereksin? Bu bir alışveriş değil. Yalnızca birbirimizi seviyoruz,” dedi.
“Hayır, hayır! Mesele bundan fazlası. Yaşamak, ilerlemek ve yol almaktır. Benim hayatım usulüne uygun kanallardan akıp gitmiyor, gitmiyor işte. Bu yüzden tek başıma biraz işe yaramaz biriyim. Hayatım bir şey yapıp bir yere varmadıkça, en azından içten içe, ikimizi de canlı tutmadıkça bir kadını hayatıma almaya hakkım yok. Hayat ayrı yaşanacaksa ve kadın gerçek bir kadınsa, erkek ona hayatında bir anlam sunmalı. Ben yalnızca senin erkek gözden düşmüşün olamam.”
“Neden olmasın?” dedi.
“Çünkü olamam. Sen de bundan kısa sürede nefret edersin.”
“Sanki bana güvenemezmişsin gibi,” dedi.
Yüzünde sırıtışı bir an belirdi.
“Para da mevki de senin; kararları sen vereceksin. Sonuçta ben leydimin siktiği adamdan ibaret değilim.”
“Peki, nesin?”
“Sormakta haklısın. Herhâlde görünmez bir şey bu. Ama en azından kendim için bir şeyim. Kendi varoluşumun anlamını görebiliyorum; başkasının bunu görememesini de gayet iyi anlayabiliyorum.”
“Benimle yaşarsan varoluşunun anlamı azalacak mı?”
Yanıt vermeden önce uzun süre duraksadı:
“Belki.”
O da düşünüp kaldı.
“Peki, varoluşunun anlamı ne?”
“Sana söylüyorum, görünmez bir şey. Dünyaya inanmıyorum; paraya da, yükselmeye de, uygarlığımızın geleceğine de. İnsanlığın bir geleceği olacaksa, bugünkünden çok büyük bir değişim yaşanması gerekecek.”
“Gerçek gelecek nasıl olmalı?”
“Tanrı bilir! İçimde öfkeyle birbirine karışmış bir şeyler hissediyorum. Ama bunun gerçekte ne anlama geldiğini bilmiyorum.”
“Söyleyeyim mi?” dedi, yüzüne bakarak. “Sende başka erkeklerde olmayan ve geleceği kuracak şeyin ne olduğunu söyleyeyim mi? Söyleyeyim mi?”
“Öyleyse söyle,” diye karşılık verdi.
“Kendi şefkatinden korkmaman; mesele bu. Elini popoma koyup güzel bir popom olduğunu söylediğin zamanki gibi.”
Yüzünde sırıtışı kıpırdadı.
“Bu mu!” dedi.
Sonra oturup düşündü.
“Evet!” dedi. “Haklısın. Gerçekten mesele bu. Her şeyin özünde bu var. Erkeklerle bunu biliyordum. Onlarla fiziksel temas hâlinde olmam, bundan geri durmamam gerekiyordu. Bedenimle onların farkında olmalı, onları cehenneme soksam bile onlara biraz şefkat göstermeliydim. Buda’nın dediği gibi, mesele farkındalık. Ama o bile bedensel farkındalıktan, erkekler arasında bile en iyisi olan o doğal fiziksel şefkatten uzak durmuş; tabii erkekçe, düzgün bir biçimde. Bu onları gerçekten erkek yapıyor, maymun gibi değil! Evet, aslında mesele şefkat; amcık farkındalığı. Cinsellik aslında dokunmaktan ibaret, bütün dokunuşların en yakını. Korktuğumuz şey de dokunmak. Yarı bilinçliyiz, yarı canlı. Canlanıp farkına varmamız gerek. Özellikle İngilizlerin birbirleriyle temasa geçmesi gerek; biraz incelikle, biraz şefkatle. En çok ihtiyacımız olan şey bu.”
Ona baktı.
“Öyleyse benden neden korkuyorsun?” dedi.
Yanıt vermeden önce uzun uzun ona baktı.
“Asıl mesele para ve mevki. İçindeki dünya.”
“Ama içimde şefkat yok mu?” diye sordu, hüzünle.
Koyu, dalgın gözlerle ona baktı.
“Evet! Bazen gelir, bazen gider; benim içimdeki gibi.”
“Ama ikimizin arasında buna güvenemez misin?” diye sordu, kaygıyla gözlerine bakarak.
Yüzünün yumuşadığını, zırhının çözüldüğünü gördü.
“Belki!” dedi.
İkisi de sustu.
“Beni kollarının arasına almanı istiyorum,” dedi. “Bir çocuğumuz olacağına sevindiğini söylemeni istiyorum.”
O kadar güzel, sıcak ve hüzünlü görünüyordu ki ona karşı içi arzuyla kıpırdadı.
“Sanırım odama gidebiliriz,” dedi. “Ama yine skandal olacak.”
Ama dünyanın unutuluşunun yeniden üzerine çöktüğünü, yüzüne şefkatli tutkunun yumuşak, duru ifadesinin geldiğini gördü.
Daha tenha sokaklardan geçerek Coburg Square’e yürüdüler. Evin en üst katında, kendi yemeğini gaz ocağında pişirdiği bir tavan odası vardı. Küçüktü ama derli toplu ve temizdi.
Giysilerini çıkardı, ona da aynısını yaptırdı. Gebeliğinin ilk dönemindeki o yumuşak ışıkla güzelleşmişti.
“Seni rahat bırakmam gerek,” dedi.
“Hayır!” dedi. “Sev beni! Sev ve beni yanında tutacağını söyle. Beni yanında tutacağını söyle! Beni dünyaya da hiç kimseye de bırakmayacağını söyle.”
Ona sokuldu; hayatında bildiği tek yuva olan ince, güçlü, çıplak bedenine sımsıkı sarıldı.
“Öyleyse seni yanımda tutacağım,” dedi. “İstiyorsan seni yanımda tutacağım.”
Onu kollarıyla sıkıca sardı.
“Bir de çocuğa sevindiğini söyle,” diye tekrarladı. “Öp onu! Karnımı öp ve orada olduğuna sevindiğini söyle.”
Ama bunu yapmak ona daha zor geliyordu.
“Çocukları dünyaya getirmekten korkuyorum,” dedi. “Onların geleceğinden öyle korkuyorum ki.”
“Ama onu içime sen koydun. Ona şefkat göster; geleceği şimdiden böyle olsun. Öp onu!”
Titredi, çünkü doğruydu. “Ona şefkat göster; geleceği şimdiden böyle olsun.” O anda kadına karşı saf bir sevgi duydu. Karnını ve Venüs tepeciğini öptü; rahme ve rahimdeki cenine yakın olmak için.
“Ah, beni seviyorsun! Beni seviyorsun!” dedi; kör, söze dökülemeyen sevgi çığlıklarından biri gibi ince bir haykırışla. O da ona yumuşakça girdi; şefkatin bağırsaklarından onunkilere doğru boşalarak aktığını, aralarında şefkatin alevlendiğini hissetti.
Ona girerken yapması gerekenin bu olduğunu anladı: gururunu, onurunu ya da erkek olarak bütünlüğünü yitirmeden şefkatle temas kurmak. Sonuçta, onun parası ve imkânları, kendisinin hiçbir şeyi yoksa, bu yüzden ona şefkat göstermekten kaçınmayacak kadar gururlu ve onurlu olmalıydı. “İnsanlar arasında bedensel farkındalığın temasını savunuyorum,” dedi kendi kendine, “şefkat temasını da. O benim eşim. Bu, paraya, makineye ve dünyanın duyarsız, ideal maymunluğuna karşı bir savaş. O da orada arkamda duracak. Tanrı’ya şükür bir kadınım var! Benimle olan, bana şefkat gösteren ve beni anlayan bir kadınım olduğu için Tanrı’ya şükür! Zorba ya da budala olmadığı için Tanrı’ya şükür. Şefkatli, anlayışlı bir kadın olduğu için Tanrı’ya şükür.” Tohumu onun içinde fışkırırken, ruhu da ona doğru fışkırdı; üreme eyleminden çok daha fazlası olan yaratıcı eylemde.
Artık aralarında bir ayrılık olmaması konusunda kararlıydı. Ama bunun yollarını ve imkânlarını hâlâ kararlaştırmaları gerekiyordu.
“Bertha Coutts’tan nefret ettin mi?” diye sordu.
“Onun hakkında konuşma.”
“Evet! Bana izin vermelisin. Çünkü bir zamanlar ondan hoşlanıyordun. Bir zamanlar onunla benim kadar yakınlık kurmuştun. Öyleyse bana anlatmalısın. Onunla bu kadar yakın olduktan sonra ondan böylesine nefret etmek korkunç değil mi? Neden böyle?”
“Bilmiyorum. Sanki iradesini hep bana karşı hazır tuttu; hep, hep: o korkunç kadın iradesini, özgürlüğünü! Bir kadının en aşağılık zorbalığa dönüşen o korkunç özgürlüğünü! Ah, özgürlüğünü hep bana karşı kullandı; yüzüme asit dökmek gibiydi.”
“Ama şimdi bile senden kurtulmuş değil. Hâlâ seni seviyor mu?”
“Hayır, hayır! Benden kurtulmadıysa, bunun nedeni o çılgın öfke; beni ezmeye çalışmak zorunda.”
“Ama seni sevmiş olmalı.”
“Hayır! Şöyle böyle, bazı anlarda sevdi. Bana çekiliyordu. Hatta sanırım bundan bile nefret ediyordu. Beni zaman zaman sevdi. Ama hep geri çekti sevgisini, sonra da zorbalığa başladı. En derin arzusu bana zorbalık etmekti; bu değişmiyordu. İradesi en başından beri yanlıştı.”
“Ama belki de onu gerçekten sevmediğini düşündü ve seni sevmeye zorlamak istedi.”
“Tanrım, bu zorla sevdirmeye çalışmak ne berbattı.”
“Ama onu gerçekten sevmedin, değil mi? Ona bu haksızlığı yaptın.”
“Nasıl sevebilirdim? Başlamıştım. Onu sevmeye başlamıştım. Ama bir şekilde beni hep paramparça etti. Hayır, bundan söz etmeyelim. Bu bir felaketti. O da felakete mahkûm bir kadındı. Bu son seferinde, izin verilseydi onu tıpkı bir kakım vurur gibi vururdum: kudurmuş, kadın kılığına girmiş felaket bir yaratık! Keşke onu vurup bütün bu sefalete son verebilseydim! Buna izin verilmeli. Bir kadın kendi iradesinin esiri olup iradesini her şeye karşı koyduğunda, korkunç bir hâl alır; sonunda vurulması gerekir.”
“Peki, kendi iradelerinin esiri olan erkeklerin de sonunda vurulması gerekmez mi?”
“Evet! Aynısı! Ama ondan kurtulmalıyım, yoksa yine üstüme çökecek. Sana anlatmak istedim. Mümkünse boşanmalıyım. Bu yüzden dikkatli olmalıyız. Seninle benim birlikte görüldüğümüz olmamalı. Üstüme gelip ikimize birden saldırmasına asla, asla katlanamam.”
Connie bunu düşündü.
“Öyleyse birlikte olamayacak mıyız?” dedi.
“Altı ay kadar olamayız. Ama sanırım boşanmam eylülde sonuçlanır; o zaman marta kadar...”
“Ama bebek muhtemelen şubat sonunda doğacak,” dedi.
Sustu.
“Cliffordların ve Berthaların hepsinin ölü olmasını isterdim,” dedi.
“Onlara pek şefkatli davranmış olmuyorsun,” dedi.
“Onlara şefkat mi? Evet, belki de onlar için yapılabilecek en şefkatli şey ölüm. Yaşayamıyorlar! Yalnızca hayatı engelliyorlar. Ruhları içlerinde korkunç. Ölüm onlara tatlı gelmeli. Üstelik onları vurmama izin verilmeli.”
“Ama bunu yapmazsın,” dedi.
“Yaparım! Bir gelinciği vururken duyduğumdan daha az tereddüt ederim. Gelincikte en azından bir güzellik ve yalnızlık var. Ama onlar sürüyle. Ah, onları vururdum.”
“Öyleyse, buna cesaret edememen belki de iyi.”
“Eh.”
Connie’nin düşünecek çok şeyi vardı artık. Bertha Coutts’tan kesinlikle kurtulmak istediği açıktı. Connie de onun haklı olduğunu düşünüyordu. Son saldırı fazla dehşet vericiydi. Bu, bahara kadar tek başına yaşaması demekti. Belki Clifford’dan boşanabilirdi. Ama nasıl? Mellors’ın adı geçerse, onun boşanması imkânsız olurdu. Ne iğrenç! İnsan her şeyden kurtulmak için dünyanın öbür ucuna gidemez miydi?
Gidemezdi. Günümüzde dünyanın öbür ucu, Charing Cross’a beş dakika uzaklıkta. Telsiz çalıştığı sürece dünyanın uzak köşesi yok. Dahomey kralları ve Tibet lamaları Londra’yı, New York’u dinliyor.
Sabır! Sabır! Dünya, devasa ve korkunç bir mekanizma karmaşası; onun içinde ezilip parçalanmamak için çok dikkatli olmak gerek.
Connie babasına içini döktü.
“Biliyor musun baba, Clifford’ın av bekçisiydi; ama Hindistan’da orduda subaydı. Yalnız, yeniden er olmayı tercih eden Albay C. E. Florence gibi biri.”
Ancak Sir Malcolm, ünlü C. E. Florence’ın tatmin etmeyen mistisizmine hiç sempati duymuyordu. Bütün bu alçakgönüllülüğün ardında fazlasıyla reklam kokusu görüyordu. Ona kalırsa bu, şövalyenin en çok nefret ettiği türden bir kibirdi: kendini alçaltma kibrinden ibaretti.
“Av bekçin nereden çıktı?” diye sordu Sir Malcolm sinirle.
“Tevershall’da bir maden işçisinin oğluydu. Ama son derece düzgün biridir.”
Şövalye unvanı almış sanatçının öfkesi arttı.
“Bana altın avcısı gibi göründü,” dedi. “Sen de görünüşe bakılırsa kolay lokma bir altın madenisin.”
“Hayır baba, öyle değil. Onu görsen anlardın. O bir erkek. Clifford, alçakgönüllü olmadığı için ondan hep nefret etti.”
“Anlaşılan, en azından bir kez iyi sezmiş.”
Sir Malcolm’un katlanamadığı şey, kızının bir av bekçisiyle ilişki yaşamasının doğuracağı skandaldı. İlişkiyi umursamıyordu; skandalı umursuyordu.
“Adamı hiç umursamıyorum. Belli ki seni kolayca tavlamış. Ama Tanrı aşkına, çıkacak lafları düşün. Üvey annenin bunu nasıl karşılayacağını düşün!”
“Biliyorum,” dedi Connie. “Dedikodu berbat bir şey, özellikle de sosyetede yaşıyorsan. O da kendi boşanmasını bir an önce sonuçlandırmak istiyor. Belki çocuğun başka bir erkekten olduğunu söyleyip Mellors’ın adını hiç anmayız diye düşündüm.”
“Başka bir erkekten! Hangi başka erkekten?”
“Belki Duncan Forbes’tan. Ömrümüz boyunca dostumuz oldu. Üstelik epey tanınmış bir sanatçı. Benden de hoşlanıyor.”
“Yok artık! Zavallı Duncan! Peki, bundan ne çıkarı olacak?”
“Bilmiyorum. Hatta hoşuna bile gidebilir.”
“Öyle mi, hoşuna gidebilir mi? Öyleyse tuhaf bir adammış. Onunla hiç ilişkin bile olmadı, değil mi?”
“Hayır! Ama aslında bunu istemiyor. Yanında olmamı istiyor, dokunmamı değil.”
“Tanrım, ne biçim bir kuşak bu!”
“En çok da resim yaparken model olmamı isterdi. Ama ben hiç istemedim.”
“Tanrı yardımcısı olsun! Ama zaten her şeye boyun eğecek kadar ezilmiş görünüyor.”
“Yine de onun hakkında çıkacak dedikodular o kadar rahatsız etmezdi, değil mi?”
“Tanrım Connie, bu ne bitmez tükenmez düzenbazlık!”
“Biliyorum! İnsanın içini kaldırıyor! Ama ne yapabilirim?”
“Düzenbazlık, işbirlikçilik; işbirlikçilik, düzenbazlık! İnsana ömrünü fazla uzatmış olduğunu düşündürüyor.”
“Hadi baba, sen de zamanında epey düzenbazlık edip işbirliği yapmadıysan konuş.”
“Ama benimki başkaydı, emin ol.”
“Hep başkadır zaten.”
Yeni gelişmeleri duyan Hilda da öfkeyle çıkageldi. O da kız kardeşiyle bir av bekçisi hakkında kamuya açık bir skandal çıkması düşüncesine katlanamıyordu. Fazlasıyla, fazlasıyla küçük düşürücüydü!
“Neden ayrı ayrı Britanya Kolumbiyası’na çekip gitmiyoruz? Böylece skandal da çıkmaz,” dedi Connie.
Ama bu işe yaramazdı. Skandal yine de ortaya çıkacaktı. Connie bu adamla birlikte olacaksa, onunla evlenebilmesi daha iyi olurdu. Hilda’nın görüşü buydu. Sir Malcolm emin değildi. Belki bu ilişki zamanla unutulurdu.
“Ama onunla görüşecek misin baba?”
Zavallı Sir Malcolm! Görüşmeye hiç hevesli değildi. Zavallı Mellors ise daha da az hevesliydi. Yine de buluştular: kulübün özel bir odasında öğle yemeği yediler; iki adam birbirini baştan aşağı süzdü.
Sir Malcolm epeyce viski içti, Mellors da içti. Genç adamın iyi bildiği Hindistan hakkında durmadan konuştular.
Bu, yemek boyunca sürdü. Kahve servis edilip garson gittikten sonra Sir Malcolm bir puro yaktı ve içtenlikle şöyle dedi:
“Peki delikanlı, benim kızım meselesi ne olacak?”
Mellors’ın yüzünde bir sırıtış belirip kayboldu.
“Peki efendim, o ne olacak?”
“Kızı hamile bırakmışsın, orası kesin.”
“Bu şerefe nail oldum!” diye sırıttı Mellors.
“Şerefmiş, Tanrı aşkına!” Sir Malcolm küçük bir kahkaha attı; İskoç ağzıyla konuşup müstehcenleşti. “Şeref! Nasıl geçti bakalım? İyi miydi delikanlı, ha?”
“İyiydi!”
“Bahse girerim öyledir! Ha ha! Benim kızım, tam babasının kızı, ha! Ben iyi bir sikişin kıymetini hiç bilmezlik etmedim. Annesi ise, ah, azizler şahit!” Gözlerini göğe devirdi. “Ama sen onu ısıtmışsın, hem de nasıl ısıtmışsın; belli oluyor. Ha ha! İçimdeki kan onda! Saman yığınını güzelce ateşe vermişsin. Ha ha ha! Sana söyleyeyim, buna çok sevindim. İhtiyacı vardı. Ah, iyi kızdır, iyi kızdır; bir Allah’ın kulu gelip saman yığınını ateşe verse, yatakta iyi olacağını biliyordum! Ha ha ha! Av bekçisi ha, delikanlı! Bana sorarsan, av bekçisinden çok iyi bir kaçak avcısısın. Ha ha! Ama şimdi ciddi konuşalım: Bu iş için ne yapacağız? Ciddi söylüyorum, anladın mı!”
Ciddi konuşunca pek yol alamadılar. Mellors biraz çakırkeyif olsa da ikisinin daha ayık olanıydı. Sohbeti olabildiğince akıllıca sürdürmeye çalıştı; bu da pek bir şey demek değildi.
“Demek av bekçisisin! Haklısın, bu tür avın peşine düşmeye değer, öyle değil mi? Bir kadının nasıl biri olduğunu poposunu sıkınca anlarsın. Poposunun hissinden, her şeyin yolunda gidip gitmeyeceğini hemen çıkarırsın. Ha ha! Seni kıskanıyorum delikanlı. Kaç yaşındasın?”
“Otuz dokuz.”
Şövalye kaşlarını kaldırdı.
“O kadar mı! Daha en az yirmi yılın var gibi görünüyorsun. Av bekçisi olsan da olmasan da, sağlam bir sik olduğun belli. Tek gözümü kapatsam bile anlarım. Şu lanet olası Clifford gibi değilsin! Ödlek herifin teki; içinde hiç sik yok, zaten hiç olmadı. Seni sevdim delikanlı. Bahse girerim taşakların da iridir; ah, bodur ama güçlü bir horozsun, belli. Dövüşçü olduğun da belli. Av bekçisi ha! Hay aksi, avımı sana emanet etmezdim! Ama şimdi ciddi konuşalım: Bu iş için ne yapacağız? Dünya yaşlı kadınlarla dolu.”
Ciddi ciddi, aralarındaki eski erkek şehveti dayanışmasını kurmak dışında bu iş için hiçbir şey yapmadılar.
“Bir de şuna bak delikanlı: Senin için yapabileceğim bir şey olursa bana güvenebilirsin. Av bekçisi! Tanrım, ne komik! Hoşuma gitti! Hem de çok! Kızın yürekli olduğunu gösteriyor, değil mi? Sonuçta kendi geliri var; orta halli, orta halli ama açlıktan ölme sınırının üstünde. Ben de neyim varsa ona bırakacağım. Tanrı şahidim olsun, bırakacağım. Yaşlı kadınların dünyasında yüreklilik gösterdiği için bunu hak ediyor. Yetmiş yıldır yaşlı kadınların eteklerinden kendimi kurtarmaya çalışıyorum, hâlâ başaramadım. Ama aradığım adam sensin, belli.”
“Böyle düşünmene sevindim. Genelde üstü kapalı biçimde bana maymun olduğumu söylüyorlar.”
“Elbette söylerler! Dostum, bütün o yaşlı kadınların gözünde maymundan başka ne olabilirsin ki?”
Dostça vedalaştılar. Mellors günün geri kalanında durmadan içinden güldü.
Ertesi gün, gözlerden uzak bir yerde Connie ve Hilda’yla öğle yemeği yedi.
“Her açıdan böylesine çirkin bir duruma düşmemiz çok yazık,” dedi Hilda.
“Ben bundan epey eğlendim,” dedi Mellors.
“İkiniz de evlenmek ve çocuk sahibi olmak için özgür olana kadar dünyaya çocuk getirmeyi erteleyebilirdiniz bence.”
“Tanrı kıvılcımın üstüne biraz erken üfledi,” dedi.
“Bence Tanrı’nın bununla hiçbir ilgisi yok. Elbette Connie ikinizin geçimini sağlayacak kadar paraya sahip ama bu durum dayanılmaz.”
“Ama bunun yalnızca küçük bir bölümüne katlanman gerekiyor, öyle değil mi?” dedi.
“Sen onun kendi sınıfından olsaydın…”
“Ya da hayvanat bahçesinde kafese kapatılmış olsaydım.”
Sessizlik oldu.
“Bence,” dedi Hilda, “başka bir adamı zina ilişkisindeki üçüncü kişi olarak göstermesi, senin de bu işin tamamen dışında kalman en iyisi.”
“Ama ben ayağımı iyice bu işe soktuğumu sanıyordum.”
“Boşanma davasında demek istiyorum.”
Mellors şaşkınlıkla ona baktı. Connie, Duncan planından ona söz etmeye cesaret edememişti.
“Anlamadım,” dedi.
“Adının anılmaması için üçüncü kişi olarak gösterilmeyi muhtemelen kabul edecek bir dostumuz var,” dedi Hilda.
“Bir erkek mi demek istiyorsun?”
“Elbette!”
“Ama onun başka kimsesi yok ki?”
Connie’ye şaşkınlıkla baktı.
“Hayır, hayır!” dedi Connie aceleyle. “Sadece eski bir dostluk, son derece masum; aşk yok.”
“Öyleyse adam neden suçu üstlensin? Senden hiçbir şey elde etmemişse?”
“Bazı erkekler şövalye ruhludur; bir kadından ne elde ettiklerini hesaplamazlar yalnızca,” dedi Hilda.
“Bana bir laf mı bu? Peki, kim bu adam?”
“İskoçya’da çocukluğumuzdan beri tanıdığımız bir dost, sanatçı.”
“Duncan Forbes!” dedi hemen; Connie ondan söz etmişti. “Suçu onun üstüne nasıl yıkacaksınız?”
“Bir otelde birlikte kalabilirler, hatta Connie onun dairesinde kalabilir.”
“Bana boş yere bunca yaygara koparıyormuşsunuz gibi geliyor,” dedi.
“Başka ne öneriyorsun?” dedi Hilda. “Adın ortaya çıkarsa, görünüşe bakılırsa birlikte olunması imkânsız olan karından boşanamazsın.”
“Bütün bunlar ha!” dedi sertçe.
Uzun bir sessizlik oldu.
“Hemen çekip gidebiliriz,” dedi.
“Connie için hemen gitmek diye bir şey yok,” dedi Hilda. “Clifford fazla tanınmış biri.”
Bu kez, tam bir çaresizlik sessizliği çöktü.
“Dünya olduğu gibi. Zulme uğramadan birlikte yaşamak istiyorsanız evlenmeniz gerekecek. Evlenmek için de ikinizin boşanmış olması gerek. Öyleyse bu işi nasıl çözeceksiniz?”
Uzun süre sessiz kaldı.
“Bizim için bu işi nasıl çözeceksin?” dedi.
“Duncan’ın üçüncü kişi olarak gösterilmeyi kabul edip etmeyeceğine bakacağız; sonra Clifford’ın Connie’den boşanmasını sağlamamız gerek; sen de kendi boşanma sürecini sürdürmelisin. Özgür kalana kadar ikiniz de ayrı durmalısınız.”
“Tımarhanede geçecek bir plana benziyor.”
“Belki! Dünya da sizi deli, hatta daha beter bir şey sanacak.”
“Daha beteri ne?”
“Sanırım suçlu.”
“Umarım hançeri birkaç kez daha saplayabilirim,” dedi sırıtarak. Sonra sustu, öfkeliydi.
“Pekâlâ!” dedi sonunda. “Her şeye razıyım. Dünya zırdeli bir ahmak, kimse onu öldüremez; gerçi ben elimden geleni yapacağım. Ama haklısın. Kendimizi elimizden geldiğince kurtarmalıyız.”
Connie’ye aşağılanmışlık, öfke, yorgunluk ve keder içinde baktı.
“Ah kızım!” dedi. “Dünya kuyruğuna tuz basacak.”
“İzin vermezsek basamaz,” dedi.
Dünyaya karşı bu işbirliğini, onun kadar dert etmiyordu.
Duncan’a gidip durumu açtıklarında, o da suçlu av bekçisiyle görüşmekte ısrar etti; bu yüzden bu kez kendi dairesinde, dördünün birlikte katıldığı bir akşam yemeği düzenlendi. Duncan oldukça kısa boylu, geniş yapılı, koyu tenli, suskun, Hamlet’i andıran bir adamdı; düz siyah saçları ve kendine dair tuhaf, Keltvari bir böbürlenişi vardı. Sanatı bütünüyle tüplerden, vanalardan, spirallerden ve tuhaf renklerden oluşuyordu; aşırı modern, ama yine de belli bir güce, hatta biçim ve tonda belli bir saflığa sahipti. Yalnız Mellors onu zalim ve itici buluyordu. Bunu söylemeye cesaret edemedi; çünkü Duncan sanatı konusunda neredeyse deliydi. Bu, onun için kişisel bir kült, kişisel bir dindi.
Atölyede resimlere bakarlarken Duncan küçükçe kahverengi gözlerini öteki adamdan ayırmıyordu. Bekçinin ne diyeceğini duymak istiyordu. Connie’yle Hilda’nın fikirlerini zaten biliyordu.
“Sanki saf bir cinayet,” dedi sonunda Mellors; bu, Duncan’ın bir av bekçisinden hiç beklemediği bir sözdü.
“Peki, kim öldürülüyor?” diye sordu Hilda, oldukça soğuk ve alaycı bir tavırla.
“Ben! İnsanın içindeki bütün merhamet duygusunu öldürüyor.”
Sanatçıdan saf bir nefret dalgası yükseldi. Öteki adamın sesindeki hoşnutsuzluk ve küçümseme tınısını duymuştu. Üstelik “merhamet duygusu” lafından kendisi de tiksiniyordu. Hastalıklı bir duygusallık!
Mellors oldukça uzun boylu, zayıf ve yıpranmış görünüyordu; resimlere, kanat çırpan bir pervanenin dansını andıran, titrek ve kayıtsız bir bakışla bakıyordu.
“Belki de öldürülen aptallıktır; duygusal aptallık,” diye alay etti sanatçı.
“Öyle mi dersiniz? Bence bütün bu tüpler ve oluklu titreşimler yeterince aptalca; üstelik pek de duygusal. Bana kalırsa kendine acımayı ve sinirli bir kendini beğenmişliği fazlasıyla sergiliyorlar.”
Sanatçı bir nefret dalgasına daha kapıldı; yüzü sarardı. Ama sessiz bir kibirle resimleri duvara çevirdi.
“Sanırım yemek odasına geçebiliriz,” dedi.
Ve kederli bir halde peş peşe yürüyüp gittiler.
Kahveden sonra Duncan şöyle dedi:
“Connie’nin çocuğunun babasıymışım gibi davranmak hiç sorun değil. Ama tek şartım, gelip bana modellik etmesi. Yıllardır onu istiyorum, oysa hep reddetti.” Bunu, sorgucunun bir oto-da-fe ilan ederkenki karanlık, kesin sesiyle söyledi.
“Ha!” dedi Mellors. “Demek bunu ancak bir şartla yapıyorsunuz?”
“Kesinlikle! Yalnızca o şartla yaparım.” Sanatçı, sözlerinde ötekine duyduğu en büyük küçümsemeyi göstermeye çalıştı. Biraz fazla kaçırdı.
“Beni de model olarak alın bari,” dedi Mellors. “Bizi grup halinde yapın; sanat ağı altında Vulkan ve Venüs. Av bekçisi olmadan önce nalbanttım.”
“Teşekkür ederim,” dedi sanatçı. “Vulkan’ın ilgimi çeken bir vücuda sahip olduğunu sanmıyorum.”
“Tüpleştirilip süslenmiş olsa bile mi?”
Yanıt gelmedi. Sanatçı, daha fazla konuşamayacak kadar kibirliydi.
Kasvetli bir akşam yemeğiydi. Sanatçı bundan sonra öteki adamın varlığını istikrarlı biçimde yok saydı; kadınlarla da yalnızca kısa kısa konuştu, sanki kelimeler kasvetli, uğursuz ruhunun derinliklerinden zorla çekilip çıkarılıyordu.
“Ondan hoşlanmadın ama aslında bundan daha iyidir. Gerçekten iyi biridir,” diye açıkladı Connie, oradan ayrılırken.
“Oluklu hastalığı olan kara bir yavru köpek,” dedi Mellors.
“Hayır, bugün hiç hoş biri değildi.”
“Gidip ona modellik edecek misin?”
“Ah, artık pek umurumda değil. Bana dokunmaz. Seninle birlikte bir hayat kurmamıza yol açacaksa hiçbir şeyi dert etmem.”
“Ama tuvalin üstüne sıçacak yalnızca.”
“Umurumda değil. Bana karşı kendi hislerini resmedecek, etsin, dert etmem. Bana dokunmasına asla izin vermem, hiçbir şey karşılığında bile. Ama baykuş gibi sanatçı bakışlarıyla bir şey yapabileceğini sanıyorsa, baksın bakalım. Benden istediği kadar boş tüp ve oluk çıkarabilir. Kendi meselesi. Söylediğin şey yüzünden senden nefret etti: tüpleştirilmiş sanatının duygusal ve kendini beğenmiş olduğunu söyledin. Ama tabii ki doğru.”
Bölüm etkileşimi
