Bölümler 19Şu an: 12. Bölüm
- 1 1. Bölüm2.475 kelime
- 2 2. Bölüm2.203 kelime
- 3 3. Bölüm3.054 kelime
- 4 4. Bölüm2.861 kelime
- 5 5. Bölüm4.270 kelime
- 6 6. Bölüm3.764 kelime
- 7 7. Bölüm4.469 kelime
- 8 8. Bölüm3.396 kelime
- 9 9. Bölüm4.034 kelime
- 10 10. Bölüm10.772 kelime
- 11 11. Bölüm5.416 kelime
- 12 12. Bölüm3.784 kelime · Okuduğun bölüm
- 13 13. Bölüm4.617 kelime
- 14 14. Bölüm4.892 kelime
- 15 15. Bölüm4.392 kelime
- 16 16. Bölüm6.117 kelime
- 17 17. Bölüm5.657 kelime
- 18 18. Bölüm4.418 kelime
- 19 19. Bölüm4.165 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XII. BÖLÜM
Connie öğle yemeğinden hemen sonra koruya gitti. Gerçekten güzel bir gündü; ilk karahindibalar güneşler gibi açmış, ilk papatyalar bembeyaz olmuştu. Fındık çalılığı yarı açılmış yapraklardan bir dantel gibiydi; püsküllerden geriye tozlu, dik duran son birkaç tanesi kalmıştı. Sarı kırlangıçotları şimdi kümeler hâlinde açmış, dümdüz serilmiş, telaşla geriye doğru uzanmış, kendi sarı parıltılarıyla ışıldıyordu. Bu, yaz başının güçlü, canlı sarısıydı. Çuha çiçekleri irileşmiş, solgun bir umursamazlıkla dolmuştu; artık utangaç olmayan, sık kümelenmiş çuha çiçekleri… Sümbüllerin gür, koyu yeşili bir deniz gibiydi; solgun başakları andıran tomurcuklar yükseliyordu. Binicilik alanında unutmabeni çiçekleri kabarıyor, hasekiküpeleri mürekkep moru zenginliklerini açıyor, bir çalının altında da mavi kuş yumurtası kabuğu gibi parçalar görünüyordu. Her yerde tomurcuk düğümleri, hayatın atılımı vardı!
Bekçi kulübede değildi. Her yer sakindi; kahverengi tavuklar canlı canlı dolaşıyordu. Connie onu bulmak istediği için kulübeye doğru yürüdü.
Kulübe, korunun kıyısında güneşin altında duruyordu. Küçük bahçede, ardına kadar açık kapının yakınında katmerli nergisler öbek öbek yükseliyor, katmerli kırmızı papatyalar yolu çevreliyordu. Bir köpek havladı; Flossie koşarak geldi.
Kapı ardına kadar açıktı! Demek evdeydi. Güneş ışığı kırmızı tuğla zemine vuruyordu! Yolda ilerlerken pencereden onu gördü; gömlek kollarını sıvamış, masada oturup yemek yiyordu. Köpek hafifçe havlayıp kuyruğunu ağır ağır salladı.
Ayağa kalkıp kapıya geldi; hâlâ çiğnerken ağzını kırmızı bir mendille sildi.
“İçeri gelebilir miyim?” dedi.
“Gel!”
Güneş, hâlâ ateşin önünde Hollanda fırınında pişirilmiş koyun pirzolasının kokusunu taşıyan sade odaya vuruyordu; Hollanda fırını hâlâ şömine eşiğinde duruyordu. Yanındaki beyaz ocak taşının üstüne bir kâğıt parçası koymuş, siyah patates tenceresini bırakmışlardı. Ateş kızıl ve epey sönüktü; ızgara indirilmiş, su ısıtıcısı ötüyordu.
Masada, tabağında patatesler ve pirzolanın kalanı vardı; ayrıca sepette ekmek, tuz ve bira dolu mavi bir kupa duruyordu. Masa örtüsü beyaz muşambaydı. Bekçi gölgede duruyordu.
“Çok geç kaldın,” dedi. “Yemeğini yemeye devam et!”
Kapının yanındaki güneşli yerde tahta bir sandalyeye oturdu.
“Uthwaite’e gitmem gerekti,” dedi; masaya oturdu ama yemeğe dokunmadı.
“Yemek yesene,” dedi.
Ama yemeğe dokunmadı.
“Bir şey ister misin?” diye sordu. “Bir fincan çay ister misin? Su ısıtıcısı kaynamak üzere.” Sandalyesinden yarı doğruldu.
“Kendim yapmama izin verirsen,” dedi, ayağa kalkarken. Üzgün görünüyordu; Connie de ona rahatsızlık verdiğini düşündü.
“İyi, demlik şurada,” dedi, küçük, soluk renkli köşe dolabını göstererek; “fincanlar da. Çay başının üstünde, şöminenin üstündeki rafta.”
Siyah demliği ve şömine rafındaki çay kutusunu aldı. Demliği sıcak suyla çalkaladı, sonra suyu nereye dökeceğini düşünerek bir an durdu.
“Dök gitsin,” dedi, onu fark ederek. “Temiz.”
Kapıya gidip suyu yola döktü. Burada olmak ne güzeldi; her yer öyle sakindi, gerçekten orman gibiydi. Meşeler sarımtırak kahverengi yapraklar çıkarıyordu; bahçedeki kırmızı papatyalar kırmızı kadife düğmeler gibiydi. Artık çok az ayağın bastığı, geniş, çukurlaşmış kumtaşı eşiğe göz attı.
“Burası ne güzel,” dedi. “Her yer öyle güzel, öyle sakin; her şey canlı ve dingin.”
Bekçi yeniden, ağır ağır ve isteksizce yemek yiyordu; Connie moralinin bozuk olduğunu hissedebiliyordu. Çayı sessizce demleyip, buradakilerin yaptığını bildiği gibi demliği ocağın üzerine koydu. Bekçi tabağını itti, arka tarafa geçti; bir sürgünün tıkırtısını duydu, sonra tabakta peynir ve tereyağıyla döndü.
İki fincanı masaya koydu; zaten yalnızca iki fincan vardı.
“Bir fincan çay ister misin?” dedi.
“İstersen. Şeker dolapta, küçük bir krema sürahisi de var. Süt kilerdeki sürahide.”
“Tabağını kaldırayım mı?” diye sordu. Bekçi belli belirsiz alaycı bir gülümsemeyle ona baktı.
“Şey… istersen,” dedi; yavaşça ekmekle peynir yiyordu. Connie arka tarafa, sundurmanın altındaki mutfağa, tulumbanın yanına geçti. Solda, kuşkusuz kiler kapısı olan bir kapı vardı. Sürgüsünü açtı; onun kiler dediği yere neredeyse gülümsedi: uzun daracık, badanalı bir dolap. Yine de küçük bir bira fıçısının yanı sıra birkaç kap kacağı ve biraz yiyeceği sığdırmıştı. Sarı sürahiden biraz süt aldı.
“Sütünüzü nasıl alıyorsunuz?” diye sordu, masaya döndüğünde.
“Flintler! Tavşanlığın ucuna bir şişe bırakıyorlar. Hani seninle karşılaştığım yer!”
Ama bekçinin morali bozuktu.
Kremalı sürahiyi dikkatle tutarak çayı fincanlara doldurdu.
“Süt koyma,” dedi; sonra bir ses duymuş gibi oldu ve kapı aralığından dikkatle baktı.
“Galiba kapıyı kapatsak iyi olur,” dedi.
“Yazık olur,” diye karşılık verdi. “Kimse gelmeyecek, değil mi?”
“Binde bir ihtimal dışında hayır ama ne olacağı belli olmaz.”
“O zaman da bir şey olmaz,” dedi. “Alt tarafı bir fincan çay. Kaşıklar nerede?”
Bekçi elini uzatıp masa çekmecesini açtı. Connie, kapı aralığından içeri düşen güneş ışığında masaya oturmuştu.
“Flossie!” dedi, merdivenin dibinde küçük bir hasırın üzerinde yatan köpeğe. “Git, dinle, dinle!”
Parmağını kaldırdı; “dinle!” deyişi çok canlıydı. Köpek çevreyi kolaçan etmeye çıktı.
“Bugün üzgün müsün?” diye sordu.
Bekçi mavi gözlerini hızla çevirip ona dosdoğru baktı.
“Üzgün müyüm! Hayır, canım sıkkın! Yakaladığım iki kaçak avcı için celp çıkartmam gerekti, ah, insanlardan hoşlanmıyorum işte.”
Soğuk ve düzgün bir İngilizceyle konuşuyordu; sesinde öfke vardı.
“Av bekçisi olmaktan nefret mi ediyorsun?” diye sordu.
“Av bekçiliğinden mi? Hayır! Yeter ki beni rahat bıraksınlar. Ama karakola, oraya buraya koşturup bir sürü aptalın beni dinlemesini beklemek zorunda kalınca… Neyse, çileden çıkıyorum…” dedi ve belli belirsiz, biraz da eğlenerek gülümsedi.
“Gerçekten bağımsız olamaz mıydın?” diye sordu.
“Ben mi? Aylığımla geçinmeyi kastediyorsan, sanırım geçinebilirdim. Evet, geçinirdim! Ama çalışmam gerek, yoksa ölürüm. Yani, beni meşgul edecek bir şey bulmalıyım. Kendim için çalışacak kadar iyi huylu değilim. Başkası için bir tür iş olmalı; yoksa öfkeye kapılıp bir ay içinde işi bırakırım. Sonuçta burada durumum çok iyi; hele son zamanlarda…”
Alaycı bir neşeyle yine ona güldü.
“Ama neden bu kadar öfkelisin?” diye sordu. “Hep öfkeli olduğunu mu söylüyorsun?”
“Aşağı yukarı,” dedi gülerek. “Saframı tam sindiremiyorum.”
“Ama hangi safrayı?” dedi.
“Safrayı!” dedi. “Ne olduğunu bilmiyor musun?” Connie sustu, hayal kırıklığına uğramıştı. Bekçi onunla ilgilenmiyordu.
“Gelecek ay bir süreliğine gidiyorum,” dedi.
“Öyle mi! Nereye?”
“Venedik’e.”
“Venedik’e! Sir Clifford’la mı? Ne kadar kalacaksınız?”
“Bir ay kadar,” diye yanıtladı. “Clifford gelmeyecek.”
“Burada mı kalacak?” diye sordu.
“Evet! Bu hâliyle yolculuk etmekten nefret ediyor.”
“Ah, zavallı adam!” dedi, acıyarak.
Bir süre sessizlik oldu.
“Gittiğimde beni unutmayacaksın, değil mi?” diye sordu. Bekçi yine gözlerini kaldırıp dosdoğru ona baktı.
“Unutmak mı?” dedi. “İnsanların kimseyi unutmadığını bilirsin. Mesele hafıza değil.”
“Öyleyse ne?” demek istedi ama demedi. Onun yerine, kısık bir sesle, “Clifford’a bir çocuğum olabileceğini söyledim,” dedi.
Bekçi şimdi gerçekten ona baktı; bakışları yoğun ve sorgulayıcıydı.
“Öyle mi?” dedi sonunda. “Peki o ne söyledi?”
“Ah, aldırmazmış. Gerçekten sevinirmiş, yeter ki kendi çocuğu gibi görünsün.” Connie gözlerini kaldırıp ona bakmaya cesaret edemedi.
Uzun süre sustu, sonra yeniden Connie’nin yüzüne baktı.
“Elbette benden hiç söz etmedin?” dedi.
“Hayır. Senden hiç söz etmedim,” dedi.
“Yok, beni yedek bir dölleyici olarak kabul etmesi zor olurdu. Peki çocuğu nereden yapmış olacaksın?”
“Venedik’te bir aşk ilişkisi yaşayabilirim,” dedi.
“Yaşayabilirsin,” diye ağır ağır karşılık verdi. “Demek bu yüzden gidiyorsun?”
“Aşk ilişkisi yaşamak için değil,” dedi, gözlerini ona kaldırıp yalvaran bir ifadeyle.
“Yalnızca öyle görünmesi için,” dedi.
Sessizlik oldu. Pencereden dışarı bakarak oturuyordu; yüzünde yarısı alay, yarısı acı dolu belli belirsiz bir sırıtış vardı. Connie onun sırıtışından nefret ediyordu.
“Demek çocuk sahibi olmamak için hiçbir önlem almadın?” diye sordu birden. “Çünkü ben almadım.”
“Hayır,” dedi Connie hafifçe. “Bundan nefret ederdim.”
Connie’ye baktı, ardından o kendine özgü ince sırıtışıyla yine pencereden dışarı baktı. Gergin bir sessizlik çöktü.
Sonunda Connie’ye döndü ve alaycı bir sesle şöyle dedi:
“Demek o zaman beni çocuk sahibi olmak için istedin, öyle mi?”
Connie başını öne eğdi.
“Hayır. Pek sayılmaz,” dedi.
“Peki, aslında ne?” diye sordu, epey iğneleyerek.
Sitemle ona bakıp, “Bilmiyorum,” dedi. Adam kahkahaya boğuldu.
“Öyleyse yaparsam da başım belada,” dedi.
Uzun, soğuk bir sessizlik çöktü.
“Pekâlâ,” dedi sonunda. “Leydim nasıl isterse. Çocuğunuz olursa Sir Clifford alabilir. Ben hiçbir şey kaybetmiş olmayacağım. Tam tersine, çok hoş bir deneyim yaşadım, gerçekten çok hoş!” dedi ve bastırılmış bir esnemeyle gerindi. “Beni kullandıysanız,” dedi, “daha önce de kullanıldım; ama sanırım hiçbiri bu seferki kadar hoş olmamıştı. Yine de elbette insan bundan pek onur duyamıyor.” Garip bir biçimde yeniden gerindi; kasları seğiriyor, çenesi tuhafça kasılıyordu.
“Ama seni kullanmadım,” dedi yalvarırcasına.
“Emrinizdeyim, Leydim,” diye karşılık verdi.
“Hayır,” dedi. “Bedenini beğendim.”
“Öyle mi?” diye karşılık verdi ve güldü. “Öyleyse ödeşmiş olduk, çünkü ben de seninkini beğendim.”
Kararmış, tuhaf gözlerle ona baktı.
“Şimdi yukarı çıkmak ister misin?” diye sordu boğuk bir sesle.
“Hayır, burada değil. Şimdi değil!” dedi ağır ağır; ama onun üzerinde herhangi bir güç kullansaydı giderdi, çünkü ona karşı koyacak gücü yoktu.
Yüzünü yeniden çevirdi ve onu unutmuş gibi göründü.
“Sen bana nasıl dokunuyorsan ben de sana öyle dokunmak istiyorum,” dedi. “Bedenine hiç gerçekten dokunmadım.”
Ona baktı, yine gülümsedi. “Şimdi mi?” dedi.
“Hayır! Hayır! Burada değil! Kulübede. Sakıncası var mı?”
“Sana nasıl dokunuyorum?” diye sordu.
“Beni hissettiğinde.”
Ona baktı ve onun ağır, kaygılı gözleriyle karşılaştı.
“Peki ben sana dokununca hoşuna gidiyor mu?” diye sordu; hâlâ ona gülüyordu.
“Evet. Ya senin?” dedi.
“Ah, ben mi!” Sonra ses tonunu değiştirdi. “Evet,” dedi. “Sormana gerek yok, biliyorsun.” Gerçekten de öyleydi.
Ayağa kalkıp şapkasını aldı. “Gitmeliyim,” dedi.
“Gidecek misiniz?” diye kibarca karşılık verdi.
Ona dokunmasını, bir şey söylemesini istiyordu; ama hiçbir şey demedi, yalnızca kibarca bekledi.
“Çay için teşekkür ederim,” dedi.
“Çaydanlığımı şereflendirdiğiniz için ben Leydime teşekkür etmedim,” dedi.
Yoldan aşağı indi; o da kapı eşiğinde belli belirsiz sırıtıyordu. Flossie kuyruğunu kaldırıp koşarak geldi. Connie ise onun orada durup yüzünde anlaşılmaz bir sırıtışla kendisini izlediğini bilerek, ahşaplığa doğru sessizce, ağır ağır yürümek zorunda kaldı.
Eve çok kederli ve canı sıkkın döndü. Onun kendisini kullanılmış saymasına hiç hoşlanmamıştı; çünkü bir bakıma doğruydu. Ama bunu söylememeliydi. Yine iki duygu arasında kalmıştı: ona duyduğu öfke ile arayı düzeltme isteği.
Çay saatini huzursuz ve sinirli geçirdi, ardından hemen odasına çıktı. Ama orada da işe yaramadı; ne oturabiliyor ne ayakta durabiliyordu. Bu konuda bir şey yapması gerekiyordu. Kulübeye geri dönmesi lazımdı; orada değilse ne âlâ.
Yan kapıdan süzüldü ve biraz asık suratla dosdoğru yola koyuldu. Açıklığa vardığında korkunç derecede huzursuzdu. Ama adam yine oradaydı; yalnızca gömleğiyle, eğilmiş, tavukları kümesten çıkarıyordu. Civcivler artık biraz biçimsizleşmişti ama tavuk civcivlerinden çok daha derli topluydular.
Dosdoğru yanına gitti.
“Bak, geldim!” dedi.
“Evet, görüyorum!” dedi, doğrulup hafifçe eğlenmiş bir ifadeyle ona bakarak.
“Tavukları şimdi mi dışarı çıkarıyorsun?” diye sordu.
“Evet, kuluçkaya yatmaktan derileri kemiklerine yapıştı,” dedi. “Artık dışarı çıkıp yem yemeye de pek hevesli değiller. Kuluçkaya yatan tavuğun kendine ait bir benliği kalmaz; bütün varlığı yumurtalarda ya da civcivlerindedir.”
Zavallı anne tavuklar; ne körü körüne bir bağlılık! Üstelik kendi yumurtaları bile olmayan yumurtalara! Connie onlara şefkatle baktı. Kadınla adamın arasına çaresiz bir sessizlik çöktü.
“Kulübeye gidek mi?” diye sordu.
“Beni istiyor musun?” diye kuşkuyla sordu.
“Evet, gelmek istiyorsan.”
Sessiz kaldı.
“Hadi öyleyse!” dedi.
Onunla kulübeye gitti. Kapıyı kapattığında hava iyice kararmıştı; bu yüzden daha önceki gibi feneri hafifçe yaktı.
“İç çamaşırlarını giymedin, değil mi?” diye sordu.
“Evet!”
“İyi, öyleyse ben de giysilerimi çıkarayım.”
Battaniyeleri serdi, birini de örtü olsun diye kenara koydu. Connie şapkasını çıkardı ve saçlarını silkeledi. Adam oturup ayakkabılarını ve tozluklarını çıkardı, fitilli pantolonunun bağını çözdü.
Gömleğiyle kalınca, “Öyleyse uzan!” dedi. Connie sessizce dediğini yaptı; adam yanına uzandı ve battaniyeyi ikisinin üzerine çekti.
“İşte!” dedi.
Elbisesini yukarı sıyırdı, göğüslerine kadar çıkardı. Onları usulca öptü; meme uçlarını dudaklarının arasına alıp minicik okşayışlarla okşadı.
“Ah, ne güzelsin, ne güzelsin!” dedi; sonra yüzünü sıcak karnına sokar gibi bir hareketle aniden sürtmeye başladı.
Connie kollarını gömleğinin altından ona doladı; ama ince, pürüzsüz, çıplak bedeninden, öylesine güçlü görünen bedeninden korkuyordu; şiddetli kaslarından korkuyordu. Korkuyla geri çekildi.
“Ah, ne güzelsin!” derken sesindeki hafif iç çekişle birlikte Connie’nin içinde bir şey ürperdi; ruhunda başka bir şeyse direnerek katılaştı: bu korkunç bedensel yakınlığa, onun kendisini ele geçirişindeki tuhaf aceleye karşı katılaştı. Bu kez kendi tutkusunun keskin coşkusu onu alt etmedi; elleri, çabalayan bedeninin üzerinde hareketsizce yatıyordu. Ne yaparsa yapsın, ruhu sanki başının tepesinden olup biteni seyrediyordu; kalçalarının toslamaları ona gülünç geliyor, penisinin küçük boşalma anına erişmek için duyduğu türden telaş da komik görünüyordu. Demek aşk buydu: kalçaların bu gülünç zıplayışı, zavallı, önemsiz, nemli küçük penisin sönüşü. İlahi aşk! Sonunda, bu eylemi küçümseyen modernler haklıydı; çünkü bu bir gösteriydi. Bazı şairlerin dediği gibi, insanı yaratan Tanrı’nın karanlık bir mizah anlayışı olmalıydı: onu akıl sahibi bir varlık olarak yaratmış, yine de bu gülünç duruşa girmeye zorlamış, bu gülünç gösteri için kör bir arzuya sürüklemişti. Maupassant bile bunu aşağılayıcı bir düş kırıklığı saymıştı. Erkekler cinsel birleşme eylemini küçümsüyor, ama yine de yapıyordu.
Kadınca aklı tuhaf, soğuk ve alaycı bir biçimde kenara çekilmişti. Kıpırdamadan yatarken içinden kalçalarını kaldırıp adamı üzerinden atmak, çirkin kavrayışından ve saçma kalçalarının üzerine toslamalarından kurtulmak geçiyordu. Bedeni budalaca, küstahça, kusurlu bir şeydi; tamamlanmamış beceriksizliğiyle biraz da iğrençti. Çünkü kuşkusuz evrim tamamlanmış olsaydı bu gösteriyi, bu “işlevi” ortadan kaldırırdı.
Yine de adam işi bitirince —çok geçmeden bitmişti— kaskatı yatıp sessizliğe çekildi, bilincinin ufkundan çok daha ötede, tuhaf ve kıpırtısız bir uzaklığa gömüldü. Connie’nin yüreği ağlamaya başladı. Onun çekilip uzaklaştığını, çekilip uzaklaştığını hissedebiliyordu; kendisini kıyıda bir taş gibi bırakıyordu. Adam geri çekiliyor, ruhu onu terk ediyordu. Bunu biliyordu.
Kendi bölünmüş bilincinin ve tepkisinin azabıyla, gerçek bir keder içinde ağlamaya başladı. Adam ya fark etmedi ya da farkında değildi. Ağlama fırtınası büyüyüp onu sarstı, adamı da sarstı.
“Evet!” dedi. “Bu sefer olmadı. Sen orada değildin.” Demek biliyordu! Hıçkırıkları şiddetlendi.
“Ama neyin var?” dedi. “Arada bir böyle olur.”
“Ben... Seni sevemiyorum,” diye hıçkırdı; yüreğinin kırıldığını birden hissetmişti.
“Sevemiyor musun? Peki, üzülme! Mecbursun diyen bir yasa yok. Olduğu gibi kabul et.”
Adamın eli hâlâ göğsündeydi. Ama Connie iki elini de ondan çekmişti.
Sözleri onu pek avutmadı. Yüksek sesle hıçkırdı.
“Hayır, hayır,” dedi. “İyisiyle kötüsüyle kabul et. Bu kez biraz kötüsü çıktı işte.”
Acı acı ağlayarak hıçkırdı: “Ama seni sevmek istiyorum, sevmeyi beceremiyorum. Her şey korkunç geliyor.”
Adam biraz güldü; gülüşü yarı acı, yarı eğlenmişti.
“Korkunç değil,” dedi, “öyle olduğunu düşünsen bile. Sen onu korkunç hâle getiremezsin. Beni sevmek için kendini üzme. Kendini buna asla zorlayamazsın. Sepette bir çürük ceviz mutlaka çıkar. Pürüzlüsüyle düzüyle kabul et.”
Elini göğsünden çekti, artık ona dokunmuyordu. Ona dokunulmadığı için Connie bundan neredeyse sapkınca bir haz aldı. Onun yöresel ağzından, o “thee”li, “tha”lı, “thysen”li konuşmasından nefret ediyordu. İsterse kalkıp tam karşısında, üzerinde durabilir, şu saçma fitilli pantolonunu ilikleyebilirdi. Sonuçta Michaelis yüzünü çevirme nezaketini göstermişti. Bu adam kendinden o kadar emindi ki, başkalarına nasıl bir palyaço, nasıl kaba saba biri göründüğünü bilmiyordu.
Yine de adam sessizce kalkıp gitmek üzere uzaklaşırken Connie dehşetle ona sarıldı.
“Hayır! Gitme! Beni bırakma! Bana kızma! Sarıl bana! Sıkıca sarıl!” diye fısıldadı kör bir çılgınlıkla; ne dediğini bile bilmiyor, ona esrarengiz bir güçle sarılıyordu. Kendinden kurtarılmak istiyordu; kendi içindeki öfkeden ve dirençten. Oysa içine yerleşmiş bu iç direnç ne denli güçlüydü!
Adam onu yeniden kollarına aldı, kendine çekti; Connie birden kollarında küçüldü, küçücük ve sokulgan oldu. Direnç yok olup gitmişti; Connie olağanüstü bir huzur içinde erimeye başladı. Kollarında küçülüp harikulade bir şeye dönüşürken adam için sonsuz arzu uyandırıcı oldu; bütün damarları onun için, yumuşaklığı için, kollarında kanına işleyen büyüleyici güzelliği için, yoğun ama şefkatli bir arzuyla yanıyor gibiydi. Elinin o olağanüstü, kendinden geçirici okşayışıyla, saf ve yumuşak bir arzuyla, kalçalarının ipeksi eğimini okşadı; aşağı, aşağı, yumuşak ve sıcak kalçalarının arasına, tam en hassas yerine yaklaşarak. Connie onu alev gibi bir arzu olarak hissetti, ama şefkatliydi; kendisinin de bu alevde eridiğini hissetti. Kendini bıraktı. Penisinin sessiz, şaşırtıcı bir güç ve kararlılıkla bedenine dayandığını hissetti ve kendini ona bıraktı. Ölümünkine benzeyen bir ürpertiyle teslim oldu, ona bütünüyle açıldı. Ah, şimdi ona şefkatli davranmasa ne zalimlik olurdu; çünkü ona bütünüyle açılmış, savunmasızdı!
İçine giren o güçlü, durdurulamaz şeyi hissedince yeniden ürperdi; bu duyum öylesine tuhaf ve korkunçtu. Yumuşacık açılmış bedenine bir kılıç darbesiyle girebilir, bu da ölüm olabilirdi. Birdenbire kapıldığı dehşetle ona sarıldı. Ama bu, tuhaf ve ağır ağır ilerleyen bir huzur darbesiyle geldi; dünyanın başlangıcında onu var eden karanlık bir huzur hamlesi ve ağırbaşlı, ilk çağlardan kalma bir şefkatle. Göğsündeki dehşet yatıştı; huzur içinde kendini bırakmaya cesaret etti, hiçbir şeyi tutmadı. Her şeyi, bütün benliğini bırakıp akıntıya kapılmaya cesaret etti.
Sanki denizdi; karanlık dalgaların yükselip kabarmasından başka bir şey değildi. Büyük bir kabarışla dalgalanıyor, bütün karanlığı yavaşça harekete geçiyor, kendisi de ağır, sessiz kütlesiyle yuvarlanan bir okyanusa dönüşüyordu. Ah, derinlerdeki uçurumlar ayrılıyor, birbirinden açılıp uzun, uzaklara yayılan dalgalarla yuvarlanıyordu; onun en hassas yerinde derinlikler durmadan ayrılıp açılıyor, yumuşak dalışın merkezinden dışarı doğru yuvarlanıyordu. İçeri giren şey gittikçe derine iniyor, daha aşağıya dokunuyordu; Connie gittikçe, gittikçe daha derinlere açılıyordu. Yuvarlanan dalgaları ağırlaşıp bir kıyıya doğru çekiliyor, onu açığa çıkarıyordu; elle tutulur bilinmeyen daha da yaklaşıp içine giriyor, kendi dalgaları kendisinden gittikçe uzaklaşıyor, onu terk ediyordu. Derken birden, yumuşak ve ürpertici bir kasılmayla bütün özünün en hassas yerine dokunuldu; dokunulduğunu anladı, doruk noktası gelmişti ve kendinden geçmişti. Yok olmuştu, artık yoktu ve yeniden doğmuştu: bir kadın.
Ah, ne güzeldi, ne güzeldi! Çözülüp gevşerken bütün o güzelliği anladı. Artık bütün bedeni şefkatli bir aşkla bilinmeyen adama sarılıyor, sertçe girişinden sonra şefkatle, güçsüzce, ne yaptığını bilmeden geri çekilen sönmüş penise gözlerini kamaştıran bir bağlılık duyuyordu. Penis bedeninden çıkıp o gizli, duyarlı şeyi terk edince, Connie saf bir kayıp duygusuyla farkında olmadan bir çığlık attı ve onu geri sokmaya çalıştı. O kadar kusursuzdu! Onu öylesine sevmişti!
Ancak şimdi penisin küçük, tomurcuğu andıran çekingenliğinin ve şefkatinin farkına vardı. Yeniden, hayret ve iç burkuntusu dolu minicik bir çığlık kaçtı ağzından; kadın yüreği, güç olan şeyin o narin zayıflığı için feryat ediyordu.
“Ne kadar güzeldi!” diye inledi. “Ne kadar güzeldi!” Adam bir şey söylemedi, yalnızca üstünde hareketsiz yatarken onu usulca öptü. Connie bir tür mutlulukla, kurban edilmiş ve yeni doğmuş bir şey gibi inledi.
Şimdi yüreğinde onun tuhaf gizemine duyduğu hayret uyanmıştı. Bir erkek! Erkekliğin o tuhaf gücü onun üzerinde! Elleri, hâlâ biraz korkarak, bedeninde dolaştı. Ona, bir erkek olarak, tuhaf, düşmanca ve biraz da itici gelen şeyden korkuyordu. Şimdi ona dokunuyordu; Tanrı oğullarıyla insan kızları bir aradaydı. Eli altında ne güzeldi, dokusu ne arıydı! Ne güzeldi, ne güzeldi; güçlü ama arı ve zarif, duyarlı bedenin böylesine hareketsizliği! Gücün ve narin etin bunca mutlak dinginliği! Ne güzeldi! Ne güzeldi! Elleri ürkekçe sırtından aşağı, kalçalarının yumuşak, küçükçe yuvarlaklarına indi. Güzellik! Ne güzellik! Yeni bir farkındalığın minicik alevi içinden geçti. Daha önce yalnızca tiksindiği yerde bu güzellik nasıl mümkün olabilirdi? Sıcak, canlı kalçaların dokunuşundaki anlatılmaz güzellik! Yaşamın içindeki yaşam; yalın, sıcak, güçlü güzellik. Bacaklarının arasındaki testislerin tuhaf ağırlığı! Ne gizem! İnsanın elinde yumuşak ve ağır yatabilen o tuhaf, ağır gizem. Güzel olan her şeyin kökü, bütün dolu güzelliğin ilk çağlardan kalma kökü.
Hayretle, neredeyse huşu ve dehşetle tıslayarak ona sarıldı. Adam onu sıkıca tuttu, ama hiçbir şey söylemedi. Connie, onun duyulara seslenen gizemine yakın olabilmek için biraz daha, yalnızca biraz daha sokuldu. Adamın mutlak, anlaşılmaz hareketsizliğinden, öteki gücün, fallusun ağırbaşlı, önemli kabarışını yeniden hissetti. Yüreği bir tür huşuyla eridi.
Bu kez onun içinde oluşu bütünüyle yumuşak ve ışıl ışıldı; öyle saf bir yumuşaklık ve ışıltı taşıyordu ki hiçbir bilinç onu kavrayamazdı. Bütün benliği, bilinçsizce ve canlı bir öz gibi titredi. Bunun ne olduğunu bilemiyordu. Nasıl olduğunu hatırlayamıyordu. Yalnızca, olabilecek her şeyden daha güzel olduğunu biliyordu. Hepsi buydu. Sonrasında büsbütün hareketsiz, büsbütün bilgisiz kaldı; ne kadar zaman geçtiğini anlamadı. Adam yanında hâlâ onunla birlikteydi; kavranamaz bir sessizlik içindeydiler. Bunu asla konuşmayacaklardı.
Dış dünyayı yeniden algılamaya başladığında adamın göğsüne sarılıp mırıldandı: “Aşkım! Aşkım!” Adam onu sessizce tuttu. Connie göğsünde kıvrılıp yattı; kusursuzdu.
Ama adamın sessizliği dipsizdi. Elleri onu çiçek tutar gibi, hareketsiz ve tuhaf bir biçimde tutuyordu. “Neredesin?” diye fısıldadı. “Neredesin? Benimle konuş! Bir şey söyle!”
Onu usulca öptü, “Evet, güzelim!” diye mırıldandı.
Ama Connie ne demek istediğini bilmiyordu; onun nerede olduğunu bilmiyordu. Adam sessizliğinde ona kaybolmuş gibiydi.
“Beni seviyorsun, değil mi?” diye mırıldandı.
“Evet, biliyorsun!” dedi.
“Ama söyle bana!” diye yalvardı.
“Evet! Evet! Hissetmedin mi?” dedi donuk, ama yumuşak ve güven veren bir sesle. Connie ona daha sıkı sarıldı. Adam aşkta ondan çok daha huzurluydu; Connie’yse ondan güvence vermesini istiyordu.
“Beni seviyorsun!” diye kendinden emin bir fısıltıyla söyledi. Adam elleriyle onu bir çiçekmiş gibi usulca okşadı; arzu ürpertisi yoktu, yalnızca ince bir yakınlık vardı. Yine de içinde, aşka tutunma yönünde huzursuz bir ihtiyaç dolanıp duruyordu.
“Beni hep seveceğini söyle!” diye yalvardı.
“Evet!” dedi dalgınca. Connie, sorularının onu kendisinden uzaklaştırdığını hissetti.
“Artık kalkmamız gerekmiyor mu?” dedi sonunda.
“Hayır!” dedi Connie.
Ama onun bilincinin dışarıdaki sesleri dinleyerek uzaklaştığını hissediyordu.
“Hava neredeyse kararacak,” dedi. Connie sesindeki koşulların baskısını duydu. Saatini bırakmanın kederiyle bir kadın gibi onu öptü.
Adam ayağa kalkıp feneri biraz daha yaktı, sonra giysilerini hızla giyinmeye başladı; kumaşların içine girince gözden kayboldu. Sonra onun üzerinde ayakta durdu; pantolonunu ilikleyip koyu, iri gözlerle ona yukarıdan baktı. Yüzü hafifçe kızarmış, saçları dağılmıştı; fenerin loş ışığında tuhaf bir sıcaklık, dinginlik ve güzellik saçıyordu. Öylesine güzeldi ki bunu ona asla söylemeyecekti. Ona sıkıca sarılmak, onu tutmak istiyordu; güzelliğindeki sıcak, yarı uykulu uzaklık, içinden haykırıp ona sarılma, onu kendine alma isteği uyandırıyordu. Ama ona asla sahip olamayacaktı. Battaniyenin üzerinde, çıplak, yumuşak ve kıvrılmış kalçalarıyla yatıyordu; ne düşündüğünden haberi yoktu. Ama ona da güzel görünüyordu: içine girebildiği, her şeyin ötesindeki o yumuşak, harikulade varlık.
“Sana girebildiğim için seni seviyorum,” dedi.
“Benden hoşlanıyor musun?” dedi; kalbi çarpıyordu.
“İçine girebilmem her şeyi iyileştiriyor. Bana açıldığın için seni seviyorum. Öyle içine girebildiğim için seni seviyorum.”
Eğilip yumuşak kalçasını öptü, yanağını ona sürdü, sonra üzerini örttü.
“Beni hiç bırakmayacak mısın?” dedi.
“Böyle şeyler sorma,” dedi.
“Ama seni sevdiğime inanıyorsun, değil mi?” dedi.
“Az önce beni, sevmeni beklediğinden çok daha fazla sevdin. Ama bunu düşünmeye başlayınca ne olacağını kim bilebilir ki!”
“Hayır, böyle şeyler söyleme!—Seni kullanmak istediğimi gerçekten düşünmüyorsun, değil mi?”
“Nasıl yani?”
“Bir çocuk sahibi olmak için mi?”
“Artık dünyada herkes çocuk sahibi olabilir,” dedi, oturup tozluklarını bağlarken.
“Ah, hayır!” diye haykırdı. “Bunu kastetmiyorsun, değil mi?”
“Eh, neyse!” dedi, kaşlarının altından ona bakarak. “Böylesi en iyisiydi.”
Kadın kımıldamadan yattı. Adam kapıyı usulca açtı. Gökyüzü koyu maviydi; kenarları kristal gibi, turkuaz renkteydi. Tavukları kümese kapatmaya çıktı, köpeğiyle yumuşak sesle konuştu. Kadın yatıp yaşamın ve var olmanın mucizesine hayret etti.
Adam geri geldiğinde kadın hâlâ orada yatıyor, bir Çingene gibi ışıldıyordu. Adam yanındaki tabureye oturdu.
“Gitmeden önce bir gece kulübeye gelmen gerek; gelir misin?” diye sordu, elleri dizlerinin arasında sarkarken kaşlarını kaldırıp ona bakarak.
“Gelir miyim?” diye takılarak tekrarladı.
Gülümsedi.
“Evet, gelir misin?” diye yineledi.
“Evet!” dedi, ağzını onun lehçesine benzeterek.
“Evet!” dedi.
“Evet!” diye tekrarladı.
“Bir de benimle yat,” dedi. “Böyle olması gerek. Ne zaman gelirsin?”
“Ne zaman geleyim?” dedi.
“Yok,” dedi, “öyle denmez. O zaman ne zaman gelirsin?”
“Belki pazar günü,” dedi.
“Belki pazar günü! Evet!”
Kadına kısacık güldü.
“Yok, gelemezsin,” diye itiraz etti.
“Neden gelemeyeyim?” dedi.
Güldü. Kadının lehçeyi konuşma çabası nedense çok gülünçtü.
“Hadi, gelmen gerek!” dedi.
“Gerek mi?” dedi.
“Maun Ah!” diye düzeltti.
“Sen ‘mun’ dedin diye ben neden ‘maun’ diyeyim?” diye itiraz etti. “Adil oynamıyorsun.”
“Öyleyim, değil mi?” dedi, öne eğilip yüzünü usulca okşayarak.
“Ama sen iyi bir amcık sahibisin, değil mi? Yeryüzünde kalmış en güzel amcık. İstediğinde! Gönüllü olduğunda!”
“Amcık ne demek?” dedi.
“Bunu da mı bilmiyorsun? Amcık! Şuradaki sensin; içine girdiğimde benim aldığım, ben içindeyken senin aldığın şey; hepsi bir bütün.”
“Hepsi bir bütün,” diye takıldı. “Amcık! Yani sikişmek gibi.”
“Yok, yok! Sikişmek yalnızca yaptığın şey. Hayvanlar da sikişir. Ama amcık bundan çok daha fazlası. O sensin, anlıyor musun: hayvandan çok daha fazlasısın, öyle değil mi? Sikişirken bile! Amcık! İşte güzelliğin bu, güzelim!”
Kalkıp onu iki gözünün arasından öptü; gözleri ona öyle koyu, yumuşak, anlatılmaz biçimde sıcak ve dayanılmaz güzellikte bakıyordu.
“Öyle mi?” dedi. “Peki beni önemsiyor musun?”
Yanıt vermeden onu öptü.
“Gitmen gerek, üzerindeki tozları alayım,” dedi.
Eli, arzu duymadan ama yumuşak, mahrem bir tanışıklıkla, bedeninin kıvrımlarında gezindi.
Alacakaranlıkta eve koşarken dünya ona bir düş gibi göründü; parktaki ağaçlar, gelgitte demirlemiş tekneler gibi kabarıp dalgalanıyor, eve çıkan yokuşun yükselişi canlılıkla dolup taşıyordu.
Bölüm etkileşimi
