Bölümler 19Şu an: 10. Bölüm
- 1 1. Bölüm2.475 kelime
- 2 2. Bölüm2.203 kelime
- 3 3. Bölüm3.054 kelime
- 4 4. Bölüm2.861 kelime
- 5 5. Bölüm4.270 kelime
- 6 6. Bölüm3.764 kelime
- 7 7. Bölüm4.469 kelime
- 8 8. Bölüm3.396 kelime
- 9 9. Bölüm4.034 kelime
- 10 10. Bölüm10.772 kelime · Okuduğun bölüm
- 11 11. Bölüm5.416 kelime
- 12 12. Bölüm3.784 kelime
- 13 13. Bölüm4.617 kelime
- 14 14. Bölüm4.892 kelime
- 15 15. Bölüm4.392 kelime
- 16 16. Bölüm6.117 kelime
- 17 17. Bölüm5.657 kelime
- 18 18. Bölüm4.418 kelime
- 19 19. Bölüm4.165 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM X
Connie artık epey yalnız kalıyordu; Wragby’ye daha az kişi geliyordu. Clifford artık onları istemiyordu. Ahbaplarından bile uzaklaşmıştı. Tuhaflaşmıştı. Epey para harcayarak kurdurduğu radyoyu tercih ediyordu; sonunda da radyodan epey iyi yayın almayı başarmıştı. Huzursuz Midlands’ta bile bazen Madrid’i ya da Frankfurt’u çekebiliyordu.
Saatlerce tek başına oturup hoparlörün gürültüyle yayın yapışını dinlerdi. Bu Connie’yi şaşkına çeviriyor, afallatıyordu. Ama Clifford orada, yüzünde boş ve kendinden geçmiş bir ifadeyle, aklını yitiriyormuş gibi oturuyor; o sözlere dökülmesi mümkün olmayan şeyi dinliyor, ya da dinliyor gibi görünüyordu.
Gerçekten dinliyor muydu? Yoksa içinde başka bir şey işlerken aldığı, uyuşturucu gibi bir şey miydi bu? Connie bilmiyordu. Odasına, ya da dışarıya, koruluğa kaçıyordu. Bazen bütün uygar türün yaklaşan deliliğine karşı bir tür dehşet kaplıyordu içini.
Ama Clifford artık sanayinin bu tuhaf etkinliğine doğru sürükleniyor, dışı sert ve işlevsel bir kabukla kaplı, içi pelte gibi bir yaratığa dönüşüyordu. Çelik kabukları makinelere benzeyen, içleri yumuşak pelteyle dolu bu omurgasızlar, modern sanayi ve finans dünyasının şaşırtıcı yengeçleriyle ıstakozları gibiydi. Connie ise gerçekten tümüyle ortada kalmıştı.
Üstelik özgür bile değildi; Clifford onun yanında kalmasını istiyordu. Connie’nin onu terk etmesinden tedirgin bir korku duyuyor gibiydi. İçindeki o tuhaf, pelte gibi parçası; duygusal, insani ve bireysel yanı ona dehşetle, bir çocuk gibi, neredeyse bir budala gibi bağlıydı. Connie orada, Wragby’de, bir Lady Chatterley, onun karısı olarak bulunmalıydı. Yoksa bir kırda yolunu şaşırmış budala gibi kalakalırdı.
Connie bu şaşırtıcı bağımlılığın farkına bir tür dehşetle vardı. Onun maden müdürleriyle, yönetim kurulu üyeleriyle, genç bilim insanlarıyla konuşmasını dinliyor; olayları kavrayışındaki keskinliğe, gücüne, pratik adamlar denilen kişiler üzerindeki esrarengiz maddi etkisine şaşıyordu. Kendisi pratik bir adama dönüşmüş, hem de şaşırtıcı derecede kurnaz ve güçlü bir efendi olmuştu. Connie bunu, yaşamının dönüm noktasında Bayan Bolton’ın onun üzerindeki etkisine bağlıyordu.
Ama bu zeki ve pratik adam, kendi duygusal yaşamıyla baş başa kalınca neredeyse budala kesiliyordu. Connie’ye tapıyordu; o karısıydı, üstün bir varlıktı. Ona tuhaf, korkakça bir putperestlikle tapıyordu; bir yabanıl gibi, putunun kudretinden, o korkunç puttan duyduğu büyük bir korkuya, hatta nefrete dayanan bir tapınmaydı bu. Connie’den tek istediği yemin etmesiydi: onu terk etmeyeceğine, onu ele vermeyeceğine yemin etmeliydi.
“Clifford,” dedi ona—bu, kulübenin anahtarını aldıktan sonraydı—“Bir gün çocuk sahibi olmamı gerçekten ister miydin?”
Solgun, biraz dışarı çıkık gözlerinde gizli bir endişeyle ona baktı.
“Aramızda hiçbir şeyi değiştirmeyecekse itiraz etmem,” dedi.
“Neyi değiştirmeyecek?” diye sordu.
“Seninle benim aramızı; birbirimize duyduğumuz sevgiyi. Bunu etkileyecekse kesinlikle karşıyım. Ne de olsa belki bir gün benim de kendi çocuğum olur!”
Kadın şaşkınlıkla ona baktı.
“Yani bir gün bana da nasip olabilir.”
Kadın hâlâ şaşkınlıkla bakıyor, Clifford ise huzursuzlanıyordu.
“Yani çocuk sahibi olmamı istemez miydin?” dedi.
“Sana söylüyorum,” diye karşılık verdi Clifford, köşeye sıkışmış bir köpek gibi aceleyle. “Sevgini etkilememesi koşuluyla buna razıyım. Seni bana olan sevginden uzaklaştıracaksa buna kesinlikle karşıyım.”
Connie soğuk bir korku ve küçümsemeyle susup kalabildi. Böyle konuşmak, gerçekten bir budalanın gevezeliğiydi. Artık ne söylediğini bilmiyordu.
“Ah, sana karşı hissettiklerimi değiştirmezdi,” dedi Connie, belli belirsiz alaycı bir sesle.
“İşte!” dedi. “Önemli olan bu! O zaman hiç itiraz etmem. Yani evin içinde bir çocuğun koşturması, onun geleceği için bir şeyler kurduğunu hissetmek çok hoş olurdu. O zaman uğruna çabalayacağım bir şey olur, çocuğun senin çocuğun olduğunu bilirdim, değil mi canım? Benim öz çocuğummuş gibi gelirdi. Çünkü bu konularda önemli olan sensin. Bunu biliyorsun, değil mi canım? Benim hiç hükmüm yok, sıfırım. Yaşam söz konusu olduğunda büyük Ben’im sensin! Bunu biliyorsun, değil mi? Yani benim açımdan. Sen olmasan ben kesinlikle hiçim. Senin ve geleceğin uğruna yaşıyorum. Kendim için hiçbir şey değilim.”
Connie bunların hepsini dinledikçe şaşkınlığı ve tiksintisi artıyordu. İnsan yaşamını zehirleyen o korkunç yarı gerçeklerden biriydi bu. Aklı başında hangi erkek bir kadına böyle şeyler söylerdi! Ama erkeklerin aklı başında değildi. Bir parça onuru olan hangi erkek yaşamın bu korkunç sorumluluğunu bir kadının omuzlarına yükler, sonra da onu o boşlukta tek başına bırakırdı?
Üstelik yarım saat sonra Connie, Clifford’un Bayan Bolton’la konuşmasını duydu. Hararetli, düşünmeden konuşan bir sesi vardı; kadın onun için yarı metresi, yarı koruyucu annesiymiş gibi, tutkusuz bir tutkuyla kendini ona açıyordu. Evde önemli iş konukları olduğundan Bayan Bolton da ona özenle gece kıyafetlerini giydiriyordu.
Connie bu sıralar bazen gerçekten öleceğini hissediyordu. Tuhaf yalanlar ve budalalığın şaşırtıcı acımasızlığı onu ezip öldürecekmiş gibiydi. Clifford’un iş hayatındaki tuhaf becerisi bir yandan onu ürkütüyor, özel yaşamında tapınma ilan etmesiyse paniğe sürüklüyordu. Aralarında hiçbir şey yoktu. Artık birbirlerine dokunmuyorlardı; o da Clifford’a, Clifford da ona. Clifford onun elini tutup şefkatle kavramıyordu bile. Hayır, aralarındaki bu bütünüyle kopukluk yüzünden ona putuymuş gibi tapındığını ilan ederek eziyet ediyordu. Bu, tam bir iktidarsızlığın zalimliğiydi. Connie aklını yitireceğini ya da öleceğini hissediyordu.
Olabildiğince sık koruluğa kaçıyordu. Bir öğleden sonra, dalgın dalgın oturup John Kuyusu’nda suyun soğuk soğuk fokurdamasını izlerken bekçi hızlı adımlarla yanına geldi.
“Size bir anahtar yaptırdım, Leydim!” dedi, selam verip anahtarı uzatarak.
“Çok teşekkür ederim!” dedi Connie, irkilerek.
“Kusura bakmazsanız kulübe pek derli toplu değil,” dedi. “Elimden geldiğince temizledim.”
“Ama size zahmet vermenizi istememiştim!” dedi.
“Ah, hiç zahmet olmadı. Bir hafta kadar sonra tavukları salacağım. Ama sizden korkmazlar. Sabah akşam onlarla ilgilenmem gerekecek, ama elimden geldiğince sizi rahatsız etmem.”
“Ama beni rahatsız etmezsiniz ki,” diye yalvardı Connie. “Size engel olacaksam kulübeye hiç gitmem daha iyi.”
Adam keskin mavi gözleriyle ona baktı. İyi niyetli görünüyordu ama mesafeliydi. En azından aklı başında ve sağlıklıydı; zayıf ve hasta görünse de. Öksürüğü vardı.
“Öksürüyorsunuz,” dedi Connie.
“Bir şey değil, soğuk algınlığı! Son zatürre öksürük bıraktı, ama önemli değil.”
Connie’den uzak duruyor, yanına yaklaşmıyordu.
Connie sabahları ya da öğleden sonraları kulübeye sık sık giderdi, ama bekçi orada hiç olmazdı. Kuşkusuz bilerek ondan kaçınıyordu. Kendi mahremiyetini korumak istiyordu.
Kulübeyi toparlamış, küçük masa ile sandalyeyi şöminenin yanına koymuş, bir miktar çıra ve küçük odun bırakmış, aletlerle tuzakları da olabildiğince ortadan kaldırıp kendini belli etmemişti. Dışarıda, açıklığın yanında, dallar ve samandan alçak, küçük bir çatı yapmış; kuşlara barınak olarak hazırladığı bu çatının altında beş kümes duruyordu. Bir gün Connie geldiğinde, kümeslerde iki kahverengi tavuğun tetikte ve hırçın biçimde oturduğunu gördü. Sülün yumurtalarının üstünde kuluçkaya yatmışlardı; dişi bedenin bütün o sıcaklığı ve derin derin düşünür gibi hâliyle kabarıp gururlanmışlardı. Bu, Connie’nin neredeyse yüreğini parçaladı. Kendisi ise öylesine kimsesiz ve kullanılmamıştı ki dişi bile değildi; yalnızca korkularla dolu bir şeydi.
Sonra beş kümesin hepsi tavuklarla doldu: üç kahverengi, bir gri, bir siyah. Hepsi yumurtaların üzerine çöreklenmiş, yumuşacık yuvada dişiliğin dürtüsüyle, dişi doğalarının ağırlığıyla tüylerini kabartmışlardı. Connie önlerinde çömelince parlak gözleriyle onu izlediler; öfke ve telaşla kısa, keskin sesler çıkardılar, ama en çok da yaklaşıldığı için duydukları dişi öfkesini dile getirdiler.
Connie kulübedeki tahıl ambarında mısır buldu. Elinden tavuklara uzattı. Yemek istemediler. Yalnızca biri elini sertçe gagaladı; Connie korktu. Oysa kendini beslemeyen, su bile içmeyen kuluçkadaki annelere bir şeyler vermek için yanıp tutuşuyordu. Küçük bir teneke kapta su getirdi ve tavuklardan biri içince çok sevindi.
Artık her gün tavukların yanına gidiyordu; dünyada yüreğini ısıtan tek şey onlardı. Clifford’un sevgi gösterileri onu tepeden tırnağa buz kesiyordu. Bayan Bolton’un sesi de, gelen iş adamlarının sesleri de öyle. Michaelis’ten ara sıra gelen bir mektup bile aynı soğukluk duygusunu uyandırıyordu. Bu böyle daha fazla sürerse kesinlikle öleceğini hissediyordu.
Oysa bahardı; ormanda çançiçekleri açmaya başlamış, fındık ağaçlarının yaprak tomurcukları yeşil bir yağmur serpintisi gibi çözülüyordu. Bahar olmasının ve her şeyin yüreksiz, yüreksiz kalmasının ne korkunç olduğu! Yalnızca yumurtaların üzerinde öyle güzel kabarmış tavuklar, sıcacık kuluçka bedenleriyle ısınıyordu. Connie kendini sürekli bayılmanın eşiğinde hissediyordu.
Sonra bir gün, fındıkların altında çuhaçiçeklerinin öbek öbek açtığı, patikaları menekşelerin benek benek süslediği güzel, güneşli bir günde, öğleden sonra kümeslere geldi. Kümesin önünde minicik, minicik, kıpır kıpır bir civciv zıplayıp duruyordu; anne tavuk dehşet içinde gıdaklıyordu. İncecik civcivin koyu işaretli tüyleri grimsi kahverengiydi ve o an yedi iklimdeki en canlı küçücük kıvılcımdı. Connie kendinden geçmişçesine çömelip onu izledi. Hayat, hayat! Tertemiz, kıvılcım gibi, korkusuz yeni hayat! Yeni hayat! Öylesine küçük, öylesine korkusuz! Yeniden kümese doğru sendeleyerek koşuşturup anne tavuğun tüylerinin altına kaybolduğunda bile gerçekten korkmamıştı; annesinin telaşlı alarm seslerini bir oyun, yaşama oyununu sanmıştı. Çünkü az sonra, tavuğun altın kahverengi tüylerinin arasından minicik, sivri bir baş uzandı ve Kozmos’a baktı.
Connie büyülenmişti. Ama aynı zamanda, kendi dişiliğinin kimsesizliğini hiçbir zaman bu kadar keskin biçimde hissetmemişti. Bu artık dayanılmaz oluyordu.
Artık tek bir arzusu vardı: ormandaki açıklığa gitmek. Geri kalan her şey acı veren bir düş gibiydi. Ama bazen ev sahibesi olarak görevleri yüzünden bütün gün Wragby’de kalıyordu. O zaman kendisi de silinip gidiyormuş, bomboş ve aklını yitirmiş gibi hissediyordu.
Bir akşam, konuk olsun olmasın, çaydan sonra kaçıp gitti. Geç olmuştu; geri çağrılmaktan korkan biri gibi parkı hızla geçti. Ormana girdiğinde güneş batıyor, gökyüzü pembeye çalıyordu; ama çiçeklerin arasından ilerlemeyi sürdürdü. Yukarıdaki ışık uzun süre daha kalacaktı.
Açıklığa vardığında yüzü kızarmış, bilinci bulanmıştı. Bekçi oradaydı; gömleğinin kollarını sıvamış, gece güvenlikte olsunlar diye kümesleri kapatıyordu. Ama küçük bir üçlü hâlâ saman barınağının altında minicik ayaklarıyla tıpış tıpış dolaşıyor, tetikte, gösterişsiz küçük yaratıklar, telaşlı annelerinin çağrısına rağmen kümese girmiyordu.
“Civcivleri görmeye gelmem gerekiyordu!” dedi nefes nefese; bekçiye utangaçça göz ucuyla bakıyor, neredeyse onun farkında bile olmuyordu. “Başka çıkan oldu mu?”
“Şimdiye kadar otuz altı!” dedi. “Fena değil!”
O da yavruların yumurtadan çıkışını izlemekten tuhaf bir zevk alıyordu.
Connie son kümesin önüne çömeldi. Üç civciv içeri kaçmıştı. Ama yaramaz başları hâlâ sarı tüylerin arasından bir belirip bir kayboluyordu; sonra, anne bedeninin enginliği içinden yalnızca boncuk gibi gözleri olan tek bir küçük baş dışarı bakıyordu.
“Onlara dokunmayı çok isterdim,” dedi, parmaklarını dikkatle kümesin parmaklıklarından içeri uzatırken. Ama anne tavuk elini hırsla gagaladı; Connie irkilip korkuyla geri çekildi.
“Beni nasıl da gagalıyor! Benden nefret ediyor!” dedi şaşkınlıkla. “Oysa onlara zarar vermem ki!”
Üzerinde duran adam güldü, dizlerini açarak yanına çömeldi ve elini sakin, kendinden emin bir tavırla yavaşça kümese soktu. Yaşlı tavuk onu gagaladı ama Connie’yi gagaladığı kadar hırçınca değil. Adam yavaşça, nazikçe, emin ve yumuşak parmaklarıyla yaşlı kuşun tüyleri arasında yoklandı; hafifçe cikleyen bir civcivi kapalı elinde dışarı çıkardı.
“Al!” dedi, elini ona uzatarak. Connie o küçük, gösterişsiz şeyi iki elinin arasına aldı. Civciv, inanılmaz incecik bacakları üzerinde duruyordu; dengede kalmaya çalışan zerrecik hayatı, neredeyse ağırlıksız ayaklarından Connie’nin ellerine titreyerek geçiyordu. Ama güzel, düzgün biçimli küçük başını cesurca kaldırdı, etrafına keskin bir bakış attı ve “Cik!” diye ses çıkardı. “Ne tatlı! Ne yaramaz!” dedi usulca.
Yanında çömelmiş bekçi de Connie’nin ellerindeki cesur küçük kuşu eğlenerek izliyordu. Birden bileğine bir damla gözyaşının düştüğünü gördü.
Ayağa kalkıp uzaklaştı, öteki kümese yöneldi. Çünkü birden, sonsuza dek dinmiş olmasını umduğu eski ateşin kasıklarında yeniden alevlenip sıçradığını fark etmişti. Ona sırtını dönerek bu ateşe karşı koydu. Ama ateş sıçrıyor, aşağıya doğru yayılıp dizlerinin çevresinde dönüp duruyordu.
Ona bakmak için yeniden döndü. Connie diz çökmüş, civciv yeniden anne tavuğun yanına girebilsin diye iki elini yavaşça, görmeden ileri uzatıyordu. İçinde öylesine sessiz, öylesine kimsesiz bir şey vardı ki adamın karnında ona karşı şefkat alevlendi.
Farkında bile olmadan hızla ona yaklaştı ve yanına yeniden çömeldi. Tavuktan korktuğu için civcivi ellerinden aldı ve kümese geri koydu. Kasıklarının gerisinde ateş birden daha güçlü parladı.
Endişeyle ona göz attı. Connie’nin yüzü öte yana dönüktü; kendi kuşağının bütün kimsesizlik ıstırabı içinde gözleri kapalı ağlıyordu. Adamın yüreği birden ateş damlası gibi eridi; elini uzatıp parmaklarını dizine koydu.
“Ağlamamalısınız,” dedi yumuşakça.
Ama Connie ellerini yüzüne kapadı; yüreğinin gerçekten kırıldığını ve artık hiçbir şeyin önemi kalmadığını hissetti.
Adam elini omzuna koydu; yumuşakça, nazikçe, körlemesine, okşar gibi bir hareketle sırtının kıvrımından aşağı, çömelmiş bedeninin beline doğru indirdi. Elini orada, içgüdüsel ve görmeden uzanan bir okşayışla böğrünün kıvrımında usul usul gezdirdi.
Connie mendilinden küçücük bir parça bulmuş, yüzünü körlemesine kuruluyordu.
“Kulübeye gelir misiniz?” dedi sakin, nötr bir sesle.
Elini yumuşakça üst koluna kapatıp onu ayağa kaldırdı ve yavaşça kulübeye götürdü; içeri girene kadar elini bırakmadı. Sonra sandalyeyle masayı kenara çekti, alet sandığından kahverengi bir asker battaniyesi çıkarıp ağır ağır yere serdi. Connie hareketsiz dururken adamın yüzüne göz attı.
Yüzü solgundu, ifadesizdi; kadere boyun eğen bir adamın yüzü gibi.
“Şuraya yatın,” dedi yumuşakça ve kapıyı kapattı; ortalık karanlığa, zifiri karanlığa gömüldü.
Tuhaf bir boyun eğişle battaniyenin üzerine uzandı. Sonra yumuşak, el yordamıyla ilerleyen, çaresizce arzulayan elin bedenine dokunduğunu, yüzünü aradığını hissetti. El yüzünü usulca, usulca okşadı; sonsuz bir yatıştırma ve güven duygusu veriyordu. Sonunda yanağına yumuşak bir öpücük değdi.
Bir çeşit uykunun, bir çeşit düş görmenin içinde kımıldamadan yattı. Sonra elinin giysileri arasında yumuşakça yoklanırken, tuhaf bir biçimde engellenmiş ve beceriksizce dolaştığını hissedip ürperdi. Yine de el, istediği yerde onu nasıl soyacağını biliyordu. İnce ipek giysisini yavaşça, dikkatle aşağı çekti; ayaklarının üzerinden geçirdi. Sonra tarifsiz bir haz ürpertisiyle sıcak, yumuşak bedenine dokundu; göbeğini bir an öptü. Hemen içine girmesi, onun yumuşak, dingin bedeninin yeryüzündeki huzuruna girmesi gerekiyordu. Onun için bu, mutlak huzur anıydı: kadının bedenine giriş.
Connie bir çeşit uykuda, hep bir çeşit uykuda, hareketsiz yatıyordu. Eylem, orgazm onundu, bütünüyle onundu; Connie artık kendisi için çaba gösteremiyordu. Kollarının onu sımsıkı sarması, bedeninin yoğun hareketi, tohumunun içine boşalması bile bir çeşit uykuydu. Adam işi bitirip göğsüne yaslanarak hafifçe soluyana kadar Connie bu uykudan uyanmaya başlamadı.
Sonra yalnızca belli belirsiz merak etti: Neden? Bu neden gerekliydi? Büyük bir bulutu üzerinden kaldırıp ona nasıl huzur vermişti? Gerçek miydi? Gerçek miydi?
İşkence gören modern kadın zihni hâlâ rahat edemiyordu. Gerçek miydi? Kendini adama verirse bunun gerçek olduğunu biliyordu. Ama kendini kendine saklarsa hiçbir şeydi. Yaşlıydı; milyonlarca yaşındaydı, öyle hissediyordu. Sonunda artık kendi yükünü taşıyamaz olmuştu. İsteyene kendini verebilirdi. İsteyene kendini verebilirdi.
Adam esrarengiz bir kıpırtısızlık içinde yatıyordu. Ne hissediyordu? Ne düşünüyordu? Connie bilmiyordu. Onun için yabancı bir adamdı; onu tanımıyordu. Yalnızca beklemeliydi; bu gizemli sessizliği bozmaya cesaret edemiyordu. Adam kollarını ona dolamış, bedeni onunkinin üzerine uzanmıştı; terli bedeni onunkine sımsıkı değiyordu. Adam bütünüyle bir yabancıydı. Yine de bu yakınlık huzursuz edici değildi. Onun sessizliği bile huzur veriyordu.
Sonunda adam kıpırdanıp ondan çekilince bunu anladı. Bu, terk edilmek gibiydi. Karanlıkta elbisesini dizlerinin üzerine çekti ve kendi giysilerini düzeltiyor gibi birkaç dakika ayakta durdu. Sonra sessizce kapıyı açıp dışarı çıktı.
Meşelerin üzerindeki gün batımı kızıllığının üstünde ışıl ışıl küçük bir ay gördü. Hemen kalkıp üstünü başını düzeltti; derli topluydu. Sonra kulübenin kapısına gitti.
Ormanın aşağı kesimleri gölgeler içinde, neredeyse zifiri karanlıktı. Oysa yukarıda gökyüzü billur gibiydi. Ama neredeyse hiç ışık saçmıyordu. Adam aşağıdaki gölgelerin içinden ona doğru geldi; yüzü solgun bir leke gibi yukarı kalkıktı.
“Hadi gidelim mi?” dedi.
“Nereye?”
“Sana kapıya kadar eşlik edeyim.”
İşleri kendi istediği gibi halletti. Kulübenin kapısını kilitleyip onun peşinden geldi.
“Pişman değilsin, değil mi?” diye sordu yanında yürürken.
“Hayır! Hayır! Ya sen?” dedi.
“Olanlar için mi? Hayır!” dedi. Bir süre sonra ekledi: “Ama işin geri kalanı var.”
“Ne geri kalanı?” dedi.
“Sir Clifford. Başka insanlar. Bütün o karmaşalar.”
“Neden karmaşa olsun ki?” dedi hayal kırıklığıyla.
“Her zaman böyledir. Senin için de benim için de. Her zaman karmaşa çıkar.” Karanlıkta düzenli adımlarla yürüdü.
“Peki pişman mısın?” dedi.
“Bir bakıma!” diye karşılık verdi, gökyüzüne bakarak. “Her şey bitti sanmıştım. Şimdi yeniden başladım.”
“Neye başladın?”
“Hayata.”
“Hayata!” diye yankıladı, tuhaf bir ürpertiyle.
“Hayat işte,” dedi. “Ondan uzak duramazsın. Uzak duracaksan neredeyse ölsen daha iyi. Öyleyse yeniden paramparça olmam gerekiyorsa, oldum gitti.”
Connie meseleyi tam onun gibi görmüyordu, ama yine de…
“Bu yalnızca aşk,” dedi neşeyle.
“Her neyse artık,” diye karşılık verdi.
Karanlık basan ormanda, neredeyse kapıya varana kadar sessizce yürüdüler.
“Ama benden nefret etmiyorsun, değil mi?” dedi özlemle.
“Yok, yok,” diye karşılık verdi. Birden onu yeniden göğsüne sımsıkı bastırdı; eski bağ kuran tutku geri dönmüştü. “Yok, benim için güzeldi, güzeldi. Senin için de öyle miydi?”
“Evet, benim için de,” diye cevap verdi; pek de doğru söylemiyordu, çünkü pek bir şey hissetmemişti.
Onu usulca, usulca, sıcaklık taşıyan öpücüklerle öptü.
“Keşke dünyada bu kadar çok insan olmasaydı,” dedi kederle.
Connie güldü. Parkın kapısına varmışlardı. Adam kapıyı açtı.
“Daha ileri gelmeyeceğim,” dedi.
“Hayır!” Connie elini uzattı; el sıkışacak gibiydi. Ama adam elini iki elinin arasına aldı.
“Yine geleyim mi?” diye sordu özlemle.
“Evet! Evet!”
Connie ondan ayrılıp parkı geçti.
Adam geride durup onun ufkun soluk aydınlığı önünde karanlığa karışmasını izledi. Gidişini neredeyse acıyla izliyordu. Yalnız kalmak istediği sırada kadın onu yeniden hayata bağlamıştı. Artık yalnız kalmak isteyen bir adamın o acı mahremiyetine mal olmuştu.
Ormanın karanlığına döndü. Her yer sessizdi; ay batmıştı. Ama gecenin seslerini, Stacks Gate’teki makineleri, ana yoldaki trafiği duyuyordu. Ağaçsız kalmış tepeye ağır ağır tırmandı. Tepeden ülkeyi görebiliyordu: Stacks Gate’te parlak ışık sıraları, Tevershall madeninde daha küçük ışıklar, Tevershall’ın sarı ışıkları ve karanlık ülkenin dört bir yanında ışıklar; uzaktaki fırınların soluk pembe kızıllığı, gece açık olduğu için görünen, akkor hâlindeki beyaz metalin akışından doğan kızıllık. Stacks Gate’te keskin, şeytani elektrik ışıkları! İçlerinde tanımlanamaz, kötücül bir kıpırtı vardı! Midlands’ın sanayi gecesinin bütün huzursuzluğu, durmadan değişen bütün korkusu… Stacks Gate’teki vinç motorlarının saat yedide madencileri aşağı indirmek üzere çalıştığını duyabiliyordu. Maden üç vardiya çalışıyordu.
Yeniden ormanın karanlığına ve kuytusuna indi. Ama ormanın kuytuluğunun yanılsamadan ibaret olduğunu biliyordu. Sanayinin sesleri yalnızlığı bozuyor, görünmese de keskin ışıkları onunla alay ediyordu. İnsan artık kendi başına kalıp dünyadan çekilemezdi. Dünya münzevilere izin vermiyordu. Şimdi kadını almış, kendine yeni bir acı ve felaket döngüsü açmıştı. Bunun ne demek olduğunu deneyiminden biliyordu.
Suç kadında değildi; aşkta da, cinsellikte de değildi. Suç şurada, dışarıdaydı: o şeytani elektrik ışıklarında ve motorların şeytani takırtılarında. Açgözlü, mekanik mekanizmanın ve mekanikleşmiş açgözlülüğün dünyasında; ışıldayan ışıkların, fışkıran sıcak metalin ve gümbürdeyen trafiğin arasında o uçsuz bucaksız kötülük yatıyordu. Kendisine uymayan her şeyi yok etmeye hazırdı. Çok geçmeden ormanı da yok edecek, çançiçekleri bir daha açmayacaktı. Demirin yuvarlanıp akışı altında savunmasız her şey yok olmalıydı.
Kadını sonsuz bir şefkatle düşündü. Zavallı kimsesiz şey; kendisinin bile farkında olduğundan daha hoştu ve ah, temas ettiği sert insanlara göre fazlasıyla ince ruhluydu. Zavallı şey, onda da yabani sümbüllerin bir parça kırılganlığı vardı; modern kız gibi bütünüyle sert kauçuk eşya ve platinden ibaret değildi. Onu mahvedeceklerdi! Hayat kadar kesin: bütün doğal, şefkatli canlıları mahvettikleri gibi onu da mahvedeceklerdi. Şefkatli! İçinde bir yerlerde şefkat vardı; büyüyen sümbüllerin şefkati gibi bir şey. Bugünün selüloit kadınlarında kalmamış bir şey. Ama bir süreliğine onu yüreğiyle koruyacaktı. Bir süreliğine, duyarsız demir dünya ve mekanik açgözlülüğün Mammon’u ikisini de, hem onu hem kendisini mahvetmeden önce.
Tüfeği ve köpeğiyle eve, karanlık kulübeye döndü; lambayı yaktı, ateşi tutuşturdu, ekmek, peynir, taze soğan ve birayla akşam yemeğini yedi. Sevdiği sessizliğin içinde yalnızdı. Odası temiz ve derli topluydu ama biraz çıplaktı. Yine de ateş parlak yanıyor, ocak bembeyaz duruyor, beyaz muşambalı masanın üzerinde gaz lambası ışıl ışıl parlıyordu. Hindistan’la ilgili bir kitap okumaya çalıştı ama bu gece okuyamıyordu. Gömleğinin kollarını sıvamış hâlde ateşin yanında oturuyor, sigara içmiyor, elinin altında bir kupa bira bulunduruyordu. Connie’yi düşünüyordu.
Doğrusunu söylemek gerekirse, olanlar için, belki de en çok onun adına üzülüyordu. İçinde bir felaket sezgisi vardı. Yanlış ya da günah duygusu değildi; bu bakımdan vicdanı onu rahatsız etmiyordu. Vicdanın çoğunlukla toplumdan ya da insanın kendisinden korkmak olduğunu biliyordu. Kendinden korkmuyordu. Ama içgüdüsel olarak kötü niyetli, kısmen deli bir canavar olduğunu bildiği toplumdan bilinçli olarak korkuyordu.
Kadın! Keşke yanında olsaydı ve dünyada başka hiç kimse bulunmasaydı! Arzu yeniden yükseldi; penisi canlı bir kuş gibi kıpırdanmaya başladı. Aynı anda, kendisini ve onu dışarıdaki, elektrik ışıklarında kötücülce parıldayan Şey’e açığa çıkarma korkusu, bir baskı gibi omuzlarına çöktü. Zavallı genç şey, onun için yalnızca genç bir dişi canlıydı; ama içine girdiği ve yeniden arzuladığı genç bir dişi canlı.
Arzunun tuhaf esnemesiyle gerindi; dört yıldır kadın erkek kimseyle birlikte olmamış, insanlardan ayrı yaşamıştı. Ayağa kalktı, paltosunu ve tüfeğini yeniden aldı, lambayı kıstı ve köpeğiyle yıldızlı geceye çıktı. Arzu ve dışarıdaki kötücül Şey’in yarattığı korkuyla ormanda ağır ağır, sessizce dolaştı. Karanlığı seviyordu; kendini onun içine bıraktı. Karanlık, arzunun kabarıklığına uyuyordu; ne olursa olsun bu arzu bir zenginlik gibiydi: penisinin kıpır kıpır huzursuzluğu, kasıklarındaki kıpırdayan ateş! Ah, keşke dışarıdaki o ışıl ışıl elektrikli Şey’le savaşacak, hayatın şefkatini, kadınların şefkatini ve arzunun doğal zenginliğini koruyacak başka erkekler olsaydı. Keşke yan yana savaşacağı erkekler olsaydı! Ama erkeklerin hepsi dışarıdaydı; Şey’le övünüyor, makineleşmiş açgözlülüğün ya da açgözlü mekanizmanın akışında ya zafer kazanıyor ya da ayaklar altında eziliyorlardı.
Constance ise parktan eve doğru neredeyse düşünmeden, aceleyle yürüdü. Henüz sonradan aklına bir şey gelmemişti. Akşam yemeğine yetişecekti.
Kapıların kilitli olduğunu görünce canı sıkıldı; zile basmak zorunda kaldı. Kapıyı Bayan Bolton açtı.
“A, işte buradasınız Leydim! Kayboldunuz sandım, merak etmeye başlamıştım!” dedi, hafifçe şakacı bir tavırla. “Sir Clifford sizi sormadı gerçi; Bay Linley yanında, bir şey konuşuyorlar. Akşam yemeğine kalacak gibi görünüyor, değil mi Leydim?”
“Öyle görünüyor,” dedi Connie.
“Yemeği çeyrek saat erteleyeyim mi? Böylece rahatça giyinmeye vaktiniz olur.”
“Belki iyi olur.”
Bay Linley, maden ocaklarının genel müdürüydü; kuzeyli, yaşını başını almış bir adamdı. Clifford’a göre yeterince atak değildi; savaş sonrası koşullara da, “idare et, elindekini tut” inancındaki savaş sonrası maden işçilerine de ayak uyduramıyordu. Ama Connie Bay Linley’den hoşlanıyordu; karısının dalkavukluğuna maruz kalmaktan kurtulduğuna ise memnundu.
Linley akşam yemeğine kaldı. Connie, erkeklerin çok sevdiği türden bir ev sahibiydi: mütevazı ama dikkatli ve anlayışlı; büyük, açık mavi gözleri ve gerçekte ne düşündüğünü yeterince örten sakin bir hâli vardı. Connie bu kadını o kadar çok oynamıştı ki neredeyse ikinci doğası olmuştu; ama yine de kesinlikle ikinci doğasıydı. Yine de bu rolü oynarken her şeyin bilincinden silinip gitmesi tuhaftı.
Kendi düşünceleriyle baş başa kalmak için yukarı çıkabileceği anı sabırla bekledi. Hep bekliyordu sanki; beklemek onun en iyi becerisiydi.
Ama odasına girince hâlâ belirsizlik ve kafa karışıklığı içindeydi. Ne düşüneceğini bilmiyordu. O nasıl bir adamdı gerçekten? Ondan gerçekten hoşlanıyor muydu? Pek sayılmaz, diye düşündü. Yine de şefkatliydi. İçinde sıcak, safça bir şefkat vardı; tuhaf ve ansızın beliren, neredeyse rahmini ona açan bir şefkat. Ama her kadına böyle davranabileceğini düşünüyordu. Öyle olsa bile bu şefkat tuhaf biçimde yatıştırıcı, rahatlatıcıydı. Tutkulu bir adamdı; sağlıklı ve tutkulu. Ama belki de yeterince kendine özgü değildi; ona nasıl davrandıysa her kadına da öyle davranabilirdi. Aslında kişisel bir yanı yoktu. Onun gözünde Connie yalnızca bir dişiydi.
Ama belki böylesi daha iyiydi. Sonuçta onun içindeki dişiye şefkat gösteriyordu; bunu daha önce hiçbir erkek yapmamıştı. Erkekler onun kişiliğine, olduğu kadına çok şefkatli davranmış ama dişiye karşı epey acımasız olmuş; onu küçümsemiş ya da tümden görmezden gelmişlerdi. Constance Reid’e ya da Leydi Chatterley’ye karşı çok naziktiler; ama rahmine karşı nazik değillerdi. Oysa bu adam ne Constance’ı ne de Leydi Chatterley’yi umursuyordu; yalnızca kasıklarını, göğüslerini usulca okşuyordu.
Ertesi gün ormana gitti. Gri, durgun bir öğleden sonraydı; koyu yeşil köpekotu fındık korusunun altında yayılıyor, bütün ağaçlar tomurcuklarını açmak için sessizce çabalıyordu. Bugün bunu neredeyse kendi bedeninde hissedebiliyordu: ulu ağaçların özsuyu kabarıyor, yukarı, yukarı, tomurcukların ucuna yükseliyor ve orada kana benzer bronz renkli, alev alev küçük meşe yapraklarını iterek çıkarıyordu. Yukarı doğru kabarıp göğe yayılan bir gelgiti andırıyordu.
Açıklığa geldi ama o orada değildi. Gelmesini yalnızca yarı yarıya beklemişti. Sülün yavruları, sarı tavukların kaygıyla gıdakladığı kümeslerden hafifçe koşarak çıkıyor, böcekler gibi çevreye yayılıyordu. Connie oturup onları seyretti ve bekledi. Yalnızca bekledi. Yavruları bile doğru dürüst görmüyordu. Bekledi.
Zaman düş gibi ağır ağır geçti, oysa adam gelmedi. Connie gelmesini yalnızca yarı yarıya beklemişti. Öğleden sonraları hiç gelmezdi. Çay vakti eve dönmesi gerekiyordu. Ama gitmek için kendini zorlaması gerekti.
Eve yürürken ince bir yağmur çiseledi.
Şapkasını silkeleyişini gören Clifford, “Yine mi yağmur yağıyor?” dedi.
“Yalnızca çiseliyor.”
İnatçı bir düşünceye dalmış hâlde sessizce çay doldurdu. Bugün bekçiyi görmek istiyordu; bunun gerçekten gerçek olup olmadığını anlamak için. Gerçekten gerçek olup olmadığını.
“Sonra sana biraz kitap okuyayım mı?” dedi Clifford.
Connie ona baktı. Bir şey sezmiş miydi?
“İlkbahar beni tuhaf hissettiriyor; biraz dinlensem iyi olur diye düşündüm,” dedi.
“Nasıl istersen. Gerçekten hasta değilsin, değil mi?”
“Hayır! Yalnızca biraz yorgunum; ilkbahardan. Seninle bir şeyler çalması için Bayan Bolton’ı çağırayım mı?”
“Hayır! Ben dinlerim.”
Sesindeki tuhaf memnuniyeti duydu. Yatak odasına çıktı. Orada hoparlörün, aptalca kadifemsi ve kibarca yapmacık bir sesle bağırmaya başladığını işitti; eski sokak satıcılarının çığlıklarını taklit eden kibarca yapmacık özentilerin en iyilerinden bir seçki sunuluyordu. Eski mor yağmurluğunu giydi ve yan kapıdan evden çıktı.
Çiseleyen yağmur, dünyanın üzerine çekilmiş bir tül gibiydi; gizemli, sessiz ve soğuk değildi. Parkı aceleyle geçerken çok ısındı. İnce yağmurluğunu açması gerekti.
Akşam çisesinde orman sessiz, durgun ve gizemliydi; yumurtaların, yarı açılmış tomurcukların ve kılıflarından yeni sıyrılan çiçeklerin gizemiyle doluydu. Alacakaranlıkta bütün ağaçlar çıplak ve karanlık parlıyor, sanki soyunmuş gibi görünüyordu; yerdeki yeşilliklerse yeşillikleriyle uğulduyor gibiydi.
Açıklıkta hâlâ kimse yoktu. Yavruların neredeyse hepsi anaç tavukların altına girmişti; yalnızca bir iki kayıp, maceracı yavru saman çatının altındaki kuru yerde hâlâ eşeleniyordu. Kendilerinden emin değillerdi.
Demek hâlâ gelmemişti. Bilerek uzak duruyordu. Ya da belki bir şey olmuştu. Kulübeye gidip bakabilirdi.
Ama beklemek için doğmuştu. Anahtarıyla kulübeyi açtı. Her şey derli topluydu: mısır ambara konmuş, battaniyeler rafa katlanmış, saman köşeye düzgünce yığılmıştı; bir de yeni saman demeti vardı. Fırtına feneri çiviye asılıydı. Masa ve sandalye, yattığı yerdeki eski konumlarına konmuştu.
Kapı eşiğindeki tabureye oturdu. Her yer ne kadar sessizdi! İnce yağmur hafifçe, pus gibi esiyor ama rüzgâr ses çıkarmıyordu. Hiçbir şeyden ses gelmiyordu. Ağaçlar güçlü varlıklar gibi, soluk alacakaranlıkta sessiz ve canlı duruyordu. Her şey ne kadar canlıydı!
Gece yine yaklaşıyordu; gitmesi gerekecekti. Adam ondan kaçıyordu.
Ama tam o sırada, şoför gibi görünen, ıslaklıktan parlayan siyah yağmurluklu adam adımlarla açıklığa girdi. Kulübeye hızla göz attı, yarım bir selam verdi, sonra yön değiştirip kümeslere gitti. Orada sessizce çömeldi, her şeyi dikkatle kontrol etti; ardından tavukları ve civcivleri geceye karşı güvenceye almak için kümese kapattı.
Sonunda ağır ağır ona doğru geldi. Connie hâlâ taburesinde oturuyordu. Adam sundurmanın altında, karşısında durdu.
“Demek geldin,” dedi, ağız şivesini kullanarak.
“Evet,” dedi Connie, ona bakarak. “Geç kaldın!”
“Evet!” diye karşılık verdi ve gözlerini ormana çevirdi.
Connie yavaşça kalkıp taburesini kenara çekti.
“İçeri girmek ister misin?” diye sordu.
Adam ona dikkatle baktı.
“Her gece buraya gelirsen insanlar bir şey düşünmez mi?” dedi.
“Neden?” Connie şaşkınlıkla ona baktı. “Geleceğimi söylemiştim. Kimsenin haberi yok.”
“Yakında olur,” diye karşılık verdi. “Sonra ne olacak?”
Connie cevap bulamadı.
“Neden haberleri olsun ki?” dedi.
“İnsanlar her şeyi öğrenir,” dedi adam, sanki kaçınılmaz bir şeymiş gibi.
Connie’nin dudağı hafifçe titredi.
“Elimden bir şey gelmez,” diye kekeledi.
“Hayır,” dedi. “İstersen gelmeyerek engel olabilirsin,” diye ekledi daha alçak sesle.
“Ama gelmek istiyorum,” diye mırıldandı.
Adam gözlerini ormana çevirdi ve sustu.
“Ama insanlar öğrenince ne olacak?” diye sonunda sordu. “Bir düşün! Kocanın hizmetkârlarından biriyle birlikte olduğun için kendini ne kadar küçük düşmüş hissedeceğini düşün.”
Connie, onun çevirdiği yüzüne baktı.
“Yoksa,” diye kekeledi, “beni istemiyor musun?”
“Bir düşün!” dedi. “Ya insanlar öğrenirse? Sir Clifford’la falan... herkes konuşur...”
“Peki, gidebilirim.”
“Nereye?”
“Herhangi bir yere! Kendi param var. Annem bana yirmi bin sterlinlik bir emanet bıraktı; Clifford’ın ona dokunamayacağını biliyorum. Gidebilirim.”
“Ama belki de gitmek istemezsin.”
“İstiyorum, istiyorum! Başıma ne geleceği umurumda değil.”
“Evet, öyle sanıyorsun! Ama umurunda olacak! Herkesin olur. Leydinizin bir av bekçisiyle ilişki yaşadığını unutmamalısın. Ben bir beyefendi değilim. Evet, umurunda olacak. Olacak.”
“Olmayacak. Leydiliğimi ne umursayayım! Aslında ondan nefret ediyorum. İnsanlar öyle dediklerinde benimle alay ediyorlar gibi geliyor. Ediyorlar da, ediyorlar! Sen bile öyle dediğinde alay ediyorsun.”
“Ben mi!”
İlk kez doğrudan ona baktı, gözlerinin içine.
“Seninle alay etmiyorum,” dedi.
Gözlerinin içine bakarken Connie, onun gözlerinin karardığını, gözbebeklerinin büyüdüğünü gördü.
“Hiç mi umursamıyorsun bütün bu riski?” diye boğuk bir sesle sordu. “Umursamalısın. İş işten geçince umursama!”
Sesindeki uyarı yalvarışla karışmış, tuhaf bir tını taşıyordu.
“Ama kaybedecek hiçbir şeyim yok,” dedi Connie hırçınca. “Ne olduğunu bilsen, onu kaybetmeye sevineceğimi düşünürdün. Ama kendin için mi korkuyorsun?”
“Evet!” diye kısaca cevap verdi. “Korkuyorum. Korkuyorum. Bazı şeylerden korkuyorum.”
“Nelerden?” diye sordu.
Adam dış dünyayı işaret eder gibi başını tuhafça geriye attı.
“Şeylerden! Herkesten! Hepsinden!”
Sonra eğilip Connie’nin mutsuz yüzünü ansızın öptü.
“Hayır, umurumda değil,” dedi. “Hadi yapalım, gerisi cehenneme kadar yolu var. Ama sonra yaptığın için pişman olursan!”
“Beni geri çevirme,” diye yalvardı Connie.
Adam parmaklarını yanağına götürdü ve onu yine ansızın öptü.
“Öyleyse içeri gireyim,” dedi usulca. “Yağmurluğunu çıkar.”
Tüfeğini astı, ıslak deri ceketini çıkardı ve battaniyelere uzandı.
“Bir battaniye daha getirdim,” dedi. “İstersek üstümüze örteriz.”
“Uzun kalamam,” dedi Connie. “Akşam yemeği yedi buçukta.”
Adam hızla ona, sonra saatine baktı.
“Peki,” dedi.
Kapıyı kapattı ve asılı fırtına fenerinde minicik bir ışık yaktı.
“Bir dahaki sefere uzun uzun birlikte oluruz,” dedi.
Battaniyeleri dikkatle serdi; birini Connie’nin başının altına koymak için katladı. Sonra tabureye bir an oturdu, onu kendine çekip bir koluyla sımsıkı tuttu; boşta kalan eliyle bedenini yokladı. Onu bulunca içine çektiği nefesin kesilişini duydu. İncecik kombinezonunun altında çıplaktı.
“Ah, sana dokunmak ne güzel!” dedi; parmağı belinin ve kalçalarının narin, sıcak, gizli derisini okşuyordu. Yüzünü eğip yanağını karnına, uyluklarına tekrar tekrar sürdü. Connie, bunun onun için nasıl bir coşku olduğunu yine biraz merak etti. Dokunuşla, onun canlı ve gizli bedeninde bulduğu güzelliği anlamıyordu; neredeyse güzelliğin kendinden geçişini. Çünkü bunu yalnızca tutku fark eder. Tutku ölmüş ya da yok olmuşsa güzelliğin o muhteşem titreyişi anlaşılmaz, hatta biraz küçümsenir hâle gelir; dokunmanın sıcak, canlı güzelliği, bilgeliğin güzelliğinden çok daha derindir. Yanağının uyluklarında, karnında ve kalçalarında kayışını; bıyığının ve yumuşak, gür saçlarının hafifçe sürtünmesini hissetti, dizleri titremeye başladı. İçinde derinlerde yeni bir kıpırtı, yeni bir çıplaklık beliriyordu. Biraz korkuyordu. Onu böyle okşamamasını biraz da istiyordu. Bir bakıma onu bütünüyle sarıp sarmalıyordu. Yine de bekliyordu, bekliyordu.
Adam içine girdiğinde, rahatlama ve tamamlanmışlık hissi yoğunlaştı; onun için bu saf bir huzurdu. Ama Connie hâlâ bekliyordu. Kendini biraz dışarıda kalmış hissetti. Bunun kısmen kendi suçu olduğunu biliyordu. Kendini bu ayrılığın içine bilerek kapatmıştı; belki şimdi buna mahkûmdu. Kıpırdamadan yattı; onun içindeki hareketini, derinlere gömülmüş yoğunluğunu, tohumunun fışkırdığı anda bedeninin ansızın titremesini, ardından itişinin yavaşça yatışmasını hissetti. Kalçalarını öyle itmesi biraz gülünçtü doğrusu. Kadınsan ve bütün bu işin içinde kendini ayrı hissediyorsan, erkeğin kalçalarının o itişi son derece gülünç olmalıydı. Bu duruş ve bu eylem içindeki adam, gerçekten de son derece gülünç olmalıydı!
Ama Connie geri çekilmeden kıpırdamadan yattı. Adam işi bitirdiğinde bile, Michaelis’le yaptığı gibi kendi hazzını yakalamak için kendini harekete geçirmedi; öylece yattı ve gözleri yavaşça dolup yaşlar yanaklarından süzüldü.
Adam da kıpırdamadan yattı. Ama onu sıkıca tuttu ve üşümesin diye çıplak, zavallı bacaklarını kendi bacaklarıyla örtmeye çalıştı. Ona yaslanmış, yakın ve tereddütsüz bir sıcaklıkla yatıyordu.
“Üşüyor musun?” diye yumuşak, kısık bir sesle sordu; sanki Connie yakındı, çok yakındı. Oysa Connie dışarıda, uzakta kalmıştı.
“Hayır! Ama gitmem gerek,” dedi usulca.
İç çekti, onu daha sıkı tuttu, sonra dinlenmek üzere gevşedi.
Gözyaşlarını fark etmemişti. Connie’nin onunla birlikte olduğunu sanıyordu.
“Gitmem gerek,” diye yineledi.
Doğruldu, bir an yanına diz çöktü, uyluklarının içini öptü; sonra eteğini aşağı çekti. Fenerin belli belirsiz ışığında, düşünmeden kendi giysilerini ilikledi, yüzünü bile çevirmedi.
“Bir ara kulübeye gelmen gerek,” dedi; sıcak, kendinden emin, rahat bir ifadeyle ona bakıyordu.
Ama Connie orada kımıldamadan yatıyor, ona bakıp düşünüyordu. Yabancı! Yabancı! Ona biraz içerlemişti bile.
Ceketini giydi, yere düşmüş şapkasını aradı, sonra tüfeğini omzuna astı.
“Hadi öyleyse!” dedi, o sıcak, huzurlu gözlerle ona bakarak.
Connie yavaşça kalktı. Gitmek istemiyordu. Ama kalmaya da pek gönlü yoktu. İnce yağmurluğunu giymesine yardım etti, üstünün başının düzgün olduğuna baktı.
Sonra kapıyı açtı. Dışarısı zifiri karanlıktı. Sundurmanın altındaki sadık köpek onu görünce sevinçle ayağa kalktı. Çiseleyen yağmur karanlığın içinde gri gri süzülüyordu. Her yer kapkaranlıktı.
“Feneri alayım,” dedi. “Kimsecikler olmaz.”
Dar patikada onun hemen önünden yürüdü; fırtına fenerini alçaktan sallayarak ıslak çimenleri, yılan gibi parlayan kara ağaç köklerini, solgun çiçekleri aydınlatıyordu. Geri kalan her yeri gri yağmur sisiyle koyu bir karanlık kaplamıştı.
“Bir ara kulübeye gelmen gerek,” dedi. “Gelir misin? Nasıl olsa kuzu için asılacaksak koyun için de asılabiliriz.”
Aralarında hiçbir şey yokken, onun kendisiyle neredeyse hiç konuşmadığı hâlde, bu tuhaf ve ısrarlı isteği Connie’nin aklını karıştırıyordu; kendini tutamayıp onun şivesine içerliyordu. “Gelmen gerek” deyişi sanki ona değil, sıradan bir kadına söylenmişti. At sürülen yolun yüksükotu yapraklarını tanıdı; aşağı yukarı nerede olduklarını biliyordu.
“Yediyi çeyrek geçiyor,” dedi. “Yetişirsin.” Sesini değiştirmişti; aralarındaki mesafeyi hissetmiş gibiydi. At sürülen yolun son kıvrımında fındık çitine ve kapıya yaklaşırken ışığı söndürdü. “Buradan görürüz,” dedi, kolundan usulca tutarak.
Ama yürümek zordu; ayaklarının altındaki toprak bilinmezlik gibiydi. O ise adımlarını yoklayarak yolunu buluyordu; buna alışkındı. Kapıda elektrikli el fenerini ona verdi. “Parkta biraz daha aydınlık,” dedi. “Yine de yoldan çıkarsın diye al.”
Doğruydu; parkın açık alanında hayaletimsi, soluk bir aydınlık vardı. Birden onu kendine çekti, elini yeniden eteğinin altına sokup ıslak, buz gibi eliyle sıcak bedenini yokladı.
“Senin gibi bir kadının dokunuşu için ölebilirim,” dedi boğuk bir sesle. “Bir dakika daha kalsan.”
Onu yeniden istemesinin ani gücünü hissetti.
“Hayır, koşmam gerek,” dedi, biraz telaşla.
“Peki,” diye karşılık verdi; birden değişmişti, onu bıraktı.
Connie dönüp uzaklaştı, ama döner dönmez yeniden ona dönüp, “Öp beni,” dedi.
Eğilip karanlıkta yüzünü seçemediği Connie’yi sol gözünden öptü. Connie dudaklarını uzattı; onu usulca öptü, ama hemen geri çekildi. Dudaktan öpüşmekten nefret ederdi.
“Yarın gelirim,” dedi uzaklaşırken. “Yapabilirsem,” diye ekledi.
“Peki! Ama bu kadar geç olmasın,” diye karşılık verdi karanlıktan. Connie onu artık hiç göremiyordu.
“İyi geceler,” dedi.
“İyi geceler, Leydim,” diye seslendi.
Durup ıslak karanlığa baktı. Onun iri siluetini zar zor seçebiliyordu. “Niye öyle dedin?” diye sordu.
“Yok bir şey,” diye karşılık verdi. “Hadi, iyi geceler; koş!”
Koyu gri, elle tutulur gibi gecenin içinde hızla ilerledi. Yan kapıyı açık buldu; kimseye görünmeden odasına süzüldü. Kapıyı kapatırken gong çaldı, ama yine de banyo yapacaktı—banyo yapması gerekiyordu. “Ama bundan böyle geç kalmayacağım,” dedi kendi kendine. “Çok sinir bozucu.”
Ertesi gün ormana gitmedi. Onun yerine Clifford’la Uthwaite’e gitti. Clifford artık ara sıra arabayla dışarı çıkabiliyordu; yanında, gerekirse onu arabadan indirmesine yardım edebilecek güçlü kuvvetli genç bir şoför vardı. Özellikle, Uthwaite’in yakınındaki Shipley Hall’da yaşayan vaftiz babası Leslie Winter’ı görmek istiyordu. Winter artık yaşlı, varlıklı bir beyefendiydi; Kral Edward döneminde altın çağını yaşamış kömür madenleri sahiplerinden biriydi. Kral Edward avlanmak için birden fazla kez Shipley’de kalmıştı. Winter bekâr bir adamdı, zarif yaşam tarzıyla övünürdü; bu yüzden eski, sıvalı köşkü son derece şık döşenmişti. Ama çevresini kömür madenleri sarmıştı. Leslie Winter Clifford’a bağlıydı, ama resimli gazetelerde çıkan fotoğrafları ve yazıları yüzünden ona kişisel olarak pek saygı duymazdı. Yaşlı adam, hayatın hayat olduğunu, karalayıp duranlarınsa bambaşka bir şey olduğunu düşünen, Kral Edward mektebinden bir hovardaydı. Connie’ye karşı Squire her zaman biraz çapkınca davranırdı; onu çekici, ağırbaşlı bir genç kız olarak görür, Clifford’la ziyan olduğunu düşünürdü. Wragby’ye bir varis doğurma ihtimali bulunmamasını da büyük bir talihsizlik sayardı. Kendinin de varisi yoktu.
Connie, Clifford’ın bekçisinin kendisiyle birlikte olduğunu ve ona “Bir ara kulübeye gelmen gerek,” dediğini Winter bilse ne söylerdi diye düşündü. Winter onu aşağılar, ondan tiksinirdi; çünkü işçi sınıfının yükselişinden neredeyse nefret eder olmuştu. Connie’nin kendi sınıfından bir erkeği dert etmezdi; Connie doğuştan ağırbaşlı, boyun eğen bir genç kız görünümüne sahipti, belki bu yaradılışının da bir parçasıydı. Winter ona “canım kızım” der, Connie pek istemese de on sekizinci yüzyıldan bir hanımefendinin çok güzel bir minyatür portresini hediye ederdi.
Ama Connie’nin aklı bekçiyle yaşadığı ilişkideydi. Sonuçta gerçek bir beyefendi ve dünya görmüş bir adam olan Bay Winter ona bir insan, ayırt etme yetisi olan bir birey gibi davranıyordu; onu, “sen” diye hitap ettiği öteki bütün kadınlarla bir tutmuyordu.
O gün de ertesi gün de, daha sonraki gün de ormana gitmedi. Adamın kendisini beklediğini, istediğini hissettiği ya da hissettiğini sandığı sürece gitmedi. Ama dördüncü gün içi fena hâlde huzursuz oldu. Bacaklarını bir kez daha adama açmayı hâlâ reddediyordu. Sheffield’a gitmek, ziyaretlere çıkmak gibi yapabileceği şeyleri düşündü; bunların hepsi ona itici geldi. Sonunda yürüyüşe çıkmaya, ormana değil ters yöne, park çitinin öteki tarafındaki küçük demir kapıdan geçip Marehay’e gitmeye karar verdi. İlkbaharın sessiz, gri, neredeyse ılık bir günüydü. Aklının bile farkında olmadığı düşüncelere dalmış, çevresine aldırmadan yürüdü. Marehay Çiftliği’ndeki köpeğin yüksek sesle havlamasıyla irkildiğinde, dışındaki hiçbir şeyin farkında değildi. Marehay Çiftliği! Meraları Wragby Parkı’nın çitine kadar uzanıyordu; komşuydular, ama Connie’nin uğramasının üzerinden epey zaman geçmişti.
“Bell!” dedi iri beyaz bull teriyere. “Bell! Beni unuttun mu? Tanımıyor musun beni?” Köpeklerden korkardı; Bell geri çekilip böğürür gibi havladı. Connie ise çiftlik avlusundan geçerek tavşanlık yoluna ulaşmak istiyordu.
Bayan Flint göründü. Constance’la yaşıttı, eskiden öğretmenlik yapmıştı; ama Connie onun biraz sahtekâr bir kadın olduğundan kuşkulanıyordu.
“Aaa, Lady Chatterley! Siz misiniz?” Bayan Flint’in gözleri yine parladı, yanakları genç bir kız gibi kızardı. “Bell, Bell! Lady Chatterley’e havlıyorsun! Bell! Sus bakayım!” Elindeki beyaz bezle köpeğe vurup hızla öne atıldı, sonra Connie’ye yöneldi.
“Eskiden beni tanırdı,” dedi Connie, el sıkışırken. Flintler Chatterleylerin kiracısıydı.
“Elbette Leydiniz’i tanıyor! Sadece hava atıyor,” dedi Bayan Flint; yüzü parlıyor, kızarmış bir şaşkınlıkla yukarı bakıyordu. “Ama sizi görmeyeli çok oldu. Umarım iyileşmişsinizdir.”
“Evet, teşekkür ederim, iyiyim.”
“Bütün kış sizi neredeyse hiç görmedik. İçeri gelip bebeği görmek ister misiniz?”
“Şey...” Connie duraksadı. “Bir dakikalığına.”
Bayan Flint telaşla içeri koşup ortalığı toparladı. Connie ardından ağır ağır geldi; ateşin yanında su ısıtıcısının kaynadığı loş mutfakta tereddütle durdu. Bayan Flint geri döndü.
“Kusuruma bakmazsınız umarım,” dedi. “Buraya buyurun.”
Bebeğin şömine önündeki bez kilimin üzerinde oturduğu, masanın da çay için şöyle böyle hazırlandığı oturma odasına geçtiler. Genç bir hizmetçi kız, utangaç ve sakar hâlde koridordan geri çekildi.
Bebek bir yaşlarında, canlı, küçük bir şeydi; babasınınki gibi kızıl saçları, yaramaz açık mavi gözleri vardı. Kızdı ve yılacak gibi değildi. Minderlerin arasında oturuyor, çevresi bez bebekler ve başka bir sürü modern oyuncakla doluydu.
“Aman ne şeker şey!” dedi Connie. “Nasıl da büyümüş! Kocaman kız olmuş! Kocaman kız!”
Doğduğunda ona bir şal, Noel’de de selüloitten ördekler hediye etmişti.
“Bak Josephine, seni görmeye kim gelmiş? Bu kim, Josephine? Lady Chatterley; Lady Chatterley’i tanıyorsun, değil mi?”
Tuhaf, afacan küçük yavrucak Connie’ye arsızca baktı. Leydi unvanları onun gözünde hâlâ birbirinin aynıydı.
“Gel bakalım! Kucağıma gelir misin?” dedi Connie bebeğe.
Bebeğin umurunda değildi; Connie onu kucağına alıp oturttu. Bir çocuğu kucakta tutmak ne kadar sıcak, ne kadar güzeldi; yumuşacık kolları, farkında olmadan arsızca kıpırdayan bacakları.
“Kendi başıma şöyle alelade bir çay içiyordum. Luke pazara gitti; ben de ne zaman istersem o zaman içerim. Bir fincan ister misiniz, Lady Chatterley? Alışık olduğunuz gibi değildir herhâlde, ama isterseniz...”
Connie istedi; ama alışık olduğu şeylerin hatırlatılmasını istemiyordu. Masa baştan aşağı yeniden düzenlendi, en iyi fincanlar ve en iyi demlik getirildi.
“Keşke zahmet etmeseydiniz,” dedi Connie.
Ama Bayan Flint zahmete girmezse ne eğlencesi kalırdı ki! Connie çocukla oynadı, küçük kızın kadınsı yılmazlığına güldü; yumuşacık, genç bedeninin sıcaklığından derin, duyusal bir haz aldı. Genç hayat! Ne kadar da korkusuz! Savunmasız olduğu için böylesine korkusuz. Yaşlıların hepsi, korkudan ne kadar da daralmış!
Bir fincan çay içti; çay epey demliydi. Ekmek tereyağı çok lezzetliydi, şişedeki mürdüm erikleri de öyle. Bayan Flint, Connie karşısında yiğit bir şövalye varmış gibi heyecanla kızarıp parlıyor, cilveli cilveli gülümsüyordu. Kadınca bir sohbete daldılar; ikisi de bundan keyif aldı.
“Ama çayımız pek yoksul,” dedi Bayan Flint.
“Evdekinden çok daha güzel,” dedi Connie içtenlikle.
“Aaa!” dedi Bayan Flint; elbette inanmamıştı.
Ama sonunda Connie ayağa kalktı.
“Gitmem gerek,” dedi. “Kocam nerede olduğumdan habersiz. Aklına türlü şeyler gelecektir.”
“Burada olduğunuzu aklından bile geçirmez,” dedi Bayan Flint heyecanla gülerek. “Tellalı yollatıp sizi aratır.”
“Hoşça kal, Josephine,” dedi Connie; bebeği öpüp incecik kızıl saçlarını karıştırdı.
Bayan Flint kilitli ve sürgülü ön kapıyı açmakta ısrar etti. Connie, çit gibi kurtbağrı bir çitle çevrili çiftliğin küçük ön bahçesine çıktı. Patikanın iki yanında kadifemsi, dolgun görünümlü çuha çiçekleri sıralanmıştı.
“Ne güzel çuha çiçekleri,” dedi Connie.
“Luke’un deyişiyle ‘şımarıklar’,” diye güldü Bayan Flint. “Buyurun, alın.”
Kadifemsi, çuha çiçeklerinden hevesle kopardı.
“Yeter, yeter!” dedi Connie.
Küçük bahçe kapısına geldiler.
“Hangi yöne gidiyordunuz?” diye sordu Bayan Flint.
“Tavşanlık yolundan.”
“Dur bakayım! Ha evet, inekler Gin Close’ta. Ama daha yukarı çıkmadılar. Kapı kilitli; üzerinden aşmanız gerekecek.”
“Aşabilirim,” dedi Connie.
“İsterseniz sizinle tarlanın aşağısına kadar geleyim.”
Tavşanların kemirip durduğu, cılız meradan aşağı yürüdüler. Ormandaki kuşlar vahşi bir akşam zaferiyle ıslık çalıyordu. Bir adam son inekleri çağırıyordu; inekler patikaya dönüşmüş meradan ağır ağır geçiyordu.
“Bu akşam sağım için geç kaldılar,” dedi Bayan Flint sertçe. “Luke’un karanlıktan önce dönmeyeceğini biliyorlar.”
Sık, diken diken genç köknar ormanının başladığı çite vardılar. Küçük bir kapı vardı ama kilitliydi. İç tarafta çimenlerin üzerinde boş bir şişe duruyordu.
“Bekçinin süt şişesi; boş,” diye açıkladı Bayan Flint. “Onun için buraya kadar getiriyoruz, sonra gelip kendisi alıyor.”
“Ne zaman?” diye sordu Connie.
“Ne zaman buralardaysa. Çoğu zaman sabahları. Neyse, hoşça kalın Lady Chatterley! Yine gelin mutlaka. Sizi ağırlamak ne güzeldi.”
Connie çitin üzerinden aşıp sık, diken diken genç köknarların arasındaki dar patikaya girdi. Bayan Flint, gerçekten de öğretmen olduğu için başında güneş şapkasıyla merayı koşarak geri geçti. Constance ormanın bu sık, yeni kısmını sevmiyordu; boğucu, kasvetli geliyordu. Başını öne eğip hızla yürüdü, Flintlerin bebeğini düşünüyordu. Şeker bir şeydi, ama babası gibi biraz çarpık bacaklı olacaktı. Şimdiden belli oluyordu; belki büyüyünce düzelirdi. Bir bebeğe sahip olmak ne sıcak, ne doyurucu bir şeydi; Bayan Flint de onu nasıl gösterişle sunmuştu! En azından onun Connie’de olmayan, görünüşe göre hiç olamayacak bir şeyi vardı. Evet, Bayan Flint anneliğini gözler önüne sermişti. Connie de biraz, hem de çok azıcık kıskanmıştı. Elinde değildi.
Düşüncelerinden sıyrılıp korkuyla küçük bir çığlık attı. Orada bir adam vardı.
Bekçiydi. Yolunu kesmiş, Balam’ın eşeği gibi patikanın ortasında duruyordu.
“Bu da ne?” dedi şaşkınlıkla.
“Sen nasıl geldin?” diye soluk soluğa sordu Connie.
“Ya sen nasıl geldin? Kulübeye mi uğradın?”
“Hayır! Hayır! Marehay’e gittim.”
Merakla, dikkatle ona baktı; Connie biraz suçlu suçlu başını öne eğdi.
“Şimdi kulübeye mi gidiyordun?” diye sordu, sesi biraz sertti.
“Hayır! Gitmemeliyim. Marehay’de kaldım. Nerede olduğumu kimse bilmiyor. Geç kaldım. Koşmam gerek.”
“Bana çaktırmadan sıvışıyordun, öyle mi?” dedi, belli belirsiz alaycı bir gülümsemeyle.
“Hayır! Hayır, öyle değil. Sadece—”
“Peki, başka ne?” dedi. Ona doğru bir adım attı, kolunu beline doladı. Connie onun bedeninin ön tarafını ürpertici bir yakınlıkta, canlı canlı hissetti.
“Ah, şimdi olmaz, şimdi olmaz,” diye bağırdı Connie, onu itmeye çalışarak.
“Neden olmasın? Daha saat altı. Yarım saatin var. Yok, yok! Seni istiyorum.”
Onu sımsıkı tuttu, Connie de aceleciliğini hissetti. Eski içgüdüsü özgürlüğü için savaşmaktı. Ama içinde başka bir şey tuhaf, cansız ve ağır duruyordu. Adamın bedeni ona karşı bastırıyor, Connie’nin ise artık mücadele etmeye gönlü kalmamıştı.
Etrafına bakındı.
“Gel, buraya gel! Şuradan,” dedi; henüz genç, boyları yarıya bile ulaşmamış sık köknarların içine dikkatle bakıyordu.
Ona baktı. Connie onun gergin, parlak, sert, sevgi taşımayan gözlerini gördü. Ama iradesi onu terk etmişti. Uzuvlarına tuhaf bir ağırlık çökmüştü. Boyun eğiyordu. Vazgeçiyordu.
Onu, geçmesi güç dikenli ağaçların duvarından geçirerek azıcık açıklık bulunan, yerde ölü dallardan bir yığının durduğu bir yere götürdü. Bir iki kuru dalı yere attı, ceketini ve yeleğini üstlerine serdi. Connie de orada, hayvan gibi, ağaç dallarının altında yatmak zorunda kaldı. Adam gömleği ve pantolonuyla ayakta durup onu ele geçirilmiş gibi bakan gözlerle izlerken bekledi. Yine de tedbiri elden bırakmamıştı; onu düzgünce, gerektiği gibi yatırmıştı. Connie ona yardım etmiyor, yalnızca kıpırtısız yatıyordu; adam ise iç çamaşırının bandını kopardı.
Adam da bedeninin önünü açmıştı; içine girerken çıplak tenini Connie’nin teninde hissetti. Bir an, içinde dimdik ve titreyerek durdu. Sonra hareket etmeye başlayınca, ansızın, çaresizce gelen orgazmın içinde Connie’de yeni ve tuhaf ürpertiler uyandı; içinden dalga dalga yayıldılar. Dalga dalga, dalga dalga; yumuşak alevlerin üst üste çırpınışı gibi, tüy kadar yumuşak, ışıl ışıl noktalara doğru akıyor, tarifsiz bir güzellikle eriyerek onu içten içe sıvılaştırıyordu. Çanların dalga dalga yükselip doruğa ulaşmasına benziyordu. Sonunda çıkardığı o çılgınca küçük çığlıkların farkında olmadan yattı. Ama her şey çok çabuk, çok çabuk bitmişti; artık kendi hareketleriyle kendi doruğuna ulaşmaya zorlayamıyordu kendini. Bu başkaydı, bambaşkaydı. Hiçbir şey yapamıyordu. Kendi doyumu için onun üzerinde sertleşip kavrayamıyordu artık. Yalnızca bekleyebiliyor, bekliyor ve onun çekildiğini, büzüldüğünü, içinden çıkıp gideceği o korkunç ana yaklaşmasını ruhunun derinliklerinde inleyerek hissediyordu. Oysa bütün rahmi açık ve yumuşacıktı; gelgit altındaki bir denizşakayığı gibi usulca çağırıyordu onu; yeniden içine girip kendisi için de bir tamamlanma sağlasın diye. Tutkuyla, kendinden habersizce ona sarıldı; adam ondan tümüyle ayrılmadı. Connie, onun yumuşak tomurcuğunun içinde kıpırdadığını hissetti. Tuhaf ritimler, tuhaf bir ritmik büyüme hareketiyle içinde yükselip yayıldı; şişip şişip bütün bilincini doldurdu. Sonra yine o dile getirilemez hareket başladı: Aslında hareket olmayan, duyuların derinlere inen girdaplarının bütün dokusunda ve bilincinde gitgide daha derine dönüp durmasıydı bu. Sonunda Connie, bütünüyle eşmerkezli, akışkan bir duyguya dönüştü; orada, kendinden habersiz, sözsüz çığlıklarla ağlayarak yattı. En uzak gecenin içinden yükselen ses, hayat! Adam, hayatı onun içine akarken bunu altında, bir çeşit huşuyla duydu. Her şey yatışınca o da yatıştı; hiçbir şey bilmeden, kıpırtısız yattı. Connie’nin onu kavrayışı yavaşça gevşedi, kendisi hareketsiz kaldı. Öylece yatıp hiçbir şey bilmediler; birbirlerini bile. İkisi de her şeyden kopmuştu. Sonunda adam kendine gelmeye, savunmasız çıplaklığının farkına varmaya başladı; Connie de bedeninin ona sarılmayı bıraktığını hissetti. Adam ondan ayrılıyordu; ama Connie, göğsünde, onu örtüsüz bırakmasına dayanamayacağını duydu. Şimdi onu sonsuza dek örtmeliydi.
Ama sonunda ondan uzaklaştı, onu öpüp üstünü örttü ve kendini giyinmeye başladı. Connie, henüz kıpırdayamadan, ağacın dallarına bakarak yattı. Adam ayağa kalkıp pantolonunu ilikledi, çevresine bakındı. Huş içindeki köpeğin burnuna dayadığı patileri dışında her yer sık ve sessizdi. Yeniden çalı çırpının üstüne oturup Connie’nin elini sessizce tuttu.
Connie dönüp ona baktı. “Bu kez ikimiz de aynı anda doruğa ulaştık,” dedi.
Cevap vermedi.
“Böyle olması güzel. İnsanların çoğu ömürleri boyunca yaşar da bunu hiç bilmez,” dedi, biraz dalgın bir sesle.
Connie onun düşünceli yüzüne baktı.
“Öyle mi?” dedi. “Sen memnun musun?”
Adam onun gözlerinin içine baktı. “Memnunum,” dedi. “Evet, ama boş ver.” Konuşmasını istemiyordu. Eğilip onu öptü; Connie de onun kendisini sonsuza dek öpmesi gerektiğini hissetti.
Sonunda oturdu.
“İnsanlar sık sık aynı anda doruğa ulaşmaz mı?” diye saf bir merakla sordu.
“Birçoğu hiç ulaşmaz. Kaba saba görünümlerinden anlarsın.” Bunu düşünmeden söylemişti; lafa başladığına pişman olmuştu.
“Başka kadınlarla da böyle doruğa ulaştın mı?”
Adam eğlenmiş gibi ona baktı.
“Bilmiyorum,” dedi. “Bilmiyorum.”
Ona söylemek istemediği hiçbir şeyi asla anlatmayacağını biliyordu. Connie yüzünü izledi; ona duyduğu tutku karnının derinliklerinde kıpırdadı. Kendini kaybetmek demekti bu; elinden geldiğince direndi.
Adam yeleğini ve ceketini giydi, yeniden patikaya çıkmak için ağaçların arasından yol açtı.
Güneşin son yatay ışınları ormana değiyordu. “Seninle gelmeyeceğim,” dedi. “Böylesi daha iyi.”
Connie dönmeden önce ona özlemle baktı. Köpeği, gitmesi için sabırsızlıkla bekliyordu; adamın söyleyecek hiçbir şeyi yok gibiydi. Söylenecek bir şey kalmamıştı.
Connie eve yavaşça yürüdü; içinde uyanan o başka şeyin derinliğini kavrıyordu. İçinde başka bir benlik canlanmıştı; rahminde ve karnının derinliklerinde eriyen, yumuşak, alev alev bir benlik. Connie bu benlikle ona tapıyordu. Yürürken dizleri güçsüzleşene dek ona tapındı. Rahminde ve karnının derinliklerinde artık akıyor, yaşıyor, savunmasız ve ona hayranlıkla bağlı, en saf kadın gibi çaresiz hissediyordu. “Bir çocuk gibi hissettiriyor,” dedi kendi kendine. “İçimde bir çocuk varmış gibi.” Öyleydi de; hep kapalı kalmış rahmi açılmış ve yeni bir hayatla dolmuş gibiydi: neredeyse bir yük, ama ne güzel.
“Bir çocuğum olsaydı!” diye düşündü. “Onu içimde, bir çocuk olarak taşısaydım!” Bu düşünceyle uzuvları eridi; kendi başına çocuk sahibi olmakla, karnının derinliklerinde özlem duyduğu bir adamdan çocuk sahibi olmak arasındaki uçsuz bucaksız farkı kavradı. İlki bir bakıma sıradan görünüyordu; oysa karnının derinliklerinde ve rahminde tapındığı bir adamdan çocuk sahibi olmak, eski benliğinden çok farklı olduğunu hissettiriyordu; sanki kadınlığın ta merkezine, yaratılışın uykusuna doğru derinlere, çok derinlere batıyordu.
Onun için yeni olan tutku değil, özlem dolu hayranlıktı. Bunun kendisini çaresiz bırakacağından ötürü hep korktuğunu biliyordu; hâlâ da korkuyordu: Ona fazla taparsa kendini kaybedebilir, silinip gidebilirdi. Bir vahşi kadın gibi köle olmak istemiyordu. Köleleşmemeliydi. Ona duyduğu hayranlıktan korkuyordu ama hemen onunla savaşmak da istemiyordu. Savaşabileceğini biliyordu. Göğsünde, rahminin yumuşacık kabaran hayranlığını alt edip ezebilecek, şeytani bir irade gücü vardı. Şimdi bile bunu yapabilirdi; ya da öyle sanıyordu. Sonra kendi iradesiyle tutkusuna yeniden sahip çıkabilirdi.
Ah evet, bir bakhan gibi, ormanda kaçışan bir bakhant gibi tutkulu olmak; ardında bağımsız bir kişilik bulunmayan, bütünüyle kadına hizmet eden bir tanrı olan parlak fallus İakkhos’a seslenmek! Adam, birey olan erkek, araya girmeye cüret etmemeliydi. O yalnızca bir tapınak hizmetkârı, kadının kendi parlak fallusunun taşıyıcısı ve bekçisiydi.
Böylece yeni uyanışın akışı içinde eski, sert tutku bir süre alevlendi; adam küçümsenecek bir nesneye, yalnızca hizmetini bitirince paramparça edilecek bir fallus taşıyıcısına dönüştü. Bakhantların gücünü uzuvlarında, bedeninde hissetti; ışıldayan, atik kadın erkeği bastırıyordu. Ama bunu hissederken yüreği ağırdı. Bunu istemiyordu; bildik, kısır, doğurganlıktan yoksun bir şeydi. Hayranlık onun hazinesiydi. Öylesine dipsiz, yumuşak, derin ve bilinmezdi. Hayır, hayır; sert, parlak dişil gücünden vazgeçecekti. Ondan yorulmuş, onunla katılaşmıştı. Rahminin ve karnının derinliklerinde, hayranlığın sessiz şarkısını söyleyen yeni hayatın sularına gömülecekti. Adamdan korkmaya başlamak için henüz erkendi.
“Marehay tarafından yürüyüp Bayan Flint’le çay içtim,” dedi Clifford’a. “Bebeği görmek istedim. Kızıl örümcek ağlarını andıran saçlarıyla ne sevimli! Canım benim! Bay Flint pazara gitmişti; o, bebek ve ben birlikte çay içtik. Nerede olduğumu merak ettin mi?”
“Merak ettim tabii, ama bir yerde çaya uğradığını tahmin ettim,” dedi Clifford kıskançlıkla. Bir çeşit ikinci görüşle, onda yeni bir şey, kendisinin hiç anlayamadığı bir şey sezdi; ama bunu bebeğe yordu. Connie’nin bütün derdinin bir bebeği olmaması, tabiri caizse kendiliğinden bir çocuk doğurmaması olduğunu sanıyordu.
“Parkı geçip demir kapıya doğru gittiğinizi gördüm Leydim,” dedi Bayan Bolton. “Belki papazın evine uğramışsınızdır diye düşündüm.”
“Neredeyse uğrayacaktım, sonra Marehay’e doğru döndüm.”
İki kadının gözleri buluştu: Bayan Bolton’ın gözleri gri, parlak ve araştırıcıydı; Connie’ninkiler mavi, örtülü ve tuhaf biçimde güzeldi. Bayan Bolton, Connie’nin âşığı olduğundan neredeyse emindi; ama bu nasıl olabilirdi, kim olabilirdi? Nerede bulacaktı bir erkeği?
“Ara sıra dışarı çıkıp biraz insan görmeniz size çok iyi gelir,” dedi Bayan Bolton. “Sir Clifford’a, Leydi Hazretleri daha çok insan arasına çıksa çok iyi geleceğini söylüyordum.”
“Evet, gittiğime sevindim. Clifford, ne şirin, tuhaf ve yaramaz bir bebek,” dedi Connie. “Saçları örümcek ağı gibi, parlak turuncu; gözleri de porselenden yapılmış gibi açık mavi, pek tuhaf ve yaramaz. Elbette kız, yoksa bu kadar cesur olmazdı; küçücük Sir Francis Drake’ten bile cesur.”
“Haklısınız Leydim, tam bir Flint. Hep patavatsız, kızıl saçlı bir aile olmuşlardır,” dedi Bayan Bolton.
“Clifford, onu görmek istemez misin? Görmen için onları çaya çağırdım.”
“Kimleri?” diye sordu; Connie’ye büyük bir huzursuzlukla bakıyordu.
“Bayan Flint’le bebeği, gelecek pazartesi.”
“Yukarıda, odanda onlara çay verebilirsin,” dedi.
“Neden, bebeği görmek istemiyor musun?” diye bağırdı.
“Elbette görürüm, ama onlarla çay saati boyunca oturmak istemiyorum.”
“Ah,” dedi Connie, ona gözleri kocaman ve örtülü bakarak.
Onu gerçekten görmüyordu; karşısındaki başka biriydi.
“Odanızda güzel, rahat bir çay saati yaparsınız Leydim. Sir Clifford orada olmazsa Bayan Flint kendini daha rahat hisseder,” dedi Bayan Bolton.
Connie’nin bir âşığı olduğundan emindi; ruhunun bir yanı bundan sevinç duyuyordu. Ama kimdi? Kimdi? Belki Bayan Flint bir ipucu verirdi.
Connie o akşam banyo yapmadı. Onun teninin kendisine değdiği, yapışkanlığının üzerinde kaldığı hissi hoşuna gidiyor, bir bakıma kutsal geliyordu.
Clifford çok huzursuzdu. Akşam yemeğinden sonra gitmesine izin vermedi; Connie ise o kadar yalnız kalmak istemişti ki. Ona baktı, ama tuhaf biçimde boyun eğer gibiydi.
“Bir oyun mu oynayalım, sana bir şey mi okuyayım, ne yapalım?” diye huzursuzca sordu.
“Bana oku,” dedi Connie.
“Ne okuyayım; şiir mi, düzyazı mı? Tiyatro mu?”
“Racine oku,” dedi.
Eskiden gösterilerinden biri Racine’i gerçek Fransız büyük üslubuyla okumaktı; ama artık paslanmış, biraz da kendini dinlerken rahatsız oluyordu. Aslında hoparlörü tercih ederdi. Connie ise Bayan Flint’in bebeği için, kendi elbiselerinden birinden kestiği çuha çiçeği sarısı ipekten küçük bir elbise dikiyordu. Eve döndükten sonra, akşam yemeğine kadar kumaşı kesmişti. Okuma sesi sürerken, dingin bir mutluluk içinde oturup dikiş dikiyordu.
İçinde, derin çanların çınlaması dindikten sonra kalan uğultu gibi, tutkunun uğultusunu duyabiliyordu.
Clifford ona Racine’le ilgili bir şey söyledi. Sözleri geçtikten sonra ne demek istediğini kavradı.
“Evet! Evet!” dedi, başını kaldırıp ona bakarak. “Harika.”
Gözlerindeki koyu mavi parıltı ve öylece oturan yumuşak dinginliği onu yeniden korkuttu. Connie hiç bu kadar yumuşak ve dingin olmamıştı. Çevresindeki bir koku onu sarhoş ediyormuş gibi, çaresizce büyülüyordu Clifford’u. O da çaresizce okumayı sürdürdü; Fransızcanın gırtlaktan gelen sesi Connie’ye bacalardaki rüzgâr gibi geliyordu. Racine’den tek hece duymadı.
Kendi yumuşak mutluluğuna dalıp gitmişti; tomurcuklanan bir ormanın loş, sevinçli iniltilerle uğuldayışı gibi. Aynı dünyada, adsız adamın güzel ayaklarıyla yürüdüğünü, fallik gizemiyle güzelleştiğini hissediyordu. Kendi içinde, bütün damarlarında, onu ve çocuğunu hissediyordu. Onun çocuğu, bir alacakaranlık gibi bütün damarlarındaydı.
“Eli yok, gözü yok, ayağı yok, altın saçlardan bir hazinesi de...”
Bir orman gibiydi; meşe ağaçlarının karanlık iç içeliği gibi. Sayısız tomurcuğun açılışını sessizce uğuldayarak içinde taşıyordu. Arzu kuşları ise bedeninin engin, iç içe geçmiş karmaşasında uyuyordu.
Ama Clifford’ın sesi sürüp gidiyor, alışılmadık seslerle çarpıp fokurduyordu. Ne tuhaftı! Kitabın üzerine eğilmiş bu adam ne tuhaf bir yaratıktı: acayip, açgözlü, uygar; geniş omuzları vardı ama gerçek bacakları yoktu! Keskin, soğuk, esnemez bir iradesi olan bir kuşu andırıyordu; hiç sıcaklığı yoktu, hiç. Sonradan ortaya çıkmış, ruhsuz ama olağanüstü tetikte, soğuk iradeli yaratıklardandı. Biraz ürperdi, ondan korktu. Ama hayatın yumuşak, sıcak alevi ondan güçlüydü; gerçek şeyler de onun gözünden saklıydı.
Okuma bitti. Connie irkildi. Başını kaldırdı; Clifford’ın solgun, tekinsiz, nefreti andıran gözlerle kendisini izlediğini görünce daha da irkildi.
“Çok teşekkür ederim! Racine’i ne güzel okuyorsunuz!” dedi usulca.
“Sen de onu ne güzel dinliyorsun,” dedi acımasızca.
“Ne yapıyorsun?” diye sordu.
“Bayan Flint’in bebeği için bir çocuk elbisesi dikiyorum.”
Yüzünü çevirdi. Bir çocuk! Bir çocuk! Takıntısı bundan ibaretti.
“Sonuçta,” dedi nutuk atar gibi, “Racine’den insan istediği her şeyi alır. Düzene sokulup biçim verilmiş duygular, başıboş duygulardan daha önemlidir.”
Connie ona kocaman, dalgın ve örtülü gözlerle baktı.
“Evet, eminim öyledir,” dedi.
“Modern dünya, duyguları başıboş bırakarak onları bayağılaştırdı. İhtiyacımız olan şey, klasik ölçülülüktür.”
“Evet,” dedi yavaşça; duygusal radyo saçmalıklarını boş bir yüzle dinleyen Clifford’ı düşünüyordu. “İnsanlar duyguları varmış gibi yapıyor ama aslında hiçbir şey hissetmiyor. Sanırım romantiklik dedikleri bu.”
“Aynen öyle!” dedi.
Aslında yorgundu. Bu akşam onu yormuştu. Teknik kitaplarının başında, maden ocağı müdürüyle ya da radyo dinleyerek olmayı tercih ederdi.
Bayan Bolton elinde iki bardak maltlı sütle geldi: biri Clifford’a uyumasına yardım etsin diye, diğeri Connie yeniden kilo alsın diye. Kadının başlattığı bu âdet, düzenli bir gece içeceğine dönüşmüştü.
Connie bardağını bitirince gitmekten memnun oldu; Clifford’ı yatağa yatırmasına gerek olmadığı için de minnettardı. Onun bardağını alıp tepsiye koydu, sonra tepsiyi alıp dışarı bırakmak üzere kapıya yöneldi.
“İyi geceler Clifford! İyi uyu! Racine insanın içine rüya gibi işliyor. İyi geceler!”
Kapıya doğru süzülmüştü. İyi geceler öpücüğü vermeden gidiyordu. Clifford ona keskin, soğuk gözlerle baktı. Demek öyle! Bütün akşam ona kitap okuduktan sonra iyi geceler öpücüğü bile vermemişti. Ne derin bir duygusuzluk! Öpücük yalnızca bir formaliteden ibaret olsa bile hayat böyle formalitelere bağlıydı. Aslında bir bolşevikti. İçgüdüleri bolşevikti! Gittiği kapıya soğuk ve öfkeli gözlerle baktı. Öfke!
Gece korkusu yine üzerine çöktü. Sinirleri tel tel olmuştu; kendini işe verip enerjiyle dolmadığında ya da radyo dinleyip bütünüyle hissizleşmediğinde, kaygı ve yaklaşan tehlikeli bir boşluk duygusu peşini bırakmıyordu. Korkuyordu. Connie istese bu korkuyu ondan uzak tutabilirdi. Ama istemeyeceği belliydi, istemeyecekti. Onun için yaptıklarına karşı duygusuz, soğuk ve kayıtsızdı. Clifford hayatını onun uğruna veriyordu; oysa Connie ona karşı kayıtsızdı. Yalnızca kendi istediğinin olmasını istiyordu. “Kadın, kendi iradesine âşıktır.”
Şimdi de takıntısı bir bebekti. Yeter ki kendisinin olsun, yalnızca kendisinin; onun değil!
Clifford, bütün koşullar göz önüne alındığında, gayet sağlıklıydı. Yüzü sağlıklı ve pembeydi; omuzları geniş ve güçlü, göğsü derindi, kilo almıştı. Yine de ölümden korkuyordu. Bir yerde, bir biçimde, korkunç bir boşluk onu tehdit ediyor gibiydi; bir uçurum. Enerjisi bu boşluğa çöküp gidecekti. Enerjisiz kaldığında bazen kendini ölü, gerçekten ölü hissediyordu.
Bu yüzden, biraz çıkık solgun gözleri tuhaf bir ifade taşıyordu: gizli saklı, biraz zalim, çok soğuk; ama aynı zamanda neredeyse küstah. Bu küstahlık ifadesi çok tuhaftı; sanki hayata rağmen hayata üstün geliyordu. “İradenin sırlarını kim bilebilir? Çünkü irade meleklere karşı bile zafer kazanabilir...”
Ama onu dehşete düşüren, uyuyamadığı gecelerdi. O zaman yok oluş her yanından üzerine çöker, gerçekten korkunç olurdu. Hiç hayatı olmadan var olmak, gece boyunca cansızca varlığını sürdürmek, işte o korkunçtu.
Ama artık Bayan Bolton’ı çağırmak için zile basabiliyordu. O da her zaman gelirdi. Bu büyük bir teselliydi. Sabahlığıyla, sırtından aşağı örülmüş saçlarıyla çıkagelirdi; kahverengi örgüsü kırlarla çizgilenmiş olsa da tuhaf biçimde genç kız gibi, mahmur görünürdü. Ona kahve ya da papatya çayı yapar, onunla satranç veya piquet oynardı. Uykunun üçte ikisine dalmışken bile satrancı, yenmeye değecek kadar iyi oynayabilmek, kadınlara özgü tuhaf bir yetenekti. Böylece gecenin sessiz yakınlığı içinde otururlardı; ya da o oturur, Clifford yatakta uzanırdı. Okuma lambası tek başına ışığını üzerlerine düşürür, o neredeyse uykuya yenik düşerken Clifford neredeyse bir tür korkuya kapılırdı. Birlikte oynarlardı, oynarlardı; sonra birlikte bir fincan kahve içer, bir bisküvi yerlerdi. Gecenin sessizliğinde pek konuşmaz, ama birbirlerine güven verirlerdi.
O gece Bayan Bolton, Lady Chatterley’nin âşığının kim olduğunu merak ediyordu. Çoktan ölmüş olsa da onun için asla bütünüyle ölmeyen kendi Ted’ini düşünüyordu. Onu düşündüğünde, dünyaya karşı eski, çok eski kini yeniden kabarıyordu; özellikle de onu öldürdükleri için patronlara karşı. Onu aslında öldürmemişlerdi. Ama duygusal açıdan, onun gözünde öldürmüşlerdi. Ve bunun yüzünden, benliğinin derinlerinde bir yerde nihilistti; gerçekten de anarşistti.
Yarı uykulu hâlinde, Ted’ine dair düşüncelerle Lady Chatterley’nin bilinmeyen âşığına dair düşünceler birbirine karıştı; sonra öteki kadınla, Sir Clifford’a ve onun temsil ettiği her şeye karşı büyük bir kin paylaştığını hissetti. Aynı sırada onunla piquet oynuyor, altışar peniye bahse giriyordu. Bir baronetle piquet oynamak, hatta ona altışar penilik bahisleri kaybetmek bile memnuniyet veriyordu.
Kâğıt oynadıklarında hep bahse girerlerdi. Bu, Clifford’ın kendini unutmasını sağlıyordu. Genellikle de kazanırdı. Bu gece de kazanıyordu. Bu yüzden ilk şafak sökene kadar uyumayacaktı. Neyse ki şafak dört buçuk sularında belirmeye başladı.
Bütün bu süre boyunca Connie yatakta, derin uykudaydı. Ama bekçi de dinlenemiyordu. Kümeslerin kapısını kapatmış, ormanda devriye gezmiş, sonra eve dönüp akşam yemeğini yemişti. Yatağa girmemişti. Onun yerine ateşin yanına oturup düşüncelere dalmıştı.
Tevershall’daki çocukluğunu, beş altı yıllık evlilik hayatını düşündü. Karısını düşündü; hep acı acı. Kadın ona çok acımasız gelmişti. Ama 1915’te, askere yazıldığı bahardan beri onu görmemişti. Yine de kadın oradaydı, üç milden bile yakınında ve eskisinden de acımasız. Yaşadığı sürece onu bir daha hiç görmemeyi umuyordu.
Yurtdışında asker olarak geçirdiği hayatı düşündü. Hindistan, Mısır, sonra yeniden Hindistan: atlarla geçen, düşüncesiz, kör bir hayat; onu seven ve kendisinin de sevdiği albay; subaylık yaptığı birkaç yıl, yüzbaşı olma ihtimali epey yüksek bir teğmen olarak geçirdiği dönem. Sonra albayın zatürreden ölmesi, kendisinin ölümden kıl payı kurtulması, sağlığının bozulması, içini kemiren huzursuzluk, ordudan ayrılıp yeniden işçi olmak üzere İngiltere’ye dönmesi.
Hayatı idare ediyordu. En azından bir süreliğine bu ormanda güvende olacağını sanmıştı. Henüz av sezonu başlamamıştı; sülünleri yetiştirmesi gerekiyordu. Av için hazırlayıp avcılara vereceği silahlar olmayacaktı. Yalnız kalacak, hayattan uzak duracaktı; istediği tek şey buydu. Bir tür arka plana ihtiyacı vardı. Burası da memleketiydi. Annesi bile buradaydı; gerçi onun için hiçbir zaman pek bir anlam taşımamıştı. Hayata, hiçbir bağ kurmadan ve hiçbir umut beslemeden, günden güne var olarak devam edebilirdi. Çünkü kendisiyle ne yapacağını bilmiyordu.
Kendisiyle ne yapacağını bilmiyordu. Birkaç yıl subaylık yapıp diğer subaylarla ve memurlarla, onların eşleri ve aileleriyle içli dışlı olduktan sonra, yükselme hevesini yitirmişti. Tanıdığı orta ve üst sınıflarda, insanı soğuk ve onlardan farklı hissettiren bir sertlik, tuhaf, lastiksi bir sertlik ve canlılıktan yoksunluk vardı.
Böylece kendi sınıfına geri dönmüştü. Yıllarca uzakta kaldığı sırada unuttuğu bir şey buldu orada: son derece itici bir davranış bayağılığı ve kabalığı. Davranış biçiminin ne kadar önemli olduğunu artık sonunda kabul ediyordu. Yarım peniye, hayatın küçük şeylerine aldırmıyormuş gibi yapmanın bile ne kadar önemli olduğunu da kabul ediyordu. Ama sıradan halk arasında böyle bir numara yoktu. Pastırmaya bir peni fazla ya da az vermek, İncil’in değişmesinden daha beterdi. Buna katlanamıyordu.
Bir de ücret kavgası vardı. Mülk sahibi sınıflar arasında yaşamış olduğundan, ücret kavgasına bir çözüm bulunmasını beklemenin bütünüyle boşuna olduğunu biliyordu. Ölümden başka çözüm yoktu. Tek çare umursamamaktı; ücretleri umursamamak.
Ama yoksul ve perişan durumdaysan umursamak zorundaydın. Zaten umursadıkları tek şey de bu olmaya başlamıştı. Para kaygısı, bütün sınıflardan insanları içten içe yiyip bitiren büyük bir kanser gibiydi. O, parayı umursamayı reddediyordu.
Peki ya sonra? Hayat, para kaygısının dışında ne sunuyordu? Hiçbir şey.
Yine de tek başına, yalnız olmanın solgun tesellisiyle yaşayabilir; sonunda kahvaltıdan sonra şişman adamların vuracağı sülünler yetiştirebilirdi. Bu, boşunaydı; n'inci dereceden bir boşunalık.
Ama neden umursasındı, neden kendini yorsundu? Bu kadın hayatına girene kadar umursamamış, kendini yormamıştı. Kadından neredeyse on yaş büyüktü. Deneyim bakımından, en dipten başlayarak, ondan bin yaş daha yaşlıydı. Aralarındaki bağ gittikçe güçleniyordu. Bir gün bunun doruğa varacağını ve birlikte bir hayat kurmak zorunda kalacaklarını görebiliyordu. “Çünkü aşkın bağlarını çözmek zordur!”
Peki ya sonra? Sonra ne olacaktı? Başlamak için hiçbir şeyi yokken yeniden mi başlayacaktı? Bu kadını kendine mi bağlayacaktı? Sakat kocasıyla korkunç bir kavgaya mı tutuşacaktı? Bir de kendisinden nefret eden acımasız karısıyla bir tür korkunç kavga mı edecekti? Sefalet! Bir yığın sefalet! Artık genç ve tasasızca neşeli değildi. Umursamaz biri de değildi. Her acı, her çirkinlik canını yakacaktı; kadın da öyle!
Ama Sir Clifford’dan ve kendi karısından kurtulsalar bile, gerçekten kurtulsalar bile, ne yapacaklardı? Kendisi ne yapacaktı? Hayatıyla ne yapacaktı? Bir şey yapmak zorundaydı. Kadının parasına ve kendi küçücük emekli maaşına tutunup yaşayan bir asalak olamazdı.
Çözümü yoktu. Aklına yalnızca yeni bir hava solumak için Amerika’ya gitmek geliyordu. Dolara kesinlikle inanmıyordu. Ama belki, belki başka bir şey vardı.
Ne dinlenebiliyor ne de yatağa gidebiliyordu. Gece yarısına kadar acı düşünceler içinde sersemce oturdu; sonra birden sandalyeden kalkıp paltosuna ve tüfeğine uzandı.
“Haydi kızım,” dedi köpeğe. “Dışarıda olsak daha iyi.”
Yıldızlı ama aysız bir geceydi. Ağır ağır, dikkatle, yumuşak adımlarla ve sessizce devriye gezdi. Baş etmesi gereken tek şey, tavşanlara tuzak kuran kömür işçileriydi; özellikle Marehay tarafındaki Stacks Gate işçileri. Ama üreme mevsimiydi ve kömür işçileri bile buna biraz saygı gösterirdi. Yine de kaçak avcı aramak için sessizce yaptığı devriye sinirlerini yatıştırıyor, düşüncelerini aklından uzaklaştırıyordu.
Sınırlarını ağır ağır, dikkatle dolaşmayı bitirdiğinde —yaklaşık beş millik bir yürüyüştü— yorulmuştu. Tepeciğin başına çıkıp çevreye baktı. Hiç ses yoktu; yalnızca hiç durmadan çalışan Stacks Gate madeninden gelen hafif, hışırtılı bir ses. İş yerindeki parlak elektrik ışıklarının sıraları dışında neredeyse hiç ışık yoktu. Dünya karanlıkta, dumanlı bir hâlde uyuyordu. Saat iki buçuktu. Ama uykusunda bile huzursuz, acımasız bir dünyaydı; yoldan geçen bir trenin ya da büyük bir kamyonun sesiyle kıpırdıyor, fırınlardan yükselen pembemsi bir şimşek gibi parlıyordu. Demir ve kömür dünyasıydı bu: demirin acımasızlığı, kömürün dumanı ve bütün bunları harekete geçiren sonu gelmez, sonu gelmez açgözlülük. Yalnızca açgözlülük; uykusunda kıpırdanan açgözlülük.
Hava soğuktu, öksürüyordu. Tepeciğin üzerinden ince, soğuk bir rüzgâr esiyordu. Kadını düşündü. Şimdi onu kollarında sıcacık tutmak, ikisini tek bir battaniyeye sarmak ve uyumak için sahip olduğu ya da bir gün sahip olabileceği her şeyi verirdi. Sonsuzluğa dair bütün umutlarını, geçmişten kalan bütün kazanımlarını, kadının orada olması, ikisinin tek battaniyeye sarılıp sıcacık durması ve uyuması, yalnızca uyuması için gözden çıkarırdı. Kadın kollarındayken uyumak, tek ihtiyaçmış gibi geliyordu.
Kulübeye gitti, battaniyeye sarınıp uyumak için yere uzandı. Ama uyuyamadı; üşüyordu. Üstelik kendi tamamlanmamışlığını acı acı hissediyordu. Yalnızlığının kendi içinde bıraktığı tamamlanmamış hâli acı veriyordu. Kadını istiyordu; ona dokunmayı, bir anlığına tamamlanmışlık içinde onu kendine sımsıkı bastırıp uyumayı.
Yeniden kalkıp dışarı çıktı; bu kez park kapılarına doğru, ardından patikadan eve doğru ağır ağır yürüdü. Saat dörde yaklaşıyordu. Hava hâlâ açık ve soğuktu, ama şafaktan eser yoktu. Karanlığa öylesine alışmıştı ki iyi görebiliyordu.
Büyük ev onu mıknatıs gibi ağır ağır kendine çekiyordu. Kadına yakın olmak istiyordu. Arzu değildi, öyle bir şey değildi. Kollarında sessiz bir kadının olmasını gerektiren, yalnızlığın tamamlanmamışlığına dair acı bir histi. Belki onu bulabilirdi. Belki dışarı çağırabilir, hatta yanına girmenin bir yolunu bulabilirdi. Çünkü ihtiyacı buyurgandı.
Ağır ağır, sessizce yokuşu çıkıp eve yaklaştı. Sonra tepeciğin başındaki büyük ağaçları dolanıp giriş yoluna çıktı. Yol, girişin önündeki baklava biçimli çimenliğin çevresinde geniş bir yay çiziyordu. Evin önündeki bu büyük, düz çimenlikte duran iki görkemli kayın ağacını seçebiliyordu; karanlık havada koyu siluetleriyle belirginleşiyorlardı.
Ev oradaydı: alçak, uzun ve karanlık. Aşağı katta, Sir Clifford’ın odasında bir ışık yanıyordu. Ama onu böylesine acımasızca kendine çeken o ince ipin öteki ucunu tutan kadının hangi odada olduğunu bilmiyordu.
Tüfeği elinde biraz daha yaklaştı ve giriş yolunda kıpırtısız durup evi izledi. Belki şimdi bile onu bulabilir, bir şekilde yanına ulaşabilirdi. Ev aşılmaz değildi; hırsızlar kadar becerikliydi. Neden yanına gitmesindi?
Şafak arkasında belli belirsiz, fark edilmesi güç biçimde ağarırken kıpırtısız bekledi. Evin ışığının söndüğünü gördü. Ama Bayan Bolton’ın pencereye gelip koyu mavi ipekten eski perdeyi geriye çektiğini, karanlık odada durup yaklaşan günün yarı karanlığına baktığını görmedi. Özlemini çektiği şafağı arıyor, Clifford’ın gerçekten rahatlayıp günün ağardığına emin olmasını bekliyordu. Çünkü günün ağardığından emin olunca neredeyse hemen uyuyakalırdı.
Uykudan gözleri görmez hâlde pencerenin önünde bekliyordu. Orada dururken irkildi, neredeyse çığlık atacaktı. Giriş yolunda bir adam vardı; alacakaranlıkta kara bir siluet. Tam uyanıp kendine geldi ve Sir Clifford’ı rahatsız edecek ses çıkarmadan izlemeye koyuldu.
Gün ışığı hışırdayarak dünyaya dolmaya başladı; karanlık siluet küçülüyor, hatları belirginleşiyordu. Tüfeği, tozlukları ve bol ceketini seçti: bekçi Oliver Mellors olmalıydı. Evet, gölge gibi dolanan köpek de oradaydı; onu bekliyordu!
Bu adam ne istiyordu? Evi uyandırmak mı istiyordu? Âşık bir erkek köpeğin, dişi köpeğin bulunduğu evin önünde bekleyişi gibi, gözlerini eve dikmiş, donakalmış hâlde neden orada duruyordu?
Aman Tanrım! Bu bilgi Bayan Bolton’ın içinden kurşun gibi geçti. Lady Chatterley’nin âşığı oydu! Oydu! O!
Düşünsene! Kendisi, Ivy Bolton, bir zamanlar ona azıcık âşık olmuştu! O on altı yaşında bir delikanlıyken, kendisi yirmi altı yaşında bir kadındı. O sırada eğitim görüyordu; öğrenmesi gereken anatomi ve benzeri konularda delikanlı ona çok yardım etmişti. Zeki bir çocuktu; Sheffield Grammar School’dan burs almış, Fransızca falan öğrenmişti. Sonra, atları sevdiği için dediğine göre, atlara nal çakan bir nalbant olmuştu; ama aslında dünyaya açılıp onunla yüzleşmekten korktuğu için. Yalnız bunu asla kabul etmezdi.
Ama iyi bir delikanlıydı, iyi bir delikanlı; ona çok yardım etmiş, her şeyi anlaşılır kılmakta pek başarılı olmuştu. Sir Clifford kadar zekiydi; bir de kadınlara hep düşkündü. Erkeklerden çok kadınlarla vakit geçirirdi, derlerdi.
Sonra gidip, sanki kendi kendine inat edercesine, o Bertha Coutts’la evlenmişti. Bazı insanlar hayal kırıklığına uğradıkları için kendilerine inat evlenir. Evliliklerinin başarısız olması şaşırtıcı değildi. Savaş boyunca yıllarca ortalarda yoktu; teğmendi, üstelik tam bir beyefendiydi, gerçekten tam bir beyefendi! Sonra Tevershall’a dönüp bekçi olmuştu! Doğrusu, bazı insanlar ellerine fırsat geçtiğinde değerlendiremiyor! Bir de yeniden en kaba Derbyshire ağzıyla konuşuyordu; oysa Ivy Bolton onun her beyefendi gibi konuştuğunu biliyordu.
Vay vay! Leydisi ona tutulmuştu demek! Eh, leydisi ilk değildi; onda bir şey vardı. Ama olacak şey miydi! Tevershall’da doğup büyümüş bir delikanlı, karşısında da Wragby Hall’un leydisi! Vay canına, bu, kendini beğenmiş Chatterley’lere indirilmiş bir darbeydi!
Ama bekçi, gün ağarırken şunu anlamıştı: olmaz! Kendi yalnızlığından kurtulmaya çalışmanın faydası yok. Bütün hayatın boyunca onunla yaşamak zorundasın. Yalnız bazen, bazen aradaki boşluk kapanır. Bazen! Ama o anları beklemen gerekir. Kendi yalnızlığını kabul et ve ömrün boyunca ona katlan. Sonra boşluğun kapandığı anları, geldiklerinde kabul et. Ama o anların gelmesi gerekir. Onları zorlayamazsın.
Onu peşinden sürükleyen kanayan arzu, ansızın bir çıt sesiyle koptu. Böyle olması gerektiği için kendi koparmıştı. İki tarafın da birbirine yaklaşması gerekiyordu. Kadın ona gelmiyorsa, peşine düşüp onu aramayacaktı. Bunu yapmamalıydı. Kadın gelene kadar uzaklaşmalıydı.
Yavaşça döndü; düşüncelere dalmış, yalnızlığı yeniden kabulleniyordu. Böyle olmasının daha iyi olduğunu biliyordu. Kadın ona gelmeliydi; peşinden gitmesinin faydası yoktu. Hiçbir faydası yoktu!
Bayan Bolton onun gözden kaybolduğunu, köpeğinin de onun peşinden koştuğunu gördü.
“Vay vay,” dedi. “Aklıma hiç gelmeyen tek erkek oydu; ama aklıma gelebilecek tek erkek de oydu. Ted’i kaybettikten sonra delikanlıyken bana çok iyi davranmıştı. Vay vay! Bir bilse ne derdi acaba!”
Odadan usulca çıkarken, çoktan uykuya dalmış Clifford’a zafer kazanmışçasına göz attı.
Bölüm etkileşimi
