Lady Chatterley'nin Âşığı kitap kapağı

16. bölüm / 19

16. Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 19Şu an: 16. Bölüm

BÖLÜM XVI

Connie eve döndüğünde, sorularla didik didik edildi. Clifford çay saatinde dışarı çıkmış, fırtına başlamadan hemen önce eve dönmüştü; peki Leydim neredeydi? Kimse bilmiyordu. Yalnızca Bayan Bolton, ormana yürüyüşe gitmiş olabileceğini söylemişti. Böylesi bir fırtınada ormana mı! Clifford bu kez kendini sinirli bir telaşa kaptırdı. Her şimşekte irkiliyor, her gök gürültüsünde ürperiyordu. Buz gibi sağanak yağmura, sanki dünyanın sonuymuş gibi bakıyordu. Giderek daha da heyecanlanıyordu.

Bayan Bolton onu yatıştırmaya çalıştı.

“Yağmur dinene kadar kulübede sığınacak. Merak etmeyin, Leydim iyidir.”

“Böyle bir fırtınada ormanda olmasını istemiyorum! Aslında ormanda olmasını hiç istemiyorum! İki saatten fazla oldu gideli. Ne zaman çıktı?”

“Siz eve gelmeden az önce.”

“Parkta görmedim onu. Tanrı bilir nerede, başına ne geldi.”

“Ah, başına bir şey gelmemiştir. Göreceksiniz, yağmur diner dinmez eve gelir. Onu alıkoyan yalnızca yağmur.”

Ama yağmur dinince Leydim hemen eve dönmedi. Zaman geçti; güneş son sarı ışığını gösterip battı, ama hâlâ ortalıkta yoktu. Hava kararmaya başlamış, ilk yemek gongu çalmıştı.

“Olacak şey değil!” dedi Clifford telaşla. “Field’la Betts’i onu aramaya göndereceğim.”

“Ah, yapmayın!” diye haykırdı Bayan Bolton. “İntihar etti ya da başına bir şey geldi sanırlar. Ortalığı ayağa kaldırmayın. Kulübeye gidip orada mı diye bir bakayım. Eminim bulurum.”

Clifford, biraz dil döktükten sonra gitmesine izin verdi.

İşte böylece Connie, yolda onu bir başına, solgun solgun dolanırken bulmuştu.

“Sizi aramaya geldiğim için bana kızmayın, Leydim! Sir Clifford öyle bir telaşa kapıldı ki. Yıldırım çarptığından ya da üzerinize ağaç devrilip öldüğünüzden emindi. Cesedinizi bulmaları için Field’la Betts’i ormana göndermeye kararlıydı. Ben de bütün hizmetkârları telaşlandırmaktansa kendim geleyim dedim.”

Sinirli bir sesle konuşuyordu. Connie’nin yüzündeki o pürüzsüzlüğü, tutkunun bıraktığı yarı düşsel ifadeyi hâlâ görebiliyordu; Connie’nin ona duyduğu rahatsızlığı da hissediyordu.

“Elbette!” dedi Connie. Başka bir şey söyleyemedi.

İki kadın, ıslak dünyanın içinde sessizce, ağır ağır ilerledi; iri damlalar ormanda patlama sesleri çıkararak yere çarpıyordu. Parka vardıklarında Connie önden hızlı adımlarla yürüdü, Bayan Bolton ise biraz soluk soluğa kaldı. İyice tombullaşıyordu.

“Clifford’un yaygara koparması ne kadar saçma!” dedi Connie sonunda öfkeyle; aslında kendi kendine konuşuyordu.

“Ah, erkekleri bilirsiniz! Kendilerini telaşa kaptırmayı severler. Ama Leydim’i görür görmez kendine gelir.”

Connie, Bayan Bolton’un onun sırrını bildiği için çok öfkeliydi; çünkü gerçekten de biliyordu.

Constance birden patikanın ortasında durdu.

“Peşimden birinin gelmesi olacak şey değil!” dedi; gözleri öfkeyle parlıyordu.

“Ah, Leydim, öyle söylemeyin! Sir Clifford o iki adamı kesin gönderirdi, onlar da doğruca kulübeye gelirlerdi. Kulübenin yerini gerçekten bilmiyordum.”

Bu imaya öfkelenen Connie’nin yüzü daha da kızardı. Yine de tutkusu içindeyken yalan söyleyemiyordu. Bekçiyle arasında hiçbir şey yokmuş gibi davranması bile mümkün değildi. Başını öne eğmiş, kurnazca duran öteki kadına baktı; bir yandan da kadınlığıyla onun müttefiki gibiydi.

“Neyse!” dedi. “Öyleyse öyledir. Umurumda değil!”

“Ama Leydim, iyisiniz ya! Sadece kulübede sığınmışsınız. Hiçbir şey yok ortada.”

Eve vardılar. Connie, Clifford’a öfkeli; solgun, aşırı gerilmiş yüzüne ve fırlamış gözlerine öfkeli, odasına daldı.

“Hizmetkârları peşimden göndermeniz gerektiğini sanmıyorum!” diye çıkıştı.

“Tanrım!” diye patladı. “Neredeydin be kadın? Saatlerdir yoksun, saatlerdir; bir de böyle fırtınada! Ne halt etmeye o lanet ormana gidiyorsun? Orada ne yapıyordun? Yağmur dineli bile saatler oldu, saatler! Saat kaç biliyor musun? İnsanı çıldırtacaksın. Neredeydin? Cehennem aşkına, ne yapıyordun?”

“Sana anlatmak istemiyorsam ne olacak?” Şapkasını çıkarıp saçlarını silkeledi.

Gözleri yuvalarından fırlamış, akları sararmış halde ona baktı. Böyle öfke nöbetlerine kapılması sağlığı için çok kötüydü; Bayan Bolton sonrasında günlerce onunla uğraşmak zorunda kalırdı. Connie’nin içine birden bir kaygı düştü.

“Ama gerçekten!” dedi daha yumuşak bir sesle. “İnsan nerelere gittim sanır! Bütün fırtına boyunca kulübede oturdum, kendime küçük bir ateş yaktım, keyfim yerindeydi.”

Artık rahatça konuşuyordu. Ne de olsa onu daha fazla telaşlandırmanın anlamı yoktu! Clifford kuşkuyla ona baktı.

“Bir de saçlarına bak!” dedi. “Kendine bir bak!”

“Evet!” diye sakinlikle karşılık verdi. “Yağmurda üstümde hiçbir şey olmadan dışarı koştum.”

Clifford, dili tutulmuş halde ona baktı.

“Deli olmalısın!” dedi.

“Neden? Yağmurda duş almaktan hoşlanmak mı?”

“Peki, nasıl kurulandın?”

“Eski bir havluyla, bir de ateşin başında.”

Clifford şaşkınlık içinde ona bakmayı sürdürdü.

“Ya biri gelseydi?” dedi.

“Kim gelecekti?”

“Kim mi? Herhangi biri! Mellors mesela. Akşamları gelmiyor mu? Gelmesi gerek.”

“Evet, hava açtıktan sonra geldi; sülünlere mısır vermeye.”

İnanılmaz bir umursamazlıkla konuşmuştu. Yan odada onu dinleyen Bayan Bolton, hayranlıktan kendini alamadı. Bir kadının bunu ne kadar doğal biçimde becerebildiğini düşün!

“Ya o, sen deli gibi üstünde hiçbir şey olmadan yağmurda koştururken gelseydi?”

“Herhalde hayatının en büyük korkusunu yaşar ve olabildiğince hızlı kaçardı.”

Clifford, donakalmış halde ona bakmayı sürdürdü. Bilinçaltında ne düşündüğünü hiçbir zaman bilemeyecekti. Üstelik öylesine afallamıştı ki bilincinde de tek bir açık düşünce oluşturamıyordu. Connie’nin söylediklerini öylece, bomboş bir halde kabul etti. Ona hayranlık duyuyordu. Kendini alamadan hayran kalıyordu. Connie’nin yüzü kızarmış, güzel ve pürüzsüz görünüyordu: aşkın pürüzsüzlüğü.

“En azından,” dedi, yatışarak, “şiddetli bir soğuk algınlığına yakalanmadan atlattıysan şanslısın.”

“Ah, soğuk algınlığım yok,” diye karşılık verdi. Öteki adamın sözlerini düşünüyordu: “Senin kıçın kadınların hepsininkinden güzel!” Bu sözün o meşhur gök gürültülü fırtına sırasında kendisine söylendiğini Clifford’a anlatabilmeyi ne çok isterdi. Neyse! Alınmış bir kraliçe gibi dimdik durdu ve üstünü değiştirmek için yukarı çıktı.

O akşam Clifford ona iyi davranmak istedi. En yeni bilimsel-dinî kitaplardan birini okuyordu. İçinde sahte denecek türden bir dindarlık kırıntısı vardı; kendi benliğinin geleceğini de bencilce dert ediyordu. Connie’yle bir kitap hakkında konuşmak onun alışkanlığı gibiydi, çünkü aralarındaki sohbet neredeyse kimyasal bir işlemle kurulmak zorundaydı. Konuşmayı zihinlerinde neredeyse kimyasal bir işlemle kurmaları gerekiyordu.

“Bu arada, bunun hakkında ne düşünüyorsun?” dedi, kitabına uzanarak. “Arkamızda birkaç çağ daha evrim olsaydı, ateşli bedenini serinletmek için yağmurun altına koşmana gerek kalmazdı. Ha, buldum! ‘Evren bize iki yüzünü gösterir: Bir yandan fiziksel olarak tükenirken, öte yandan ruhsal olarak yükselir.’”

Connie devamını bekleyerek dinledi. Ama Clifford susup bekliyordu. Şaşkınlıkla ona baktı.

“Ruhsal olarak yükseliyorsa,” dedi, “eskiden kuyruğunun bulunduğu yerde, aşağıda ne bırakıyor?”

“Ah!” dedi. “Adamı ne demek istediğine göre değerlendirmek gerek. Sanırım yükselmek, onun tükenme dediğinin karşıtı.”

“Yani ruhsal olarak havası sönmüş, öyle mi?”

“Şaka bir yana, ciddi soruyorum: Sence bu fikirde bir doğruluk payı var mı?”

Kadına yeniden baktı.

“Fiziksel olarak tükenmek mi?” dedi. “Seni giderek şişmanlarken görüyorum, ben de kendimi tüketmiyorum. Güneş sence eskisinden daha mı küçük? Bana göre değil. Adem’in Havva’ya sunduğu elma da bizim turuncu elmalarımızdan biri kadar bile büyük değildi herhalde. Sence öyle miydi?”

“Şimdi bak, adam nasıl devam ediyor: ‘Evren, bizim zaman ölçülerimize göre kavranamayacak bir yavaşlıkla, yeni yaratıcı koşullara doğru ilerliyor; bu koşullar içinde, bugün bildiğimiz fiziksel dünya, var olmayandan ancak güçlükle ayırt edilecek bir dalgalanma olarak belirecek.’”

Connie, eğlenmiş gözlerle dinledi. Aklına türlü uygunsuz şeyler geliyordu. Ama yalnızca şunu söyledi:

“Ne saçma sapan bir safsata! Sanki o kendini beğenmiş küçük bilinci, her şeyin böylesine yavaş gerçekleştiğini bilebilirmiş! Bunun anlamı yalnızca dünyada fiziksel açıdan başarısız olduğu, bu yüzden bütün evreni de fiziksel açıdan başarısız ilan etmek istediği. Ne küstahça bir ukalalık!”

“Ama dur da dinle! Büyük adamın ciddi sözünü kesme! ‘Dünyadaki mevcut düzen, tahayyül edilemez bir geçmişten yükselmiş ve tahayyül edilemez bir gelecekte mezarını bulacaktır. Geriye, tükenmez soyut biçimler alanı; kendi yaratıkları tarafından durmadan yeniden belirlenen, değişken nitelikli yaratıcılık; ve bütün düzen biçimlerinin bağlı olduğu bilgeliğin sahibi Tanrı kalır.’ İşte, sonunu böyle bağlıyor!”

Connie küçümseyerek dinliyordu.

“Ruhsal olarak havası sönmüş,” dedi. “Ne yığınla laf! Tahayyül edilemezler, mezarlardaki düzen türleri, soyut biçimler alanları, değişken karakterli yaratıcılık, düzen biçimlerine karışmış Tanrı! Ne budalaca!”

“Doğrusu, biraz muğlak ve karmakarışık, tabir caizse bir gaz karışımı,” dedi Clifford. “Yine de evrenin fiziksel olarak tükenip ruhsal olarak yükseldiği fikrinde bir doğruluk payı olduğunu düşünüyorum.”

“Öyle mi? Yükselsin bakalım; yeter ki beni burada, aşağıda, güven içinde ve sağlam bir biçimde fiziksel olarak bıraksın.”

“Fiziğini beğeniyor musun?” diye sordu.

“Bayılıyorum!” Aklından şu sözler geçti: “Kadınların en güzel kıçı, en güzeli!”

“Ama bu gerçekten tuhaf, çünkü yük olduğu inkâr edilemez. Gerçi bir kadın zihinsel yaşamdan en üstün hazzı almaz herhalde.”

“En üstün haz mı?” dedi, başını kaldırıp ona bakarak. “Zihinsel yaşamın en üstün hazzı böyle bir budalalık mı? Kalsın! Bana bedeni ver. Bedenin yaşamının, zihnin yaşamından daha gerçek olduğuna inanıyorum; beden gerçekten yaşama uyandığında. Ama senin o meşhur rüzgâr makinesi gibi pek çok insanın fiziksel cesedine yalnızca bir zihin iliştirilmiş.”

Ona hayretle baktı.

“Bedenin yaşamı,” dedi, “hayvanların yaşamından ibaret.”

“Meslek hayatının cesede çevirdiği insanların yaşamından iyidir. Ama doğru değil! İnsan bedeni gerçek anlamda yaşamaya daha yeni başlıyor. Yunanlarla birlikte güzelce bir parladı; sonra Platon’la Aristoteles onu öldürdü, İsa da işini bitirdi. Ama şimdi beden gerçekten yaşama dönüyor; gerçekten mezarından kalkıyor. Ve o güzel evrende, insan bedeninin yaşamı ne güzel, ne güzel olacak.”

“Canım, sanki bütün bunları sen başlatıyormuşsun gibi konuşuyorsun! Doğru, tatile gidiyorsun; ama lütfen bu kadar edepsizce sevinme. İnan bana, hangi Tanrı varsa insanın bağırsaklarını ve sindirim sistemini yavaş yavaş ortadan kaldırarak daha yüksek, daha ruhsal bir varlık yaratıyor.”

“Clifford, hangi Tanrı varsa sonunda senin deyişinle bağırsaklarımda uyandığını ve orada şafak gibi mutlulukla dalgalandığını hissederken sana neden inanayım? Tam tersini bu kadar güçlü hissederken sana neden inanayım?”

“Ah, elbette! Peki sende bu olağanüstü değişime ne yol açtı? Yağmurda çırılçıplak koşup bir bakhan gibi davranman mı? Duyum arayışı mı, yoksa Venedik’e gitme beklentisi mi?”

“İkisi de! Yola çıkacağım için bu kadar heyecanlanmam sence korkunç mu?” dedi.

“Bunu bu kadar açıkça belli etmen biraz korkunç.”

“Öyleyse gizlerim.”

“Ah, zahmet etme! Neredeyse heyecanını bana da geçiriyorsun. Neredeyse yola çıkan benmişim gibi hissediyorum.”

“Peki, sen de neden gelmiyorsun?”

“Bütün bunları konuştuk zaten. Aslında sanırım en büyük heyecanın, bütün bunlara geçici olarak veda edebileceğini bilmekten geliyor. Şimdilik hiçbir şey, ‘Her şeye elveda!’ demek kadar heyecan verici değil. Ama her ayrılık başka bir yerde buluşmak demektir. Her buluşma da yeni bir tutsaklık.”

“Yeni bir tutsaklığa girmeyeceğim.”

“Tanrılar dinlerken böbürlenme,” dedi.

Birden durdu.

“Hayır! Böbürlenmeyeceğim!” dedi.

Ama yola çıkacak, bağların kopuşunu hissedecek olmaktan yine de heyecan duyuyordu. Elinde değildi.

Uyuyamayan Clifford, Bayan Bolton’la bütün gece kumar oynadı; öyle ki kadın neredeyse yaşayamayacak kadar uykulu düşmüştü.

Hilda’nın geleceği gün gelip çattı. Connie, birlikte geçirecekleri gece için her şey yolunda gider gibi görünürse pencereden yeşil bir şal sarkıtması, bir aksilik çıkarsa kırmızı bir şal sarkıtması konusunda Mellors’la anlaşmıştı.

Bayan Bolton, Connie’nin eşyalarını toplamasına yardım etti.

“Biraz değişiklik yapmak Leydim’e çok iyi gelecek.”

“Bence de. Bir süre Sir Clifford’la yalnız başına ilgilenmek seni rahatsız eder mi?”

“Ah, hayır! Onunla gayet iyi baş edebilirim. Yani, onun benden yapmamı istediği her şeyi yapabilirim. Eskisinden iyi değil mi sizce?”

“Hem de nasıl! Onun için harikalar yaratıyorsun.”

“Öyle mi gerçekten! Ama erkeklerin hepsi birbirine benzer: koca bebeklerdir; onları pohpohlayıp tatlı dille ikna etmeniz, bir de kendi istediklerini yaptıklarını sanmalarına izin vermeniz gerekir. Siz de öyle bulmuyor musunuz, Leydim?”

“Korkarım pek deneyimim yok.”

Connie yaptığı işe ara verdi.

“Kocanızla bile mi böyle uğraşmanız, onu bebek gibi kandırıp idare etmeniz gerekti?” diye sordu öteki kadına bakarak.

Bayan Bolton da durakladı.

“Şey!” dedi. “Onu da epey dil dökerek ikna etmem gerekti. Ama ne istediğimi hep bilirdi, bunu söylemeliyim. Yine de genellikle bana boyun eğerdi.”

“Hiç efendi, evin reisi rolüne girmez miydi?”

“Hayır! Gerçi bazen gözlerinde bir ifade belirirdi; o zaman geri adım atmam gerektiğini anlardım. Ama çoğu zaman o bana boyun eğerdi. Hayır, hiçbir zaman efendi, evin reisi olmadı. Ama ben de olmadım. Onunla daha ileri gidemeyeceğimi anladığımda geri adım atardım; bazen bu bana epey zor gelse de.”

“Peki ona karşı direnseydiniz ne olurdu?”

“Ah, bilmiyorum. Hiç direnmedim. Haksız olduğu zaman bile, kararını vermişse geri adım atardım. Aramızdaki şeyi bozmak istemezdim, anlıyor musunuz? Bir erkeğe gerçekten karşı koyarsanız, iş bitmiş demektir. Bir erkeği seviyorsanız, gerçekten kararlı olduğunda ona boyun eğmeniz gerekir; haklı olsanız da olmasanız da geri adım atmalısınız. Yoksa bir şeyleri kırarsınız. Ama şunu da söylemeliyim, ben bir konuda kararlı olup haksız olduğum zamanlarda Ted de bazen bana boyun eğerdi. Demek ki bu iki taraflı.”

“Hastalarınızın hepsine böyle mi davranıyorsunuz?” diye sordu Connie.

“Ah, o başka. Onları aynı şekilde hiç umursamam. Onlar için neyin iyi olduğunu bilirim ya da bilmeye çalışırım; sonra da iyilikleri için onları idare etmenin bir yolunu bulurum. Gerçekten sevdiğiniz biriyle aynı şey değil. Birine gerçekten gönül verdiyseniz, size ihtiyacı olan hemen her erkeğe şefkat gösterebilirsiniz. Ama bu aynı şey değildir. Gerçekten umursamazsınız. Bir kez gerçekten sevdiyseniz, bir daha gerçekten sevebilir misiniz, bilmiyorum.”

Bu sözler Connie’yi korkuttu.

“İnsan yalnızca bir kez mi gerçekten sevebilir?” diye sordu.

“Ya da hiç. Kadınların çoğu gerçekten sevmez, sevmeye hiç başlamaz bile. Ne demek olduğunu bilmezler. Erkekler de öyle. Ama gerçekten seven bir kadın gördüğümde, onun için yüreğim durur.”

“Erkekler kolayca gücenir mi sizce?”

“Evet! Gururlarını incitirseniz gücenirler. Ama kadınlar da öyle değil mi? Yalnız, ikimizin gururu biraz farklı.”

Connie bunu düşündü. Gitme kararıyla ilgili kuşkuları yeniden baş gösterdi. Sonuçta, yalnızca kısa bir süreliğine de olsa adamı yüzüstü bırakmıyor muydu? Üstelik bunu biliyordu. Tuhaf ve alaycı davranmasının nedeni buydu.

Yine de insanın yaşamı dış koşulların makinesi tarafından epeyce yönetiliyordu. Connie bu makinenin elindeydi. Beş dakikada kendini kurtaramazdı. Zaten kurtulmak da istemiyordu.

Hilda perşembe sabahı tam vaktinde, arkasına bavulu sıkıca bağlanmış çevik bir iki kişilik arabayla geldi. Her zamanki gibi ağırbaşlı, genç kız havasındaydı; ama kendi bildiğini okuma huyu da aynıydı. Kocası bunu anlamıştı: iradesi gerçekten de taş gibiydi. Fakat kocası şimdi ondan boşanıyordu. Evet, sevgilisi olmadığı hâlde, boşanmasını bile kolaylaştırıyordu. Şimdilik erkeklere yüz vermiyordu. Kendi kendisinin efendisi olmaktan ve iki çocuğunun “terbiyeli” yetiştirilmesinden son derece memnundu; her ne demekse bu.

Connie’nin de yalnızca bir bavul götürmesine izin verilmişti. Ama trenle gidecek olan babasına bir sandık yollamıştı. Venedik’e arabayla gitmenin anlamı yoktu. Temmuzda İtalya da arabayla dolaşmak için fazlasıyla sıcaktı. Babası rahat rahat trenle gidecekti. İskoçya’dan henüz dönmüştü.

Böylece Hilda, ağırbaşlı bir kır mareşali gibi yolculuğun pratik işlerini ayarladı. Connie’yle üst kattaki odada oturup sohbet ettiler.

“Ama Hilda!” dedi Connie, biraz korkarak. “Bu gece buralarda kalmak istiyorum. Burada değil, yakınlarda!”

Hilda gri, okunması güç gözlerini kız kardeşine dikti. Öyle sakindi; oysa sık sık öfkeden deliye dönerdi.

“Nerede, yakınlarda?” diye yumuşakça sordu.

“Birini sevdiğimi biliyorsun, değil mi?”

“Bir şeyler olduğunu anlamıştım.”

“İşte, burada yakınlarda yaşıyor ve bu son geceyi onunla geçirmek istiyorum. Mutlaka! Ona söz verdim.”

Connie ısrar etmeye başladı.

Hilda, Minerva’yı andıran başını sessizce eğdi. Sonra başını kaldırdı.

“Kim olduğunu bana söylemek ister misin?” dedi.

“Bizim bekçimiz,” diye kekeledi Connie; utanç içindeki bir çocuk gibi kıpkırmızı kesilmişti.

“Connie!” dedi Hilda; annesinden aldığı bir hareketle burnunu hafifçe kaldırmış, tiksintisini belli etmişti.

“Biliyorum, ama aslında çok hoş biri. Şefkatten gerçekten anlıyor,” dedi Connie, onu mazur göstermeye çalışarak.

Hilda, al yanaklı, dolgun renkli bir Athena gibi başını eğip düşündü. Gerçekten de öfkeden çılgına dönmüştü. Ama bunu göstermeye cesaret edemiyordu; çünkü babasına çeken Connie hemen dikleşip baş edilmez hâle gelirdi.

Hilda’nın Clifford’dan hoşlanmadığı doğruydu: Bir hiç değil de önemli biriymiş gibi kendinden emin tavırlar takınmasına katlanamıyordu! Connie’yi utanmazca ve arsızca kullandığını düşünüyordu. Kız kardeşinin onu terk etmesini ummuştu. Ama İskoç orta sınıfının katı değerleriyle yetişmişti; insanın kendini ya da ailesini “küçültmesinden” nefret ediyordu. Sonunda başını kaldırdı.

“Pişman olacaksın,” dedi.

“Olmayacağım!” diye bağırdı Connie, yüzü kıpkırmızı kesilmişti. “O gerçekten bambaşka. Onu gerçekten seviyorum. Sevgili olarak harika.”

Hilda düşünmeye devam etti.

“Onu çok geçmeden unutacaksın,” dedi, “sonra da onun yüzünden kendinden utanacaksın.”

“Unutmayacağım! Umarım ondan bir çocuğum olur.”

“Connie!” dedi Hilda, çekiç darbesi gibi sert bir sesle; öfkeden bembeyaz kesilmişti.

“Elimden gelirse olacak. Ondan bir çocuğum olsa korkunç gurur duyardım.”

Connie’ye laf anlatmanın faydası yoktu. Hilda düşündü.

“Clifford’un şüphelendiği yok mu?” dedi.

“Ah, hayır! Neden şüphelensin ki?”

“Ona şüphelenmesi için bol bol fırsat verdiğine kuşkum yok,” dedi Hilda.

“Hiç de bile.”

“Bu geceki iş de büsbütün gereksiz bir çılgınlık gibi görünüyor. Adam nerede yaşıyor?”

“Ormanın öbür ucundaki kulübede.”

“Bekâr mı?”

“Hayır! Karısı onu terk etmiş.”

“Kaç yaşında?”

“Bilmiyorum. Benden büyük.”

Hilda her yanıtta daha da öfkeleniyordu; annesinin eskiden öfkelendiği gibi, adeta nöbet geçirircesine. Yine de öfkesini gizledi.

“Ben senin yerinde olsam bu geceki kaçamağımdan vazgeçerdim,” diye sakince öğüt verdi.

“Yapamam! Bu gece onun yanında kalmalıyım, yoksa Venedik’e hiç gidemem. Gerçekten yapamam.”

Hilda babasının sesini yeniden duyar gibi oldu ve sırf diplomasi olsun diye geri adım attı. İkisi birlikte akşam yemeği için Mansfield’a gitmeyi, karanlık bastıktan sonra Connie’yi yol ayrımına bırakmayı ve ertesi sabah yine oradan almayı kabul etti. Kendisi Mansfield’da, arabayla yarım saatlik mesafede kalacaktı. Ama öfkeden deliye dönmüştü. Planlarının bu şekilde sekteye uğramasını kız kardeşine karşı bir kırgınlık olarak içinde biriktirdi.

Connie pencere pervazına zümrüt yeşili bir şal astı.

Hilda, öfkesinin etkisiyle Clifford’a daha sıcak bakmaya başladı. Sonuçta aklı vardı. Cinsel işlevi yoksa, ne âlâ: kavga edecekleri bir konu daha azdı! Hilda, erkeklerin kaba, bencil küçük canavarlara dönüştüğü o seks meselesiyle bir daha uğraşmak istemiyordu. Connie, farkında olsa, katlanmak zorunda kaldığı şeylerin birçok kadınınkinden az olduğunu anlardı.

Clifford da Hilda’nın aslında son derece zeki bir kadın olduğuna ve örneğin siyasete atılacak bir erkeğe birinci sınıf bir eş olacağına karar verdi. Evet, Connie’deki budalalık onda yoktu. Connie daha çok bir çocuk gibiydi; pek güvenilir olmadığından onu mazur görmek gerekiyordu.

Güneş içeri girsin diye kapıların açık bırakıldığı salonda erkenden birer fincan çay içtiler. Herkes biraz soluk soluğaydı.

“Hoşça kal, Connieciğim! Sağ salim dön.”

“Hoşça kal, Clifford! Evet, fazla kalmam.” Connie neredeyse şefkatle konuştu.

“Hoşça kal, Hilda! Gözünü ondan ayırmazsın, değil mi?”

“İki gözümü de ayırmam!” dedi Hilda. “Çok da yoldan çıkamaz.”

“Söz mü?”

“Hoşça kal, Bayan Bolton! Sir Clifford’a çok iyi bakacağınızı biliyorum.”

“Elimden geleni yaparım, Leydim.”

“Bir haber olursa bana yazın, Sir Clifford’un nasıl olduğunu da anlatın.”

“Elbette, Leydim, yazarım. İyi eğlenceler; dönün de içimizi açın.”

Herkes el salladı. Araba uzaklaştı. Connie arkasına baktığında Clifford’u evindeki tekerlekli koltuğunda, merdivenlerin başında otururken gördü. Sonuçta kocasıydı; Wragby onun eviydi; koşullar böyle olmasını sağlamıştı.

Bayan Chambers kapıyı tutup Leydi’lerine iyi tatiller diledi. Araba, parkı gizleyen karanlık koruluktan süzülerek maden işçilerinin eve doğru yürüdüğü ana yola çıktı. Hilda ana yol olmayan, Mansfield’a giden Crosshill Yolu’na saptı. Connie gözlüğünü taktı. Altlarında, bir yarma içinden geçen demiryolunun yanından ilerlediler. Sonra bir köprüden yarma hattını aştılar.

“Kulübeye giden yol şu!” dedi Connie.

Hilda sabırsızca oraya göz attı.

“Dosdoğru yola çıkamamamız ne korkunç bir kayıp!” dedi. “Saat dokuza kadar Pall Mall’da olabilirdik.”

“Senin adına üzgünüm,” dedi Connie, gözlüğünün ardından.

Bir zamanlar romantik, şimdi bütünüyle iç karartıcı bir maden kasabası olan Mansfield’a kısa sürede vardılar. Hilda, araba rehberinde adı geçen otelin önünde durup bir oda tuttu. Her şey son derece sıkıcıydı; Hilda konuşamayacak kadar öfkeli gibiydi. Yine de Connie adama dair bir şeyler anlatmak zorunda kaldı.

“O! O! Ona hangi adla sesleniyorsun? Hep ‘o’ diyorsun,” dedi Hilda.

“Ona hiç adıyla seslenmedim; o da bana hiçbir adla seslenmedi. Düşününce tuhaf. Tabii Leydi Jane ve John Thomas dersek başka. Ama adı Oliver Mellors.”

“Peki Leydi Chatterley yerine Oliver Mellors’ın karısı olmayı ister miydin?”

“Çok isterdim.”

Connie’yle başa çıkmanın yolu yoktu. Hem adam Hindistan’da orduda dört beş yıl teğmenlik yaptıysa, az çok düzgün biri olmalıydı. Anlaşılan karakterli biriydi. Hilda’nın öfkesi biraz yatışmaya başladı.

“Ama yakında ondan vazgeçeceksin,” dedi, “sonra da onunla birlikte olmuş olmaktan utanacaksın. Emekçi sınıfından insanlarla içli dışlı olunmaz.”

“Ama sen bu kadar sosyalistsin! Hep işçi sınıflarından yana olursun.”

“Siyasi bir kriz sırasında onların yanında olabilirim; ama onların yanında olmak, yaşamlarımızı birleştirmenin neden imkânsız olduğunu anlamamı sağlıyor. Kibirden değil, yaşam ritmimiz bütünüyle farklı.”

Hilda gerçek siyasi aydınların arasında yaşamıştı; bu yüzden söylediklerine karşılık vermek neredeyse imkânsızdı.

Oteldeki sıradan akşam uzayıp gitti; sonunda sıradan bir akşam yemeği yediler. Sonra Connie küçük ipek çantasına birkaç şey koyup saçlarını bir kez daha taradı.

“Sonuçta, Hilda,” dedi, “aşk harika olabilir; insan yaşadığını ve yaratılışın tam ortasında bulunduğunu hissettiğinde.” Neredeyse böbürlenir gibi konuşuyordu.

“Sanırım her sivrisinek de aynı şeyi hissediyordur,” dedi Hilda.

“Öyle mi dersin? Ne hoş onun için!”

Akşam, küçük kasabada bile olağanüstü berrak ve uzun süre aydınlıktı. Bütün gece yarı aydınlık kalacaktı. Hilda, öfkeden maske gibi donmuş bir yüzle arabasını yeniden çalıştırdı; ikisi geldikleri yoldan geri dönüp Bolsover üzerinden geçtiler.

Connie gözlüğünü ve yüzünü gizleyen şapkasını takmış, sessizce oturuyordu. Hilda’nın karşı çıkması yüzünden, Connie bütün gücüyle adamın tarafını tutuyordu; iyi günde kötü günde onun yanında olacaktı.

Crosshill’dan geçtiklerinde farları yakmışlardı. Yarmanın içinden tıkırdayarak geçen küçük, ışıl ışıl tren gerçek geceyi andırıyordu. Hilda köprü başındaki yola sapacakları yeri hesaplamıştı. Birden hızını düşürüp yoldan saptı; farların beyaz ışığı çimenlerle kaplanmış, yabani otların sardığı yola vurdu. Connie dışarı baktı. Gölgeler içindeki birini gördü ve kapıyı açtı.

“İşte geldik!” diye yumuşakça söyledi.

Ama Hilda farları kapatmış, geri geri gidip dönüşü yapmakla uğraşıyordu.

“Köprüde kimse yok mu?” diye kısa kesti.

“Sorun yok,” dedi adamın sesi.

Köprüye geri geri çıktı, geri vitese taktı, arabayı yolda birkaç metre ileri sürdü, sonra karaağaçların altındaki patikaya geri geri girdi; çimenleri ve eğrelti otlarını ezdi. Ardından bütün ışıklar söndü. Connie arabadan indi. Adam ağaçların altında duruyordu.

“Çok bekledin mi?” diye sordu Connie.

“Pek sayılmaz,” diye karşılık verdi.

İkisi de Hilda’nın arabadan çıkmasını bekledi. Ama Hilda kapıyı kapatıp arabada oturmaya devam etti.

“Bu, kız kardeşim Hilda. Gelip onunla tanışmaz mısın? Hilda! Bu da Bay Mellors.”

Bekçi şapkasını kaldırdı ama yanlarına yaklaşmadı.

“Bizimle kulübeye kadar yürür müsün, Hilda?” diye yalvardı Connie. “Uzak değil.”

“Peki araba ne olacak?”

“İnsanlar arabalarını patikalarda bırakıyor. Anahtar sende.”

Hilda karar vermeye çalışarak sustu. Sonra patikanın aşağısına doğru arkasına baktı.

“Şu çalının çevresinden geri geri dönebilir miyim?” dedi.

“Tabii!” dedi bekçi.

Yavaşça kavis çizerek geri gitti, yoldan görünmeyecek bir yerde arabayı kilitledi ve indi. Geceydi ama karanlık aydınlıktı. Kullanılmayan patikanın iki yanındaki çitler yüksek ve yabaniydi; her yer kapkaranlık görünüyordu. Havada taze, tatlı bir koku vardı. Bekçi önden yürüdü, ardından Connie, sonra Hilda; sessizce ilerlediler. El feneriyle ayağın takılacağı yerleri aydınlatıyor, sonra yine yollarına devam ediyorlardı. Meşe ağaçlarının üzerinden bir baykuş usulca ötüyor, Flossie de sessizce ayaklarının dibinde dolaşıyordu. Kimse konuşamıyordu. Söylenecek bir şey yoktu.

Sonunda Connie evin sarı ışığını gördü; yüreği hızla çarpmaya başladı. Biraz korkmuştu. Tek sıra hâlinde, hâlâ birbirlerinin ardından yürüdüler.

Kapının kilidini açıp onlardan önce içeri, sıcak ama çıplak küçük odaya girdi. Izgarada ateş alçak ve kızıl yanıyordu. Masaya iki tabak, iki bardak konmuştu; bu kez düzgün bir beyaz masa örtüsü serilmişti. Hilda saçlarını silkeleyip sade, kasvetli odaya göz gezdirdi. Sonra cesaretini toplayıp adama baktı.

Orta boylu, zayıf bir adamdı; Hilda onu yakışıklı buldu. Kendisini sessizce belli bir mesafede tutuyor, konuşmaya hiç niyeti yokmuş gibi görünüyordu.

“Otur Hilda,” dedi Connie.

“Buyur!” dedi. “Sana çay falan yapayım mı, yoksa bir bardak bira mı içersin? Bira epey soğuk.”

“Bira!” dedi Connie.

“Bana da bira lütfen!” dedi Hilda, yapmacık bir utangaçlıkla. Adam ona bakıp gözlerini kırpıştırdı.

Mavi bir sürahi alıp ağır adımlarla mutfağa geçti. Birayla döndüğünde yüzü yine değişmişti.

Connie kapının yanında oturdu; Hilda ise onun oturduğu sandalyeye, sırtı duvara, pencerenin köşesine gelecek şekilde yerleşti.

“O onun sandalyesi,” dedi Connie usulca. Hilda sanki sandalye elini yakmış gibi ayağa fırladı.

“Otur hele, otur! Canın hangi sandalyeye isterse ona kurul; aramızda koca ayı yok,” dedi tam bir sükûnetle.

Hilda’ya bir bardak getirdi ve mavi sürahiden önce ona bira doldurdu.

“Sigara konusuna gelince,” dedi, “bende yok ama belki senin vardır. Ben içmem. Bir şeyler yer misin?” Doğrudan Connie’ye döndü. “Getirsem bir lokma bir şey yer misin? Sen genelde bir şeyler atıştırırsın.” Garip bir sakinlik ve kendinden eminlikle, sanki hanın sahibiymiş gibi yerel ağızla konuşuyordu.

“Ne var?” diye sordu Connie, kızararak.

“Haşlanmış jambon, peynir, turşu ceviz; istersen. Öyle pek bir şey yok.”

“Olur,” dedi Connie. “Sen de ister misin, Hilda?”

Hilda başını kaldırıp adama baktı.

“Neden Yorkshire ağzıyla konuşuyorsunuz?” diye usulca sordu.

“O mu? Yorkshire değil, Derby ağzı.”

Yüzünde o belli belirsiz, uzak gülümsemeyle ona baktı.

“Öyleyse Derby ağzı! Neden Derby ağzıyla konuşuyorsunuz? Az önce düzgün İngilizce konuşuyordunuz.”

“Öyle miydim? İstersem değiştiremez miyim? Yok yok, canım öyle istiyorsa Derby ağzıyla konuşurum. Bir sakıncası yoksa tabii.”

“Biraz yapmacık geliyor,” dedi Hilda.

“Öyle olabilir! Tevershall’da da sen yapmacık konuşurdun.” Elmacık kemiklerinin üzerinden ona tuhaf, ölçüp biçen bir mesafeyle yeniden baktı; sanki “Evet, peki sen kimsin?” der gibiydi.

Yiyecekleri almak için ağır adımlarla kilere gitti.

Kız kardeşler sessizce oturdu. Adam bir tabak daha, bıçakla çatal getirdi. Sonra şöyle dedi:

“Sizin için de uygunsa, ben her zamanki gibi ceketimi çıkaracağım.”

Ceketini çıkarıp askıya astı, sonra ince, krem rengi flanel gömleğiyle masaya oturdu.

“Buyurun, alın! Çekinmeyin! İlla söylememi beklemeyin!” dedi.

Ekmeği kesti, sonra kımıldamadan oturdu. Hilda, tıpkı bir zamanlar Connie’nin hissettiği gibi, onun sessizliğinin ve mesafesinin gücünü duyumsadı. Masanın üzerindeki küçükçe, zarif ve gevşek eline baktı. Sıradan bir işçi değildi, hayır; rol yapıyordu! Rol yapıyordu!

“Yine de,” dedi, biraz peynir alırken, “bizimle yerel ağızla değil, düzgün İngilizce konuşsanız daha doğal olurdu.”

İradesinin o şeytani gücünü hissederek ona baktı.

“Öyle mi?” dedi düzgün İngilizceyle. “Öyle mi? Kız kardeşiniz beni bir daha görmeden önce bana cehenneme kadar yolum olduğunu söylemediğiniz, benim de size neredeyse aynı derecede tatsız bir karşılık vermediğim sürece, ikimizin arasında söylenecek herhangi bir şey doğal olabilir mi? Başka ne doğal olurdu?”

“Elbette olur!” dedi Hilda. “Sırf görgü kuralları bile gayet doğal olurdu.”

“Yani ikinci doğamız!” dedi, sonra gülmeye başladı. “Yok,” dedi. “Görgü kurallarından bıktım. Bırakın beni!”

Hilda açıkça şaşkına dönmüş, öfkeden kudurmuştu. Hiç değilse kendisine gösterilen onurun farkında olduğunu belli edebilirdi. Oysa rol kesip efendi tavırlarına bürünerek, onuru kendisi sunuyormuş gibi davranıyordu. Tam bir küstahlık! Zavallı, aldanmış Connie, bu adamın pençesinde!

Üçü sessizce yemek yedi. Hilda onun sofra adabını gözlüyordu. İçgüdüsel olarak kendisinden çok daha zarif ve iyi yetişmiş olduğunu fark etmeden edemedi. Kendisi biraz İskoçlara özgü kabaydı. Üstelik İngilizlerin o sakin, kendine yeten güvenine sahipti; hiçbir yanı savruk değildi. Onunla baş etmek çok zor olacaktı.

Ama o da Hilda’yla baş edemeyecekti.

“Gerçekten buna değeceğini mi düşünüyorsunuz?” diye sordu, biraz daha insanca bir tavırla.

“Neyin neye değeceğini?”

“Kız kardeşimle bu kaçamağın.”

Sinir bozucu gülümsemesi yüzünde bir an belirdi.

“Bunu ona sormalısın!”

Sonra Connie’ye baktı.

“Kendi isteğinle geliyorsun, değil mi kızım? Seni zorlayan ben değilim, öyle mi?”

Connie Hilda’ya baktı.

“Keşke didişmesen, Hilda.”

“Doğal olarak istemiyorum. Ama birinin de düşünüp taşınması gerek. Hayatında bir miktar süreklilik olmalı. Her şeyi öylece berbat edemezsin.”

Bir an sessizlik oldu.

“Ah, süreklilik!” dedi. “Ne demek bu? Senin hayatında ne süreklilik var? Boşanacağını sanıyordum. Bunun neresi süreklilik? Kendi inatçılığının sürekliliği, o kadarını görebiliyorum. Peki sana ne faydası olacak? Çok daha yaşlanmadan kendi sürekliliğinden bıkacaksın. İnatçı bir kadınla kendi iradesi; evet, ne muazzam bir süreklilik! Çok şükür, seninle ben uğraşmak zorunda değilim!”

“Benimle böyle konuşmaya ne hakkınız var?” dedi Hilda.

“Hak mı? Başkalarını kendi ‘Sürekliliğine’ koşmaya zorlamaya senin ne hakkın var? Bırak insanlar kendi sürekliliklerini yaşasın.”

“Sevgili efendim, sizinle ilgilendiğimi mi sanıyorsunuz?” dedi Hilda usulca.

“Evet,” dedi. “İlgileniyorsun. Çünkü bu iş zorla dayatılıyor. Az çok baldızım sayılırsın.”

“O olmaktan hâlâ çok uzağım, sizi temin ederim.”

“O kadar da uzak değil, sizi temin ederim. Benim de kendime göre bir sürekliliğim var, hayatım üzerine yemin ederim! Her gün seninkinden iyidir. Kız kardeşin bir parça amcıkla şefkat için bana geliyorsa, ne istediğini biliyor demektir. Daha önce de yatağıma girdi; çok şükür, senin sürekliliğinle değil.” Ölü bir sessizlik oldu, ardından ekledi: “Eh, pantolonumu ters giymiyorum. Beklenmedik bir kazanç elde edersem de yıldızlarıma şükrederim. O kızdan insan epey zevk alıyor; senin gibilerden kimsenin aldığı yok. Yazık doğrusu; yakışıklı ama buruk bir elma olmak yerine belki iyi bir elma olabilirdin. Senin gibileri düzgünce aşılamak gerek.”

Yüzünde tuhaf, gelip geçen, hafifçe şehvetli ve takdir dolu bir gülümsemeyle ona bakıyordu.

“Sizin gibi erkekleri,” dedi Hilda, “tecrit etmek gerekir; kendi bayağılıklarını ve bencil şehvetlerini böyle haklı çıkarıyorlar.”

“Evet hanımefendi! Benim gibilerden birkaç kişinin hâlâ kalmış olması ne büyük nimet. Ama bulacağınız şeyi hak ediyorsunuz: yapayalnız bırakılmayı.”

Hilda ayağa kalkıp kapıya gitti. Adam da kalktı ve askıdan ceketini aldı.

“Yolumu tek başıma gayet iyi bulabilirim,” dedi.

“Bulamayacağınızı sanmıyorum,” diye rahatça karşılık verdi.

Sessizlik içinde, gülünç bir tek sıra hâlinde patikadan geri yürüdüler. Baykuş hâlâ ötüyordu. Onu vurması gerektiğini biliyordu.

Araba el değmemiş, biraz çiylenmiş hâlde duruyordu. Hilda arabaya binip motoru çalıştırdı. Öteki ikisi bekledi.

“Tek demek istediğim,” dedi Hilda, arabadan kendine mevzi yapmış gibi, “bunun ikinize de değdiğini düşünmeyeceğinizi sanıyorum!”

“Birine iyi gelen ötekine zehir gelir,” dedi karanlıktan. “Ama bana hem yemek hem içmek gibi geliyor.”

Farlar birden yandı.

“Sabah beni bekletme, Connie.”

“Hayır, bekletmem. İyi geceler!”

Araba ağır ağır ana yola çıktı, sonra hızla uzaklaşıp geceyi sessizliğe bıraktı.

Connie ürkekçe onun koluna girdi, birlikte patikadan aşağı yürüdüler. Adam konuşmadı. Sonunda Connie onu durdurdu.

“Öp beni!” diye fısıldadı.

“Yok, biraz bekle! Bir sakinleşeyim,” dedi.

Bu onu eğlendirdi. Kolunu bırakmadı; sessizce patikadan hızla aşağı indiler. O an onunla birlikte olduğu için çok mutluydu. Hilda’nın onu alıp götürmüş olabileceğini düşünüp ürperdi. Adam anlaşılmaz bir sessizliğe gömülmüştü.

Kulübeye döndüklerinde, kız kardeşinden kurtulmuş olduğu için Connie neredeyse sevinçten zıplayacaktı.

“Ama Hilda’ya çok kötü davrandın,” dedi.

“Zamanında bir şamarı hak ediyordu.”

“Ama neden? Hem o çok hoş biri.”

Cevap vermedi; akşam işlerini sessiz, kaçınılmaz bir hareketlilikle yapmaya koyuldu. Dışarıdan öfkeli görünüyordu ama öfkesi Connie’ye değildi. Connie böyle hissediyordu. Öfkesi ona tuhaf bir yakışıklılık, içe dönük bir parıltı katıyor; Connie’yi heyecanlandırıp uzuvlarını eriyip gitmiş gibi hissettiriyordu.

Yine de Connie’yle ilgilenmedi.

Ta ki oturup çizmelerinin bağlarını çözmeye başlayana kadar. Sonra hâlâ yüzünde dimdik duran öfkeyle, kaşlarının altından ona baktı.

“Yukarı çıkmayacak mısın?” dedi. “Mum var!”

Masadaki yanan mumu başıyla hızla işaret etti. Kadın mumu itaatle aldı; merdivenin ilk basamaklarını çıkarken adam gözlerini kalçalarının dolgun kıvrımından ayırmadı.

Duyusal bir tutkunun yaşandığı bir geceydi; kadın biraz şaşırmış, neredeyse isteksizdi. Yine de duyusallığın keskin, insanı delen ürpertileriyle yeniden sarsıldı; bunlar şefkatin ürpertilerinden farklı, daha keskin, daha korkutucuydu ama o anda daha arzu edilirdi. Biraz korkmasına rağmen adamın istediğini yapmasına izin verdi; pervasız, utanmaz duyusallık onu temellerinden sarstı, son zerresine kadar soyup başka bir kadına dönüştürdü. Bu, gerçekten aşk değildi. Şehvet de değildi. Ateş gibi keskin ve yakıcı bir duyusallıktı; ruhu çıra gibi tutuşturuyordu.

En gizli yerlerdeki utançları, en derindeki, en eski utançları yakıp kül ediyordu. Adamın istediğini yapmasına, iradesini kendisine dayatmasına izin vermek için çaba harcaması gerekti. Bir köle, bedensel bir köle gibi edilgin ve razı bir şey olmalıydı. Yine de tutku çevresini yalayıp yuttu; duyusal alev karnına ve göğsüne doğru ilerleyince gerçekten öldüğünü sandı: ama bu, acı veren, harikulade bir ölümdü.

Abelard’ın, Heloise’le bir aşk yılı boyunca tutkunun bütün aşamalarından ve inceliklerinden geçtiklerini söylerken ne demek istediğini sık sık merak etmişti. Bin yıl önce de aynı şey: on bin yıl önce de! Yunan vazolarında da, her yerde de aynı! Tutkunun incelikleri, duyusallığın taşkınlıkları! Sahte utançları yakıp bedenin en ağır cevherini eriterek arıtmak için hep gerekli, sonsuza dek gerekli. Salt duyusallığın ateşiyle.

Kısa yaz gecesinde ne çok şey öğrendi. Bir kadının utançtan öleceğini sanırdı. Oysa ölen utanç oldu. Korku demek olan utanç: içimizdeki derin, köklü utanç; bedenimizin köklerine çöreklenmiş o eski, çok eski fiziksel korku; ancak duyusallığın ateşiyle kovulabilen korku. Sonunda erkeğin fallik avıyla uyandırılıp bozguna uğratıldı ve kadın kendi benliğinin ormanının tam kalbine vardı. Artık doğasının gerçek temeline ulaştığını, özünde utanmaz olduğunu hissediyordu. Duyusal benliğiydi o; çıplak ve utanmaz. İçinde bir zafer, neredeyse bir böbürlenme hissetti. Demek böyleydi! Hayat böyleydi! İnsan aslında böyleydi! Gizleyecek ya da utanacak hiçbir şey kalmamıştı. Son ve mutlak çıplaklığını bir erkekle, başka bir varlıkla paylaşmıştı.

Adam da ne pervasız bir şeytandı! Gerçekten şeytan gibiydi! Ona dayanmak için güçlü olmak gerekirdi. Ama işin özüne ulaşmak zaman almıştı: fiziksel ormanın en içlerine, köklü utancın en son ve en derin kuytusuna. Orayı yalnızca fallus keşfedebilirdi. Adamın üzerine nasıl da yüklenmişti!

Korkuyla ondan nasıl da nefret etmişti. Ama aslında onu ne çok istemişti! Artık biliyordu. Ruhunun derinliklerinde, özünde bu fallik avın onu bulup çıkarmasına ihtiyaç duymuş, gizliden gizliye bunu istemişti; ama asla yaşayamayacağına inanmıştı. Şimdi birden karşısındaydı; bir erkek onun son, nihai çıplaklığını paylaşıyordu ve kadın utanmazdı.

Şairler de herkes de ne yalancıydı! İnsana duygusallık istediğini düşündürüyorlardı. Oysa asıl, en çok istediği şey bu delip geçen, tüketen, biraz da ürkütücü duyusallıktı. Bunu utanmadan, günah duygusuna kapılmadan, sonradan pişmanlık duymadan yapmaya cesaret eden bir erkek bulmak! Sonrasında utansaydı ve kadını da utandırsaydı, ne korkunç olurdu! Erkeklerin çoğunun, Clifford gibi, köpeksi ve biraz utanç verici olmaları ne yazık! Michaelis bile öyle! İkisi de duyusallıkta biraz köpeksi ve aşağılayıcıydı. Zihnin en yüce hazzı! Bir kadın için bunun ne değeri var? Erkek için de gerçekten ne değeri var? Zihninde bile düpedüz dağınık ve köpeksi bir hâle geliyor. Zihni arındırıp canlandırmak için bile salt duyusallık gerek. Dağınıklık değil, saf, ateşli duyusallık.

Ah Tanrım, erkek ne kadar da ender bulunur! Hepsi ağır ağır yürüyen, koklayan, çiftleşen köpekler. Korkmayan, utanmayan bir erkek bulmuş olmak! Şimdi uyuyan bir yaban hayvanı gibi uyurken ona baktı; orada, uzaklığın içinde kaybolup gitmişti. Ondan uzaklaşmamak için yanına sokuldu.

Adamın uyanıp doğrulması onu tümüyle uyandırdı. Yatakta oturmuş, ona bakıyordu. Kadın kendi çıplaklığını onun gözlerinde, kendisini hemen kavrayışında gördü. Onun kendisine dair akışkan, erkeğe özgü bilgisi sanki gözlerinden ona akıp geliyor ve onu şehvetle sarıyordu. Ah, uzuvlarınla bedenin yarı uykulu, ağır ve tutkuyla dolup taşmış olması ne kadar şehvetli, ne kadar güzeldi!

“Uyanma vakti mi?” dedi.

“Altı buçuk.”

Saat sekizde yolun başında olmalıydı. Hep, hep, hep insanı buna zorlayan bir mecburiyet!

“Kahvaltıyı hazırlayıp buraya getirebilirim; ister misin?” dedi.

“Ah, evet!”

Flossie aşağıda usulca inledi. Adam kalkıp pijamalarını çıkardı ve havluyla kurulandı. İnsan cesaret ve yaşamla doluyken ne güzel oluyor! Onu sessizce izlerken böyle düşündü.

“Perdeyi çeker misin?”

Güneş, sabahın taze yeşil yapraklarına çoktan vurmuştu; yakınlardaki orman mavimsi, capcanlı görünüyordu. Yatakta doğrulup çatı penceresinden hayalperestçe dışarı baktı; çıplak kolları çıplak göğüslerini birbirine bastırıyordu. Adam giyiniyordu. Kadın onunla birlikte yaşayacağı bir hayatı, yalnızca bir hayatı, yarı düşleyerek düşünüyordu.

Tehlikeli, çömelmiş çıplaklığından kaçıp uzaklaşıyordu.

“Geceliğimi tümden mi kaybettim?” dedi.

Adam elini yatağın içine sokup incecik ipek parçayı çıkardı.

“Ayak bileklerimde ipek hissettiğimi biliyordum,” dedi.

Ama gecelik neredeyse ikiye ayrılmıştı.

“Boş ver!” dedi. “Aslında buraya ait. Bırakacağım.”

“Evet, bırak. Gece arkadaşlık etsin diye bacaklarımın arasına koyarım. Üzerinde adı ya da işareti yok, değil mi?”

Yırtık giysiyi üzerine geçirip hayalperestçe pencereden dışarı baktı. Pencere açıktı; sabah havası ve kuş sesleri içeri doluyordu. Kuşlar durmadan önünden uçuyordu. Sonra Flossie’nin dışarıda dolaştığını gördü. Sabah olmuştu.

Aşağı katta adamın ateşi yaktığını, su pompaladığını, arka kapıdan dışarı çıktığını duydu. Bir süre sonra kızarmış et kokusu geldi; nihayet adam kapıdan ancak sığan kocaman, siyah bir tepsiyle yukarı çıktı. Tepsiyi yatağa koyup çayı doldurdu. Connie yırtık geceliğiyle çömelmiş, yemeğe açgözlülükle saldırmıştı. Adam tek sandalyeye, tabağı dizlerinin üstünde oturdu.

“Ne güzel!” dedi. “Birlikte kahvaltı etmek ne hoş.”

Adam, hızla akıp giden zamanı düşünerek sessizce yedi. Bu, kadına zamanı hatırlattı.

“Ah, keşke seninle burada kalabilsem, Wragby de milyonlarca mil uzakta olsa! Aslında Wragby’den uzaklaşıyorum. Bunu biliyorsun, değil mi?”

“Evet!”

“Birlikte yaşayacağımıza, seninle benim ortak bir hayat kuracağımıza söz veriyorsun! Söz veriyorsun, değil mi?”

“Evet! Yapabildiğimiz zaman.”

“Evet! Yapacağız, değil mi? Yapacağız!” Çay dökülürken ona doğru eğilip bileğini tuttu.

“Ah!” dedi adam, çay takımlarını toplarken.

“Artık birlikte yaşamamamız mümkün değil, değil mi?” diye yalvarırcasına sordu.

Adam gözlerini kaldırıp gelip geçen gülümsemesiyle ona baktı.

“Hayır!” dedi. “Ama yirmi beş dakika içinde yola çıkman gerek.”

“Çıkmam mı gerek?” diye haykırdı. Adam birden uyarırcasına parmağını kaldırıp ayağa kalktı.

Flossie önce kısa bir havlama, ardından uyarı niteliğinde üç yüksek, keskin havlama çıkardı.

Adam sessizce tabağını tepsiye koyup aşağı indi. Constance onun bahçe yolundan gidişini duydu. Dışarıda bir bisiklet zili şıngırdadı.

“Günaydın Bay Mellors! Taahhütlü mektup!”

“Ha, evet! Kalemin var mı?”

“Buyur!”

Bir süre ses çıkmadı.

“Kanada!” dedi yabancının sesi.

“Evet! Britanya Kolumbiyası’nda bir arkadaşım var. Neyi taahhütlü göndermiş, bilmiyorum.”

“Herhâlde size bir servet yollamıştır.”

“Daha çok, bir şey istiyordur.”

Sessizlik.

“Neyse! Yine harika bir gün!”

“Evet!”

“Günaydın!”

“Günaydın!”

Bir süre sonra yukarı çıktı; biraz öfkeli görünüyordu.

“Postacı,” dedi.

“Çok erken!” diye karşılık verdi.

“Köy turunda; geldiği günlerde çoğunlukla yedide burada olur.”

“Arkadaşın sana bir servet mi yollamış?”

“Hayır! Yalnızca oradaki, Britanya Kolumbiyası’ndaki bir yerle ilgili birkaç fotoğraf ve kâğıt.”

“Oraya gider miydin?”

“Belki gidebiliriz diye düşündüm.”

“Ah, evet! Harika bir yer olduğuna eminim!”

Ama postacının gelişi canını sıkmıştı.

“Lanet bisikletler, ne olduğunu anlayana kadar tepene biniyorlar. Umarım hiçbir şey çakmamıştır.”

“Ama neyi çakabilirdi ki?”

“Artık kalkıp hazırlanmaya başla. Ben de dışarıyı bir kolaçan edeceğim.”

Köpeği ve tüfeğiyle yola göz kulak olmak için gidişini gördü. Aşağı inip yıkandı; adam döndüğünde küçük ipek çantasındaki birkaç parça eşyayla hazırdı.

Adam kapıyı kilitledi, yola koyuldular; ama yol boyunca değil, ormanın içinden gittiler. Tedbirli davranıyordu.

“İnsan böyle geceler için yaşamıyor mu sence?” dedi.

“Evet! Ama geri kalan zamanları da düşünmek gerek,” diye kısa kesti.

Adam önde, sessizce, otlarla kaplanmış patikadan ağır ağır yürüdü.

“Birlikte yaşayacağız, ortak bir hayat kuracağız, değil mi?” diye yalvardı.

“Evet!” dedi; arkasına bakmadan adımlarını sürdürüyordu. “Vakti gelince! Şimdilik Venedik’e ya da başka bir yere gidiyorsun.”

Kadın, yüreği burkulmuş hâlde, sessizce onu izledi. Ah, şimdi gitmesi gerekiyordu!

Sonunda adam durdu.

“Şuradan kestirmeden geçeceğim,” dedi, sağ tarafı işaret ederek.

Ama kadın kollarını boynuna dolayarak ona sımsıkı sarıldı.

“Ama bana şefkatini saklayacaksın, değil mi?” diye fısıldadı. “Dün geceyi sevdim. Bana şefkatini saklayacaksın, değil mi?”

Adam onu öpüp bir an kollarının arasında tuttu. Sonra iç çekti ve yeniden öptü.

“Araba orada mı, gidip bakmam gerek.”

Alçak böğürtlen çalılarıyla eğrelti otlarının üzerinden geçip eğreltiler arasında bir iz bıraktı. Bir iki dakika görünmedi. Sonra uzun adımlarla geri geldi.

“Araba daha gelmemiş,” dedi. “Ama yolda fırıncının arabası var.”

Kaygılı ve huzursuz görünüyordu.

“Dinle!”

Yaklaşan bir arabanın hafifçe kornaya bastığını duydular. Köprüde yavaşladı.

Kadın derin bir kederle adamın eğreltilerin arasındaki izini takip etti ve kocaman bir çobanpüskülü çitine vardı. Adam hemen arkasındaydı.

“Buradan! Şuradan geç!” dedi, bir açıklığı göstererek. “Ben dışarı çıkmayacağım.”

Kadın çaresizlik içinde ona baktı. Ama adam onu öpüp gitmeye zorladı. Çobanpüsküllerin arasından ve ahşap çitin içinden büyük bir acıyla sürünerek geçti, küçük hendeğin aşağısına tökezledi ve yukarı tırmanıp Hilda’nın öfkeyle arabadan inmekte olduğu yola çıktı.

“A, buradaymışsın!” dedi Hilda. “O nerede?”

“Gelmiyor.”

Küçük çantasıyla arabaya binerken Connie’nin yüzünden yaşlar süzülüyordu. Hilda, yüzü çirkinleştiren gözlüklü araba kaskını kaptı.

“Tak şunu!” dedi. Connie kaskı, ardından uzun araba paltosunu giydi; gözlüklerinin ardından bakan insan dışı, tanınmaz bir yaratık gibi oturdu. Hilda işi bilen bir hareketle arabayı çalıştırdı. Yola çıkmak için uğraşıp sonra hızla uzaklaştılar. Connie arkasına bakmıştı ama adam görünmüyordu. Gidiyorlardı! Gidiyorlardı! Acı acı ağlayarak oturdu. Ayrılık öylesine ansızın, öylesine beklenmedik olmuştu. Ölüm gibiydi.

“Neyse ki bir süre ondan uzakta olacaksın!” dedi Hilda, Crosshill köyünden kaçınmak için direksiyonu çevirerek.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…