Lady Chatterley'nin Âşığı kitap kapağı

4. bölüm / 19

4. Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 19Şu an: 4. Bölüm

BÖLÜM IV

İnsanların Mick dediği Michaelis’le ilişkisinin umutsuzluğunu Connie hep önceden seziyordu. Yine de başka erkekler ona hiçbir şey ifade etmiyor gibiydi. Clifford’a bağlıydı. Clifford hayatının büyük bir bölümünü istiyor, Connie de ona veriyordu. Ama Connie bir erkeğin hayatından da çok şey istiyordu; Clifford bunu ona vermiyor, veremiyordu. Michaelis’le aralarında ara sıra tutku patlamaları yaşanıyordu. Ama Connie’nin sezdiği gibi bunun da sonu gelecekti; Mick hiçbir şeyi sürdüremezdi. Her türlü bağı koparması, özgür kalıp yeniden yapayalnız, bütünüyle yalnız bir köpek olması onun özünün bir parçasıydı. Bu onun en temel ihtiyacıydı; yine de hep “Beni o reddetti!” derdi.

Dünyanın olasılıklarla dolu olduğu söylenir ama kişisel deneyimde bunlar pek az şeye iner. Denizde bir sürü iyi balık varmış... belki... ama koca kitleler uskumru ya da ringa balığı gibi; siz kendiniz uskumru ya da ringa değilseniz, denizde pek az iyi balığa rastlamanız olası.

Clifford şöhrete, hatta paraya doğru hızla ilerliyordu. İnsanlar onu görmeye geliyordu. Wragby’de Connie’nin neredeyse her zaman bir konuğu oluyordu. Ama gelenler uskumru değilse ringaydı; arada bir de yayın balığı ya da müren çıkıyordu.

Düzenli gelen birkaç kişi vardı; Clifford’la Cambridge’de okumuş, hep ortalarda olan erkekler. Tommy Dukes orduda kalmıştı ve tuğgeneraldi. “Ordu düşünmeye zaman bırakıyor, hayat mücadelesiyle yüzleşmekten de kurtarıyor,” derdi.

Yıldızlar hakkında bilimsel yazılar yazan İrlandalı Charles May vardı. Bir başka yazar olan Hammond da gelirdi. Hepsi Clifford’la aşağı yukarı aynı yaştaydı; dönemin genç entelektüelleriydiler. Hepsi zihinsel yaşama inanıyordu. Bunun dışında ne yaptığın özel işindi, pek de önemli değildi. Kimse bir başkasına tuvalete saat kaçta gittiğini sormayı aklından geçirmez. İlgili kişiden başka kimse için ilginç değildir.

Sıradan hayatın çoğu meselesi de öyleydi... parayı nasıl kazandığın, karını sevip sevmediğin ya da “kaçamaklar” yapıp yapmadığın. Bütün bunlar yalnızca ilgili kişiyi ilgilendirirdi; tuvalete gitmek gibi, başkasının umurunda olmazdı.

“Cinsel meselede asıl nokta,” dedi, uzun boylu, zayıf, karısı ve iki çocuğu olmasına rağmen daktilosuna çok daha sıkı bağlı olan Hammond, “ortada bir nokta bulunmamasıdır. Aslında sorun yok. Bir erkeği tuvalete kadar takip etmek istemiyoruz; o hâlde neden bir kadınla yatağa giderken peşine takılalım? Sorun da burada yatıyor. Birine gösterdiğimizden fazla ilgi göstermesek ötekine, sorun kalmazdı. Her şey bütünüyle anlamsız, amaçsız; yersiz bir merak meselesi.”

“Pekâlâ, Hammond, pekâlâ! Ama biri Julia’ya kur yapmaya başlarsa kaynamaya başlarsın; devam ederse kısa sürede tepene çıkar.”... Julia, Hammond’ın karısıydı.

“Elbette! Salonumun bir köşesine işemeye başlasa da öyle olurdum. Her şeyin bir yeri var.”

“Yani kuytu bir girintide Julia’yla sevişmesine aldırmazdın, öyle mi?”

Charlie May hafifçe alay ediyordu; Julia’yla azıcık flört etmiş, Hammond da buna epey sert tepki göstermişti.

“Elbette aldırırdım. Cinsellik Julia’yla benim aramda özel bir şey; başka birinin araya girmeye çalışmasına tabii ki aldırırdım.”

Zayıf, çilli Tommy Dukes—May’den çok daha İrlandalı görünüyordu; May solgun ve biraz tombuldu—şöyle dedi: “Aslına bakarsan Hammond, güçlü bir mülkiyet içgüdün, kendini kabul ettirme isteğin var; başarı da istiyorsun. Kesin olarak orduya girdiğimden beri dünyanın gidişatından uzaklaştım ve şimdi erkeklerde kendini kabul ettirme ve başarı arzusunun ne kadar ölçüsüz olduğunu görüyorum. İnanılmaz ölçüde gelişmiş. Bütün bireyselliğimiz o yöne akmış. Elbette senin gibiler bir kadının desteğiyle daha ileri gideceklerini düşünüyor. Bu yüzden bu kadar kıskançsın. Senin için cinsellik şu demek... başarıya ulaştırsın diye seninle Julia’nın arasına kurulmuş yaşamsal, küçük bir dinamo. Başarısız olmaya başlasan Charlie gibi flört etmeye başlarsın; o başarılı değil. Seninle Julia gibi evlilerin üzerinde, yolcu sandıklarındaki gibi etiketler var. Julia’nın etiketinde Bayan Arnold B. Hammond yazıyor... tıpkı trende birine ait olan sandık gibi. Senin etiketinde de Arnold B. Hammond, Bayan Arnold B. Hammond’ın adresine yazıyor. Ah, haklısın, çok haklısın! Zihinsel yaşamın rahat bir eve, düzgün yemeğe ihtiyacı var. Haklısın. Çocuklara bile ihtiyacı var. Ama her şey başarı içgüdüsüne bağlı. Her şeyin etrafında döndüğü eksen o.”

Hammond’ın canı biraz sıkılmış görünüyordu. Aklının dürüstlüğüyle ve çıkarcı olmamasıyla gurur duyardı. Yine de başarı istiyordu.

“Aslında doğru; parasız yaşayamazsın,” dedi May. “Yaşamak, geçinmek için belli bir miktar paran olmalı... özgürce düşünebilmek için bile belli bir miktar para gerekir, yoksa miden seni durdurur. Ama bana kalırsa cinselliğin üstündeki etiketleri kaldırabilirsiniz. Herkesle konuşmakta özgürüz; öyleyse gönlümüzü çelen her kadınla sevişmekte neden özgür olmayalım?”

“Konuşan şehvet düşkünü Kelt,” dedi Clifford.

“Şehvet düşkünü! Ee, ne olmuş? Bir kadınla yatmanın ona dans etmekten... hatta havadan sudan konuşmaktan daha çok zarar verdiğini göremiyorum. Fikir alışverişi yerine duyum alışverişi, hepsi bu; neden olmasın?”

“Tavşanlar gibi gelişigüzel sevişin!” dedi Hammond.

“Neden olmasın? Tavşanların nesi yanlış? Sinirli, nefret dolu, nevrotik ve devrimci insanlıktan daha mı kötüler?”

“Ama yine de tavşan değiliz,” dedi Hammond.

“Kesinlikle! Benim aklım var; beni neredeyse yaşamla ölüm kadar ilgilendiren gökbilimsel meselelerde yapmam gereken hesaplar var. Bazen hazımsızlık işime engel oluyor. Açlık felaket olurdu. Cinsel açlık da aynı şekilde işimi aksatıyor. Ne yapayım?”

“Aşırılıktan kaynaklanan cinsel hazımsızlığın seni daha ciddi biçimde aksatacağını sanırdım,” dedi Hammond alayla.

“Hiç de değil! Kendimi ne fazla yemekle ne de fazla sevişmekle tüketiyorum. Fazla yememeyi seçebilirim. Ama sen beni düpedüz aç bırakırdın.”

“Hiç de değil! Evlenebilirsin.”

“Evlenebileceğimi nereden biliyorsun? Aklımın işleyişine uymayabilir. Evlilik zihinsel süreçlerimi köreltebilir... köreltirdi de. O yöne göre ayarlanmamışım... öyleyse bir keşiş gibi köpek kulübesine zincirlenmeli miyim? Hepsi zırva, hepsi kof, dostum. Yaşayıp hesaplarımı yapmalıyım. Ara sıra kadınlara ihtiyacım oluyor. Bunu büyütmeyi reddediyorum; kimsenin ahlaki kınamasını ya da yasağını da kabul etmiyorum. Bir kadının üzerinde adımın yazdığı bir etiket, adresim ve tren istasyonumla birlikte, sanki gardırop sandığıymış gibi dolaştığını görmekten utanırdım.”

Bu iki adam, Julia’yla flört meselesi yüzünden birbirlerini affetmemişlerdi.

“Charlie, cinselliğin sözleri söylemek yerine canlandırdığın başka bir konuşma biçimi olduğu fikri eğlenceli,” dedi Dukes. “Sanırım doğru da. Kadınlarla hava durumu hakkında fikir alışverişi yapar gibi duygu ve duyum alışverişinde bulunabiliriz. Cinsellik, kadınla erkek arasında olağan, bedensel bir konuşma biçimi olabilir. Bir kadınla ortak fikirlerin yoksa konuşmazsın; yani ilgiyle konuşmazsın. Aynı şekilde, bir kadınla ortak bir duygu ya da yakınlığın yoksa onunla yatmazsın. Ama varsa...”

“Bir kadına karşı uygun türden bir duygu ya da yakınlık besliyorsan onunla yatmalısın,” dedi May. “Yapılacak en doğru şey onunla yatağa girmektir. Tıpkı biriyle ilgiyle konuşurken konuşmayı sonuna kadar sürdürmenin en doğrusu olması gibi. Utanıp dilini dişlerinin arasına sıkıştırarak ısırmazsın. Söyleyeceğini açıkça söylersin. Öteki de aynı.”

“Hayır,” dedi Hammond. “Yanlış. Sözgelimi sen, May, gücünün yarısını kadınlara harcıyorsun. Senin kadar parlak bir akılla asıl yapman gerekeni hiçbir zaman gerçekten yapamayacaksın. Gücünün fazlası öbür tarafa gidiyor.”

“Olabilir... ama senin de o tarafa ayırdığın çok az, Hammond, dostum; evli olsan da olmasan da. Aklının saflığını ve dürüstlüğünü koruyabilirsin ama aklın kupkuru kalıyor. Gördüğüm kadarıyla saf aklın kupkuru oluyor, berbat hâlde. Sözlerinle onu köreltiyorsun.”

Tommy Dukes kahkahayı bastı.

“Haydi bakalım, siz iki akıl!” dedi. “Bir de bana bakın... Yüksek ve saf zihinsel işler yapmıyorum, birkaç fikir karalamaktan başka bir şey. Yine de ne evleniyorum ne kadınların peşinden koşuyorum. Bence Charlie son derece haklı; kadınların peşinden koşmak istiyorsa, bunu çok sık yapmamakta özgür. Ama onu bundan men etmem. Hammond’a gelince, mülkiyet içgüdüsü var; o yüzden düz yol ve dar kapı ona göre. Göreceksiniz, sonunda tepeden tırnağa A. B. C. gibi bir İngiliz edebiyat adamı olacak. Bana gelince, ben bir hiçim. Bir maytap işte. Peki ya sen, Clifford? Sence cinsellik bir erkeği dünyada başarıya ulaştıran bir dinamo mu?”

Clifford böyle zamanlarda pek konuşmazdı. Sözü eline almazdı; fikirleri buna yetecek kadar canlı değildi, kendisi de fazla şaşkın ve duygusaldı. Şimdi kızardı, rahatsız göründü.

“Şey!” dedi, “ben kendim hors de combat durumundayken bu konuda söyleyecek bir şeyim olduğunu sanmıyorum.”

“Hiç de değil,” dedi Dukes; “senin üst tarafın hiç de hors de combat değil. Zihinsel yaşamın sağlam ve sapasağlam. Haydi, fikirlerini dinleyelim.”

“Şey,” diye kekeledi Clifford, “o durumda bile pek bir fikrim olduğunu sanmıyorum... Evlenip bu işi bitirmenin, düşündüklerimi aşağı yukarı özetlediğini sanırım. Tabii birbirini seven bir kadınla erkek arasında bu çok önemli bir şey.”

“Ne bakımdan önemli?” dedi Tommy.

“Ah... yakınlığı mükemmelleştirir,” dedi Clifford; böyle konularda konuşurken bir kadın gibi huzursuzdu.

“Charlie’yle ben cinselliğin konuşma gibi bir iletişim biçimi olduğuna inanıyoruz. Bir kadın benimle cinsel bir konuşma başlatsın, uygun zamanı gelince bunu tamamlamak için onunla yatmam doğaldır. Ne yazık ki hiçbir kadın benimle özel bir başlangıç yapmıyor; ben de tek başıma yatıyorum ve bundan daha kötü olmuyorum... umarım öyledir, nereden bileyim? Her neyse, engellenecek yıldız hesaplarım ya da yazılacak ölümsüz eserlerim yok. Orduda kendi hâlinde takılan bir adamdan ibaretim...”

Sessizlik çöktü. Dört adam sigaralarını içti. Connie de oturup dikişine bir ilmek daha attı... Evet, orada oturuyordu! Susup oturmak zorundaydı. Bu son derece önemli düşünen beylerin hayli önemli fikir yürütmelerine karışmamak için fare gibi sessiz kalmalıydı. Ama orada bulunması gerekiyordu. Onsuz konuşmaları bu kadar akıcı gitmiyordu; fikirleri de bu kadar rahat akmıyordu. Connie yokken Clifford çok daha gergin ve sinirli oluyor, daha çabuk cesareti kırılıyor, sohbet yürümüyordu. Tommy Dukes en iyi durumda olanıydı; Connie’nin varlığı ona biraz ilham veriyordu. Hammond’dan pek hoşlanmıyordu; zihinsel açıdan fazla bencil görünüyordu. Charles May’de hoşuna giden bir yanlar vardı ama yıldızlarına rağmen biraz itici ve dağınık geliyordu.

Connie bu dört adamın—ve bir iki kişinin daha—fikirlerini dinleyerek kaç akşam geçirmişti! Bir türlü bir yere varamamaları onu pek rahatsız etmiyordu. Ne söylediklerini dinlemek hoşuna gidiyordu, özellikle Tommy oradaysa. Eğlenceliydi. Erkekler seni öpüp bedenleriyle dokunacaklarına akıllarını açıyorlardı. Çok eğlenceliydi! Ama ne soğuk akıllar!

Biraz da can sıkıcıydı. Adına hepsinin böylesine acımasızca küçümseme döktüğü Michaelis’e daha çok saygı duyuyordu; ona aşağılık bir melez sonradan görme, eğitimsiz, görgüsüzün teki diyorlardı. Melezmiş, görgüsüzmüş, ne olursa olsun kendi sonuçlarına varıyordu. Zihinsel yaşam geçit töreninde milyonlarca sözcükle onların etrafında dolanıp durmuyordu.

Connie zihinsel yaşamı epey seviyordu; bundan büyük heyecan duyuyordu. Ama biraz abartıldığını da düşünüyordu. Kendi içinde onlara takılarak “ahbapları” dediği o meşhur akşamların tütün dumanı arasında bulunmaya bayılıyordu. Çok eğleniyor, hatta konuşurken bile sessiz varlığı olmadan edememelerinden gurur duyuyordu. Düşünceye sonsuz saygısı vardı... Bu adamlar, en azından, dürüstçe düşünmeye çalışıyordu. Ama nedense bir kedi vardı ve sıçramıyordu. Hepsi bir şey hakkında konuşup duruyordu; ama ne olduğunu, ne yapsa çıkaramıyordu. Mick’in de açıklığa kavuşturamadığı bir şeydi bu.

Ama Mick bir şey yapmaya çalışmıyor, yalnızca hayatını geçirmeye ve başkalarının ona dayattığı kadarını başkalarına dayatmaya uğraşıyordu. Gerçekten toplum düşmanıydı; Clifford ile arkadaşlarının ona kızgın olmasının nedeni buydu. Clifford ile arkadaşları toplum düşmanı değildi; insanlığı kurtarmaya ya da hiç değilse ona yol göstermeye az çok kendilerini adamışlardı.

Pazar akşamı, sohbet yeniden aşka kayınca harika bir konuşma döndü.

“Ne mutlu o bağa ki bağlar

Kalplerimizi akraba bir şeylerde...” —

dedi Tommy Dukes. “Bilmek isterim, nedir o bağ? Şu anda bizi birbirimize bağlayan, zihinsel sürtüşmemiz. Bunun dışında aramızdaki bağ da Allah’ın belası kadar az. Dağılıp birbirimiz hakkında kırıcı şeyler söylüyoruz; dünyadaki bütün o lanet entelektüeller gibi. Hatta bütün o lanet insanlar da öyle, çünkü hepsi bunu yapıyor. Yoksa dağılıp birbirimize duyduğumuz kırgınlığı sahte tatlı sözlerle örtüyoruz. Zihinsel yaşamın kökleri anlatılamaz, ölçülemez bir hınca dayanarak gelişiyor gibi görünmesi tuhaf. Hep böyle olmuştur! Platon’daki Sokrates’e, çevresindeki takıma bakın! Her şeyin ardındaki düpedüz hınca; başkasını lime lime etmenin sırf sevincine... Protagoras mıydı, kimdi! Alkibiades ve kavgaya dalan öteki küçük mürit köpekler! Doğrusu, insanın usulca bir bodhi ağacının altında oturan Buda’yı ya da öğrencilerine zihinsel havai fişekler patlatmadan, huzur içinde küçük pazar hikâyeleri anlatan İsa’yı yeğlemesine yol açıyor. Hayır, zihinsel yaşamda köklü bir yanlışlık var. Kökleri hınca ve kıskançlığa, kıskançlıkla hınca dayanıyor. Ağacı meyvesinden tanırsınız.”

“Bence birbirimize o kadar da hınç beslemiyoruz,” diye itiraz etti Clifford.

“Sevgili Clifford, hepimizin birbirimiz hakkında neler söylediğini bir düşün. Ben başkalarından da beterim. Çünkü içten gelen hıncı, tasarlanmış tatlı sözlere sonsuz ölçüde tercih ederim; onlar zehirdir. Clifford ne harika bir adam falan demeye başladığımda, zavallı Clifford’a acımak gerekir. Tanrı aşkına, hepiniz benim hakkımda kırıcı şeyler söyleyin; o zaman sizin için bir anlamım olduğunu bilirim. Tatlı sözler söylemeyin, yoksa bittim.”

“Ama birbirimizi gerçekten sevdiğimizi düşünüyorum,” dedi Hammond.

“Diyorum ya, sevmemiz gerek... Birbirimize, arkamızdan birbirimiz hakkında öyle kırıcı şeyler söylüyoruz ki! En kötüsü benim.”

“Bence zihinsel yaşamla eleştirel faaliyeti birbirine karıştırıyorsun. Sokrates’in eleştirel faaliyete büyük bir başlangıç yaptırdığını kabul ediyorum; ama yaptığı bundan ibaret değildi,” dedi Charlie May, biraz üstten bir tavırla. Bu ahbapların, sözde alçakgönüllülüklerinin altında tuhaf bir kendini beğenmişlik vardı. Her şey kürsüden hüküm verir gibiydi; hepsi de ne kadar mütevazıymış gibi yapıyordu.

Dukes, Sokrates konusunda tartışmaya girmeyi reddetti.

“Bu doğru; eleştiriyle bilgi aynı şey değil,” dedi Hammond.

“Elbette değil,” diye söze katıldı, Dukes’i görmeye gelmiş ve geceyi orada geçiren, esmer, utangaç genç Berry.

Sanki eşek konuşmuş gibi hepsi ona baktı.

“Bilgiden söz etmiyordum... Zihinsel yaşamdan söz ediyordum,” diye güldü Dukes. “Gerçek bilgi, bilincin bütün gövdesinden çıkar; karnınızdan ve penisinizden de beyninizden ve zihninizden çıktığı kadar. Zihin ancak çözümleyip akıl yürütebilir. Zihinle aklı geri kalan her şeyin üstüne çıkarıp hüküm sürdürürseniz yapabilecekleri tek şey eleştirmek ve ölü bir hâl yaratmaktır. Yapabilecekleri tek şey diyorum. Bunun önemi çok büyük. Tanrım, bugün dünyanın eleştiriye ihtiyacı var... ölümüne eleştiriye. Öyleyse zihinsel yaşayalım, hıncımızla övünelim ve şu kokuşmuş eski gösterinin üstünü açalım. Ama bakın, durum şöyle: Yaşarken bir bakıma bütün yaşamla organik bir bütün oluşturursunuz. Zihinsel yaşamı başlatır başlatmaz elmayı koparırsınız. Elmayla ağaç arasındaki organik bağı koparmış olursunuz. Hayatınızda zihinsel yaşamdan başka hiçbir şey yoksa, siz de dalından koparılmış bir elmasınız... ağaçtan düşmüşsünüzdür. O zaman hınç duymak mantıksal bir zorunluluk hâline gelir; tıpkı dalından kopmuş bir elmanın çürümesinin doğal bir zorunluluk olması gibi.”

Clifford gözlerini kocaman açtı; söylenenler ona hiçbir şey ifade etmiyordu. Connie içinden güldü.

“Öyleyse hepimiz dalından koparılmış elmalarız,” dedi Hammond, biraz iğneleyici ve huysuzca.

“Öyleyse kendimizden elma şarabı yapalım,” dedi Charlie.

“Peki Bolşevizm hakkında ne düşünüyorsunuz?” diye araya girdi esmer Berry; sanki bütün sohbet bu soruya çıkmış gibi.

“Bravo!” diye kükredi Charlie. “Bolşevizm hakkında ne düşünüyorsun?”

“Haydi! Bolşevizmi lime lime edelim!” dedi Dukes.

“Korkarım Bolşevizm büyük bir mesele,” dedi Hammond, ciddi ciddi başını sallayarak.

“Bana kalırsa Bolşevizm,” dedi Charlie, “burjuva dedikleri şeye duyulan aşırı bir nefretten ibaret; burjuvanın ne olduğuysa pek tanımlanmış değil. Başka şeylerin yanı sıra kapitalizm de burjuvadır. Duygularla hisler de öylesine burjuva sayılıyor ki onlardan yoksun bir insan icat etmeniz gerekiyor.

O hâlde birey, özellikle de kişisel varlığı olan insan burjuvadır; dolayısıyla bastırılmalıdır. Kendinizi daha büyük olana, Sovyet toplumuna gömmelisiniz. Bir organizma bile burjuvadır; öyleyse ideal olan mekanik olmalıdır. Birçok farklı ama eşit ölçüde gerekli parçadan oluşan, organik olmayan tek birim makinedir. Her insan makinenin bir parçası; onu çalıştıran güç de nefret... burjuvaya duyulan nefret. Bolşevizm benim gözümde işte budur.”

“Kesinlikle!” dedi Tommy. “Ama bana kalırsa bu, sanayi idealinin tümünü de kusursuz biçimde tarif ediyor. Fabrika sahibinin ideali, özetle bu; tek fark, onu harekete geçiren gücün nefret olduğunu inkâr etmesi. Ama yine de nefret: yaşamın kendisine duyulan nefret. Midlands’a bir bakın, her şey apaçık ortada... Ama bunların hepsi zihinsel yaşamın bir parçası, mantıksal bir gelişme.”

“Bolşevizmin mantıklı olduğunu reddediyorum; öncüllerin büyük bölümünü kabul etmiyor,” dedi Hammond.

“Dostum, maddi öncülü kabul ediyor; katıksız zihin de... yalnızca onu kabul ediyor.”

“En azından Bolşevizm işin özüne indi,” dedi Charlie.

“Dibin dibi! Dibi olmayan dip! Bolşeviklerin çok yakında dünyanın en iyi ordusuna, en iyi mekanik donanıma sahip olacağı.”

“Ama bu böyle sürüp gidemez... bu nefret işi. Bir tepki doğmalı...” dedi Hammond.

“Eh, yıllardır bekliyoruz... daha da bekleriz. Nefret de başka her şey gibi büyüyen bir şey. Fikirleri yaşama dayatmanın, en derin içgüdülerimizi zorlamanın kaçınılmaz sonucu bu; en derin hislerimizi belirli fikirlere göre biçimlendiriyoruz. Bir makine gibi, bir formülle kendimizi harekete geçiriyoruz. Mantıklı zihin yönetimin kendisinde olduğunu sanıyor; yönetim de saf nefrete dönüşüyor. Hepimiz Bolşevik’iz, yalnız ikiyüzlüyüz. Ruslar ikiyüzlü olmadan Bolşevik.”

“Ama Sovyet yolundan başka birçok yol var,” dedi Hammond. “Bolşevikler gerçekten zeki değil.”

“Elbette değiller. Ama amacına ulaşmak istiyorsan bazen akılsız olmak akıllıcadır. Şahsen Bolşevizmi akılsızca buluyorum; ama Batı’daki toplumsal yaşamımızı da öyle buluyorum. Ünlü zihinsel yaşamımızı bile akılsızca buluyorum. Hepimiz geri zekâlılar kadar soğuk, budalalar kadar tutkusuzuz. Hepimiz Bolşevik’iz, yalnız başka bir ad veriyoruz. Kendimizi tanrı sanıyoruz... Tanrı gibi insanlar! Bolşevizmle aynı şey bu. Tanrı ya da Bolşevik olmaktan kurtulmak için insan olmak, bir kalbe ve penise sahip olmak gerek... çünkü ikisi de aynı şey: ikisi de gerçek olamayacak kadar iyi.”

Onaylamayan sessizliğin ardından Berry kaygıyla sordu:

“Öyleyse aşka inanıyorsun, değil mi Tommy?”

“Ah, güzel delikanlı!” dedi Tommy. “Hayır, meleğim; on seferin dokuzunda hayır! Aşk da bugünlerdeki o akılsız gösterilerden biri. Belini sallayan heriflerin, kalçaları küçük oğlanlarınkine benzeyen ufak caz kızlarıyla sevişmesi; iki gömlek düğmesi gibi! Böyle bir aşktan mı söz ediyorsun? Yoksa ortak mülkiyet, başarıya ulaşma, kocam-karım türü aşktan mı? Hayır, sevgili dostum, buna hiç inanmıyorum!”

“Ama bir şeye inanıyorsun, değil mi?”

“Ben mi? Entelektüel olarak iyi bir kalbe, neşeli bir penise, canlı bir zekâya ve bir hanımın önünde ‘bok’ diyebilme cesaretine inanıyorum.”

“Eh, hepsi sende var,” dedi Berry.

Tommy Dukes kahkahalarla güldü. “Ah, melek çocuk! Keşke öyle olsaydım! Keşke! Hayır; kalbim patates kadar hissiz, penisim sarkık, başını hiç kaldırmıyor; annemin ya da teyzemin önünde ‘bok’ demektense onu kökünden kesmeyi yeğlerim... Aklınızda olsun, onlar gerçek hanımlardır. Üstelik gerçekten zeki de değilim; yalnızca ‘zihinsel yaşamcı’yım. Zeki olmak ne harika olurdu; insan o zaman adı geçen, geçmeyen bütün yanlarıyla canlı olurdu. Penis başını kaldırıp gerçekten zeki birine ‘Nasılsınız?’ der. Renoir resimlerini penisiyle yaptığını söylemiş... gerçekten de öyle yapmış, ne güzel resimler! Keşke ben de benimkiyle bir şeyler yapabilsem. Tanrım! İnsan yalnızca konuşabiliyorsa... Hades’in işkencelerine bir yenisi daha! Bunu başlatan da Sokrates.”

“Dünyada hoş kadınlar da var,” dedi Connie, başını kaldırıp sonunda söze girerek.

Erkeklerin zoruna gitti... hiçbir şey duymamış gibi yapmalıydı. Böyle bir konuşmayı bu kadar dikkatle dinlediğini belli etmesinden nefret ettiler.

“Tanrım!—‘Bana hoş davranmıyorlarsa

Ne umurumda ne kadar hoş oldukları?’—

Hayır, olacak iş değil! Bir kadınla asla aynı titreşimde olamıyorum. Karşımdaki hiçbir kadını gerçekten arzulayamıyorum; kendimi buna zorlamaya da kalkmayacağım... Tanrım, hayır! Olduğum gibi kalıp zihinsel yaşamımı sürdüreceğim. Dürüstçe yapabileceğim tek şey bu. Kadınlarla gayet mutlu sohbet edebilirim; ama hepsi tertemiz, umutsuzca tertemiz. Umutsuzca tertemiz! Sen ne dersin, Hildebrand, civcivim?”

“İnsan temiz kalırsa işler çok daha az karmaşık oluyor,” dedi Berry.

“Evet, hayat da fazlasıyla basit!”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…