Lady Chatterley'nin Âşığı kitap kapağı

6. bölüm / 19

6. Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 19Şu an: 6. Bölüm

BÖLÜM VI

“Erkeklerle kadınlar bugünlerde neden birbirlerinden gerçekten hoşlanmıyor?” diye sordu Connie, aşağı yukarı akıl hocası saydığı Tommy Dukes’e.

“Ama hoşlanıyorlar! İnsan türü ortaya çıktığından beri erkeklerle kadınların birbirinden bugünkü kadar hoşlandığı bir dönem olduğunu sanmıyorum. Gerçekten hoşlanmak! Kendimi ele alayım... kadınlardan erkeklere kıyasla daha çok hoşlanıyorum; daha cesurlar ve onlarla daha açık konuşabiliyorsun.”

Connie bunu düşündü.

“Evet, ama onlarla hiç işin olmaz ki!” dedi.

“Ben mi? Şu anda bir kadınla içtenlikle konuşmaktan başka ne yapıyorum?”

“Evet, konuşuyorsun....”

“Erkek olsaydın seninle içtenlikle konuşmaktan başka ne yapabilirdim?”

“Belki hiçbir şey. Ama bir kadın....”

“Bir kadın, kendisinden hoşlanmanı ve onunla konuşmanı, aynı zamanda onu sevmeni ve arzulamanı ister; bana kalırsa bu iki şey birbirini dışlıyor.”

“Ama öyle olmamalı!”

“Kuşkusuz suyun bu kadar ıslak olmaması gerekirdi; ıslaklığı abartıyor. Ama durum bu! Kadınlardan hoşlanıyor ve onlarla konuşuyorum; bu yüzden onları sevmiyor, arzulamıyorum. İkisi bende aynı anda olmuyor.”

“Bence olmalı.”

“Peki. Şeylerin olduklarından başka türlü olması gerektiği konusu benim işim değil.”

Connie bunu düşündü. “Doğru değil,” dedi. “Erkekler kadınları sevebilir ve onlarla konuşabilir. Konuşmadan, arkadaşça ve samimi olmadan onları nasıl sevebilirler, anlamıyorum. Nasıl sevebilirler?”

“Şey,” dedi, “bilmiyorum. Genelleme yapmanın ne yararı var? Yalnız kendi durumumu biliyorum. Kadınlardan hoşlanıyorum, ama onları arzulamıyorum. Onlarla konuşmayı seviyorum; ama bu konuşmalar bir bakımdan aramızda yakınlık kurarken, öpüşmek söz konusu olduğunda bizi birbirimizden kutuplar kadar uzaklaştırıyor. Durum bu! Ama beni genel bir örnek sayma; muhtemelen özel bir vakayım: kadınlardan hoşlanan ama onları sevmeyen, beni sahte bir sevgi gösterisine ya da içinden çıkılmaz bir yakınlık görüntüsüne zorlarlarsa onlardan nefret bile eden erkeklerden biri.”

“Ama bu seni üzmüyor mu?”

“Neden üzsün? Hiç de değil! Charlie May’e ve öteki gönül ilişkisi yaşayan erkeklere bakıyorum.... Hayır, onları hiç kıskanmıyorum! Kader karşıma istediğim bir kadını çıkarsa, ne âlâ. İstediğim hiçbir kadını tanımadığıma, hiç karşıma çıkmadığına göre... herhalde soğuk biriyim, ama bazı kadınlardan gerçekten çok hoşlanıyorum.”

“Benden hoşlanıyor musun?”

“Hem de çok! Aramızda öpüşme meselesi olmadığını görüyorsun, değil mi?”

“Hiç yok!” dedi Connie. “Ama olması gerekmez mi?”

“Tanrı aşkına, neden olsun? Clifford’dan hoşlanıyorum; gidip onu öpsem ne derdin?”

“Ama arada bir fark yok mu?”

“Bizi ilgilendiren kısmında fark nerede? Hepimiz akıllı insanlarız; kadın erkek meselesi şimdilik askıda. Yalnızca askıda. Şu anda kıta Avrupası’ndan bir erkek gibi davranmaya, cinselliğimi ortaya döküp göstermeye kalksam hoşuna gider miydi?”

“Bundan nefret ederdim.”

“Öyleyse! Sana söylüyorum, erkek denecek biriysem bile kendi türümün dişisiyle hiç karşılaşmıyorum. Onu özlemiyorum da; yalnızca kadınlardan hoşlanıyorum. Beni sevmeye, onları seviyormuş gibi yapmaya, şu cinsellik oyununu kurmaya kim zorlayacak?”

“Hayır, zorlamıyorum. Ama yanlış giden bir şey yok mu?”

“Sen öyle hissediyor olabilirsin; ben hissetmiyorum.”

“Evet, erkeklerle kadınların arasında bir şeylerin yanlış gittiğini hissediyorum. Kadınlar artık erkekler için çekici değil.”

“Erkekler kadınlar için çekici mi peki?”

Sorunun öteki tarafını düşündü.

“Pek sayılmaz,” dedi dürüstçe.

“Öyleyse hepsini kendi hâline bırakalım; birbirimize karşı düzgün, doğal insanlar olalım. Yapay cinsel zorlama canı cehenneme! Reddediyorum!”

Connie aslında onun haklı olduğunu biliyordu. Yine de kendini öylesine kimsesiz, öylesine kimsesiz ve başıboş hissetti ki. Kasvetli bir gölette sürüklenen bir tahta parçası gibiydi. Onun ya da herhangi bir şeyin ne anlamı vardı?

İsyan eden, gençliğiydi. Bu erkekler ona öylesine yaşlı ve soğuk görünüyordu. Her şey yaşlı ve soğuk görünüyordu. Michaelis de insanı böyle yarı yolda bırakıyordu; işe yaramazdı. Erkekler onu istemiyordu; gerçekten bir kadın istemiyorlardı. Michaelis bile istemiyordu.

İstiyormuş gibi yapan, cinsellik oyununa girişen o kaba saba heriflerse hepsinden beterdi.

Her şey kasvetliydi, insan da buna katlanmak zorundaydı. Erkeklerin bir kadın için gerçekten çekici olmadığı apaçık ortadaydı. Michaelis konusunda kendini kandırdığı gibi, erkeklerin çekici olduğunu düşünerek kendini kandırabiliyorsan, yapabileceğinin en iyisi buydu. Bu arada yaşamaya devam ediyordun, hepsi bu. İnsanların kokteyl partileri vermesini, cazla coşmasını, düşüp bayılana kadar Charleston dans etmesini gayet iyi anlıyordu. Gençliğini bir biçimde dışarı atman gerekiyordu, yoksa gençlik seni yiyip bitirirdi. Ama ne korkunç bir şeydi bu gençlik! Kendini Metuşelah kadar yaşlı hissediyordun; ama bir yandan da için için kaynıyor, rahat etmene izin vermiyordu. Berbat bir hayattı! Önünde hiçbir umut yoktu! Neredeyse Mick’le kaçmış, hayatını kesintisiz kokteyl partilerine ve cazlı gecelere çevirmiş olmayı diliyordu. Hiç değilse, hayallere dalıp kendini mezara götürmekten iyiydi.

Kötü günlerinden birinde, ormanda tek başına yürüyüşe çıktı; ağır ağır, hiçbir şeye aldırmadan, nerede olduğunu bile fark etmeden ilerliyordu. Yakınlardan gelen silah sesi onu irkiltti ve öfkelendirdi.

Sonra yürürken sesler duydu ve geri çekildi. İnsanlar! İnsan istemiyordu. Ama keskin kulağı başka bir ses yakalayınca irkildi; bir çocuk hıçkırıyordu. Dikkatini hemen oraya verdi; biri bir çocuğa kötü davranıyordu. Islak araba yolundan uzun adımlarla, kasvetli öfkesi ağır basarak ilerledi. Tam bir sahne çıkarmaya hazır hissediyordu kendini.

Köşeyi dönünce, ilerisindeki araba yolunda iki kişi gördü: av bekçisi ve mor paltolu, köstebek kürkünden şapkalı, ağlayan küçük bir kız.

“Ah, kes sesini, seni yalancı küçük kaltak!” diye bağırdı adam öfkeyle; çocuk daha da yüksek sesle hıçkırdı.

Constance, gözleri alev alev, yaklaştı. Adam dönüp ona baktı, serinkanlılıkla selam verdi; ama öfkesinden beti benzi atmıştı.

“Ne oldu? Neden ağlıyor?” diye sordu Constance buyurgan ama biraz soluk soluğa.

Adamın yüzüne alayı andıran silik bir gülümseme yayıldı. “Hayır, ona sormalısınız,” diye karşılık verdi umursamazca, kalın yerel ağzıyla.

Connie, sanki adam yüzüne vurmuş gibi hissetti ve rengi değişti. Sonra meydan okuyan bir tavır takındı, koyu mavi gözleri belirsiz bir öfkeyle parlayarak ona baktı.

“Sana sordum,” dedi soluk soluğa.

Adam tuhaf, küçük bir reverans yaptı, şapkasını kaldırdı. “Sordunuz, Leydi Hazretleri,” dedi; sonra yeniden yerel ağzıyla ekledi: “Ama size diyemem.” Ardından anlaşılmaz, yalnızca canı sıkkın ve beti benzi atmış bir askere dönüştü.

Connie, dokuz ya da on yaşlarında, al yanaklı, kara saçlı bir çocuğa döndü. “Ne oldu canım? Neden ağladığını bana anlat!” dedi; duruma uygun, alışılmış tatlı bir sesle. Daha şiddetli, kendinin de farkında olarak hıçkırıklar geldi. Connie’nin sesi daha da tatlılaştı.

“Hadi, hadi, ağlama! Sana ne yaptıklarını anlat!” dedi... sesinde yoğun bir şefkat vardı. Aynı anda örgü ceketinin cebini yokladı ve neyse ki altı peni buldu.

“Hadi, ağlama artık!” dedi çocuğun önünde eğilerek. “Bak sana ne getirdim!”

Hıçkırıklar, burnunu çekmeler; hıçkırıklarla ıslanmış yüzünden çektiği bir yumruk ve altı peniye bir anlığına kayıp bakan kara, kurnaz bir göz. Sonra yine hıçkırıklar, ama giderek yatışıyordu. “Hadi, anlat bakalım, ne oldu, söyle!” dedi Connie; parayı çocuğun tombul avucuna koydu, çocuk da elini üzerine kapattı.

“Şey... şey... kedicik!”

Yatışan hıçkırıklar arasından ürpertiler geçti.

“Hangi kedicik canım?”

Bir süre sessizlik oldu. Altı peniyi avucunda sımsıkı tutan utangaç yumruk, çalılıkların arasındaki böğürtlenliğe doğru uzandı.

“Şurada!”

Connie baktı; gerçekten de orada, üzerinde biraz kanla, kasılmış bir hâlde boylu boyunca uzanan iri, kara bir kedi vardı.

“Ah!” dedi tiksinerek.

“Kaçak avcı, Leydi Hazretleri,” dedi adam alayla.

Öfkeyle ona baktı. “Çocuk oradayken kediyi vurduysan ağlamasına şaşmamalı,” dedi. “Ağlamasına şaşmamalı!”

Adam, duygularını gizlemeden, kısa ve küçümseyen bir bakışla Connie’nin gözlerinin içine baktı. Connie yine kızardı; sahne çıkardığını, adamın kendisine saygı duymadığını hissetti.

“Adın ne?” diye sordu çocuğa şakacı bir tavırla. “Adını bana söylemez misin?”

Burnunu çekti; sonra incecik, tiz bir sesle, pek yapmacık bir tavırla, “Connie Mellors!” dedi.

“Connie Mellors! Ne hoş bir ad! Babanla dışarı çıktın, o da bir kedicik vurdu, öyle mi? Ama o kötü bir kedicikti!”

Çocuk, onu inceleyen koyu, cesur gözlerle baştan aşağı süzdü; gösterdiği teselliyi de tarttı.

“Büyükannemle kalmak istemiştim,” dedi küçük kız.

“Öyle mi? Peki büyükannen nerede?”

Çocuk kolunu kaldırıp araba yolunun aşağısını gösterdi. “Kulübede.”

“Kulübede! Peki onun yanına dönmek ister misin?”

Birden, hıçkırıklarını hatırlamış gibi ürpererek sarsıldı. “Evet!”

“Öyleyse gel, seni götüreyim mi? Büyükannene götüreyim mi? Sonra baban yapması gerekeni yapabilir.” Adama döndü. “Kızınız, değil mi?”

Selam verdi ve başını hafifçe oynatarak onayladı.

“Onu kulübeye götürebilirim, sanırım?” diye sordu Connie.

“Leydi Hazretleri nasıl isterse.”

Yine o sakin, sorgulayan, mesafeli bakışla gözlerinin içine baktı. Çok yalnız, kendi başına bir adamdı.

“Benimle kulübeye, büyükannenin yanına gelmek ister misin canım?”

Çocuk yine başını kaldırıp baktı. “Evet!” diye nazlandı.

Connie ondan hoşlanmamıştı; şımarık, yapmacık küçük bir kızdı. Yine de yüzünü sildi, elinden tuttu. Av bekçisi sessizce selam verdi.

“Günaydın!” dedi Connie.

Kulübeye neredeyse bir mil vardı; av bekçisinin resim gibi küçük evi görünür olduğunda, büyük Connie küçük Connie’den iyice usanmıştı. Çocuk şimdiden küçük bir maymun gibi baştan aşağı yaramazlık doluydu; bir o kadar da kendinden emindi.

Kulübeye vardıklarında kapı açıktı; içeriden bir tıkırtı geliyordu. Connie oyalanırken çocuk elini bırakıp içeri koştu.

“Nine! Nine!”

“Aaa, hemen dönüverdin mi?”

Cumartesi sabahıydı; büyükanne sobayı karalıyordu. Elinde soba fırçası, burnunda kara bir leke, çul önlüğüyle kapıya geldi. Ufak tefek, epeyce kuru bir kadındı.

Connie’nin dışarıda durduğunu görünce kolunu aceleyle yüzüne sürerek, “Aaa, hayırdır?” dedi.

“Günaydın!” dedi Connie. “Ağlıyordu, ben de eve kadar getirdim.”

Büyükanne hızla çocuğa dönüp baktı.

“Aaa, baban neredeydi?”

Küçük kız büyükannesinin eteğine sarılıp nazlandı.

“Oradaydı,” dedi Connie, “ama kaçak avlanan bir kediyi vurmuştu, çocuk da üzülmüştü.”

“Ah, zahmet etmenize hiç gerek yoktu, Leydi Chatterley, eminim! Eminim çok naziksiniz ama kendinizi yormanıza gerek yoktu. Aaa, bir görseniz!” Yaşlı kadın çocuğa döndü: “Leydi Chatterley senin için bunca zahmete girmiş! Oysa zahmet etmesine hiç gerek yoktu!”

“Hiç zahmet olmadı, yalnızca yürüyüş,” dedi Connie gülümseyerek.

“Gerçekten çok naziksiniz, doğrusu! Demek ağlıyordu! Daha fazla uzaklaşmadan bir şey olacağını biliyordum. Ondan korkuyor, mesele bu. Sanki adam ona neredeyse yabancı, düpedüz yabancı; bence ikisinin arası pek kolay düzelmez. Tuhaf hâlleri var.”

Connie ne diyeceğini bilemedi.

“Bak nine!” diye nazlandı çocuk.

Yaşlı kadın, küçük kızın elindeki altı peniye baktı.

“Bir de altı peni vermişsiniz! Ah, Leydi Hazretleri, yapmamalıydınız, hiç yapmamalıydınız. Aaa, Leydi Chatterley sana ne iyi davranmış! Aman, bu sabah ne şanslı kızsın!”

Adı herkes gibi o da “Çatli” diye telaffuz etti. “Leydi Çatli sana ne iyi davranmış!” Connie gözlerini yaşlı kadının burnundan alamadı. Kadın yine bileğinin tersiyle yüzünü gelişigüzel sildi ama lekeyi ıskaladı.

Connie uzaklaşmaya koyulmuştu... “Pek çok teşekkür ederim, Leydi Çatli, gerçekten. Leydi Çatli’ye teşekkür etsene!” Son sözleri çocuğa söyledi.

“Teşekkür ederim,” diye cıvıldadı çocuk.

“Ne tatlısın!” diye güldü Connie; uzaklaşırken içtenlikle “Günaydın,” dedi. Bu yakınlıktan kurtulduğuna çok sevinmişti. İnce, gururlu adamın böyle ufak tefek, sivri dilli bir annesi olması tuhaf, diye düşündü.

Connie gider gitmez yaşlı kadın kilerdeki küçük aynaya koşup yüzüne baktı. Yüzünü görünce sabırsızlıkla ayağını yere vurdu. “Tabii ya, beni kaba saba önlüğümle, yüzüm kir içindeyken yakalayacaktı! Hakkımda ne güzel fikir edinmiştir şimdi!”

Connie ağır ağır Wragby’ye, eve döndü. “Ev!”... Bu yorgun, koca tavşan yuvası için sıcak bir sözcüktü. Ama artık gününü doldurmuş bir sözcüktü. Bir bakıma hükmü kalkmıştı. Connie’ye öyle geliyordu ki, kendi kuşağı için bütün büyük sözcüklerin hükmü kalkmıştı: aşk, sevinç, mutluluk, ev, anne, baba, koca; bütün bu büyük, canlı sözcükler artık yarı ölüydü, günden güne de ölüyordu. Ev, yaşadığın yerdi; aşk, kendini kandırmadığın bir şey; sevinç, iyi bir Charleston dansına yakıştırdığın sözcük; mutluluk, başkalarını kandırmaya yarayan ikiyüzlü bir ifadeydi. Baba, kendi hayatını yaşamaktan zevk alan bir bireydi; koca, birlikte yaşayıp moralini yüksek tuttuğun bir adamdı. Büyük sözcüklerin sonuncusu olan sekse gelince, bir süreliğine seni canlandırıp sonra her zamankinden daha perişan bırakan heyecana takılmış bir kokteyl adıydı sadece. Yıpranmış! Sanki insanın hamuru ucuz malzemeden yapılmış, lime lime olup hiçliğe karışıyordu.

Geriye gerçekten yalnızca inatçı bir stoacılık kalmıştı; bunda belli bir haz vardı. Hayatın hiçliğini evre evre, adım adım yaşamanın kendisinde kasvetli bir tatmin bulunuyordu. İşte hepsi bu! Son söz hep buydu: ev, aşk, evlilik, Michaelis: İşte hepsi bu! İnsan ölürken hayata söyleyeceği son söz de şu olacaktı: İşte hepsi bu!

Para mı? Belki aynı şey söylenemezdi. İnsan hep para isterdi. Para, başarı, Tommy Dukes’in Henry James’ten esinlenerek diline doladığı o Başarı kaltak tanrıçası, kalıcı bir gereksinimdi. Son meteliğini harcayıp sonunda “İşte hepsi bu!” diyemezdin. Hayır, on dakika daha yaşayacak olsan bile bir şeyler için birkaç metelik daha isterdin. Çarkı mekanik biçimde döndürmeyi sürdürmek için paraya ihtiyacın vardı. Para şarttı. Para gerekliydi. Başka hiçbir şeye gerçekten ihtiyacın yoktu. İşte hepsi bu!

Çünkü hayatta olman elbette kendi suçun değildi. Bir kez hayata gelince, para gerekliydi; tek mutlak gereksinim buydu. Geri kalan her şeyden, son çare olarak, vazgeçebilirdin. Ama paradan vazgeçemezdin. Kesinlikle, işte hepsi bu!

Michaelis’i, onunla birlikte sahip olabileceği parayı düşündü; onu bile istemiyordu. Clifford’un yazdıklarından kazanmasına yardım ettiği daha küçük miktarı yeğliyordu. Gerçekten kazanılmasına yardım ettiği parayı. “Clifford’la birlikte yazarlığımızdan yılda bin iki yüz sterlin kazanıyoruz,” diye geçiriyordu içinden. Para kazan! Kazan! Hiç yoktan! İnce havadan sıkıp çıkar! İnsanın gurur duyabileceği son başarı! Geri kalanı hep boş laf.

Böylece ağır aksak eve, Clifford’un yanına döndü; hiçlikten yeni bir hikâye yaratmak için yeniden güçlerini birleştirecekti. Hikâye demek para demekti. Clifford, hikâyelerinin birinci sınıf edebiyat sayılıp sayılmadığını çok önemsiyor gibiydi. Connie’nin umurunda değildi. “Bunun içi boş!” demişti babası. “Geçen yıl bin iki yüz sterlin!” diye karşılık vermişti Connie; basit ve kesin.

Gençsen dişini sıkıp yüklenir, paranın görünmezlikten akmaya başlamasını beklerdin; mesele güç meselesiydi. İrade meselesiydi: İçinden yayılan ince, ince, güçlü bir irade, paranın o gizemli hiçliğini sana geri getirirdi; bir kâğıt parçasının üzerine yazılmış bir sözcük. Belli ki bir tür büyüydü; kesinlikle zaferdi. Kaltak tanrıça! Eh, insan kendini fahişelik etmeye mecbur bulursa, bari bir kaltak tanrıçaya etsin! Kendini ona satarken bile ondan nefret edebilirdi; bu da iyi bir şeydi.

Clifford’un hâlâ birçok çocukça tabusu ve fetişi vardı elbette. “Gerçekten iyi” sayılmak istiyordu; oysa bu, baştan sona saçma sapan bir tantanaydı. Gerçekten iyi olan, rağbet gören şeydi. Gerçekten iyi olup da elinde hiçbir şey kalmamasının faydası yoktu. “Gerçekten iyi” adamların çoğu sanki otobüsü kaçırıyordu. Sonuçta insan bir kez yaşardı; otobüsü kaçırırsan başarısızların geri kalanıyla birlikte kaldırımda kalırdın.

Connie, gelecek kış Clifford’la Londra’da geçireceği kışı düşünüyordu. İkisi de otobüse yetişmişti; öyleyse bir süre tepesinde yolculuk edip bunu gösterebilirlerdi.

En kötüsü, Clifford’un dalgınlaşıp içine kapanması, boş bir çökkünlük nöbetine tutulmasıydı. Bu, ruhundaki yaranın dışa vurumuydu. Ama Connie’nin çığlık atası geliyordu. Tanrım, bilinç mekanizmasının kendisi bozulacaksa insan ne yapabilirdi? Allah kahretsin, insan üzerine düşeni yapıyordu! Büsbütün yüzüstü mü bırakılacaktı?

Bazen acı acı ağlardı; ama ağlarken bile kendi kendine şöyle derdi: Aptal, mendilleri ıslatıyorsun! Sanki bunun bir yararı olacak!

Michaelis’ten beri hiçbir şey istememeye karar vermişti. Çözümsüz olanı çözmenin en kolay yolu bu gibiydi. Sahip olduklarından fazlasını istemiyordu; yalnızca elindekilerle ilerlemek istiyordu: Clifford, hikâyeler, Wragby, Lady Chatterley işleri, para ve şöhret; ne kadarsa artık... bütün bunları ileri taşımak istiyordu. Aşk, seks, o tür şeyler, hepsi buzlu su gibiydi! Yala yut, unut. Aklında tutmazsan hiçbir şeydir. Özellikle seks... hiçbir şey! Buna karar ver, sorun çözülür. Seksle kokteyl: İkisi de aşağı yukarı aynı süre dayanır, aynı etkiyi bırakır ve hemen hemen aynı anlama gelir.

Ama bir çocuk, bir bebek! O hâlâ insanın yaşayabileceği birkaç heyecandan biriydi. Bu deneye çok temkinli yaklaşacaktı. Erkeği de hesaba katmak gerekiyordu; tuhaftı ama dünyada çocuğunu isteyeceği tek bir erkek yoktu. Mick’in çocukları! İğrenç bir düşünce! Tavşandan çocuk sahibi olmaya razı olmak daha iyiydi! Tommy Dukes mi?... Çok hoş bir adamdı ama bir bebekle, yeni bir kuşakla onu bağdaştırmak mümkün değildi. Kendi içinde son buluyordu. Clifford’un epey geniş tanıdık çevresindeki diğer erkeklerden hiçbiriyle çocuk sahibi olmayı düşününce küçümseme duymamazlık edemiyordu. Sevgili olarak pekâlâ düşünülebilecek birkaç kişi vardı, Mick bile. Ama onların sende bir çocuk peydahlamasına izin vermek! Iyy! Aşağılanma, iğrençlik.

İşte hepsi bu!

Yine de Connie, çocuğu aklının bir köşesinde tutuyordu. Bekle! Bekle! Erkek kuşaklarını eleğinden geçirecek, işe yarar birini bulup bulamayacağına bakacaktı. “Kudüs’ün sokaklarına ve ara yollarına çıkın, bir adam bulabilir misiniz bakın.” Peygamberin Kudüs’ünde binlerce erkek insan olmasına rağmen bir adam bulmak imkânsız olmuştu. Ama adam dediğin! Bu bambaşka bir şey!

Bir yabancı olması gerektiğini düşünüyordu: İngiliz olmamalı, hele İrlandalı hiç olmamalıydı. Gerçek bir yabancı.

Ama bekle! Bekle! Gelecek kış Clifford’u Londra’ya götürecek; ondan sonraki kış da Fransa’nın güneyine, İtalya’ya çıkaracaktı. Bekle! Çocuk konusunda acelesi yoktu. Bu kendi özel meselesiydi; kendine özgü, tuhaf kadınsı biçimde, ruhunun derinliklerine kadar ciddiye aldığı tek konu. Önüne çıkan ilk adamı göze alacak değildi, kesinlikle! İnsan hemen her an bir sevgili edinebilirdi ama kendisinden çocuk peydahlayacak bir erkek... bekle! bekle! Bu bambaşka bir meseleydi. “Kudüs’ün sokaklarına ve ara yollarına çıkın...” Mesele aşk değildi; mesele bir erkekti. Hatta onu şahsen sevmemesi, belki ondan nefret etmesi bile mümkündü. Ama aradığı erkek oysa, şahsi nefretinin ne önemi vardı? Bu mesele benliğinin başka bir kısmını ilgilendiriyordu.

Her zamanki gibi yağmur yağmış, patikalar Clifford’un sandalyesi için fazla çamurlanmıştı ama Connie yine de dışarı çıkacaktı. Artık her gün çoğunlukla ormanda, gerçekten yalnız kaldığı yerlerde tek başına dolaşıyordu. Orada kimseyi görmüyordu.

O günse Clifford av bekçisine bir haber yollamak istemişti. Oğlan da gribe yakalanıp yatınca —Wragby’de sanki hep birileri gribe yakalanırdı— Connie kulübeye uğrayacağını söyledi.

Hava yumuşak ve cansızdı; sanki bütün dünya ağır ağır ölüyordu. Gri, nemli ve sessizdi; kömür ocaklarından gelen ayak sürüme sesleri bile duyulmuyordu, çünkü ocaklarda çalışma saatleri kısaltılmış, bugünse işler tümüyle durmuştu. Her şeyin sonu!

Ormanda her şey bütünüyle cansız ve kıpırtısızdı; yalnızca çıplak dallardan iri damlalar düşüyor, içi boş bir sesle yere çarpıyordu. Geri kalan her yerde, yaşlı ağaçların arasında, kat kat gri, umutsuz bir hareketsizlik, sessizlik, hiçlik vardı.

Connie gözleri dalgın, yürümeyi sürdürdü. Eski ormandan gelen kadim bir keder vardı; bir bakıma onu yatıştırıyor, dış dünyanın sert duygusuzluğundan daha iyi geliyordu. Ormanın geriye kalan kısmındaki içe dönüklüğü, yaşlı ağaçların sözsüz suskunluğunu seviyordu. Ağaçlar sessizliğin ta kendisi, ama aynı zamanda canlı bir varlık gibiydi. Onlar da bekliyordu: İnatla, stoacı bir sabırla bekliyor, etraflarına güçlü bir sessizlik yayıyorlardı. Belki yalnızca sonu, kesilip temizlenmeyi, ormanın ve kendileri için her şeyin sonunu bekliyorlardı. Ama belki de güçlü ağaçların bu soylu sessizliği başka bir şey ifade ediyordu.

Ormanın kuzeyinden çıkınca av bekçisinin kulübesi göründü: Alınlıklı, güzel bir bacası olan, kahverengi taştan, epey karanlık bir kulübe. Öyle sessiz ve yalnızdı ki içinde kimse yaşamıyor sanılırdı. Oysa bacasından ince bir duman yükseliyor, evin önündeki alçak çitle çevrili küçük bahçe kazılmış, derli toplu tutuluyordu. Kapı kapalıydı.

Buraya gelince, uzakları gören tuhaf gözlü adamın yanında biraz çekingen hissetti kendini. Ona emir getirmekten hoşlanmıyordu; yeniden dönüp gitmek istedi. Usulca kapıyı çaldı, ses veren olmadı. Yine çaldı ama bu kez de sesini yükseltmedi. Yanıt yoktu. Pencereden baktı; içeri alınmayı istemeyen, tekinsiz bir mahremiyete sahip küçük, karanlık odayı gördü.

Durup dinledi; kulübenin arka tarafından sesler geldiğini sandı. Sesini duyurmayı başaramayınca hırslandı; yenilgiyi kabul etmeyecekti.

Evin yanından dolaştı. Kulübenin arkasında arazi dikçe yükseldiğinden arka avlu çukurda kalıyor, alçak bir taş duvarla çevriliyordu. Evin köşesini döndü ve durdu. İki adım ötesindeki küçük avluda adam yıkanıyordu; Connie’nin geldiğinden habersizdi. Belinden aşağısı çıplaktı; kadife pantolonu ince kalçalarından kayıyordu. Büyükçe bir sabunlu su leğeninin üzerine eğilmiş ince, beyaz sırtı kıvrılmıştı. Başını suya daldırıyor, tuhaf, hızlı bir hareketle silkeliyor; incecik, beyaz kollarını kaldırıp kulaklarındaki sabunlu suyu sıyırıyordu. Suyla oynayan bir gelincik gibi çevik, kıvrak, yapayalnızdı. Connie evin köşesinden geri çekilip ormana doğru aceleyle uzaklaştı. İstemese de sarsılmıştı. Alt tarafı yıkanan bir adamdı; gayet sıradan bir şeydi, Allah biliyor ya!

Yine de tuhaf bir biçimde görüsel bir deneyimdi; tam bedeninin ortasına çarpmıştı. Beceriksizce aşağı kayan pantolonu, kemiklerinin hafifçe belli olduğu saf, narin, beyaz kalçaları gördü; tek başına, yapayalnız bir canlı olma duygusu onu ezdi. Kusursuz, beyaz, bir başına çıplak bir canlı; içten içe de yalnız. Üstelik saf bir canlının kendine özgü bir güzelliği vardı. Güzelliğin malzemesi, hatta güzelliğin bedeni değildi bu; bir ışıltı, dokunulabilecek kıvrımlarda kendini gösteren tek bir yaşamın sıcak, beyaz aleviydi: Bir beden!

Connie bu görüye rahminde yakalanmıştı ve bunun farkındaydı; duygu içinde yatıyordu. Ama zihni bunu alaya almaya meylediyordu. Arka avluda yıkanan bir adam! Kuşkusuz kötü kokulu sarı sabunla! Canı sıkılmıştı; neden böyle bayağı mahrem anlara rastlamak zorundaydı?

Kendisinden uzaklaşır gibi yürüdü, sonra bir süre geçince bir kütüğe oturdu. Düşünemeyecek kadar kafası karışıktı. Bu karmaşanın içinde, adama haberini ulaştırmaya kararlıydı. Engellenmesine izin vermeyecekti. Giyinmesi için ona zaman tanımalı, ama dışarı çıkmasına yetecek kadar değil. Herhâlde bir yere gitmeye hazırlanıyordu.

Yavaşça, dinleyerek geri döndü. Yaklaşınca kulübe aynı görünüyordu. Bir köpek havladı; Connie, kalbi istemsizce çarparken kapıyı çaldı.

Adamın hafif adımlarla merdivenden indiğini duydu. Kapıyı hızla açınca Connie irkildi. Adam da huzursuz görünüyordu ama yüzüne hemen bir gülümseme yayıldı.

“Lady Chatterley!” dedi. “İçeri gelir misiniz?”

Hâli öylesine rahat ve nazikti ki Connie, eşiği aşıp kasvetli sayılabilecek küçük odaya girdi.

“Yalnızca Sir Clifford’dan bir haber getirdim,” dedi yumuşak, biraz da soluğu kesilmiş sesiyle.

Adam, Connie’ye o her şeyi gören mavi gözleriyle bakıyordu; bu bakış, kadının yüzünü biraz yana çevirmesine neden oldu. Çekingenliğinin içinde onu hoş, neredeyse güzel bulmuştu; durumu hemen kendi denetimine aldı.

“Oturmak ister misiniz?” diye sordu; oturmayacağını varsaymıştı. Kapı açıktı.

“Hayır, teşekkürler! Sir Clifford acaba ... diye merak etti,” dedi ve mesajını iletirken farkında olmadan yine gözlerinin içine baktı. Bu kez gözleri sıcak ve nazik görünüyordu; özellikle bir kadına karşı, olağanüstü sıcak, nazik ve rahattı.

“Pekâlâ, Leydi Hazretleri. Hemen ilgileneceğim.”

Bir emir almış gibi, bütün hâli değişmiş; bir tür sertlik ve mesafeyle donuklaşmıştı. Connie tereddüt etti; gitmesi gerekiyordu. Ama temiz, derli toplu, biraz kasvetli küçük oturma odasına neredeyse dehşetle bakındı.

“Burada tamamen yalnız mı yaşıyorsunuz?” diye sordu.

“Tamamen yalnızım, Leydi Hazretleri.”

“Ama anneniz...?”

“Köyde, kendine ait kulübede yaşıyor.”

“Çocukla birlikte mi?” diye sordu Connie.

“Çocukla birlikte!”

Sade, biraz yıpranmış yüzüne tarifi güç, alaycı bir ifade yayıldı. Sürekli değişen, insanı şaşırtan bir yüzdü.

“Hayır,” dedi, Connie’nin şaşkınlıkla öylece durduğunu görünce. “Annem cumartesileri gelir, ortalığı temizler; geri kalanını kendim yaparım.”

Connie yine ona baktı. Gözleri yeniden gülümsüyordu; hafif alaycı ama sıcak ve maviydi, bir biçimde de nazikti. Onu merak etti. Pantolon, pazen gömlek ve gri kravat giymişti; saçları yumuşak ve nemli, yüzü solgun, biraz da yıpranmış görünüyordu. Gözlerinin gülüşü silinince, sıcaklıklarını yitirmeden çok acı çekmiş gibi bakıyorlardı. Ama üzerine bir yalnızlık solgunluğu çöktü; Connie aslında onun için orada değildi.

Bir sürü şey söylemek istedi ama hiçbir şey söylemedi. Yalnızca başını kaldırıp ona yeniden baktı ve şöyle dedi:

“Umarım sizi rahatsız etmemişimdir?”

Alaycı belli belirsiz gülümsemesi gözlerini kıstı.

“Yalnızca saçımı tarıyordum, kusura bakmazsanız. Üzerimde ceket olmadığı için özür dilerim ama kapıyı kimin çaldığını bilmiyordum. Burada kimse kapıyı çalmaz; beklenmedik sesler uğursuz gelir.”

Bahçe kapısını tutmak için bahçe yolunda onun önünden yürüdü. Gömleğiyle, kaba kadife ceketi olmadan, ne kadar ince yapılı olduğunu yeniden gördü: zayıftı, biraz da kambur duruyordu. Yine de yanından geçerken açık renk saçlarında ve canlı gözlerinde genç, ışıl ışıl bir şey vardı. Otuz yedi ya da otuz sekiz yaşlarında olmalıydı.

Onun arkasından baktığını bilerek ağır ağır ormana doğru yürüdü; istemese de onu çok sarsmıştı.

O ise içeri girerken, “Hoş biri, sahici biri! Bildiğinden de hoş,” diye düşündü.

Onu çok merak ediyordu; av bekçisine hiç benzemiyordu, zaten bir işçiye de benzemiyordu. Yine de yöre halkıyla ortak bir yanı vardı. Ama çok alışılmadık bir yanı da.

“Av bekçisi Mellors tuhaf bir insan,” dedi Clifford’a. “Neredeyse beyefendi sayılır.”

“Öyle mi?” dedi Clifford. “Fark etmemiştim.”

“Ama onda özel bir şey yok mu?” diye üsteledi Connie.

“Bence gayet hoş bir adam ama onun hakkında pek az şey biliyorum. Geçen yıl, bir yıldan kısa süre önce ordudan ayrılmış. Sanırım Hindistan’dan dönmüş. Orada bazı numaralar öğrenmiş olabilir; belki bir subayın uşağıydı, sonra da mevkiini yükseltti. Bazı askerler öyleydi. Ama bunun onlara faydası olmuyor; eve dönünce eski yerlerine geri düşmek zorunda kalıyorlar.”

Connie, düşünceli bir tavırla Clifford’a baktı. Alt sınıftan biri gerçekten yükselmeye çalıştığında, Clifford’da kendi sınıfına özgü o kendine has katı tepkiyi gördü.

“Ama onda özel bir şey olduğunu düşünmüyor musunuz?” diye sordu.

“Açıkçası hayır! Ben hiçbir şey fark etmedim.”

Ona merakla, huzursuzca, yarı kuşkuyla baktı. Connie, ona gerçekleri söylemediğini hissetti; doğrusu, kendine de gerçeği söylemiyordu. Gerçekten sıra dışı bir insan fikrinden hoşlanmıyordu. İnsanlar az çok onun seviyesinde ya da altında olmalıydı.

Connie, kendi kuşağının erkeklerindeki o sıkışmışlığı, o cimriliği yeniden hissetti. Öylesine kısıtlıydılar ki; hayattan ölesiye korkuyorlardı!

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…