Yuvarlanmak

Umarım aramaz, diye geçirdi içinden.
İbrahim ile birlikte lobiye doğru yürürken mırıldandı:
"Bayağı silik bir tip, değil mi?"
Aras bakışlarını önden ayırmadan yanıtladı:
"Evet... Çocuğun parasını yemeye geliyorlar, haberi yok salağın."
İbrahim bu acımasız yorumdan biraz rahatsız olmuş gibiydi:
"Yok ya, öyle deme. Sonuçta davet etti bizi kanka."
Aras homurdanarak onu geçiştirdi. Tam o sırada Muharrem’in çıkışa doğru yöneldiğini gördü. Kendini fark ettirmek için elini kaldırdı. Muharrem, milisaniyelik bir bıkkınlıkla iç çekip gülümsedi:
"A, Aras! Gel, ben de tam seni çağıracaktım."
"Hemen geliyorum."
Aras hızlıca İbrahim ile tokalaşıp Muharrem’in peşine takıldı. Lüks villanın devasa kapısından çıktılar. Muharrem’in son model arabasına bindiğinde, araç Boğaz hattının kıvrımlı yollarında sessizce süzülmeye başladı.
"Eee Aras, nasıl gidiyor hayat?"
"Yani... İyi aslına bakarsan. Biraz sorunlu."
"Yuvarlanıp gidiyorsun, ha?"
Yuvarlanıp gitmek... Güzel deyim, diye düşündü Aras. Tam da kendisini ve sürüklenen hayatını özetleyen bir ifadeydi.
"Nereye daldın genç?" dedi Muharrem, gözünü yoldan ayırmadan.
"Dalmışım ya... İçkinin tesiri muhtemelen."
"Ben de ancak kendime geliyorum," dedi Muharrem bilmiş bir edayla. "Alkol mucizevi bir şeydir; suskunu konuşturur, konuşkanı sessizleştirir."
"Zihnimiz için de geçerli mi peki bu?"
"Elbette! Bence dinlerin alkolü yasaklamasının asıl sebebi, suskun zihinlerin konuşmasını engellemektir."
"İlginç..." dedi Aras ve koltuğuna biraz daha sindi.
Muharrem direksiyonu hafifçe yukarı kırdı:
"Şu Sarıyer’den ileride bildiğim tenha bir tepe var. İstersen gidip biraz oturalım, ne dersin?"