Saftirik

Acaba cidden aklımı mı yitiriyorum? diye geçirdi içinden.
Boş gözlerle zemindeki parke desenlerini incelerken, yine Aras’ın sinirini bozan o ses duyuldu. İbrahim, eliyle Ziya’yı hafifçe işaret ederek konuştu:
"Vay vay, ne haber yakışıklı? İnsan ev sahibine bir selam verir."
Aras bıkkınlıkla gözlerini devirdi:
"Ah İbo, hep yırtık dondan çıkar gibi çıkmak zorunda mısın? Selam vereceğiz işte."
Aras ayağa kalktı. Karşısındaki çocuk 1.70 boylarında, hafif kumral, teni güneşte yanmış biriydi. Gören bu çocuğu bu evin hizmetçisi falan sanırdı; zaten çocuk saf olduğu her halinden belli oluyordu.
"Selam Ziya, kusura bakma... Göremedim seni. Nasılsın?"
"İyiyim ya... Bugün çok fazla kişi beni tanımadı zaten. Neyse, gelmişler ya, yeter bana."
Aras etrafa bakınca zaten pek çok kişinin bu arkadaşı sevdiğinden ziyade parti için geldiğini anladı. Bunu pek önemsemedi; hatta karşısında kolayca diş geçirebileceği birinin olması içten içe onu heyecanlandırmıştı.
"Olsun, ben seni sevdim. Makara birine benziyorsun Zeki—"
"Ziya," diye düzeltti çocuk.
"Ah, doğru... Kusura bakma, unutkanlık oluyor bazen."
"Sorun değil. Partiden memnunsundur umarım, bayağı uğraştık. Ama bir saate kadar dağılmamız gerekiyor, komşular bayağı rahatsız oluyor."
İbrahim aniden lafa atladı:
"Aaa Ziya, ayıp ediyorsun! Arkadaşlarımı kapıya mı koyacaksın? Yakışmadı... Değil mi Aras?"
Onay bekler gibi Aras’a baktı.
"Valla ben birazdan giderim," dedi Aras gerinerek. "Orasını siz düşünün ama bence İbo haklı."
Ortamdan uzaklaşmak için adım attığı sırada Ziya onu tuttu:
"Şey kanka... İstersen numaranı ver. Kitap yazdığını duydum, okumak isterim ben de."
Aras pek memnun olmamıştı bu durumdan ama yine de bir okuyucu yorumunun iyi olabileceğini düşündü:
"Tamam... ııı, şey..."
"Ziya," diye tekrar düzeltti çocuk.
"0532..."