BMW

Sahildeki yürüyüşü iyiden iyiye can sıkıcı bir hal almıştı; zaten kalabalık ortamlardan ölesiye nefret ederdi. Tek isteği çabucak eve gitmek, akşamki parti çok kalabalıklaşmadan Muharrem Şahin ile tanışıp kitabını yorumlatmaktı.
Eski BMW’sine doğru yürüdü ve bindi. Bu arabadan nefret ediyordu. Babasının mal varlığı göz önüne alındığında,önündeki bu döküntü onda tarif edilemez bir öfke uyandırıyordu. Yine de anahtarı çevirdiğinde marştan çıkan o hırıltılı motor sesi, babasının çığlığı gibi kulağına çalınıyor ve içten içe onu tatmin ediyordu.
O sırada kulaklarında okul kabadayılarının, züppelerin sesleri yankılanmaya başladı:
"Lan, dedemin büzüşük aleti bundan daha hızlı kalkar!"
"Gel yarış yapalım, ben bisikleti getireyim!"
"Baban iflas mı etti lan? Para lazımsa verelim kanka!"
Aras tüm nefretiyle direksiyona vurarak bağırdı:
"Susun orospu çocukları!"
O anda kaldırımda köpeğini gezdiren yaşlı bir kadının ona "bu deli de kim?" der gibi garipseyerek baktığını fark etti. Etrafına bakındı; çevresinde okuldan tek bir kişi bile yoktu. Arabanın içinde yapayalnızdı. Hızlıca toparlanmaya çalışarak gaza bastı ve eve doğru sürdü. Yolda bu zihinsel oyunları düşünüyordu; son bir aydır bu tarz sesler duyup duruyordu.
Sarıyer’de babasına ait olan villanın önüne vardı. Arabayı geniş bahçeye çekip kapıyı çaldı. Kapıyı açan hizmetçi Sibel Hanım’dı. Yüzünde muzip bir gülümsemeyle Aras’ı karşıladı:
"Hoş geldin Aras, hangi rüzgar attı seni?"
Aras aynı samimiyeti karşılık olarak veremedi, soğuk bir sesle araya girdi:
"Laptopum dün burada kalmış, onu almaya geldim. Babam evde mi?"
Sibel Hanım kapıyı biraz daha açarak geri çekildi:
"Evet ama duşta, çıkar birazdan. Sen geç içeri."