00:45

Aras köpürmüştü. Zihninin içinde yine o kontrol edemediği sesler patlamaya başladı:

Sen kimsin de gelip bunu anlatıyorsun lan?

Acaba şuracıkta kafasını mı kopsam?

Kim bu herif bize atıp tutuyor, babama sallıyor?

Ne? Ben babama salladığı için kızdım mı şimdi? Neyse... Babamın canı cehenneme ama seninle işim henüz bitmedi küstah yazar bozuntusu!

Aras içindeki bu kavga büyürken garip bir şekilde dışarıya karşı tamamen sessiz kaldığını fark etti. Yutkundu ve tek bir kelime çıkabildi ağzından:

"Neyse..."

Bu "neyse", söylenebilecek en medeni yollu küfür gibi dökülmüştü dudaklarından. Tam konuyu romana getirecekti ki Muharrem üzerini düzeltti:

"Ben artık gideyim... Söylemek istediğin başka bir şey var mı Aras?"

"Aslında... ben de kitap yazıyorum," dedi Aras aceleyle. "Bir cinayet romanı. Belki birkaç yorumda bulunursunuz diye umuyordum."

Muharrem adımlarını yavaşlatıp biraz düşündü:

"Özetlesene biraz, konusu ne?"

Aras adeta otomatik pilota geçmiş gibi akıcı bir şekilde anlatmaya başladı:

"Kitap esasında akıl sağlığı bozulan birinin kusursuz cinayet işleme takıntısını ve bunun zamanla bir bağımlılığa dönüşmesini konu alıyor. Şu an neredeyse yarısı bitti... Belki birkaç tavsiye verirsiniz diye düşünmüştüm."

Muharrem ağırlığını bir öne bir arkaya vererek başını salladı:

"Hoş duruyor. Parti bittiğinde seni eve ben bırakayım, kitabını da verirsin. Yarın boş vaktimde incelerim."

Aras’ın yüzünde hoşnut bir ifade belirdi:

"Elbette, bekliyorum sizi."

Muharrem bar tezgahından ayrılırken Aras saatini kontrol etmek için telefonunu çıkardı. Ekrandaki rakamları görünce birden irkildi:

00:45

Partiye geleli neredeyse dört saat olmuştu! Zaman su gibi akıp gitmişti ama asıl korkutucu olan şuydu: Aras bu dört saatin sadece bir iki saatini adamakıllı hatırlıyordu. Geriye kalan zaman dilimi zihninde koca bir karartıdan ibaretti.