Çöpçatan

Lüks evin genişçe oturma odasında bir uçtan diğer uca volta atıyordu. Salona giren babası, siyah bornozu ve beyaz sakallarıyla tam bir tezat oluşturuyordu.
"Ooo Aras efendi, gelir miydin buralara? Ne oldu?"
"Biraz para lazım," dedi Aras kestirip atarak. "Ayrıca kiranın günü geçmiş, ödenmemiş."
Babası Burhan, alaycı bir tebessümle başını salladı:
"Başka bir şey için gelsen şaşardım zaten. Bari akşam yemeğine kal, yemekten sonra atarım paranı."
Aras bu durumdan hiç memnun değildi ama başka çaresi de yoktu; tüm yaşam giderleri babasının iki dudağının arasındaydı. Yemeğe kadar zaman geçirmek için üst kattaki eski odasına çıktı.
Odasındaki gri ve siyah tonlar, adeta Aras’ın iç dünyasını dışarı yansıtıyordu. Çalışma masasının üzerindeki annesiyle olan fotoğrafına baktı. Annesinin o sıcak gülüşü, neşesi artık zihninin çok uzak, ücra köşelerinde kalmıştı. Odayı süzmeye devam ederken gözü eski oyuncaklarına ve kıyafetlerine takıldı. Normalde nostaljiyle kafayı bozmuş insanlardan nefret ederdi ama şu an tam olarak kendisi bunu yapıyordu. Hep böyle olurdu zaten; başkalarında görmeye katlanamadığı şeyleri kendisi yapınca bunu son derece normal karşılardı.
Neden hiçbir şeyi, hiçbir insanı sevemiyordu? Neden her zaman bu kadar soğuk ve mesafeliydi?
Düşünceleri kafasından savuşturup laptopunu açtı ve kitabına devam etmeye karar verdi:
"Şimdi elinde bir bıçak ve bir ceset var... Birbirini tamamlayan iki aşık gibi. Katil ise sanki bu aşkı meydana getiren bir çöpçatan gibi hissediyordu kendini. Yaptığı şeyden, suçlulukla karışık tuhaf bir gurur duyuyordu."
Yaklaşık bir buçuk saatlik yazım sürecinin ardından aşağıdan Sibel Hanım’ın tiz ama kibar sesi duyuldu:
"Arascığım, hadi yemek hazır. Gelin lütfen."