Muharrem ŞAHİN

Aras genişçe olan kapının eşiğine yaslanmış, küçük bar tezgahını adeta yırtıcı bir hayvan edasıyla izliyordu. Bu sinsi hali bir an için kendinden tiksinmesine neden oldu, dudaklarını büzdü.

Nihayet Muharrem’in yanı boşalmıştı. Birkaç saniye bekledikten sonra adımlarını o tarafa yöneltti ve yanına vardı. Tezgahtan kendine yeni bir bira koyarken lafa girdi:

"Sizin gibi saygıdeğer bir yazara göre fazla tezat bir ortam değil mi?"

Muharrem bardağındaki içkiyi hafifçe salladı:

"Eh, insanların idealleri ve zevkleri bazen birbirine tezat olabiliyor. İnsanı insan yapan şeylerden biri de bu değil midir?"

Aras içinden gözlerini devirdi: Sokrates ile karşı karşıyayım, kahretsin...

Yine de bozuntuya vermeden devam etti:

"Değil mi... İnsan olmak zor, özellikle günümüzde."

Aras, Muharrem’in topa girmesi için kısa bir es verdi. Ancak beklediği karşılık gelmedi. Birkaç dakika boyunca aralarında huzursuz bir sessizlik hakim oldu; bu sürede sadece biralarını yudumladılar ve Muharrem’le tanışmak isteyen birkaç budalanın araya girmesini izlediler.

En sonunda Muharrem gözlerini Aras’a dikti:

"Gözlerin..."

"Ne olmuş gözlerime?"

"Tuhaf bir yanı var. Hırs var, yabanilik var..." Bir süre duraksadı, kafasını hafifçe yere eğip tekrar Aras'a baktı. "Kusuruma bakma, bazen fazla açık sözlü olabiliyorum. Bağışla beni. İsmin neydi?"

"Aras. Aras Çilek."

Aras içinden bu hadsizin kafasını koparmak istiyordu ama ne olursa olsun o kitabı bu adama okutmalı, onayını almalıydı. Dişlerini sıkarak kendini tuttu.

Muharrem’in yüzünde alaycı bir ifade belirdi:

"Ah, tabii ya! Burhan Çilek’in oğlu... Babanı bilirim. Yurt dışından araba ithalatı yapıyor; lojistik firmasıyla anlaşıp maliyeti yüksek gösteriyor, ardından vergi indiriminden parayı cebe indiriyor. Takdir etmek lazım, büyük ticari zeka."

Pis pis sırıtarak doğrudan Aras’ın yeşil gözlerinin içine bakıyordu.