Dalkavuk

Aras umursamazca omzunu silkti. Kimin kiminle ne yaptığı onun için pek de önemli değildi; tek istediği, işinin ehli bir yazarın kaleme aldığı romanı beğenmesiydi.
Kırılgan egosu ve insanlardan uzak durma isteğiyle mekândaki en tenha masaya geçti. Sırayla birkaç bira devirdi. Tam hafiften çakırkeyif olmaya başladığı sırada kapıda onu gördü: Keten pantolonu, pantolonun içine sokulmuş boğazlı kazağı ve arkaya taranmış bakımlı orta-uzun saçlarıyla gelen kişi, bizzat Muharrem Şahin’di.
Aras yaslandığı sandalyede doğruldu. Hemen yanına fırlasa garip dururdu. Biraz beklemek en iyisi, diye düşündü ama heyecandan ve sabırsızlıktan bacağı istemsizce ritmik bir şekilde aşağı yukarı titriyordu.
Etrafa bakındığı sırada kalabalık bir grup onu fark etti. Masaya yaklaşırken sarışın, uzun saçlı bir çocuk kafasıyla hafif bir selam verip arkasındakilerle birlikte masaya kuruldu:
"Selam kanka, adın ne?"
"Aras," dedi sadece. Kestirip atmıştı.
Kırmızı, dizlerine kadar inen elbisesi ve uzun siyah saçlarıyla gruptaki kızlardan biri kıkırdayarak araya girdi:
"Bayağı arkadaş canlısıymışsın..."
Aras bu lüzumsuz ilgiden daha ilk saniyede bıkmıştı. Birilerinin ona yakınlık göstermesi ya da samimiyet kurmaya çalışması onda her zaman tarif edilemez bir nefret uyandırırdı. Hiddetle ayağa kalktı:
"Ben mi çağırdım lan sizi? Dört tane dalkavuk gelmiş oturuyorsunuz burada. Hadi gidin, kendinize beşinci bir dalkavuk bulun!"
Aras sinirle masadan uzaklaşırken grup arkasından baka kalmıştı.
"Ne çeşit bir manyak lan bu?" dedi sarışın olan.
Diğeri ekledi: "Aklınca havalı takılıyor işte..."
Aras bu saçma partiden ve içindeki insanlardan tümüyle tiksinmişti. Artık avını izleyen bir avcı gibi gözlerini Muharrem Şahin’e dikti. Sadece adamın etrafının biraz olsun boşalacağı o doğru anı bekliyordu