Hınca hınç

Boğaziçi Üniversitesi’nin tarihi binasından çıkıp sahile doğru inerken bu unutkanlık iyiden iyiye aklını karıştırıyordu. Son altı yedi aydır isimler, yerler ve yakın geçmiş zihninde sürekli gidip geliyordu. Alzheimer olduğundan şüphe duysa da sonuçta 21 yaşında bir gençti; bu yaşta Alzheimer olmak ona pek muhtemel gelmiyordu.
Boğaz kenarındaki banklardan birine oturdu. Etraf hınca hınç doluydu. Telefonunu çıkarıp Google’ı açtı; beynini dağıtan bu belirsizliği bir an önce netleştirmesi lazımdı. Arama çubuğuna yazdı:
"Genç yaşta unutkanlık neden olur?"
Sayfa yüklenirken üst dudağını ısırıyordu. Gözleri hızlıca ekranın üst kısmında çıkan yapay zeka özetine kaydı:
"Genç yaşta unutkanlık genellikle stres, yoğun yaşam temposu, uyku düzensizliği ve vitamin eksiklikleri gibi geçici ve önlenebilir faktörlerden kaynaklanır."
Ülkede bunlara sahip olmayan kimse yok ki, diye düşündü kendi kendine.
Bu sefer daha spesifik bir arama yaptı: "Genç yaşta Alzheimer."
"20'li yaşlarda klinik olarak tam teşhisi konmuş bir Alzheimer hastası görülmesi son derece nadirdir; ancak beyindeki ilk hücresel hasarlar ve protein birikimleri bu yaşlarda sessizce başlayabilir."
Okudukları pek inandırıcı gelmemişti ama yine de bir uzmana görünmek mantıklı görünüyordu. Randevuyu bir iki gün sonrasına almayı planladı.
Hafta sonu yapacak pek bir şeyi olmaması ve Muharrem Şahin ile tanışma fikri ağır bastı; partiye gitmeye karar verdi. Kim bilir, belki yazmakta olduğu romanı ona yorumlatma ihtimali bile içini kıpırdatmaya yetiyordu.
Telefonunu çıkardı, İbrahim’e mesaj attı:
"Akşam gelirim, planım iptal oldu."
Mesajı gönderip telefonunu cebine attı ve sahildeki yürüyüşüne kaldığı yerden devam etti.