Bir ay evime gelme

Aras kapıyı çarpıp hışımla dışarı çıktı. İçinden adeta nefret kusuyordu; dişlerini sıkmaktan çenesi ağrımış, yüzü gerim gerim gerilmişti. Arabasına bindi, konsoldaki saate baktı: 20.36.
Partinin başlamasına daha yarım saat vardı. Marşa bastı, arabayı çalıştırdı. Yolda kafası o kadar doluydu ki dalgınlıkla az kalsın önündeki araca arkadan çarpıyordu. Son anda frene basıp direksiyonu kırdı, olayın şokuyla arabayı sağa çekti. Kalbi güm güm atıyordu.
Tüm bu üst üste gelen aksiliklere söylenirken cebindeki telefon titredi. Ekranı açtığında bankadan gelen bildirim bir an olsun nefes almasını sağladı:
"Hesabınıza 78.000 TL transfer edilmiştir."
Açıklama kısmını okuduğunda Aras neredeyse sinirden gülecekti:
"1 ay evime gelme. — Burhan ÇİLEK"
Ekonomik olarak rahatlamanın getirdiği o garip hafiflikle bu kez içini tatlı bir heyecan kapladı. Sonunda ünlü bir yazara kitabını gösterme fırsatı yakalayacaktı. Tekrar yola koyuldu.
Hızlıca kendi evine uğrayıp üzerindeki gerginliği atmak istercesine şık bir gömlek ve siyah pantolon giydi. Aynı hızla partinin verileceği eve vardığında, kapıda onu her zamanki rahatlığıyla İbrahim karşıladı.
"Ooo, garip arkadaşımız da sonunda aramıza katılmış!"
Aras, İbrahim’in yüzüne bile bakmadan içeri süzüldü. İbrahim artık buna alışkındı; Aras’ın yapısı böyleydi.
İçerideki kalabalık ve ortam ise Aras’ın dünyasından kilometrelerce uzaktı. Kız peşinde koşan tipler, henüz saat dokuzda sızıp kusanlar, bir köşede kıtlıktan çıkmış gibi açık büfeye saldıranlar... Tam bir keşatlıktı.
İbrahim arkadan yanaşıp kolunu Aras’ın omzuna attı:
"Eee Aras, sosyalleş biraz. Merak etme, Muharrem Bey bir saate burada olur."
Aras, İbrahim’in kolunu omzundan sertçe silkip attı:
"Böyle bir ortamda bu adamın ne işi var Allah aşkına?"
İbrahim sırıtarak köşeyi işaret etti:
"Şuradaki bira şişesiyle aşk yaşayan lavuğu görüyor musun? Hah, işte o Muharrem Şahin’in yeğeni. Onun hatırına geliyor. Ayrıca emin ol, Muharrem Bey bizden daha partiboy bir tiptir."