Bölümler 12Şu an: Bölüm 8 Ateşkes
- 1 Giriş2.408 kelime
- 2 Bölüm 1 Kader Gecesi2.567 kelime
- 3 Bölüm 2 Büyük Temizlik1.910 kelime
- 4 Bölüm 3 — Karanlığın İlk Fısıltısı2.424 kelime
- 5 Bölüm 4— Savaşın Gölgesinde1.631 kelime
- 6 BÖLÜM 5 : İKİ KRALLIĞIN BAĞI1.406 kelime
- 7 BÖLÜM 6 : GÜVENİN İLK ADIMLARI1.769 kelime
- 8 Bölüm 7 Kırılan Duvarlar1.389 kelime
- 9 Bölüm 8 Ateşkes2.099 kelime · Okuduğun bölüm
- 10 Bölüm 9 : Kuzeye Giden Yol1.910 kelime
- 11 Bölüm 10 : Demir Yumruk2.497 kelime
- 12 Bölüm 11: Küllerin Altındaki Kıvılcım2.853 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Caedren, Norvena yolculuğu için hazırlıklara başladığı günden beri sarayda her zamankinden daha fazla zaman geçiriyordu.
Bu görev onun için sıradan bir ticaret yolculuğundan çok daha fazlasıydı.
Aldric'in kendisine verdiği ilk büyük devlet göreviydi. Caedren, babasının ona duyduğu güveni boşa çıkarmak istemiyordu.
Sabahın erken saatlerinden itibaren limana gidiyor, geminin hazırlıklarını bizzat kontrol ediyor, tüccarların listelerini inceliyor ve yük kayıtlarını karşılaştırıyordu.
Geminin ambarına yerleştirilecek sandıkların her biri tek tek denetleniyordu.
İpekler, değerli taşlar, metal işçiliği, şarap fıçıları, baharatlar ve Solarya'nın Norvena'ya göndereceği diğer ticari ürünler...
Caedren elindeki listeyi son kez kontrol ettikten sonra yanındaki görevliye döndü.
“Sandıkların tamamı kayıtlı mı?”
“Evet, Prensim.”
“Her birinin mührü kontrol edildi mi?”
“İki kez kontrol edildi.”
“Güvenlik?”
“Gemide görev yapacak askerlerin tamamı seçildi. Ayrıca limandan ayrıldıktan sonra kıyı boyunca ilerleyecek iki devriye gemisi de yolculuğa eşlik edecek.”
Caedren başını salladı.
“Güzel. Herhangi bir eksiklik istemiyorum.”
Görevli başını eğerek uzaklaştı.
Caedren bir süre daha limanı izledi.
Bu görev gerçekten onundu.
İlk kez birileri ona yalnızca bir prens olduğu için değil, bu sorumluluğun üstesinden gelebileceğine inandığı için görev vermişti.
Aldric'in sözleri yeniden zihninde yankılandı.
Sana güveniyorum.
Caedren derin bir nefes aldı.
“Başaracağım.”
Bu kez sözünü yalnızca babasına değil, kendisine de veriyordu.
---
Veliahtın Sorguladığı Gelecek
Caedren görevine hazırlanırken Alistair, sarayın yüksek pencerelerinden Elyzara'yı seyrediyordu.
Aklı birkaç hafta önce Lysandra ile yaptığı şehir gezisine gitmişti.
O gün halkın arasına karışmış, sarayın dışında yaşayan insanların düşüncelerini ilk kez bu kadar yakından dinlemişti.
Duydukları arasında en çok aklında kalan şey ise Caedren hakkındaki sözlerdi.
Caedren daha deneyimliydi.
Yıllardır ülkenin gelecekteki kralı olarak görülüyordu.
Devlet işlerini biliyor, askerlerle vakit geçiriyor, lordlukların siyasi dengelerini tanıyordu.
Bazıları onun taht için Alistair'den daha uygun olduğunu düşünüyordu.
Alistair o gün bu sözlere karşı çıkmamıştı.
Çünkü insanların söylediklerinde haklılık payı olduğunu biliyordu.
Bakışlarını şehirdeki kalabalığa çevirdi.
“Beni neden tanımıyorlar?”
Soruyu kendi kendine sormuştu.
Bir süre sonra cevabı da kendiliğinden geldi.
“Çünkü ben onları tanımıyorum.”
Bu düşünce onu rahatsız etti.
Halkın kendisine güvenmesini istiyordu. Ancak onların nasıl yaşadığını, nelerden korktuğunu ve savaşın hayatlarını nasıl değiştirdiğini gerçekten bilmiyorsa bunu nasıl başarabilirdi?
Bir kral yalnızca tahta oturup kararlar veren biri miydi?
Yoksa halkının yaşadıklarını anlamak için onların arasına karışması mı gerekiyordu?
Alistair düşüncelerinden sıyrılarak pencereden uzaklaştı.
Tam o sırada kapı çalındı.
“İçeri.”
Bir görevli elinde birkaç belgeyle odaya girdi.
“Prensim, cepheden yeni raporlar geldi.”
Alistair başını salladı.
“Masaya bırakabilirsin.”
Görevli belgeleri bırakarak odadan çıktı.
Alistair ilk raporu açtı.
Lorien sınırındaki çatışmalarda ağır kayıplar yaşanmıştı.
İkinci rapor Zareth'tendi. Savunma hattı günlerdir saldırı altındaydı.
Üçüncü raporda ise Drazan'daki birliklerin bir kısmının geri çekilmek zorunda kaldığı yazıyordu.
Alistair satırları okudukça yüzündeki ifade değişti.
Her rapor yeni bir kayıp taşıyordu.
Bir asker daha.
Bir oğul daha.
Bir kardeş daha.
Bir baba daha...
Belgeleri yavaşça masaya bıraktı.
“Bu böyle devam edemez.”
Sesi neredeyse fısıltı kadar alçaktı.
Fakat zihninde giderek güçlenen bir düşünce vardı.
Bu savaşın bitmesini istiyordu.
Ve bunun için yalnızca sarayda oturup kararların alınmasını beklemeyecekti.
---
Elyzara'nın Limanı
Birkaç gün sonra Alistair yeniden saraydan ayrıldı.
Üzerinde sade kıyafetler vardı. Kraliyet ailesine ait olduğunu belli edecek herhangi bir sembol taşımıyordu.
Bu kez Lysandra yanında değildi.
Tek başınaydı.
Elyzara'nın sokaklarında yürürken savaşın şehir üzerindeki etkilerini daha yakından görme fırsatı buldu.
Bazı dükkânlar kapanmıştı.
Bir zamanlar kalabalık olan caddelerde artık daha az insan dolaşıyordu.
Ticaret yavaşlamış, limandaki hareketlilik azalmıştı.
Savaş yalnızca cephelerde yaşanmıyordu.
Şehrin her köşesinde kendisini hissettiriyordu.
Alistair'in yolu sonunda limana çıktı.
İskelelerin bir kısmı boştu. Bazı gemilerin yerinde yalnızca sallanan kırık halatlar vardı.
Ticaret teknelerinin çoğu limanda bekliyordu.
Alistair çevresini incelerken ileride gemisinin yanında oturan yaşlı bir kaptan gördü.
Adam ellerindeki ipleri kontrol ediyordu.
Alistair yanına yaklaştı.
“Kaptan.”
Adam başını kaldırdı.
“Buyurun?”
“Bir gemi satın almak istiyorum.”
Kaptan şaşkınlıkla ona baktı.
“Gemi mi?”
“Evet.”
“Bu zamanda gemi satın almak isteyen pek fazla kişi kalmadı.”
“Benim ihtiyacım var.”
“Ne amaçla kullanacaksın?”
“Norvena tarafında ticaret yapacağım.”
Kaptan onu dikkatle süzdü.
“Gemini nerede?”
Alistair kısa bir an duraksadı.
“Savaş sırasında battı.”
Kaptanın yüzündeki ifade değişti.
“Anladım.”
Bir süre sessizlik oldu.
“Denizde mi kaybettin?”
“Evet.”
“Adamların?”
Alistair bakışlarını denize çevirdi.
“Bazıları geri dönemedi.”
Kaptan başını eğdi.
“Bu savaş çok insan aldı.”
Alistair cevap vermedi.
Kaptan yeniden konuştu.
“Gerçekten yeni bir gemi almak istiyor musun?”
“Evet.”
“Nasıl bir gemi arıyorsun?”
“Orta büyüklükte. Fazla gösterişli olmasına gerek yok. Önemli olan yolculuğu tamamlayabilecek kadar sağlam olması.”
Kaptan hafifçe gülümsedi.
“Öyleyse sana gösterebileceğim bir gemi var.”
Alistair ona döndü.
“Nerede?”
“Tersanede. Eski ama sağlam. Sahibi savaşın ardından borçlarını ödeyemediği için satmak zorunda kaldı.”
“Denize açılabilir mi?”
“Bazı onarımlara ihtiyacı var.”
“Ne kadar sürer?”
“Birkaç gün.”
Alistair hiç tereddüt etmedi.
“Göster.”
---
Yeni Bir Yolculuk
Tersaneye vardıklarında gemi karşılarında duruyordu.
Gösterişli değildi.
Büyük kraliyet gemilerine benzemiyordu.
Ancak gövdesi sağlamdı. Güvertesi genişti ve gerekli onarımlar yapıldığında uzun bir yolculuğu tamamlayabilecek durumdaydı.
Alistair geminin etrafında dolaştı.
Elini tahta gövdesinin üzerinde gezdirdi.
“Bunu alıyorum.”
Kaptan şaşkınlıkla ona baktı.
“Daha doğru düzgün incelemedin.”
“Yeterince gördüm.”
“Bu gemiyle savaş bölgesine gitmeyi düşünüyorsan dikkatli olmalısın.”
Alistair başını kaldırdı.
“Bunun farkındayım.”
Kaptan bir süre onu inceledi.
Sonunda başını salladı.
“Pekâlâ.”
Satın alma işlemleri tamamlandıktan sonra Alistair hazırlıklara başladı.
Yiyecek, su, haritalar, yedek yelkenler ve ilaçlar...
İhtiyaç duyacağı her şeyi tek tek temin etti.
Bütün bu hazırlıkları yaparken gerçek kimliğini gizlemeye devam etti.
Kimse onun Solarya Veliaht Prensi olduğunu bilmiyordu.
Kimse saraydan habersizce ayrıldığından haberdar değildi.
Ve kimse nereye gitmek istediğini bilmiyordu.
Yola çıkacağı gün Alistair son kez saraya döndü.
Odası sessizdi.
Kapıyı kapattıktan sonra sandığının başına geçti.
Kapağı açtığında içeride uzun zamandır dokunmadığı bir kılıç gördü.
Alistair kılıcı yavaşça çıkardı.
Kabzasında Solarya'nın sembolü bulunuyordu.
Bu sıradan bir kılıç değildi.
Bu, veliahtlık kılıcıydı.
Aldric, bu kılıcı ona on sekiz yaşındayken vermişti.
O günü ve babasının söylediklerini hatırladı.
“Bu kılıç yalnızca seni korumayacak. Bir gün senin kim olduğunu da hatırlatacak.”
Alistair parmaklarını kabzasının üzerinde gezdirdi.
Bir süre sessizce kılıcı inceledi.
Ardından beline taktı.
Artık hazırdı.
---
Savaşın Gerçek Yüzü
Gemi gün doğmadan önce limandan ayrıldı.
Alistair yolculuk boyunca tek başınaydı.
Deniz başlangıçta sakindi. Ancak ilerleyen saatlerde hava değişmeye başladı.
Gökyüzü karardı.
Uzaklarda savaş gemilerinin izleri görünüyordu.
Bir süre sonra denizin üzerinde sürüklenen enkaz parçalarıyla karşılaştı.
Kırılmış direkler...
Parçalanmış tahta gövdeler...
Bir geminin kopmuş yelkeni...
Alistair'in içi sıkıştı.
Birkaç saat sonra savaş bölgesine ulaştı.
Gemisini kıyıya yanaştırdı ve karaya çıktı.
İlk duyduğu şey askerlerin sesleriydi.
“Yaralıları buraya taşıyın!”
“Su getirin!”
“Doktor çağırın!”
Alistair olduğu yerde durdu.
Sarayda okuduğu raporlar artık yalnızca kâğıt üzerindeki kelimeler değildi.
Şimdi hepsi gözlerinin önündeydi.
Yaralı askerler çadırlara taşınıyor, sağlık görevlileri bir o yana bir bu yana koşuşturuyordu.
Bazı askerler günlerdir uyumamış gibi görünüyordu.
Alistair kimliğini gizleyerek kalabalığın arasına karıştı.
Bir süre sonra genç bir asker yanına yaklaştı.
“Sen de mi yeni geldin?”
“Evet.”
“Asker misin?”
Alistair kısa bir an düşündü.
“Bir bakıma.”
Asker güldü.
“Burada herkes bir bakıma asker zaten.”
Alistair hafifçe gülümsedi.
Birlikte yürümeye başladılar.
“Adın ne?”
“Alistair.”
“Ben Darian.”
Alistair başını salladı.
“Ne zamandır buradasın?”
Darian omuzlarını silkti.
“Günleri saymayı bıraktım.”
“Bu kadar uzun mu oldu?”
“Bazen bir gün bile bitmek bilmiyor.”
Alistair sessiz kaldı.
Darian çevresine baktı.
“Sen ilk kez mi geliyorsun?”
“Evet.”
“Zamanla alışırsın.”
Alistair ona döndü.
“Alışmak istemiyorum.”
Darian bir süre sustu.
Sonra hafifçe başını salladı.
“Ben de istememiştim.”
Alistair o gün saatler boyunca askerlerin arasında kaldı.
Bir askerin ailesinden gelen mektubu tekrar tekrar okuduğunu gördü.
Bir başkası, yaralı arkadaşının yanından ayrılmıyordu.
Genç bir asker ise annesinin gönderdiği küçük bir kumaş parçasını avucunda tutuyordu.
Bazıları konuşuyor, bazıları sessizce bekliyordu.
Fakat hepsinin yüzünde aynı ifade vardı.
Yorgunluk.
Alistair ilk kez savaşın insanlardan neler götürdüğünü bu kadar yakından görüyordu.
Akşam üzeri Darian ona döndü.
“Bu savaş ne zaman bitecek?”
Alistair cevap veremedi.
Çünkü kendisi de bilmiyordu.
Darian başını eğdi.
“Bazen kralın bizi hatırlayıp hatırlamadığını merak ediyorum.”
Alistair'in yüzü ciddileşti.
“Hatırlıyor.”
Darian ona baktı.
“Bunu nereden biliyorsun?”
Alistair birkaç saniye düşündü.
“Çünkü hatırlaması gerektiğini biliyorum.”
Darian hafifçe gülümsedi.
“Umarım öyledir.”
O gece Alistair uzun süre uyuyamadı.
Çadırın dışında oturmuş, uzaklara bakıyordu.
Aklında Darian'ın sözleri vardı.
Kralın bizi hatırlayıp hatırlamadığını merak ediyorum.
Alistair gözlerini kapattı.
Bir kral halkını hatırlamalıydı.
Ancak yalnızca hatırlamak yeterli değildi.
Onlar için bir şeyler yapmalıydı.
---
İki Krallığın Temsilcileri
Ertesi gün cephede hareketlilik başladı.
Askerler arasında yeni bir haber yayıldı.
“Asterya Kralı geliyor.”
“Varkhan mı?”
“Evet. Birlikleriyle birlikte buraya ulaşacakmış.”
Alistair başını kaldırdı.
Varkhan.
Lysandra'nın babası.
Bu haber zihninde yeni bir düşüncenin doğmasına neden oldu.
Belki de savaşın sona ermesi için bir fırsat yakalamıştı.
Varkhan'la konuşabilirdi.
Onu ikna etmeyi deneyebilirdi.
Belki de iki krallık arasında gerçek bir barışın ilk adımı burada atılabilirdi.
Alistair ayağa kalktı.
Veliahtlık kılıcını yanına aldı.
Ve Asterya birliklerinin bulunduğu tarafa doğru yürümeye başladı.
Sınırdaki askerler onu fark eder etmez durdurdular.
“Dur!”
Alistair olduğu yerde kaldı.
“Kralınızla görüşmek istiyorum.”
Askerlerden biri öne çıktı.
“Sen kimsin?”
“Solarya Prensi Alistair Valente.”
Askerler birbirlerine baktılar.
Ardından içlerinden biri şüpheyle güldü.
“Solarya Prensi'nin burada ne işi var?”
“Bunu kralınıza anlatacağım.”
“İnanmamız için bir sebep söyle.”
Alistair belindeki kılıcı çıkardı.
Güneş ışığı kabzasındaki Solarya sembolünün üzerine vurdu.
Askerlerden biri dikkatle baktı.
“Bu...”
Diğeri bir adım yaklaştı.
“Veliahtlık kılıcı.”
Alistair kılıcı yeniden beline taktı.
“Şimdi beni kralınızın yanına götürebilirsiniz.”
Askerler birkaç saniye daha sessiz kaldı.
Sonunda içlerinden biri başını eğdi.
“Bizi takip edin.”
---
Varkhan'ın Çadırı
Varkhan'ın çadırında ağır bir sessizlik hâkimdi.
Asterya Kralı, savaş haritalarının önünde duruyor ve komutanlarından gelen raporları inceliyordu.
Kapıdaki askerlerden biri içeri girdi.
“Majesteleri.”
Varkhan arkasını döndü.
“Ne oldu?”
“Solarya'dan biri geldi.”
“Kim?”
Asker kısa bir an tereddüt etti.
“Solarya Prensi olduğunu söylüyor.”
Varkhan'ın kaşları çatıldı.
“Prens mi?”
Alistair öne çıktı.
“Evet.”
Varkhan karşısındaki genç adama dikkatle baktı.
Üzerinde kraliyet kıyafetleri yoktu.
Yanında muhafızları bulunmuyordu.
Üstelik uzun bir yolculuktan çıkmış gibi yorgun görünüyordu.
Ancak belindeki kılıç dikkatini çekmişti.
Alistair sakin bir sesle konuştu.
“Ben Solarya Veliaht Prensi Alistair Valente'yim.”
Varkhan'ın yüzündeki ifade değişti.
“Veliaht...”
“Evet.”
Varkhan bir süre onu inceledi.
Sonunda şaşkınlığını gizleyemeden konuştu.
“Bana Solarya'nın veliahtının Caedren olduğunu söylemişlerdi.”
Alistair başını salladı.
“Eskiden öyleydi.”
“Ne oldu?”
“Tahtın varisi değişti.”
Varkhan'ın şaşkınlığı daha da arttı.
“Caedren?”
“Hayatta.”
“Öyleyse neden artık veliaht değil?”
Alistair kısa bir süre sustu.
“Bu uzun bir hikâye.”
Varkhan gözlerini kıstı.
“Anlaşılan Solarya Sarayı'nda bilmediğim çok şey var.”
“Muhtemelen.”
Varkhan ona dikkatle baktı.
“Peki buraya neden geldin?”
Alistair hiç tereddüt etmeden cevap verdi.
“Savaşı durdurmak için.”
Varkhan sessizce onu dinlemeye başladı.
Alistair devam etti.
“Bugün cephedeydim.”
Varkhan kaşlarını kaldırdı.
“Sen mi?”
“Evet.”
“Bir prens olarak değil, öyle mi?”
Alistair başını salladı.
“Bir asker gibi.”
Varkhan birkaç saniye onu inceledi.
“Neden böyle bir şey yaptın?”
“Çünkü sarayda oturup savaş raporlarını okumaktan yoruldum.”
Alistair'in sesi sakindi.
“Halkın neden bana güvenmediğini merak ediyordum. Onların ne yaşadığını anlamadan ülkemi yönetmeye hazırlanıyordum.”
Bir an durdu.
“Sonra buraya geldim.”
Gözlerini yere indirdi.
“Ve savaşın geride bıraktığı insanları gördüm.”
Çadırda kısa bir sessizlik oluştu.
Varkhan sonunda sordu:
“Peki ne öneriyorsun?”
Alistair doğrudan cevap verdi.
“Düğüne kadar ateşkes.”
Varkhan'ın kaşları çatıldı.
“Devam et.”
“İki taraf da birbirine saldırmayacak. Yaralı askerlerin tedavisi engellenmeyecek. Esirler korunacak ve her iki tarafın askerleri de belirlenen kurallara uyacak.”
“Peki ya taraflardan biri anlaşmayı bozarsa?”
Alistair'in cevabı gecikmedi.
“Düğün iptal edilir.”
Varkhan'ın bakışları sertleşti.
“Lysandra.”
“Evet.”
“Benim kızımın hayatını siyasi bir anlaşmanın parçası hâline getirdiğinizin farkındasın, değil mi?”
Alistair başını eğdi.
“Farkındayım.”
“Peki düğünden sonra?”
“İki kralın yaptığı anlaşma doğrultusunda savaş tamamen sona erecek.”
Varkhan uzun süre sessiz kaldı.
Dışarıdan askerlerin sesleri duyuluyordu.
Yıllardır süren savaş iki krallığı da yıpratmıştı.
Askerler yorulmuş, halk ağır kayıplar vermiş, ticaret yolları zarar görmüştü.
Karşısında duran genç adam ise Solarya'nın gelecekteki kralıydı.
Üstelik kızı Lysandra'nın nişanlısıydı.
Varkhan sonunda başını kaldırdı.
“Bu ateşkesi kabul ediyorum.”
Alistair'in yüzündeki gerginlik biraz olsun azaldı.
“Teşekkür ederim.”
Varkhan elini uzattı.
Alistair de elini uzatarak onunla tokalaştı.
İki krallığın temsilcileri, yıllardır savaşın gölgesinde kalan topraklarda birbirlerinin ellerini sıktı.
---
Sessizliğin İlk Günü
Ateşkes haberi kısa sürede cepheye yayıldı.
Önce Asterya askerleri öğrendi.
Ardından haber Solarya birliklerine ulaştı.
Kılıçlar kınlarına girdi.
Okçular yaylarını indirdi.
Yaralıların taşınmasına izin verildi.
Doktorlar her iki tarafın askerleriyle ilgilenmeye başladı.
Günlerdir savaşın seslerine alışmış olan cephe, ilk kez sessizleşti.
Alistair bu değişimi uzaktan izliyordu.
Bir süre önce burada yalnızca çatışma vardı.
Şimdi ise insanlar birbirlerine yardım ediyordu.
Belki bu ateşkes yalnızca düğüne kadar sürecekti.
Belki daha uzun...
Ancak en azından insanlar birkaç gün daha güven içinde yaşayabilecekti.
Alistair elini veliahtlık kılıcının kabzasına koydu.
Kılıç ona hâlâ babasının sözlerini hatırlatıyordu.
Bir gün senin kim olduğunu da hatırlatacak.
Artık kim olduğunu daha iyi anlıyordu.
Ve belki de ilk kez nasıl bir kral olması gerektiğini kavramaya başlamıştı.
Bir kral yalnızca tahta oturan kişi değildi.
Bir kralın görevi bazen savaş kazanmak değil, savaşı durdurmaktı.
Alistair gözlerini savaş alanına çevirdi.
Uzakta güneş batıyordu.
İki tarafın askerleri aynı gökyüzünün altında, ilk kez birbirlerine kılıç kaldırmadan duruyordu.
Fakat Solarya Sarayı'nda henüz kimse Alistair'in nerede olduğunu bilmiyordu.
Aldric, oğlunun cepheye gittiğinden habersizdi.
Lysandra, onun tek başına denize açıldığını bilmiyordu.
Caedren ise Norvena yolculuğunun hazırlıklarıyla ilgileniyordu.
Alistair'in verdiği kararın haberi saraya ulaştığında...
İki kardeşin hayatı bir daha asla eskisi gibi olmayacaktı.
Çünkü bazen bir karar yalnızca bir savaşı durdurmazdı.
Bazen bir karar, bütün bir krallığın geleceğini değiştirirdi.
Bölüm etkileşimi
