Küller ve Taçlar kitap kapağı

5. bölüm / 12

Bölüm 4— Savaşın Gölgesinde

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 12Şu an: Bölüm 4— Savaşın Gölgesinde

Solarya ile Asterya arasındaki savaş yeniden alevleneli aylar olmuştu.

Cephelerden gelen haberler artık saraylarda bile fısıltıyla konuşuluyordu. Her gün yeni yaralılar dönüyor, bazı günler ise cepheye gönderilen askerlerin çoğundan bir daha haber alınamıyordu.

Asterya'nın köylerinde eskiden kalabalık olan meydanlar sessizleşmişti. Evlerinin önünde bekleyen kadınların gözleri sürekli yollardaydı. Çünkü erkeklerin büyük bir bölümü savaşa gönderilmişti.

Tarlalarda çalışanların sayısı azalmış, atölyelerde çekiç sesleri seyrekleşmişti. Çocuklar babalarının ne zaman döneceğini soruyor, çoğu zaman bu soruya cevap verecek kimse bulunamıyordu.

Savaş artık yalnızca cephelerde yaşanmıyordu.

Asterya'nın tamamı bu savaşın ağırlığını taşıyordu.

Sekiz büyük lordluğun tamamı kraliyete asker göndermişti.

Zyvaris, ağır zırhlı birliklerinin büyük bölümünü cepheye yollamıştı. Kalede kalan askerlerin sınırları korumaya yetip yetmeyeceğinden kimse emin değildi.

Khaeron'dan şövalyeler ve muhafızlar ayrılmış, geride saraylarını ve topraklarını koruyabilecek çok daha küçük bir birlik kalmıştı.

Veyrak, hızlı süvarileriyle savaşın en önemli geçiş noktalarından birini tutuyordu. Bu nedenle kayıpları diğer lordluklara kıyasla çok daha ağırdı.

Nyzara, yaralı askerlerin tedavisi için şifacılarını göndermişti. Ancak savaş uzadıkça onların da sayısı azalmaya başlamıştı.

Tharven, atlarını, yiyeceklerini ve askerlerini kraliyete vermeye devam ediyordu.

Zareth'in ağır piyadeleri cephedeydi.

Kaivor, şifalı bitkiler ve iksirler göndermeyi sürdürüyordu. Fakat ellerindeki kaynaklar artık tükenme noktasına gelmişti.

Drazan ise sınır savaşçılarını ve süvarilerini kaybediyordu.

Sekiz lordlukta da aynı sorun yaşanıyordu.

Savaşın başında asker göndermek bir görevdi.

Şimdi ise bazı aileler evlerinden son oğullarını bile uğurluyordu.

Asterya yoruluyordu.

Hem de hiç olmadığı kadar.

### Asterya Sarayı

Asterya'nın başkentindeki saray, dışarıdan bakıldığında hâlâ ihtişamını koruyordu.

Yüksek kulelerinde Asterya sancakları dalgalanıyor, mermer koridorlarda muhafızlar nöbet tutuyordu. Sarayın büyük salonlarında hizmetliler görevlerini yerine getiriyor, danışmanlar toplantılara girip çıkıyordu.

Ancak bütün bu hareketliliğin ardında büyük bir huzursuzluk vardı.

Kral Varkhan günlerdir doğru düzgün uyuyamıyordu.

Çalışma odasındaki büyük masanın üzerinde savaş raporları birikmişti.

Kuzey cephesindeki kayıplar...

Erzak sıkıntısı...

Lordluklardan gönderilen asker sayılarındaki düşüş...

Her rapor bir öncekinden daha kötü haberler taşıyordu.

Varkhan elindeki son raporu masaya bıraktı ve gözlerini kapattı.

Savaşın bitmesini istiyordu.

Ancak nasıl biteceğini bilmiyordu.

Tam o sırada kapı açıldı.

Varkhan başını kaldırdı.

İçeri kardeşi Prens Kyran girdi.

Kyran'ın yüzünde her zamanki sakin ifade vardı.

"Majesteleri."

Varkhan hafifçe gülümsedi.

"Yine mi resmiyet?"

Kyran'ın dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

"Bazen saray duvarlarının bile kulağı vardır, ağabey."

Varkhan'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.

"Burada yalnızız."

"Öyle olduğumuzdan emin misin?"

İki kardeş arasında kısa bir sessizlik oluştu.

Varkhan sandalyesine yaslandı.

"Kyran..."

"Dinliyorum."

"Bu savaşın böyle devam edemeyeceğini sen de biliyorsun."

Kyran masanın üzerindeki raporlara göz gezdirdi.

"Solarya geri çekilmediği sürece savaş devam eder."

"Lordluklardan gelen asker sayıları düşüyor. Halk yoruldu. Hazine zorlanıyor. Daha ne kadar devam edeceğiz?"

Kyran cevap vermeden önce bir süre düşündü.

"Peki, ne öneriyorsun?"

Varkhan kardeşinin gözlerine baktı.

"Barış."

Kyran'ın yüzündeki ifade değişmedi.

"Barış mı istiyorsun?"

"Krallığımı ayakta tutmak istiyorum."

Kyran başını hafifçe eğdi.

"Bazen ikisi aynı şey değildir."

Varkhan derin bir nefes aldı.

"Ya öyleyse?"

Kyran cevap vermedi.

Çünkü ağabeyinin duymak istediği şeyle kendisinin düşündükleri aynı değildi.

Ve bu sarayda bazı düşüncelerin yüksek sesle söylenmesi tehlikeliydi.

### Saraydaki Entrikalar

Kyran ağabeyini gerçekten seviyordu.

Çocukluklarından beri Varkhan onun için yalnızca kral değil, aynı zamanda ağabeyiydi.

Onun ölmesini istemiyordu.

Tahtı ele geçirmek için bir suikast planlamıyordu.

Ancak içinde yıllardır sakladığı başka bir gerçek vardı.

Tahtı istiyordu.

Bir gün Asterya'nın kralı olmayı hayal ediyordu.

Ve bu arzusundan utanmıyordu.

Varkhan'ın kötü bir kral olduğunu düşünmüyordu. Tam tersine, ağabeyinin iyi bir hükümdar olduğuna inanıyordu.

Fakat bazen insan, sevdiği kişinin sahip olduğu şeyi kendisi de isteyebilirdi.

Kyran bunun farkındaydı.

Bu nedenle acele etmiyordu.

Saraydaki soyluların kimlerden yana olduğunu öğreniyor, hangi ailelerin savaştan bıktığını, hangilerinin barış istediğini, hangilerinin ise savaşın devam etmesinden kazanç sağladığını sessizce takip ediyordu.

Bazen bir soylunun kulağına yalnızca tek bir cümle fısıldıyordu.

Bazen başka birinin fikrini değiştirecek bir bilgi gönderiyordu.

Kimse onun ne yaptığını tam olarak anlayamıyordu.

Kyran henüz tahtı ele geçirmek istemiyordu.

Onun istediği, doğru zamanı beklemekti.

Çünkü biliyordu ki bir gün Asterya'nın tahtı ona ihtiyaç duyabilirdi.

Ve o gün geldiğinde hazırlıksız yakalanmak istemiyordu.

### Veliahtın Kararı

Saraydaki gerilim yalnızca Kyran'la sınırlı değildi.

Varkhan'ın oğlu Aren artık yirmi altı yaşındaydı.

Asterya'nın gelecekteki kralı olması bekleniyordu.

Ancak savaş onu da değiştirmişti.

Cepheden gelen her haber yüzündeki ifadeyi biraz daha sertleştiriyordu.

Bir akşam babasının çalışma odasına geldi.

"Baba."

Varkhan başını kaldırdı.

"Ne oldu, Aren?"

"Cepheden yeni haber geldi."

Aren'in yüzündeki ifade Varkhan'ın içini sıkıştırdı.

"Kaç kişi?"

Aren cevap vermeden önce birkaç saniye bekledi.

"Çok fazla."

Varkhan gözlerini kapattı.

Bir süre odada sessizlik hâkim oldu.

Aren masanın üzerindeki haritaya yaklaştı.

"Bu savaş artık yalnızca toprak meselesi değil."

Varkhan oğluna baktı.

"Ne demek istiyorsun?"

"İki krallık da geri adım atarsa zayıf görünecek. Solarya bunu biliyor. Biz de biliyoruz."

"Ve sen ne öneriyorsun?"

Aren'in cevabı gecikmedi.

"Savaşmaya devam etmek."

Varkhan derin bir nefes aldı.

"Oğlum, her gün askerlerimizi kaybediyoruz. Lordluklarımızın gücü tükeniyor."

"Farkındayım."

"Öyleyse neden hâlâ savaşmak istiyorsun?"

Aren bir an durdu.

"Çünkü geri çekilirsek kaybettiklerimizin hiçbir anlamı kalmayacak."

Varkhan oğlunun gözlerine baktı.

Aren'in söyledikleri kulağa mantıklı geliyordu.

Ama kralın gördüğü başka bir şey vardı.

Yorgunluk.

Oğlunun gözlerinde bile.

Varkhan ilk kez, kendi oğlunun da bu savaşın içinde kaybolmaya başladığını hissetti.

### Prenses Lysandra

Sarayın başka bir bölümünde Prenses Lysandra sessizce pencerenin önünde duruyordu.

Yirmi üç yaşındaydı.

Savaş haberlerini her gün duyuyordu.

Ve her gün biraz daha fazla korkuyordu.

Asterya'nın geleceğini düşünüyordu.

Ağabeyi Aren cepheye gitmek istiyordu.

Babası savaşın ağırlığı altında eziliyordu.

Amcası Kyran saraydaki dengeleri değiştiriyordu.

Soylular birbirlerine güvenmiyordu.

Lysandra bütün bunların ortasında kendisine ait bir çıkış yolu olmadığını hissediyordu.

Yanında yalnızca en güvendiği insanlardan biri olan Elvan vardı.

Elvan, prensesin elindeki kâğıda baktı.

"Yine mi cephe raporlarını okuyorsun?"

Lysandra kâğıdı yavaşça katladı.

"Her gün daha kötü."

Elvan ona yaklaştı.

"Biliyorum."

Lysandra başını iki yana salladı.

"Hayır, Elvan. Bilmiyorsun."

Elvan sustu.

Lysandra pencerenin dışındaki başkente baktı.

"Bir zamanlar bu sarayın bahçelerinde çocukların sesleri yükselirdi. Şimdi herkes savaşın bitmesini bekliyor. Ama her gün biraz daha fazla insan kaybediyoruz."

"Bu senin suçun değil."

"Öyle olduğunu söylemedim."

Lysandra derin bir nefes aldı.

"Bir gün bu savaşın bitmesi gerekiyor."

Elvan cevap vermedi.

Çünkü ikisi de bunun ne kadar uzak bir ihtimal olduğunu biliyordu.

Lysandra elindeki raporu masaya bıraktı.

"Keşke yapabileceğim bir şey olsaydı."

Elvan ona baktı.

"Belki de vardır."

Lysandra başını çevirdi.

"Ne demek istiyorsun?"

Elvan cevap vermedi.

Çünkü henüz saraya ulaşmamış olan bir düşüncenin nasıl bir karara dönüşeceğini o da bilmiyordu.

### Fırtına Kıranlar

O gün saraya yeni bir haber ulaştı.

Fırtına Kıranlar ağır kayıplar vermişti.

Asterya'nın büyü konusunda en gelişmiş birliklerinden biri olan bu özel ordu, savaşın en tehlikeli bölgelerine gönderilmişti.

Büyücülerin bir kısmı geri dönememişti.

Hayatta kalanların bazıları ağır yaralıydı.

Bu haber sarayda büyük bir sessizlik yarattı.

Varkhan raporu elinde uzun süre tuttu.

Sonunda başını kaldırdı.

"Gece Ordusu da ağır kayıplar vermiş."

Aren başını salladı.

"Evet."

Varkhan gözlerini yeniden rapora indirdi.

İki krallığın en seçkin birlikleri bile artık eskisi kadar güçlü değildi.

Fırtına Kıranlar...

Gece Ordusu...

Yıllarca krallıkların en büyük güvencesi olarak görülen bu birlikler de savaşın yıkımından kaçamamıştı.

Bu, sıradan bir sınır savaşı değildi.

İki krallık da sahip oldukları en değerli askerleri kaybediyordu.

Ve buna rağmen hiçbiri geri çekilmiyordu.

Varkhan raporu masaya bıraktı.

"Bu böyle devam edemez."

Aren babasına baktı.

Ama bu kez itiraz etmedi.

Çünkü o da savaşın geldiği noktayı görüyordu.

### İki Krallık Arasında Bir Evlilik

Günler sonra sarayda yeni bir fikir ortaya atıldı.

Savaş artık yalnızca kılıçlarla bitirilemeyecekti.

Bazen bir evlilik, binlerce askerin yapamadığını başarabilirdi.

Bazen iki hanedanın birleşmesi, yıllardır süren bir düşmanlığı sona erdirebilirdi.

Asterya ile Solarya arasındaki düşmanlığın ortasında iki kraliyet ailesini birbirine bağlayacak bir evlilik düşüncesi ortaya çıktı.

Varkhan'ın kızı Lysandra...

Solarya'nın prensi Alistair.

Bu fikir ilk kez saray meclisinde dile getirildiğinde herkes sessiz kaldı.

Çünkü bu yalnızca iki insanın evlenmesi anlamına gelmiyordu.

Bu, iki düşman krallık arasında yeni bir bağ kurulması demekti.

Solarya ve Asterya yıllardır birbirlerinin kanını döküyordu.

Şimdi ise barış için aynı aileye dönüşmeleri isteniyordu.

Varkhan uzun süre düşündü.

Lysandra'nın bu evliliği kabul edip etmeyeceğini bilmiyordu.

Ancak krallığının geleceği için başka bir yol göremiyordu.

Haberi Lysandra'ya ilettiğinde prenses uzun süre konuşmadı.

Elvan yanındaydı.

Lysandra'nın yüzündeki ifadeyi dikkatle inceledi.

"Ne düşünüyorsun?"

Lysandra gözlerini kapattı.

"Bilmiyorum."

Bir süre sessiz kaldı.

Sonra pencereye döndü.

"Alistair hakkında ne biliyoruz?"

Elvan düşündü.

"Solarya'nın veliaht prensi. Kral Aldric'in oğlu."

Lysandra başını salladı.

"Onu tanımıyorum."

"Belki de tanımak için zamanın olur."

Lysandra hafifçe gülümsedi.

"Ya birbirimizden nefret edersek?"

Elvan da gülümsedi.

"O zaman en azından birbirimizi tanımış oluruz."

Lysandra yeniden dışarı baktı.

"Belki de bu savaşın bitmesi için bir yol olabilir."

Elvan onun elini tuttu.

"Umarım öyle olur."

Lysandra hiçbir şey söylemedi.

Çünkü bu kararın yalnızca kendi hayatını değil, iki krallığın geleceğini de değiştirebileceğini hissediyordu.

### Solarya'ya Yolculuk

Birkaç gün sonra karar kesinleşti.

Lysandra, Asterya'dan ayrılacaktı.

Solarya'nın veliaht prensi Alistair ile evlenmek üzere karşı krallığa gönderilecekti.

Yanında en güvendiği kişi Elvan olacaktı.

Ayrılış günü liman sabahın erken saatlerinden itibaren hareketlenmişti.

Geminin mürettebatı hazırlıklarını tamamlıyor, muhafızlar prensesin eşyalarını taşıyordu.

Lysandra ise bir süre limanın kenarında durdu.

Arkasında doğduğu topraklar vardı.

Çocukluğunun geçtiği saray.

Babası.

Ağabeyi.

Amcası.

Ve şimdi geride bırakmak zorunda olduğu bütün hayatı.

Elvan yanına geldi.

"Her şey hazır."

Lysandra gözlerini denizden ayırmadı.

"Babamla vedalaşmak isterdim."

Elvan ona baktı.

"İsterseniz saraya dönüp..."

"Hayır."

Lysandra başını iki yana salladı.

"Vedalaşırsam gitmek daha zor olacak."

Bir süre sessiz kaldılar.

Sonunda Elvan hafifçe sordu:

"Hazır mısın?"

Lysandra derin bir nefes aldı.

"Hayır."

Elvan küçük bir gülümsemeyle karşılık verdi.

"Ben de değilim."

Lysandra son kez Asterya'ya baktı.

Rüzgârda dalgalanan sancaklara...

Uzakta yükselen saray kulelerine...

Ve geride bıraktığı hayatına...

Sonra gemiye adım attı.

Elvan da arkasından geldi.

Gemi yavaşça limandan ayrılmaya başladı.

Asterya'nın kıyıları uzaklaşırken Lysandra'nın gözleri hâlâ ufuktaydı.

Karşısında başka bir krallık vardı.

Solarya.

Ve orada, hayatını sonsuza kadar değiştirecek adamı görecekti.

Alistair'i.

Lysandra onunla bir evlilik yapacağını biliyordu.

Ancak bu evliliğin nasıl bir hayata dönüşeceğini henüz bilmiyordu.

Gemi ilerledikçe Asterya'nın kıyıları gözden kayboldu.

Lysandra arkasına son kez baktı.

Artık geri dönüşü olmayan bir yolculuğa çıkmıştı.

Fakat bilmediği bir şey vardı.

Bu yolculuk yalnızca iki insanı birbirine yaklaştırmayacaktı.

İki krallığın kaderini de değiştirecekti.

Çünkü bazen bir barış anlaşması, yeni bir savaşın başlangıcını da içinde taşırdı.

Ve Lysandra'nın Solarya'ya attığı bu ilk adım...

Yıllar sonra iki hanedanın tarihine kazınacak olayların başlangıcı olacaktı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

96okunma 39beğeni 3yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…