Küller ve Taçlar kitap kapağı

7. bölüm / 12

BÖLÜM 6 : GÜVENİN İLK ADIMLARI

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 12Şu an: BÖLÜM 6 : GÜVENİN İLK ADIMLARI

Nişanın üzerinden birkaç gün geçmişti.

Solarya Sarayı'nda hayat, dışarıdan bakıldığında yeniden eski düzenine dönmüş gibiydi. Koridorlarda askerler nöbet tutuyor, hizmetliler günlük işlerini sürdürüyor, soylular ise kendi aralarında savaşın gidişatını konuşuyordu.

Ancak sarayın içinde artık herkesin dikkatini çeken başka bir konu vardı.

Prens Alistair ile Prenses Lysandra'nın nişanı.

Bu nişan yalnızca iki genç insanın geleceğini değil, iki krallığın kaderini de ilgilendiriyordu.

Lysandra içinse hiçbir şey henüz normal değildi.

Her sabah uyandığında kendisine ait olmayan bir odada bulunduğunu yeniden hatırlıyordu. Duvarlarda Solarya'nın sembolleri vardı. Penceresinden gördüğü şehir Asterya değildi. Etrafındaki insanlar ailesi değildi.

Artık geleceği, kendi kararlarından çok iki krallığın aldığı kararlara bağlıydı.

Pencerenin önünde durmuş, Elyzara'nın kalabalık sokaklarını izliyordu.

Elvan kapının yanında sessizce bekliyordu.

"Alışabildin mi?" diye sordu.

Lysandra başını iki yana salladı.

"Hayır."

Elvan hafifçe gülümsedi.

"Daha birkaç gün oldu."

"Biliyorum."

Lysandra bakışlarını şehirden ayırmadı.

"Bazen Asterya'daki odamda olduğumu sanıyorum. Sonra gözlerimi açıyorum ve burayı görüyorum."

Elvan yanına yaklaştı.

"Zamanla burası da sana yabancı gelmemeye başlayacak."

Lysandra bir süre sessiz kaldı.

"Ya alışmak istemiyorsam?"

Elvan hemen cevap vermedi.

Çünkü Lysandra'nın ne demek istediğini biliyordu.

"Alışmak, geride bıraktıklarını unutmak demek değil."

Lysandra ona döndü.

Elvan devam etti.

"Asterya her zaman senin evin olacak."

Lysandra hafifçe başını salladı.

Belki de duymaya ihtiyacı olan şey buydu.

### Sarayın Kütüphanesi

O gün Lysandra, sarayın kütüphanesine gitmeye karar verdi.

Kütüphane, Solarya Sarayı'nın en sessiz yerlerinden biriydi. Tavana kadar yükselen kitap rafları, geniş pencereler ve eski kitapların kendine özgü kokusu insana sarayın geri kalanından uzaklaşmış hissi veriyordu.

Lysandra rafların arasında ilerlerken ilgisini çeken kitapları inceliyordu.

Tam bir kitabı almak için elini uzatmıştı ki rafın diğer tarafından başka bir el uzandı.

Lysandra irkildi.

Alistair.

İkisi birkaç saniye birbirlerine baktı.

Alistair elini geri çekti.

"Özür dilerim. Seni fark etmedim."

Lysandra kitabı aldı.

"Sorun değil."

Alistair kitabın kapağına göz attı.

"Asterya tarihi mi?"

"Evet. Solarya hakkında da birkaç kitap okumak istiyorum."

Alistair başını salladı.

"Burada oldukça eski kayıtlar var. İstersen kütüphaneciden sana yardımcı olmasını isteyebilirim."

"Gerek yok. Kendim bulabilirim."

"Elbette."

Alistair birkaç adım geriye çekildi.

Lysandra onun hemen uzaklaşacağını düşünmüştü. Ancak Alistair raflardan bir kitap aldı.

Bir süre sonra Lysandra ona baktı.

"Bu kadar mı?"

Alistair başını kaldırdı.

"Ne kadar olması gerekiyordu?"

Lysandra kısa bir an düşündü.

"Bilmiyorum. Nişanlı olduğumuz için biraz daha fazla konuşmamız gerektiğini sanıyordum."

Alistair kitabını kapattı.

"Konuşmak istiyorsan konuşabiliriz. Ama sırf nişanlıyız diye seni konuşmaya zorlamak istemiyorum."

Lysandra şaşkınlıkla ona baktı.

Alistair hafifçe gülümsedi.

"Üstelik sanırım şu an okumak istiyorsun."

Lysandra elindeki kitaba baktı.

"Sanırım öyle."

"Öyleyse seni daha fazla oyalamayayım."

Alistair yeniden raflara yöneldi.

Lysandra arkasından bakarken istemsizce hafifçe gülümsedi.

İlk kez onun yanında kendisini eskisi kadar gergin hissetmemişti.

Çünkü Alistair, ondan bir şey beklemiyordu.

### Zamanla Değişen Şeyler

Günler ilerledikçe Lysandra, Solarya Sarayı'nın düzenine yavaş yavaş alışmaya başladı.

Artık koridorlarda yürürken hangi yöne gideceğini biliyor, yemek salonundaki yerini tanıyor, hizmetlilerin isimlerini hatırlıyordu.

Alistair ile arasındaki mesafe de zamanla değişiyordu.

Bazen yemek masasında birkaç kelime konuşuyorlar, bazen koridorda karşılaşıp birbirlerine selam veriyorlardı.

Bazı akşamlar bahçede birlikte yürüyor, bazı günler ise saatlerce birbirlerini görmüyorlardı.

Alistair hiçbir zaman Lysandra'nın yanında olmasını zorunlu kılmıyordu.

Bir akşam yemek sırasında Lysandra sessizliği bozdu.

"Bana neden hiç soru sormuyorsun?"

Alistair başını kaldırdı.

"Nasıl sorular?"

"Her şeyi."

Lysandra çatalını bıraktı.

"Kim olduğumu, neler sevdiğimi, Asterya'yı, ailemi... Hakkımda hiçbir şey öğrenmek istemiyor musun?"

Alistair bir süre düşündü.

"İstiyorum."

Lysandra şaşırdı.

"Öyleyse neden sormuyorsun?"

"Çünkü anlatmak istediğinde kendin anlatırsın diye düşünüyorum."

Lysandra gözlerini ondan ayırmadı.

"Ya hiç anlatmazsam?"

Alistair sakin bir sesle cevap verdi.

"O zaman da seni tanımak için başka bir yol buluruz."

Lysandra hafifçe kaşlarını kaldırdı.

"Ya o yolu da istemezsem?"

Alistair gülümsedi.

"O zaman buna da saygı duyarım."

Lysandra cevap vermedi.

Saraylarda herkes bir şey beklerdi.

Bir bağlılık, bir söz, bir itaat...

Alistair ise ona yalnızca zaman tanıyordu.

Lysandra bunun nedenini henüz tam olarak anlayamıyordu.

Ama ilk kez birinin kendisinden bir şey beklemeden yanında durabileceğini düşünmeye başlamıştı.

### Cepheden Gelen Haber

Ertesi sabah saraya cepheden yeni bir haber ulaştı.

Bir grup Solarya askeri hayatını kaybetmiş, çok sayıda asker de yaralanmıştı.

Haberi getiren asker, büyük salonun ortasında diz çökerek raporu sundu.

Kral Aldric, Alistair, Caedren ve salonda bulunan diğer soylular sessizce dinliyordu.

Alistair raporu eline aldı.

"Kaç kişi?"

Asker başını eğdi.

"Yetmiş üç asker hayatını kaybetti, Prensim. Yüzden fazla yaralı var."

Alistair'in yüzü sertleşti.

"Birliklerimizin durumu?"

"Dağılan birlikler yeniden toplandı. Ancak cephedeki durum hâlâ gergin."

Alistair raporu masaya bıraktı.

"Bu böyle devam edemez."

Kral Aldric oğluna baktı.

"Kimse bu savaşın sonsuza kadar sürmesini istemiyor."

Alistair babasına döndü.

"Öyleyse neden hâlâ sürüyor?"

Salondaki birkaç soylu birbirine baktı.

Aldric'in yüzü ciddileşti.

"Çünkü savaşları başlatmak, bitirmekten daha kolaydır."

Alistair cevap vermedi.

Ancak elini sıktığını fark eden Caedren, kardeşine kısa bir an baktı.

Lysandra ise haberleri duyduğunda gözlerini yere indirmişti.

Savaş, hangi krallıkta olursa olsun aynı acıyı bırakıyordu.

### Ortak Bir Acı

O akşam Lysandra sarayın bahçesine çıktı.

Hava serindi. Ay ışığı ağaçların arasından süzülüyor, taş yolların üzerinde soluk bir aydınlık bırakıyordu.

Lysandra banklardan birine oturdu.

Bir süre sonra bahçeye Alistair geldi.

Onu görünce Lysandra hafifçe başını kaldırdı.

Alistair birkaç adım uzakta durdu.

"Burada oturabilir miyim?"

Lysandra başını salladı.

Alistair yanına oturdu. Aralarında her zamanki gibi bir miktar mesafe vardı.

Bir süre ikisi de konuşmadı.

Sonunda Lysandra sessizliği bozdu.

"Bugünkü haberleri düşündüm."

Alistair başını eğdi.

"Ben de."

"Sen hiç savaşta bulundun mu?"

"Evet."

"Kaç kez?"

Alistair kısa bir süre düşündü.

"Hatırlamayacak kadar."

Lysandra'nın yüzündeki ifade değişti.

"Ben de askerlerin dönmesini bekledim."

Alistair ona döndü.

"Birini mi?"

Lysandra başını iki yana salladı.

"Birçok kişiyi."

Bir süre sessiz kaldılar.

"Bazıları döndü," diye devam etti Lysandra. "Bazılarıysa bir daha geri gelmedi."

Alistair'in yüzünde hüzünlü bir ifade belirdi.

"Bizde de aynı."

Lysandra ellerini birbirine kenetledi.

"Bazen düşünüyorum... Bu kadar insan neden ölüyor?"

Alistair hemen cevap vermedi.

Lysandra devam etti.

"Biz burada nişanlanıyoruz. Saraylarda oturuyoruz. İnsanlar bizim için kararlar alıyor. Ama o kararların sonuçlarını yaşayanlar biz değiliz."

Alistair gözlerini yere indirdi.

"Ve dışarıdaki insanlar bizim kararlarımız yüzünden evlerine dönemiyor."

Lysandra ona baktı.

"Evet."

Alistair derin bir nefes aldı.

"Ben bunu istemiyorum."

"Ben de."

Bir süre gökyüzünü izlediler.

Alistair sonunda konuştu.

"Bir gün kral olduğumda bu savaşın neden başladığını unutmak istemiyorum."

Lysandra başını ona çevirdi.

"Neden?"

"Çünkü insanlar savaşın sonunda yalnızca kazananı hatırlıyor. Kaybedenlerin kim olduğunu, kaç kişinin evine dönemediğini, kaç ailenin bir daha bir araya gelemeyeceğini unutuyorlar."

Lysandra onu dikkatle dinledi.

"Belki de iyi bir kral olmak için önce bunları hatırlamak gerekiyor."

Alistair hafifçe gülümsedi.

"Belki de."

O akşam aralarında farklı bir bağ oluşmuştu.

Henüz bir sevgi değildi.

Henüz tam anlamıyla güven de değildi.

Ama birbirlerinin ne istediğini anlamaya başlamışlardı.

İkisi de savaşın sona ermesini istiyordu.

### Prensesin Yanında

Ertesi gün Lysandra, sarayın büyük salonunda birkaç soyluyla karşılaştı.

Konuşma kısa sürede Asterya'ya geldi.

Yaşlı lordlardan biri soğuk bir sesle konuştu.

"Umarım bu nişan Solarya'ya pahalıya mal olmaz."

Lysandra sessiz kaldı.

Başka bir soylu söze karıştı.

"Asteryalıların sözlerine fazla güvenmemek gerekir. Sonuçta yıllardır düşmanımız oldular."

Lysandra'nın yüzü gerildi.

"Asterya hakkında konuşurken biraz daha dikkatli olmanızı beklerdim."

Soylu hafifçe gülümsedi.

"Yanlış bir şey mi söyledim, Prenses?"

Lysandra cevap vermek üzereydi ki salonun girişinden Alistair'in sesi duyuldu.

"Yeter."

Herkes ona döndü.

Alistair birkaç adım ilerledi.

"Prenses Lysandra burada Solarya'nın nişanlısı olarak bulunuyor."

Bir an durdu.

"Onun yanında Asterya halkının aşağılanmasına izin vermeyeceğim."

Lordlardan biri itiraz etti.

"Prensim, biz yalnızca krallığımızın güvenliğini düşünüyoruz."

"Krallığınızın güvenliğini düşünmekle başka bir krallığın halkına hakaret etmek aynı şey değil."

Salonda sessizlik oluştu.

Alistair bakışlarını soyluların üzerinde gezdirdi.

"Bir daha tekrarlanmasın."

Kimse karşılık vermedi.

Lysandra, Alistair'e baktı.

Onun bunu yalnızca nişanlısını korumak için değil, doğru olduğuna inandığı için yaptığını hissediyordu.

Bir süre sonra Alistair'in yanına gitti.

"Teşekkür ederim."

Alistair ona döndü.

"Teşekkür etmene gerek yok."

"Vardı."

Alistair hafifçe gülümsedi.

"Ben yalnızca doğru olanı yaptım."

Lysandra başını salladı.

"Yine de teşekkür ederim."

Alistair cevap vermedi ama yüzündeki ifade yumuşamıştı.

Lysandra salondan ayrılırken içinde yeni bir düşünce oluştu.

Belki de ona güvenebilirdi.

Henüz tamamen değil.

Ama eskisinden biraz daha fazla.

### Caedren'in İçindeki Ses

Aynı akşam Caedren sarayın uzun koridorlarında yürüyordu.

İleride konuşan iki soylunun sesleri kulağına geldi.

"Prens Alistair gerçekten iyi bir kral olacak."

"Üstelik Asterya ile yaptığı nişan sayesinde konumu daha da güçlendi."

"İki krallığı birleştirebilecek kişi o."

Caedren'in adımları yavaşladı.

Soylular onu fark edince konuşmayı kestiler.

Caedren hiçbir şey söylemeden yollarına devam etmelerini işaret etti.

Onlar uzaklaşınca koridorda yalnız kaldı.

Bir süre sessizce durdu.

Sonra gözlerini kapattı.

Yıllar önce duyduğu sözler yeniden zihninde yankılandı.

Sen bu saraya hiçbir zaman ait olmadın.

Caedren gözlerini açtı.

"Yine mi?"

Bu kez Nyxor yanında değildi.

Kimse ona bir şey söylemiyordu.

Bu düşünce tamamen kendisine aitti.

Alistair'i seviyordu.

Onun kardeşi olduğunu biliyordu.

Çocukluklarında birlikte geçirdikleri günleri hatırlıyordu.

Alistair'in ona uzattığı eli, birlikte yaptıkları yarışları, birbirlerine verdikleri sözleri...

Ama sarayın gözünde Alistair artık yalnızca kardeşi değildi.

Geleceğin kralıydı.

Herkes onun başarısından, geleceğinden ve tahta çıkacağı günden söz ediyordu.

Peki ya kendisi?

Caedren büyük pencerenin önüne geldi.

Dışarıda Solarya sancakları rüzgârda dalgalanıyordu.

Bir zamanlar kendisinin de ait olabileceğini düşündüğü bir geleceğe bakıyordu.

Peki ya benim geleceğim?

Bu düşünce zihnine yerleşti.

Alistair'in başarısı onu neden bu kadar rahatsız ediyordu?

Kardeşinin mutlu olmasını istemiyor muydu?

Hayır.

İstiyordu.

Ama aynı zamanda kendisinin de görülmesini istiyordu.

Bir zamanlar yalnızca Caedren olmak yeterliydi.

Şimdi ise herkes onu Alistair'in kardeşi olarak tanımlıyordu.

Caedren arkasını döndü.

Yürümeye devam ederken yüzünde kararsız bir ifade vardı.

İçinde büyüyen şeyin kıskançlık mı, kırgınlık mı, yoksa yıllardır bastırdığı başka bir duygu mu olduğunu henüz kendisi de bilmiyordu.

### İki Farklı Gelecek

Gece olduğunda Lysandra balkonunda duruyordu.

Elvan yanına geldi.

"Bugün daha sakinsin."

Lysandra başını çevirdi.

"Öyle miyim?"

"Evet. Birkaç gündür ilk kez yüzünde biraz huzur görüyorum."

Lysandra aşağıdaki bahçeye baktı.

Bir süre düşündükten sonra konuştu.

"Alistair farklı."

Elvan kaşlarını hafifçe kaldırdı.

"Farklı mı?"

"Beni zorlamıyor. Benden hemen bir şey beklemiyor."

Elvan gülümsedi.

"Bu hoşuna mı gidiyor?"

Lysandra hafifçe gülümsedi.

"Sanırım."

Elvan yanına yaklaştı.

"Güveniyor musun ona?"

Lysandra hemen cevap vermedi.

Gözlerini bahçede yürüyen Alistair'e çevirdi.

"Henüz değil."

Elvan başını salladı.

"Peki, güvenebileceğini düşünüyor musun?"

Lysandra birkaç saniye daha onu izledi.

"Belki zamanla."

Elvan başka bir şey sormadı.

Çünkü bu cevabın Lysandra için ne kadar önemli olduğunu anlamıştı.

Birkaç gün önce aynı adamın yanında bulunmak bile Lysandra'yı huzursuz ediyordu.

Şimdi ise onunla konuşmayı, düşüncelerini paylaşmayı ve onu tanımayı istiyordu.

Güven henüz oluşmamıştı.

Ama artık tamamen imkânsız da görünmüyordu.

Aynı saatlerde sarayın diğer ucunda Caedren, çalışma odasının penceresinden dışarı bakıyordu.

Bir tarafta iki insan birbirine güvenmeyi öğreniyordu.

Diğer tarafta ise bir insan, sevdiği kardeşinin geleceği karşısında kendi yerini sorgulamaya başlamıştı.

Solarya henüz bunun ne anlama geldiğini bilmiyordu.

Çünkü bazen krallıkları yıkan şey savaşlar değil...

İnsanların kalplerinde büyüttükleri, kimseye söyleyemedikleri düşüncelerdi.

Ve Caedren'in içinde büyüyen düşünceler, henüz kimsenin fark etmediği bir çatlağın ilk işaretleriydi.

Editör notum: Bu bölümde özellikle Caedren'in sahnesini güçlendirdim. Çünkü onun ilerideki değişimini inandırıcı kılmak için yalnızca kıskanç olması yetmez. Sevilmek, kabul edilmek ve kendi değerinin görülmesini istemesi de önemli.

Böylece Alistair ile Lysandra arasında güvenin ilk adımları atılırken Caedren'in iç çatışması da derinleşiyor.

.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

84okunma 32beğeni 5yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…