Bölümler 12Şu an: Bölüm 3 — Karanlığın İlk Fısıltısı
- 1 Giriş2.408 kelime
- 2 Bölüm 1 Kader Gecesi2.567 kelime
- 3 Bölüm 2 Büyük Temizlik1.910 kelime
- 4 Bölüm 3 — Karanlığın İlk Fısıltısı2.424 kelime · Okuduğun bölüm
- 5 Bölüm 4— Savaşın Gölgesinde1.631 kelime
- 6 BÖLÜM 5 : İKİ KRALLIĞIN BAĞI1.406 kelime
- 7 BÖLÜM 6 : GÜVENİN İLK ADIMLARI1.769 kelime
- 8 Bölüm 7 Kırılan Duvarlar1.389 kelime
- 9 Bölüm 8 Ateşkes2.099 kelime
- 10 Bölüm 9 : Kuzeye Giden Yol1.910 kelime
- 11 Bölüm 10 : Demir Yumruk2.497 kelime
- 12 Bölüm 11: Küllerin Altındaki Kıvılcım2.853 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bazı insanların hikâyeleri, yaptıklarıyla başlamaz.
Onları o insan yapan şeylerle başlar.
Ben Caedren'i yıllar sonra tanıdım.
Solarya'nın tahtına oturmuş, kardeşinin kanını ellerinde taşıyan bir kral olarak...
Ama onun hikâyesinin başladığı geceyi ben görmedim.
Çünkü o gece henüz doğmamıştım.
Aradan kırk altı yıl geçmişti.
Onun hikâyesinin en başına döndüğümde karşıma bir canavar çıkmadı.
Yalnızca annesini doğum sırasında kaybeden küçük bir çocuk vardı.
Sevilmek isteyen, babası tarafından görülmeyi bekleyen ve bir gün ailesinin gerçek bir parçası olabileceğine inanan bir çocuk...
Zamanla içine karanlık doldurulan bir çocuk.
Belki de bazı insanlar karanlık doğmazdı.
Karanlığı onlara başkaları öğretirdi.
---
Kırk Altı Yıl Önce
Solarya ile Asterya arasındaki savaş, iki krallığın sınırlarını çoktan aşmıştı.
Yıllardır süren çatışmaların temelinde Körfez Gemilerinin Yağmalanması vardı. Ticaret gemileri yağmalanmış, deniz yolları kapanmış ve iki krallığın limanlarında karşılıklı saldırılar başlamıştı.
Solarya Kralı Aldric ile Asterya Kralı Varkhan artık yalnızca birbirlerine rakip iki hükümdar değildi. Yıllardır süren kanlı bir savaşın karşı karşıya getirdiği iki düşman liderdi.
Savaş meydanlarında binlerce asker hayatını kaybediyor, köyler yakılıyor, ticaret yolları kapanıyordu.
Ancak bütün bu kargaşanın ortasında Solarya'nın başkenti Elyzara'da başka bir hayat devam ediyordu.
Kraliçe Rowena doğum yapmak üzereydi.
Günlerdir saray hekimleri onun başından ayrılmıyordu.
---
Rowena, Elyzara Sarayı'nın yüksek kulelerinden birindeki odasında yatıyordu.
Bir eli karnının üzerindeydi. Diğer eliyle yatağın kenarına tutunuyordu.
Bir sancı daha geldiğinde yüzünü buruşturdu.
Yanındaki hekim hemen ayağa kalktı.
"Majesteleri?"
Rowena gözlerini kapattı.
"Henüz değil."
Hekim endişeyle diğerine baktı.
"Doğum için daha birkaç gün olduğunu düşünüyorduk."
Rowena nefesini yavaşça bıraktı.
"Bebeğim beklemek istemiyor."
Yorgun yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
Ardından bakışlarını pencereye çevirdi.
Uzaklarda, savaşın sürdüğü toprakların üzerinde koyu bulutlar birikmişti.
Aldric oradaydı.
Kocası...
Kralı...
Ve doğacak çocuğunun babası.
Rowena elini karnına bastırdı.
"Keşke burada olsaydın."
Sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.
"Onu birlikte karşılasaydık."
Bir sancı daha geldi.
Bu kez çok daha şiddetliydi.
Rowena yatağın kenarına sıkıca tutundu.
"Hekimi çağırın."
---
Saatler sonra sarayın koridorlarında telaş başladı.
Kapıların önünde muhafızlar bekliyor, hizmetkârlar sessizce gidip geliyordu.
Sonunda odadan bir bebek ağlaması yükseldi.
İnce ama güçlü bir ses...
Hekim bebeği kucağına aldı.
"Bir erkek çocuk."
Ancak odadaki sevinç uzun sürmedi.
Çünkü Rowena gözlerini bir daha açmadı.
Kraliçe, doğum sırasında hayatını kaybetmişti.
Dünyaya gelen çocuk ise ilk nefesini annesiz almıştı.
---
Aldric, oğlunun doğduğu haberini savaş meydanında aldı.
Yanındaki askerlerden biri yaklaşarak başını eğdi.
"Majesteleri, bir haber var."
Aldric ona döndü.
"Konuş."
"Kraliçemiz bir erkek çocuk dünyaya getirdi."
Kralın yüzünde kısa süreli bir gülümseme belirdi.
"Bir oğlum oldu..."
Fakat hemen ardından bakışları değişti.
"Rowena nasıl?"
Asker başını eğdi.
Aldric cevabı anlamıştı.
Uzun süre hiçbir şey söylemedi.
Atının üzerinde hareketsiz kaldı. Sonra başını gökyüzüne kaldırdı.
"Rowena..."
Sesi kırılmıştı.
O gün Aldric hem bir oğul kazanmış hem de hayatının en sevdiği insanı kaybetmişti.
Çocuğa Caedren adı verildi.
Kralın ilk oğlu...
Solarya'nın erkek varisi...
Ancak Caedren'in doğumunda fark edilen başka bir şey daha vardı.
Sağ ayağında doğuştan gelen bir sorun bulunuyordu. Büyüdüğünde yürürken hafifçe aksayacaktı.
Hekimler bunun hayatını ciddi anlamda engellemeyeceğini söylediler.
Fakat hiç kimse bunun küçük bir çocuğun zihninde nasıl izler bırakacağını bilmiyordu.
---
İkinci Kraliçe
Aylar sonra savaş sona erdi.
Aldric Elyzara'ya döndüğünde onu karşılayan şey zaferden çok yıkımdı.
Savaş, Solarya'nın hazinesini tüketmişti.
Ordunun büyük bölümü yaralıydı. Ticaret yolları zarar görmüş, lordluklar arasındaki güç dengesi değişmeye başlamıştı.
Aldric'in önünde krallığını yeniden ayağa kaldırmak gibi büyük bir görev vardı.
Bu süreçte yanında duran adamlardan biri Lorien Lordu Vaelor'du.
Vaelor savaş boyunca krala asker göndermiş, erzak sağlamış ve desteğini esirgememişti.
Aldric onun sadakatine güveniyordu.
Ancak kralın bilmediği bir şey vardı.
Vaelor, savaşın yarattığı karmaşadan kendi çıkarları için de faydalanmıştı. Bazı soyluları birbirine düşürmüş, Lorien'in gücünü artırmıştı.
Ve şimdi çok daha büyük bir hedefi vardı.
Taht.
Ancak Vaelor'un kendisi kral olmak istemiyordu.
Onun yerine kızı Vera'yı kraliçe yapmak istiyordu.
---
Vera kısa süre içinde Elyzara Sarayı'nda daha fazla görünmeye başladı.
Aldric onunla vakit geçiriyordu.
Aradan fazla zaman geçmeden evlendiler.
Vera, Solarya'nın ikinci kraliçesi oldu.
Ancak saraya geldiğinde karşısında bir çocuk vardı.
Caedren.
Kralın ilk oğlu...
Veliaht...
Vera ona hiçbir zaman gerçek bir annelik duygusuyla yaklaşmadı.
Caedren de bu soğukluğu fark edecek kadar dikkatliydi.
Vera'nın babası Vaelor ise kızının zihnine aynı düşünceyi tekrar tekrar yerleştiriyordu.
"Tahta bizim kanımızdan biri çıkmalı."
Vera çoğu zaman sessiz kalıyordu.
Çünkü Caedren erkekti ve tahtın varisiydi.
Kanunlar onun yanındaydı.
Ama Vaelor bekleyebilirdi.
---
Bir yıl sonra Vera bir kız çocuğu dünyaya getirdi.
Amara.
Vera bebeğini kucağına aldığında yüzünde gerçek bir mutluluk vardı.
Ancak Vaelor'un sözleri zihninde yeniden yankılandı.
Tahta bizim kanımızdan biri çıkmalı.
Amara'nın doğumu taht sırasını değiştirmemişti.
Caedren hâlâ ilk sıradaydı.
Bir yıl sonra Vera bir erkek çocuk daha dünyaya getirdi.
Alistair.
Artık Vera'nın istediği erkek çocuk da vardı.
Fakat Caedren hâlâ veliahttı.
Alistair ikinci sıradaydı.
Vera'nın yüzündeki gülümsemenin altında başka bir düşünce büyümeye başladı.
Caedren ortadan kalkarsa...
Bu düşünceyi ilk kez o gün mü kurmuştu, yoksa çok daha önceden mi taşıyordu, kimse bilmiyordu.
---
Morgrath'a Sürgün
Caedren beş yaşındayken sarayda bir gece her şey değişti.
Koridorlardan bağırışlar yükseldi.
Muhafızlar kılıçlarını çekerek koşmaya başladı.
Bir saldırı gerçekleşmişti.
Hedef Caedren'di.
Küçük çocuk saldırıdan son anda kurtarıldı.
Saldırının arkasında kimin olduğu hiçbir zaman resmî olarak açıklanmadı.
Ancak Vera ve Vaelor planlarının başarısız olduğunu biliyordu.
Bu kez daha dikkatli davranmaları gerekiyordu.
Kısa süre sonra Aldric'in karşısına çıktılar.
"Veliahtın güvenliği tehlikede."
Vera'nın sesi endişeli görünüyordu.
"Caedren sarayda kaldığı sürece yeni bir saldırı gerçekleşebilir."
Aldric oğlunu kaybetme ihtimalinden korkuyordu.
Uzun süre düşündü.
Sonunda Caedren'in güvenliği için Morgrath Kalesi'ne gönderilmesini kabul etti.
Caedren ise bunun bir ceza olduğunu düşünmemişti.
Babası ona bunun geçici olduğunu söylemişti.
"Yakında döneceksin."
Caedren babasına baktı.
"Gerçekten mi?"
Aldric başını salladı.
"Gerçekten."
Küçük çocuk babasının sözüne inandı.
Morgrath'a giderken saraya yeniden döneceği günü düşünüyordu.
Fakat Caedren'in bilmediği bir şey vardı.
Morgrath'a gidişi yalnızca bir güvenlik önlemi değil, ailesinden uzaklaştırılmasının başlangıcıydı.
---
Unutulan Çocuk
Yıllar geçti.
Caedren büyüdü.
Morgrath'ın soğuk taş duvarları arasında...
Tek başına...
Sessizce...
Babası zaman zaman onu ziyaret ediyordu.
Ancak her ziyaretin ardından Aldric yeniden saraya dönüyordu.
Caedren ise Morgrath'ta kalmaya devam ediyordu.
Bir gün babasının saray bahçesinde Alistair ve Amara ile vakit geçirdiğini gördü.
Alistair koşarak babasına sarılmıştı.
"Babacım!"
Aldric gülüyordu.
Amara da yanlarındaydı.
Caedren uzaktan onları izledi.
Bir süre sonra yanlarına yaklaştı.
Aldric onu fark etti.
"Caedren."
Caedren başını hafifçe eğdi.
"Kralım."
Aldric'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
"Caedren, bana öyle deme."
Caedren cevap vermedi.
Alistair babasının elini tutuyordu.
"Babacım, bugün benimle kılıç çalışacak mısın?"
Aldric gülümsedi.
"Elbette."
Caedren gözlerini yere indirdi.
Bir süre sonra arkasını dönüp yürüdü.
O gece Morgrath'taki odasında tek başına otururken aklında yalnızca bir soru vardı.
Neden onlar babacım diyebiliyordu da ben diyemiyordum?
---
Caedren'in sağ ayağı hâlâ aksıyordu.
Ancak bundan utanmak yerine kendisini geliştirmek için daha fazla çalışıyordu.
Kılıç kullanmayı öğrenmek istiyordu.
Düşüyordu.
Kalkıyordu.
Tekrar düşüyordu.
Ve yeniden ayağa kalkıyordu.
Bir gün Alistair Morgrath'a geldi.
Elinde iki tahta kılıç vardı.
"Ben de seninle çalışacağım."
Caedren kaşını kaldırdı.
"Sen mi?"
Alistair gülümsedi.
"Bir gün seni yeneceğim."
Caedren ilk kez gerçekten güldü.
"Önce beni yakalaman gerekir."
İki kardeş saatlerce talim yaptı.
Günün sonunda yorgunluktan yere oturdular.
Alistair ona baktı.
"Bir gün kral olduğunda..."
Caedren başını çevirdi.
"Ne?"
"Ben yanında olacağım."
Caedren'in yüzünde bir gülümseme oluştu.
"Sen benim kardeşimsin."
Alistair elini uzattı.
"Her zaman."
Caedren onun elini tuttu.
O gün Caedren'in içinde henüz karanlık yoktu.
Yalnızca sevilmek isteyen, babasının sevgisini özleyen ve kardeşine güvenen bir çocuk vardı.
---
Nyxor
Caedren on iki yaşına geldiğinde Morgrath'ın kullanılmayan bölümlerinden birinde tuhaf bir adamla karşılaştı.
Karanlık koridorda yürürken karşısında duran kişiyi fark etti.
Adamın yüzü gölgelerin arasında kalmıştı.
Caedren durdu.
"Sen kimsin?"
Adam başını kaldırdı.
"Adım Nyxor."
"Burada ne yapıyorsun?"
Nyxor onu dikkatle inceledi.
"Senin gibi birini bekliyordum."
Caedren kaşlarını çattı.
"Benim gibi?"
Nyxor'un bakışları kısa bir süre Caedren'in aksayan ayağına indi.
Sonra yeniden gözlerine döndü.
"Yalnız."
Caedren sustu.
Nyxor'un dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
"Burada seni kimse anlamıyor."
Caedren hemen karşılık verdi.
"Babam beni anlıyor."
Nyxor başını hafifçe eğdi.
"Öyle olduğuna inanıyorsan..."
Arkasını dönüp karanlık koridorda yürümeye başladı.
Caedren onun gidişini izledi.
İlk kez biri onun yalnızlığını fark etmişti.
Ve bu, küçük çocuk için beklediğinden çok daha önemliydi.
---
Sonraki günlerde Nyxor ile yeniden karşılaşmaya başladı.
Nyxor ona büyüden söz ediyordu.
Gücün sınırlarından...
Kadim sırlardan...
Karanlık büyülerden...
Fakat en çok ailesinden bahsediyordu.
Bir gün Caedren'e sordu:
"Neden sen Morgrath'tasın?"
Caedren cevap vermedi.
"Alistair neden sarayda?"
Sessizlik...
"Amara neden babanla birlikte?"
Caedren kaşlarını çattı.
"Onlar benim kardeşlerim."
Nyxor başını salladı.
"Ben kardeşin olmadıklarını söylemedim."
Bir süre sustu.
"Yalnızca senin yerinde olsam bazı şeyleri sorgulardım."
Caedren ilk kez bu soruları gerçekten düşünmeye başladı.
Nyxor ise acele etmiyordu.
Bir çocuğun zihnine şüphe yerleştirmek için her zaman cevap vermek gerekmiyordu.
Bazen doğru soruları sormak yeterliydi.
---
Kardeşlik
Alistair ise Caedren'i yalnız bırakmıyordu.
Morgrath'a geldiğinde yanında yine tahta bir kılıç getirmişti.
"Bugün seni yeneceğim."
Caedren gülümsedi.
"Geçen sefer de öyle demiştin."
Talim başladığında iki kardeş birbirlerine saldırdı.
Caedren'in aksayan ayağına rağmen hareketleri hızlıydı.
Alistair güldü.
"Sen gerçekten çok inatçısın."
"Sen de çok konuşuyorsun."
İkisi de güldü.
Bir süre sonra Caedren, Alistair'in kılıcı tutuşundaki hatayı fark etti.
"Dur."
Alistair şaşırdı.
"Ne?"
"Elini yanlış tutuyorsun."
Caedren onun elini düzeltti.
Alistair gülümsedi.
"İyi ki varsın."
Caedren bir an sustu.
"Sen de."
O an iki kardeş arasında hâlâ güçlü bir bağ vardı.
Caedren, Alistair'in kendisini gerçekten sevdiğine inanıyordu.
Ve belki de bu yüzden ileride yaşayacağı şüpheler onu daha derinden yaralayacaktı.
---
İlk Yara
Yıllar geçtikçe Nyxor'un sözleri Caedren'in zihninde daha fazla yer etmeye başladı.
Bir gün kardeşler talim yaparken korkunç bir kaza yaşandı.
Alistair'in kılıcı savruldu.
Caedren'in sağ eline sertçe çarptı.
Caedren acıyla yere düştü.
Kan elinden aşağı süzülüyordu.
Alistair'in yüzü bembeyaz oldu.
"Caedren!"
Hemen yanına koştu.
"İyi misin?"
Caedren dişlerini sıktı.
"İyiyim."
"Elin!"
"Bir kazaydı."
Ancak yara ağırdı.
Caedren uzun süre kılıç kullanamayacaktı.
Onun için bundan daha kötü bir şey düşünülemezdi.
Çünkü ayağındaki aksaklık zaten insanların gözünde onu farklı kılıyordu.
Şimdi bir de sağ eli...
Alistair yaralanmadan dolayı kendisini suçlu hissediyordu.
Ama Caedren ona kızmamıştı.
En azından o gün.
---
Nyxor kazayı öğrendiğinde yalnızca sessizce Caedren'e baktı.
"Demek oldu."
Caedren ona döndü.
"Ne oldu?"
"Kardeşin seni yaraladı."
Caedren öfkeyle karşılık verdi.
"Bu kazaydı."
Nyxor sakinliğini bozmadı.
"Öyle olduğuna inanmak istiyorsun."
"Çünkü öyle."
Nyxor ona yaklaştı.
"Kazalar bazen en kolay saklanan suikastlardır."
Caedren başını iki yana salladı.
"Alistair bunu yapmaz."
Nyxor cevap vermedi.
Yalnızca tek bir cümle söyledi:
"Şimdilik."
Caedren'in içinde ilk kez bir şüphe doğdu.
Küçüktü.
Henüz güçsüzdü.
Ama artık oradaydı.
Ve Nyxor o küçük şüpheyi beslemeye devam edecekti.
---
Tahtın Gölgesi
Yıllar sonra Caedren gizlice saraya geldi.
Babası Aldric ile Alistair'in konuşmasını duydu.
Kapının dışında durdu.
Aldric'in sesi içeriden yükseldi.
"Bir gün bu krallığı sana emanet etmek zorunda kalabilirim."
Caedren'in nefesi kesildi.
Devamını dinlemedi.
Sessizce oradan uzaklaştı.
Aklında tek bir düşünce vardı.
Babam beni tahtından indirecek.
O gece Nyxor'a duyduklarını anlattı.
Nyxor şaşırmış gibi yaptı.
"Sonunda gerçek yüzlerini gördün."
Caedren başını kaldırdı.
"Ya yanılıyorsam?"
Nyxor'un cevabı gecikmedi.
"İnsanlar gerçeği gördüklerinde genellikle ilk olarak ona inanmak istemezler."
Caedren sustu.
Oysa duyduğu sözlerin anlamı bambaşka olabilirdi.
Aldric yalnızca oğlunun geleceğinden bahsediyor olabilirdi.
Ama Nyxor artık Caedren'in düşüncelerine kendi anlamlarını yerleştirmeyi başarmıştı.
---
Alistair de Caedren'in değiştiğini fark etmişti.
Bir gün karşısına çıktı.
"Bana neden böyle bakıyorsun?"
Caedren cevap vermedi.
"Caedren."
"Ne?"
"Ben sana ne yaptım?"
Caedren'in gözleri doldu.
"Hiçbir şey."
"Öyleyse neden benden uzaklaşıyorsun?"
Alistair yanına geldi.
"Ben senin kardeşinim."
Uzun bir sessizlik oldu.
Sonra Caedren ona sarıldı.
Alistair de onu sıkıca tuttu.
"Ne olursa olsun," dedi Alistair.
"Seni bırakmayacağım."
Caedren gözlerini kapattı.
O an Nyxor'un bütün sözlerini unutmak istedi.
Çünkü Alistair hâlâ onun kardeşiydi.
Hâlâ sevdiği tek kişiydi.
---
Vera'nın Sözü
Ancak Caedren'in içinde büyüyen şüpheleri besleyen yalnızca Nyxor değildi.
Bir gün Vera ile karşılaştı.
Vera'nın bakışları her zamanki gibi soğuktu.
"Sen bu saraya hiçbir zaman ait olmadın."
Caedren olduğu yerde kaldı.
Vera arkasını dönüp uzaklaştı.
Caedren onun ardından baktı.
Bu söz, yıllardır hissettiği bütün yalnızlığı yeniden yüzüne vurmuştu.
Çünkü bir çocuk için bazen en ağır yara, kendisini istenmeyen biri olarak görmeye başlamasıydı.
Ve Caedren artık kendisini ailesinin bir parçası olarak hissetmiyordu.
---
Karanlığın Öğretisi
Caedren on beş yaşına geldiğinde sarayda bazı soyluların Alistair'in etrafında toplandığını öğrendi.
Alistair henüz gençti.
Ancak babasının yanında bulunuyor, saray işlerini öğreniyor ve geleceğin kralı olarak yetiştiriliyordu.
Caedren bunu duyduğunda ilk kez kardeşine karşı kıskançlık hissetti.
Ama hemen kendine kızdı.
"Hayır."
Alistair'in yüzü gözlerinin önüne geldi.
"Benim kardeşim."
Nyxor ise başka bir şey söylüyordu.
"Kardeşin, tahtındaki en büyük engelin."
Caedren cevap vermedi.
Fakat artık bu düşünceyi tamamen reddedemiyordu.
---
Yıllar geçti.
Caedren on yedi yaşına geldiğinde Nyxor ona yalnızca sözlerle değil, büyülerle de yaklaşmaya başladı.
Caedren kara büyüyü öğreniyordu.
Başlangıçta bunu yalnızca bir güç olarak görüyordu.
Kendisini korumak için kullanabileceği bir güç...
Bir daha kimsenin onu çaresiz bırakamaması için öğrenmesi gereken bir şey...
Ancak her yeni büyüyle birlikte içindeki karanlık biraz daha büyüyordu.
Nyxor ona gücün korkudan üstün olduğunu öğretiyordu.
Merhametin zayıflık olduğunu söylüyordu.
Güçlü olanın hayatta kaldığını, zayıf olanın ise ezildiğini anlatıyordu.
Caedren bütün bunları dinliyordu.
Yine de Alistair onun için hâlâ farklıydı.
Bir gün Alistair yeniden karşısına çıktı.
"Ne olursa olsun seni bırakmayacağım."
Caedren'in dudakları titredi.
Bir an için eski Caedren geri dönmüş gibiydi.
Ancak Nyxor'un sesi zihninde yankılandı.
Seni en çok sevdiğin kişi bile terk edecek.
Caedren gözlerini kaçırdı.
---
İlk Cinayet
Caedren yirmi yaşına geldiğinde artık eskisi gibi değildi.
Alistair on sekiz yaşındaydı.
İki kardeş arasındaki bağ hâlâ tamamen kopmamıştı.
Ama yıllar boyunca büyüyen şüpheler aralarına görünmez bir duvar örmüştü.
Bir gün Alistair onun karşısına geçti.
"Bana güvenmiyorsun."
Caedren sustu.
"Ben sana hiç ihanet etmedim."
Caedren gözlerini yere indirdi.
Bunu biliyordu.
Alistair ona hiçbir zaman ihanet etmemişti.
Ama yıllardır zihnine ekilen şüpheler artık kök salmıştı.
Alistair son kez konuştu.
"Ben senin kardeşinim."
Ardından uzaklaştı.
Caedren arkasından baktı.
İçindeki bir ses onu durdurmak istiyordu.
Ama başka bir ses daha güçlüydü.
---
O gece Nyxor Caedren'in karşısına çıktı.
Elinde karanlık bir büyü vardı.
"Artık hazırsın."
Caedren büyüye baktı.
"Ne yapmam gerekiyor?"
"Hiçbir şey."
Nyxor büyüyü ona uzattı.
"Yalnızca kullan."
Caedren tereddüt etti.
"Ne için?"
Nyxor'un bakışları karanlıklaştı.
"Önüne çıkan engelleri kaldırmak için."
Caedren elini kaldırdı.
Karanlık güç odanın içinde yayıldı.
Bir an sonra karşısındaki kişi yere yığıldı.
Caedren donup kaldı.
Nefesi hızlandı.
Ellerine baktı.
"Ben..."
Sesi titredi.
"Ben ne yaptım?"
Nyxor arkasında duruyordu.
"Artık korkmana gerek yok."
Caedren yavaşça ona döndü.
Yüzünde korku vardı.
Ama korkunun altında başka bir şey daha büyüyordu.
Öfke.
Yıllarca içinde biriktirdiği öfke...
Babası.
Vera.
Saray.
Taht.
Yalnızlık.
Ve Alistair'e karşı bile büyümeye başlayan şüphe...
Hepsi birbirine karışmıştı.
Caedren karanlık koridorda tek başına kaldı.
Bir zamanlar babasının sevgisini isteyen küçük çocuk artık çok uzaktaydı.
Ama tamamen kaybolmamıştı.
Çünkü hâlâ içinde bir yerde Alistair'in sesi vardı.
Ne olursa olsun seni bırakmayacağım.
Caedren gözlerini kapattı.
Uzun süre hiçbir şey söylemedi.
Sonra gözlerini açtı.
Ve fısıldadı:
"Belki de korkması gereken kişi..."
Bir an durdu.
"...ben değilim."
Nyxor'un yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
Karanlık koridor yeniden sessizliğe gömüldü.
Ve Caedren henüz bilmiyordu.
Yıllar sonra o sessizlik, Solarya'nın üzerine çökecek büyük savaşın başlangıcı olacaktı.
Çünkü karanlık artık yalnızca onun içinde değildi.
Karanlık, onunla birlikte büyümüştü.
Bölüm etkileşimi
