Bölümler 12Şu an: Bölüm 10 : Demir Yumruk
- 1 Giriş2.408 kelime
- 2 Bölüm 1 Kader Gecesi2.567 kelime
- 3 Bölüm 2 Büyük Temizlik1.910 kelime
- 4 Bölüm 3 — Karanlığın İlk Fısıltısı2.424 kelime
- 5 Bölüm 4— Savaşın Gölgesinde1.631 kelime
- 6 BÖLÜM 5 : İKİ KRALLIĞIN BAĞI1.406 kelime
- 7 BÖLÜM 6 : GÜVENİN İLK ADIMLARI1.769 kelime
- 8 Bölüm 7 Kırılan Duvarlar1.389 kelime
- 9 Bölüm 8 Ateşkes2.099 kelime
- 10 Bölüm 9 : Kuzeye Giden Yol1.910 kelime
- 11 Bölüm 10 : Demir Yumruk2.497 kelime · Okuduğun bölüm
- 12 Bölüm 11: Küllerin Altındaki Kıvılcım2.853 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Ben Soléné
O gün kimse bir kraliçenin doğduğunu düşünmüyordu.
Kimse bir savaşın kaderinin değiştiğini de bilmiyordu.
Çünkü bazen tarihin en büyük kırılmaları, kılıçların çekildiği meydanlarda değil, sessizce alınan kararların içinde saklanır.
Bir prens kardeşine güvendi.
Bir baba oğluna bir görev verdi.
Bir gemi limandan ayrıldı.
Ve kimse, o geminin ardından nelerin geleceğini bilmiyordu.
Ben de bilmiyordum.
Çünkü henüz doğmamıştım.
Yıllar sonra geçmişe baktığımda, o günün sıradan bir gün olmadığını öğrendim.
Caedren'in Norvena'ya gönderilmesi yalnızca bir devlet görevi değildi. Alistair'in ona duyduğu güven de yalnızca iki kardeş arasındaki bağdan ibaret değildi.
O güven, yıllar sonra hepimizin hayatını değiştirecek olayların ilk adımlarından biriydi.
Bazı insanlar karanlığa bir gecede düşmez.
Önce ışığın içinde yürümeyi öğrenirler. Ardından attıkları her adım, farkında olmadan onları karanlığa biraz daha yaklaştırır.
Caedren'in hikâyesi de böyle başladı.
19 YIL ÖNCE
Elyzara'nın üzerinde kara bayraklar dalgalanıyordu.
Bir zamanlar güneş ışığını yansıtan altın kuleler, şimdi siyah sancakların gölgesinde kalmıştı.
Sarayın avlusunda askerler nöbet tutuyor, koridorlarda eski muhafızların yerini Caedren'e bağlı adamlar alıyordu.
Büyük Temizlik sona ermişti.
Ancak Caedren için asıl mücadele şimdi başlıyordu.
Çünkü bir krallığı ele geçirmek başka, onu yönetmek bambaşka bir şeydi.
Tahta oturmak insanları itaat ettirmeye yetebilirdi. Fakat lordlukları, orduları, tüccarları ve soyluları aynı düzenin altında tutabilmek için yalnızca korkuya güvenilemezdi.
Caedren bunu biliyordu.
Korku insanları diz çöktürürdü. Ancak diz çöken herkes sadık olmazdı. Bazıları yalnızca yeniden ayağa kalkabilecekleri günü beklerdi.
Elyzara'nın yüksek salonunda tek başına duran Caedren, önündeki uzun masaya baktı.
Solarya'nın haritası masanın üzerine serilmişti.
Sekiz lordluk.
Sekiz farklı bölge.
Sekiz farklı aile.
Ve birbirinden farklı sadakat anlayışları.
Artık hepsi onun yönetimi altında olmak zorundaydı.
Caedren parmaklarını haritanın üzerinde gezdirdi.
Elarii.
Avaris.
Kaelvar.
Veyrath.
Dareth.
Seravelle.
Eryndor.
Bakışları haritanın üzerinde bir süre daha kaldı.
Bazı lordluklar çoktan boyun eğmişti. Bazılarıysa henüz kararını vermemişti.
Özellikle Eryndor'un sessizliği dikkatini çekiyordu.
Belki zaman kazanmaya çalışıyorlardı.
Belki de eski düzenin geri dönebileceğine hâlâ inanıyorlardı.
Caedren arkasında bekleyen komutana döndü.
"Lordluklardan haber var mı?"
Komutan başını eğdi.
"Var, Majesteleri."
"Hangileri?"
"Birçoğu emrinize boyun eğdi. Ancak bazıları bunu isteyerek yapmadı."
Caedren'in dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
"Bunu zaten biliyorum."
Komutan sustu.
Caedren yeniden haritaya baktı.
"Önemli olan neden boyun eğdikleri."
ELARII
Elarii Kalesi, her zamanki gibi sislerin arasında yükseliyordu.
Taş duvarları, yüksek kuleleri ve yıllardır değişmeyen ağır kapılarıyla kale, Elarii ailesinin gücünü temsil ediyordu.
Ancak içerideki hava eskisinden farklıydı.
Lord Aldren Elarii, Caedren'in çağrısını kabul etmemişti.
Onun için mesele yalnızca bir lordluğu yönetmek değildi. Elarii ailesi, Valente Hanedanı'na yıllardır bağlıydı. Aldren, eski kralın bayrağı altında yaşamış ve sadakatini o hanedana sunmuştu.
Tahtın değişmesiyle birlikte sadakatinin de değişmesi gerektiğini düşünmüyordu.
Caedren'in adamları kaleye ulaştığında Aldren onları karşılamıştı.
Kılıcını çekmemiş, ordusunu savaş için toplamamıştı.
Ancak yeni kralın önünde diz çökmeyi de reddetmişti.
"Ben Elarii Lordu olarak başka bir krala sadakat yemini etmeyeceğim."
Bu söz Caedren'e ulaştığında uzun süre sessiz kalmıştı.
Çünkü Aldren'in sözleri açık bir isyan değildi.
Ama bir meydan okumaydı.
Caedren, kurmaya çalıştığı düzende böyle bir meydan okumaya yer bırakmak istemiyordu.
Aldren öldürüldü.
Elarii'nin eski düzeni onunla birlikte sona erdi.
Ancak Caedren bütün aileyi ortadan kaldırmadı.
Aldren'in oğlu Corvin Elarii, babasının ölümünden sonra yeni kralın karşısında durdu.
Bir süre hiçbir şey söylemedi.
Sonunda diz çöktü.
"Lordluğu koruyacağım."
Caedren onu dikkatle süzdü.
"Benim için mi?"
Corvin'in gözlerinde bir anlığına öfke belirdi. Ancak bu ifade kısa sürede kayboldu.
"Lordluğum için."
Caedren bu cevabı duyunca hafifçe gülümsedi.
"En azından dürüstsün."
O günden sonra Corvin Elarii, Elarii'nin yeni lordu oldu.
Ancak Caedren, onun sadakatini hiçbir zaman tamamen gerçek kabul etmedi.
Çünkü bazı insanlar diz çöktüklerinde bile başlarını eğmezlerdi.
AVARIS
Avaris'te durum çok daha farklıydı.
Burada Caedren yalnızca eski bir lordu görevden almadı. Bir ailenin erkek soyunu neredeyse tamamen ortadan kaldırdı.
Lord Avaris boyun eğmeyi reddetmişti.
Oğulları Aldevan, Kaeron, Leoric ve Caldren de babalarının yanında durmuştu.
Hiçbiri geri adım atmadı.
Hiçbiri sadakat yemini etmedi.
Sonuç değişmedi.
Lord Avaris ve dört oğlu öldürüldü.
Avaris ailesinden geriye Aurelya, Mirelya ve Averon kaldı.
Averon o gün babasını ve kardeşlerini kaybetmişti.
Caedren'in karşısında sessizce dururken gözlerinde korkudan çok daha farklı bir şey vardı.
Öfke.
Ancak Averon kılıcını çekmedi.
Çünkü annesinin ve kız kardeşlerinin hâlâ hayatta olduğunu biliyordu.
Yavaşça diz çöktü.
"Sadakatimi sunuyorum."
Caedren birkaç saniye cevap vermedi.
"Gerçekten mi?"
Averon başını kaldırdı.
"Başka seçeneğim var mı?"
Salon sessizliğe gömüldü.
Caedren'in yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
"Hayır."
Böylece Averon, yeni Lord Avaris oldu.
Ancak Avaris'in yeni lordunun Caedren'e duyduğu şey sadakat değildi.
Henüz değildi.
Belki de hiçbir zaman olmayacaktı.
Averon yalnızca ailesinin geri kalanını koruyabilmek için yaşamayı seçmişti.
Ve bazen hayatta kalmak, insanın yapmak zorunda kaldığı en ağır seçim olurdu.
KAELVAR
Kaelvar'da Caedren'in karşısına bambaşka bir tablo çıktı.
Sebastian Kaelvar, sarayın çağrısını beklemeden Elyzara'ya geldi.
Yanında askerleri vardı. Ancak kılıçları kınlarından çıkarılmamıştı.
Saray salonuna girdiğinde doğrudan Caedren'in önünde diz çöktü.
"Lord Kaelvar."
Caedren onu dikkatle süzdü.
"Buraya neden geldin?"
Sebastian başını kaldırdı.
"Çünkü Solarya'nın artık yeni bir kralı var."
Caedren sessiz kaldı.
Sebastian sözlerine devam etti.
"Ve ben krallığın daha fazla parçalanmasını istemiyorum."
Bu cevap Caedren'in hoşuna gitmişti.
"Bana sadık mısın?"
"Evet."
"Benden korktuğun için mi?"
Sebastian'ın cevabı gecikmedi.
"Hayır."
Caedren'in kaşı hafifçe kalktı.
"Öyleyse neden?"
"Çünkü artık düzenin değiştiğini görüyorum."
Sebastian'ın sadakati açık ve doğrudandı.
Kaelvar, Caedren'in yönetimini kabul etmişti. Üstelik bunu yalnızca hayatta kalmak için yapmıyordu.
Caedren bunu unutmadı.
Kaelvar, onun gerçekten sadakat gösteren lordluklarından biri oldu.
VEYRATH
Veyrath'ta da benzer bir durum yaşandı.
Aeron Veyrath, Caedren'in ordusunun kapılarına dayanmasını beklemedi.
Kendi iradesiyle sadakat yemini etti.
"Veyrath, Solarya'nın yanında kalacak."
Caedren ona baktı.
"Solarya'nın mı?"
Aeron hiç tereddüt etmeden cevap verdi.
"Artık sizin Solarya'nızın."
Bu söz Caedren'in zihninde yer etti.
Çünkü Aeron'un tavrında korku yoktu.
Ne yalvarış ne de gizli bir öfke...
Yalnızca yeni düzeni kabul etmiş bir lord duruyordu karşısında.
Caedren, Aeron'u görevinde bıraktı.
Veyrath da onun yönetimine gönüllü olarak bağlandı.
DARETH
Dareth'te işler o kadar kolay olmadı.
Maximilian Dareth, Caedren'in sarayından gelen çağrıyı aldığında uzun süre mektuba baktı.
Yanında kardeşi Samuelle vardı.
İkisi de mektubun ne anlama geldiğini biliyordu.
Caedren'in karşısında durmak, Avaris'in ve Elarii'nin başına gelenleri göze almak demekti.
Maximilian mektubu masaya bıraktı.
"Başka seçeneğimiz yok."
Samuelle sessiz kaldı.
"Bunu kabul ediyor musun?"
Maximilian başını iki yana salladı.
"Hayır."
"Öyleyse?"
Maximilian pencereye baktı.
"Hayatta kalacağız."
Bu iki kelime Dareth'in yeni düzenini belirledi.
Caedren'e boyun eğdiler.
Ancak bu boyun eğiş gönüllü değildi.
Dareth ailesi, Caedren'in yönetimini desteklediği için değil, karşı koymanın bedelini bildiği için itaat etti.
Caedren bunu fark etmişti.
Fakat şimdilik önemsemedi.
Onun için önemli olan Dareth'in kapılarının açık olmasıydı.
İçeride saklanan düşünceler daha sonra hesaplanabilirdi.
SERAVELLE
Seravelle'de mesele daha kişiseldi.
Caedren'in adamları kaleye ulaştığında Lord Seravelle uzun süre cevap vermedi.
Çünkü onun için mesele yalnızca kendi hayatı değildi.
Ailesi vardı.
Eşi Avelora.
Çocukları.
Ve özellikle kızı Elara.
Elara'nın sarayla güçlü bir bağı vardı. Amara ile yıllardır arkadaştılar.
İki genç kadın, sarayda büyürken birbirlerinin yanında olmuştu.
Elara, Amara'nın yalnız kaldığı zamanlarda ulaşabildiği az sayıdaki kişiden biriydi.
Bu yüzden Seravelle ailesi Caedren'in önünde diz çöktüğünde bunu yalnızca kendi hayatları için yapmadılar.
Bir başka hayatı da korumak istiyorlardı.
Caedren'in adamlarından biri açıkça konuştu.
"Sadakat yemini edeceksiniz."
Lord Seravelle yumruklarını sıktı.
Avelora onun yanında duruyordu.
Elara ise birkaç adım gerideydi.
Babası kızına baktı.
Elara'nın gözlerinde korku vardı.
Ancak onun korkusu kendisi için değildi.
Amara'yı düşünüyordu.
Seravelle sonunda diz çöktü.
"Seravelle'nin sadakatini sunuyorum."
Caedren onu izledi.
"Gönüllü müsün?"
Seravelle başını eğdi.
"Hayır."
Caedren'in yüzündeki ifade değişmedi.
"Ama boyun eğiyorsun."
"Çünkü ailemi korumak zorundayım."
Caedren birkaç saniye sustu.
Sonra arkasını döndü.
"Öyleyse yaşayacaksınız."
Seravelle ailesi böylece hayatta kaldı.
Ancak onların Caedren'e bağlılığı hiçbir zaman gerçek bir sadakat olmadı.
Onlar yalnızca hayatta kalmayı seçmişti.
Elara ise Amara'yı koruyabilmek için bu seçimin içinde kalmıştı.
ERYNDOR
Geriye Eryndor kalmıştı.
Diğer lordlukların aksine Eryndor, Caedren'e hemen boyun eğmemişti.
Günler geçmişti.
Sonra haftalar...
Caedren her sabah aynı soruyu soruyordu.
"Eryndor'dan haber var mı?"
Her seferinde aynı cevabı alıyordu.
"Henüz değil, Majesteleri."
Caspian Eryndor karar vermekte zorlanıyordu.
Çünkü o bir savaşçı değildi. Bir isyan başlatacak kadar cesur da değildi.
Ancak ilk anda Caedren'in önünde diz çökmeyi de kendine yediremiyordu.
Arvella, kocasının günlerdir doğru düzgün uyumadığını fark etmişti.
Bir gece odasında onun karşısına geçti.
"Daha ne kadar bekleyeceksin?"
Caspian cevap vermedi.
"Caspian."
Adam gözlerini kapattı.
"Eğer boyun eğersek eski düzeni tamamen kaybederiz."
Arvella ona baktı.
"Eski düzen zaten kayboldu."
Bu söz Caspian'ı susturdu.
Arvella devam etti.
"Sen hâlâ neyi kurtarabileceğimizi düşünmüyorsun. Yalnızca neyi kaybettiğimizi düşünüyorsun."
Caspian karısına baktı.
"Peki neyi kurtarabiliriz?"
Arvella'nın cevabı gecikmedi.
"Oğlumuzu."
Caspian'ın yüzü değişti.
Aldric.
Bir baba için bütün krallıklardan daha değerli olabilecek tek şey...
Kendi oğlu.
Caspian artık gerçeği görüyordu.
Caedren'in karşısında durursa Eryndor'un adı tarihten silinebilirdi.
Belki kendisi ölürdü.
Belki Arvella.
Belki Aldric.
Belki de ailesindeki herkes.
Bir lord olarak direnmek kolaydı.
Bir baba olarak karar vermek çok daha zordu.
O gece Caspian kararını verdi.
Ertesi sabah Eryndor'un kapıları açıldı.
Caedren'in askerleri kaleye girdi.
Caspian ailesiyle birlikte onları karşıladı.
Yanında Arvella vardı.
Aldric birkaç adım geride duruyordu.
Caspian'ın kardeşi Nikolas da oradaydı.
Nikolas diğerlerinden farklıydı.
Savaşlarla ilgilenmiyordu.
Kılıçtan çok kitaplara güveniyordu.
Büyü araştırmaları yapıyor, kadim metinleri inceliyor ve eski büyülerin nasıl çalıştığını anlamaya çalışıyordu.
Ancak o gün elindeki kitapların hiçbir anlamı yoktu.
Çünkü Caedren'in ordusu Eryndor'un kapılarındaydı.
Caspian yavaşça öne çıktı.
Caedren'in karşısında durdu.
Bir süre hiçbir şey söylemedi.
Caedren ona baktı.
"Sonunda."
Caspian'ın boğazı düğümlendi.
"Eryndor..."
Sesi titredi.
Sonra kendini toparladı.
"Eryndor, size sadakat yemini ediyor."
Caedren bir adım yaklaştı.
"Gönüllü müsün?"
Caspian'ın gözleri bir anlığına ailesine kaydı.
Arvella.
Aldric.
Nikolas.
Sonra yeniden Caedren'e baktı.
"Hayır."
Bunu açıkça söylemişti.
Caedren'in kaşları hafifçe kalktı.
"Öyleyse neden diz çöküyorsun?"
Caspian yavaşça dizlerinin üzerine çöktü.
"Çünkü ailemin ölmesini istemiyorum."
Sessizlik...
Caedren'in gözleri onun üzerinde kaldı.
Sonunda başını çevirdi.
"Eryndor yerinde kalacak."
Caspian gözlerini kapattı.
Bu bir zafer değildi.
Bu bir teslimiyetti.
Ama ailesi yaşıyordu.
Şimdilik.
YENİ DÜZEN
O günün akşamında Caedren yeniden Elyzara'daki çalışma odasına döndü.
Masanın üzerinde duran haritaya baktı.
Lordlukların tamamı artık onun yönetimi altındaydı.
Elarii.
Avaris.
Kaelvar.
Veyrath.
Dareth.
Seravelle.
Eryndor.
Ve Solarya'nın diğer bölgeleri...
Caedren sandalyesine oturdu.
Artık karşısında onu açıkça reddeden hiçbir lord yoktu.
Ancak bu, herkesin ona sadık olduğu anlamına gelmiyordu.
Bazıları ona inanıyordu.
Bazıları ondan korkuyordu.
Bazıları ailelerini korumak için boyun eğmişti.
Bazıları geçmişin yasını tutuyordu.
Bazılarıysa yalnızca yeni düzenin kazananı olmak istiyordu.
Caedren için hepsinin ortak bir noktası vardı.
İtaat.
Kapı açıldı.
Komutan içeri girdi.
"Majesteleri."
Caedren başını kaldırdı.
"Evet?"
"Lordlukların tamamı yeni düzeni kabul etti."
Caedren birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra ayağa kalktı.
"Hayır."
Komutan şaşkınlıkla ona baktı.
Caedren haritaya yöneldi.
"Henüz kabul etmediler."
"Majesteleri?"
"Bana boyun eğdiler."
Parmaklarını haritanın üzerinde gezdirdi.
"Aradaki farkı unutma."
Komutan sustu.
Caedren'in bakışları haritanın üzerinde dolaştı.
"Bir insanın sana itaat etmesi, sana sadık olduğu anlamına gelmez."
Bir süre daha haritaya baktı.
"Sadakat zamanla kazanılır."
Ardından başını hafifçe çevirdi.
"Korku ise çok daha hızlı."
Komutan başını eğdi.
"Emriniz?"
Caedren pencereye yürüdü.
Elyzara'nın geniş sokakları aşağıda uzanıyordu.
"Ordunun yeniden düzenlenmesini istiyorum."
"Nasıl, Majesteleri?"
"Bundan sonra hiçbir lordluğun askerleri kendi başına hareket etmeyecek."
Komutan dikkat kesildi.
"Komutanlar doğrudan saraya rapor verecek. Vergiler yeniden düzenlenecek. Lordlukların sınırları ve askerî güçleri kayıt altına alınacak."
Caedren bir an durdu.
"Hiçbir lord, benim iznim olmadan kendi topraklarında ordu toplayamayacak."
Komutan başını eğdi.
"Emredersiniz."
"Peki saraydaki eski görevliler?"
"Çoğu değiştirildi."
"Çoğu yetmez."
Caedren arkasını döndü.
"Yeni düzen, eski insanların üzerine kurulmaz."
Komutan odadan çıktı.
Caedren yalnız kaldığında masadaki haritaya yeniden baktı.
Bu kez gözleri Eryndor'a değil, Solarya'nın merkezine kaydı.
Bir zamanlar o haritada kendisinin yeri bile belli değildi.
Şimdi ise bütün yollar onun sarayına çıkıyordu.
Fakat Caedren'in zihninde hâlâ tek bir düşünce vardı.
Taht.
Sadece tahtta oturmak istemiyordu.
Tahtın kendisine ait olduğuna herkesin inanmasını istiyordu.
Alistair'in adı hâlâ halk arasında konuşuluyordu.
Bazıları onu seviyordu.
Bazıları geleceğin kralı olarak görüyordu.
Bazılarıysa Caedren'in yerine onun geçmesini istiyordu.
Caedren bunu unutmamıştı.
Ancak artık bunu açıkça konuşanların sayısı azalmıştı.
Çünkü korku, insanların dillerini susturmayı öğrenmişti.
Caedren pencerenin önünde durdu.
Uzakta güneş batıyordu.
Gökyüzü kızıl bir renge bürünmüştü.
Güzel bir manzaraydı.
Fakat Caedren o manzaraya bakarken yalnızca bir şey düşünüyordu.
Kendi krallığını kurmuştu.
Henüz tam anlamıyla değil.
Ama temellerini atmıştı.
Ve o temeller kanla atılmıştı.
SESSİZ YEMİNLER
Aynı saatlerde Eryndor'da Caspian odasında yalnızdı.
Önündeki masada Caedren'in gönderdiği mühürlü belge duruyordu.
Artık Eryndor'un lorduydu.
Unvanı hâlâ elindeydi.
Toprakları hâlâ onundu.
Ailesi hâlâ hayattaydı.
Ama hiçbir şey eskisi gibi değildi.
Arvella içeri girdi.
Caspian başını kaldırmadı.
"Doğru olanı mı yaptım?"
Arvella yanına oturdu.
"Bilmiyorum."
Caspian ona baktı.
Arvella devam etti.
"Ama oğlumuz hayatta."
Caspian gözlerini kapattı.
Bu cevabın yeterli olması gerekiyordu.
Fakat değildi.
Çünkü insan bazen hayatını kurtarırken başka bir şeyini kaybederdi.
Caspian korkusunu kaybetmemişti.
Tam tersine...
Artık Caedren'den çok daha fazla korkuyordu.
Avaris'te Averon, babasının eski koltuğunda oturuyordu.
Koltuğun arkasındaki duvarda ailesinin arması asılıydı.
Aldevan'ın.
Kaeron'un.
Leoric'in.
Caldren'in.
Artık hiçbirinin sesi yoktu.
Averon elini koltuğun kenarına koydu.
Lord olmuştu.
Ama bunu istememişti.
Bir hizmetli içeri girdi.
"Lordum."
Averon başını kaldırdı.
"Ne var?"
"Kraliyet sarayından haber geldi."
Averon'un yüzü sertleşti.
"Ne istiyorlar?"
"Sadakat raporu."
Averon birkaç saniye sustu.
Sonra pencereye baktı.
"Gönder."
Hizmetli odadan çıktı.
Averon yalnız kaldığında dudaklarından tek bir cümle döküldü.
"Bir gün..."
Sesi neredeyse duyulmayacak kadar alçaktı.
"Bir gün bunun hesabı sorulacak."
Elarii'de Corvin, babasının çalışma odasına girmişti.
Masanın üzerinde Aldren'in eski mührü duruyordu.
Corvin onu eline aldı.
Parmaklarını mührün üzerinde gezdirdi.
Babası artık yoktu.
Ve o, babasının koltuğunda oturuyordu.
Fakat Corvin de biliyordu.
Bu koltuk ona babasından miras kalmamıştı.
Caedren vermişti.
Bu yüzden içinde iki farklı ses vardı.
Biri hayatta kaldığı için şükretmesini söylüyordu.
Diğeri ise babasının ölümünü unutmaması gerektiğini hatırlatıyordu.
Corvin ikinci sesi dinledi.
Mührü masaya bıraktı.
Kaelvar'da Sebastian, yeni düzenin ilk emirlerini yerine getiriyordu.
Veyrath'ta Aeron askerlerine yeni düzenlemeleri anlatıyordu.
Dareth'te Maximilian, Caedren'in gönderdiği emirleri sessizce inceliyordu.
Seravelle'de Elara, saraya gönderilecek mektupları hazırlıyordu.
Çünkü Amara'nın hâlâ güvende olup olmadığını öğrenmek istiyordu.
Ve Eryndor'da Nikolas, herkes uyuduktan sonra çalışma odasının kapısını kilitledi.
Masasının üzerinde eski bir kitap açıktı.
Kitabın sayfalarında kadim büyü sembolleri bulunuyordu.
Nikolas parmaklarını sembollerden birinin üzerinde gezdirdi.
"Bu büyü..."
Sayfayı çevirdi.
Karşısında başka bir sembol vardı.
"Bu mümkün değil."
Bir süre daha inceledi.
Sonra kitabı yavaşça kapattı.
Çünkü Nikolas'ın henüz bilmediği bir şey vardı.
Caedren'in kurduğu yeni düzen yalnızca siyasi değildi.
Karanlık büyü de yavaş yavaş bu düzenin içine sızıyordu.
Ve Eryndor'un büyü araştırmacısı, bunun izlerini herkesten önce fark edecekti.
YENİ BİR ÇAĞIN BAŞLANGICI
Elyzara'da gece çökmüştü.
Caedren sarayın en yüksek balkonuna çıktı.
Aşağıda binlerce ışık yanıyordu.
Solarya hâlâ ayaktaydı.
Saray hâlâ onun elindeydi.
Lordluklar boyun eğmişti.
Ordular yeniden düzenleniyor, yeni görevliler atanıyor ve eski semboller birer birer kaldırılıyordu.
Yeni bir dönem başlıyordu.
Caedren gökyüzüne baktı.
Bir zamanlar kendisine ait olmayan bir dünyaya bakıyordu.
Şimdi ise o dünyanın merkezindeydi.
Fakat zihninde karanlığın içinden yükselen bir düşünce yeniden yankılandı.
Henüz bitmedi.
Caedren gözlerini kapattı.
Hayır.
Bitmemişti.
Çünkü lordluklar yalnızca ilk adımdı.
Taht hâlâ vardı.
Halk hâlâ vardı.
Ordu hâlâ vardı.
Ve en önemlisi...
Alistair hâlâ hayattaydı.
Caedren'in yüzündeki ifade bir anda değişti.
Kardeşinin yüzü zihninde belirdi.
Çocuklukları...
Birlikte yaptıkları antrenmanlar...
Birbirlerine verdikleri sözler...
Ve yıllar önce Alistair'in ona söylediği o cümle:
"Bir gün kral olduğunda yanında olacağım."
Caedren gözlerini açtı.
Karanlıkta yalnızdı.
"Yanımda mı?"
Sesi neredeyse bir fısıltıydı.
Ardından kendi kendine cevap verdi.
"Göreceğiz."
Rüzgâr pelerinini hafifçe savurdu.
Caedren içeri döndü.
Kapı arkasından kapandı.
Ve Solarya'nın üzerinde yeni bir çağ başladı.
Henüz kimse bu düzenin ne kadar süreceğini bilmiyordu.
Henüz kimse yeni dönemin ne kadar kan dökeceğini bilmiyordu.
Henüz kimse yıllar sonra bu gecenin küllerinden bir çocuğun doğacağını bilmiyordu.
Ama tarih çoktan yazılmaya başlamıştı.
Ve Caedren, farkında olmadan kendi sonunun ilk taşlarını da yerleştiriyordu.
Bölüm etkileşimi
