Küller ve Taçlar kitap kapağı

6. bölüm / 12

BÖLÜM 5 : İKİ KRALLIĞIN BAĞI

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 12Şu an: BÖLÜM 5 : İKİ KRALLIĞIN BAĞI

Solarya ile Asterya arasındaki savaşın yeniden alevlenmesinin üzerinden aylar geçmişti.

Savaş artık yalnızca sınır bölgelerini değil, iki krallığın tamamını tüketmeye başlamıştı. Her geçen gün yeni askerler cepheye gönderiliyor, köylerden gelen haberler kötüleşiyor, erzak yolları giderek zorlaşıyordu.

İki taraf da kesin bir zafer kazanamıyordu.

Ancak kaybedenlerin sayısı her geçen gün artıyordu.

Tam da bu nedenle iki krallığın saraylarında aynı soru dolaşmaya başlamıştı:

Bu savaş nasıl sona erecekti?

Cevap, iki krallığın da beklemediği bir yerdeydi.

Bir evlilikte.

Solarya'ya Varış

Lysandra, geminin güvertesinde sessizce Elyzara'yı izliyordu.

Solarya'nın başkenti uzaktan bile görkemli görünüyordu. Beyaz taşlardan yükselen yapılar, göğe uzanan kuleler ve şehrin üzerinde dalgalanan altın-beyaz sancaklar...

Ancak Lysandra'nın dikkatini çeken şey şehrin güzelliğinden çok askerlerdi.

Limanın girişinden saraya kadar uzanan yol boyunca muhafızlar sıralanmıştı.

Asterya'dan ayrılırken hissettiği gerginlik, Solarya kıyılarına yaklaştıkça daha da artıyordu.

Elvan birkaç adım gerisinde duruyordu.

"Gergin misin?"

Lysandra gözlerini şehirden ayırmadı.

"Çok."

Elvan hafifçe gülümsedi.

"Belli etmiyorsun."

"Belli etmemem gerekiyor."

Elvan bir süre şehri izledi.

"Burası hâlâ düşman krallığımız."

Lysandra sessizce başını salladı.

"Öyle."

Ardından derin bir nefes aldı.

"Ama artık yalnızca düşman krallığımız değil. Bundan sonra burada yaşayacağım."

Elvan ona baktı.

Lysandra'nın yüzünde kararsız bir ifade vardı.

"Beni buraya neden gönderdiklerini biliyorum."

"Biliyorum."

"Barış için."

Elvan başını salladı.

Lysandra yeniden şehre döndü.

"Umarım buna değer."

Gemi limana ulaştığında Lysandra yavaşça güverteden indi.

Onu karşılamak için Solarya Hanedanı oradaydı.

Kraliçe Vera.

Prenses Amara.

Prens Caedren.

Ve Prens Alistair.

Lysandra önce Vera'nın önünde durdu.

Kraliçe onu baştan aşağı süzdü.

"Solarya'ya hoş geldiniz, Prenses Lysandra."

Sesi son derece kibardı. Ancak bu kibarlığın altında hissedilir bir soğukluk vardı.

Lysandra bunu hemen fark etti.

"Teşekkür ederim, Kraliçe Vera."

Ardından Amara'ya baktı.

Genç prensesin gözlerinde merak vardı. Lysandra'yı dikkatle inceliyordu.

Caedren ise hiçbir şey söylemedi. Yalnızca sessizce onu gözlemledi.

Lysandra bir an onun bakışlarıyla karşılaştı. Caedren'in ne düşündüğünü anlamaya çalıştı ancak yüzünden hiçbir şey okunmuyordu.

Sonunda Alistair öne çıktı.

Yirmi dört yaşındaki prens, kumral saçları ve mavi gözleriyle sakin bir görünüme sahipti. Üzerinde altın işlemeli siyah bir kıyafet, omuzlarında ise Solarya'nın sembolünü taşıyan ince bir pelerin vardı.

Alistair birkaç saniye Lysandra'ya baktı.

"Yolculuk yorucu geçmiş olmalı."

Lysandra kısa bir tereddütten sonra cevap verdi.

"Biraz."

"Dinlenmek isterseniz sizi hemen sarayı gezdirmek zorunda değiliz."

Lysandra şaşırdı.

Böylesine basit ve düşünceli bir cümle beklemiyordu.

"Teşekkür ederim."

Alistair başını hafifçe eğdi.

"Solarya'ya hoş geldiniz."

Lysandra birkaç saniye onun gözlerine baktı.

"Teşekkürler."

Alistair daha fazla konuşmadan geri çekildi.

Ne gereğinden fazla sıcak davranmıştı ne de soğuk.

Yalnızca mesafesini korumuştu.

Lysandra bunun farkına vardığında hafifçe rahatladı.

Demek ki yalnızca kendisi temkinli değildi.

Alistair de öyleydi.

İlk Akşam

Akşam yemeği sessiz başladı.

Uzun masanın iki ucunda Solarya ve Asterya'nın temsilcileri oturuyordu. Lysandra, masadaki gerginliği hissedebiliyordu.

Buradaki herkes onun neden geldiğini biliyordu.

O, yalnızca bir misafir değildi.

İki krallığın geleceğini değiştirebilecek bir anlaşmanın parçasıydı.

Amara sessizliği bozdu.

"Asterya'daki saray gerçekten anlatıldığı kadar büyük mü?"

Lysandra ona döndü.

"Büyük."

Amara merakla sordu.

"Buradan daha mı büyük?"

Lysandra hafifçe gülümsedi.

"Bunu burada söylemem doğru olmaz."

Amara güldü.

"Sanırım haklısın."

Masadaki hava biraz olsun yumuşamıştı.

Lysandra yemek boyunca birkaç kez Alistair'e baktı.

Prens çoğunlukla sessizdi. Onu sürekli izlemiyor, konuşmaya zorlamıyor ya da dikkat çekmeye çalışmıyordu.

Bu durum Lysandra'nın hoşuna gitmişti.

Yine de bu, ona güvendiği anlamına gelmiyordu.

Henüz değil.

Yemekten sonra Lysandra odasına çekildi.

Elvan kapıyı kapattığında genç prenses yatağın kenarına oturdu.

Elvan ona yaklaştı.

"Nasıl buldun?"

Lysandra bir süre düşündü.

"Bilmiyorum."

"Alistair'i mi soruyorum?"

Lysandra başını kaldırdı.

"Onu tanımıyorum."

"İlk izlenimin?"

Lysandra birkaç saniye sustu.

"Düşündüğüm kadar soğuk değil."

Elvan gülümsedi.

"Bu iyi bir şey."

"Belki."

Lysandra pencereye döndü.

"Yine de ona güvenmiyorum."

Elvan itiraz etmedi.

"Güvenmek zorunda değilsin."

Lysandra başını salladı.

"Şimdilik."

Barışın Bedeli

Ertesi sabah sarayda önemli bir toplantı düzenlendi.

Solarya ve Asterya'dan gelen temsilciler uzun bir masanın etrafında toplanmıştı. Masaya geniş savaş haritaları serilmişti.

Cepheler, kaybedilen topraklar, erzak yolları ve askerî birliklerin konumları işaretlenmişti.

Vera sessizce haritayı inceliyordu.

Asteryalı temsilcilerden biri konuşmaya başladı.

"Bu savaş böyle devam ederse iki krallık da daha fazla kayıp verecek."

Solaryalı bir lord karşılık verdi.

"Geri çekilmek zayıflık olarak görülür."

Asteryalı temsilci gözlerini kaldırdı.

"Peki ya savaşa devam etmek? Bu da güç göstergesi mi olacak?"

Odadaki sessizlik ağırlaştı.

Kimse cevap vermedi.

Bir süre sonra Asterya'nın temsilcisi yeniden konuştu.

"İki krallık arasında kalıcı bir bağ kurulabilir."

Vera başını kaldırdı.

"Nasıl bir bağ?"

Adam doğrudan cevap verdi.

"Evlilik."

Odadaki herkes sustu.

Lysandra'nın bakışları Alistair'e döndü.

Alistair de ona baktı.

İkisi de birkaç saniye boyunca konuşmadı.

Bu fikrin ne anlama geldiğini ikisi de biliyordu.

Sonunda karar açıklandı.

Prens Alistair Valente ile Prenses Lysandra'nın nişanlanması.

Bu evlilik, iki krallık arasındaki barış görüşmelerinin temel şartlarından biri olacaktı.

Lysandra'nın hayatı artık yalnızca kendisine ait değildi.

Bir krallığın geleceği de onun vereceği karara bağlanmıştı.

İki Yabancı

Toplantı sona erdikten sonra Lysandra bahçeye çıktı.

Biraz yalnız kalmaya ihtiyacı vardı.

Sarayın bahçesi oldukça büyüktü. Beyaz mermer yolların çevresinde çiçekler açmış, yüksek ağaçların dalları hafif rüzgârla hareket ediyordu.

Lysandra bir süre yürüdü.

Ardından arkasından gelen ayak seslerini duydu.

Alistair'di.

Genç prens aralarında belli bir mesafe bırakarak durdu.

"Konuşabilir miyiz?"

Lysandra ona döndü.

"Olur."

Alistair birkaç saniye sessiz kaldı.

"Bugünkü kararı biliyorsun."

"Evet."

"Bunu istemediğini düşünüyorsan söyleyebilirsin."

Lysandra şaşırdı.

"Ya sen?"

Alistair bakışlarını bahçeye çevirdi.

"Ben de istemediğim bir şeyi kabul etmek istemem."

Lysandra kaşlarını hafifçe çattı.

"Peki ya nişan?"

Alistair derin bir nefes aldı.

"İki krallık için önemli."

"Yani bizi kullanıyorlar."

Alistair ona baktı.

"Bir bakıma."

Lysandra böyle bir cevap beklemiyordu.

Alistair devam etti.

"Ama savaşın bitmesi için gerçekten bir şans varsa..."

Sözünü tamamlamadı.

Buna gerek de yoktu.

Lysandra onun ne demek istediğini anlamıştı.

"Ben de savaşın bitmesini istiyorum."

Alistair başını salladı.

"Ben de."

İkisi bir süre sessiz kaldı.

Sonunda Lysandra yeniden konuştu.

"Bu, sana güvendiğim anlamına gelmiyor."

Alistair'in yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.

"Ben de senden bunu beklemiyorum."

Lysandra ilk kez gerçekten rahatladığını hissetti.

Belki de bu evlilik, düşündüğü kadar dayanılmaz olmayacaktı.

Ama yine de önlerinde uzun bir yol vardı.

Nişan Töreni

Nişan töreni çok geçmeden gerçekleştirildi.

İki krallık da daha fazla beklemek istemiyordu.

Sarayın büyük salonu Solarya'nın altın-beyaz ve Asterya'nın mavi-gümüş sancaklarıyla süslenmişti.

Salonun iki yanında soylular ve kraliyet temsilcileri yerlerini almıştı.

Lysandra mavi tonlarında, gümüş işlemelerle süslenmiş zarif bir elbise giymişti. Uzun, dalgalı koyu kahverengi saçları omuzlarına dökülüyordu. Yeşil gözlerinde hâlâ bir miktar gerginlik vardı.

Alistair ise siyah ve altın işlemeli kıyafetiyle onun yanında duruyordu.

Tören başladığında ikisi birbirine baktı.

Aralarında henüz aşk yoktu.

Gerçek anlamda bir güven de yoktu.

Yalnızca bir anlaşma vardı.

Bir görev vardı.

Ve iki krallığın geleceği...

Alistair elini uzattı.

Lysandra kısa bir süre onun eline baktı.

Sonra elini uzatarak onun elini tuttu.

Salon alkışlarla doldu.

İki krallığın sancakları yan yana dalgalandı.

Ve böylece savaşın ortasında iki taht arasında yeni bir bağ kurulmuş oldu.

Ancak bu bağın ne kadar güçlü olacağını zaman gösterecekti.

Caedren'in Sessizliği

Salonun arka tarafında duran Caedren, alkışları sessizce dinliyordu.

Etrafındaki soyluların konuşmaları kulağına geliyordu.

"Prens Alistair artık krallığın geleceği."

Bir başkası söze karıştı.

"Bu evlilikle Alistair'in konumu daha da güçlenecek."

"İyi bir kral olacak."

Caedren'in yüzündeki ifade değişmedi.

Ancak içindeki bir şey çatlamıştı.

Bir anlığına yıllar öncesine döndü.

Morgrath.

Soğuk taş duvarlar.

Yalnız geçirdiği geceler.

Babası Aldric'in Alistair ve Amara'yla geçirdiği zamanlar...

Ve Vera'nın sesi.

Sen bu saraya hiçbir zaman ait olmadın.

Caedren gözlerini kapattı.

Ardından zihninde başka bir ses yankılandı.

Nyxor.

Taht, bekleyenlerin değil, onu almaya cesaret edenlerin olur.

Caedren gözlerini açtı.

Karşısında Alistair vardı.

Kardeşi ona doğru yürüdü.

"Abi."

Caedren bakışlarını ona çevirdi.

Alistair gülümsedi.

"İyi misin?"

Caedren birkaç saniye cevap vermedi.

Sonra kardeşine sarıldı.

"Sen mutluysan ben de mutluyum."

Ve bunu söylerken yalan söylemiyordu.

Caedren gerçekten Alistair'i seviyordu.

Onun mutluluğunu istiyordu.

Ama aynı zamanda onun sahip olduğu her şeyi de istiyordu.

Belki de Caedren'in içindeki en büyük çatışma buydu.

Bir yanda sevdiği kardeşi vardı.

Diğer yanda yıllardır kendisinden esirgendiğine inandığı taht.

Ve Caedren henüz hangisinin ağır basacağını bilmiyordu.

Yeni Bir Başlangıç

Gece olduğunda Lysandra sarayın balkonunda duruyordu.

Elyzara'nın ışıkları aşağıda parlıyordu.

Artık Solarya'nın nişanlı prensesiydi.

Fakat çevresindeki her şey hâlâ yabancıydı.

Yabancı bir krallık.

Yabancı insanlar.

Ve henüz güvenmediği bir prens.

Arkasından Alistair'in sesi geldi.

"Uyuyamadın mı?"

Lysandra arkasını döndü.

"Hayır."

Alistair birkaç adım uzakta durdu.

"Ben de."

Bir süre sessiz kaldılar.

Sonra Lysandra konuştu.

"Sanırım artık birbirimizi tanımaya çalışmamız gerekiyor."

Alistair başını salladı.

"Sanırım öyle."

Lysandra hafifçe gülümsedi.

Bu kez gülümsemesinde bir şey değişmişti.

Henüz güven değildi.

Henüz yakınlık da değildi.

Ama güvenin başlayabileceği küçük bir yer vardı.

Ve ikisi de bunun zaman alacağını biliyordu.

O gece iki genç insan, istemedikleri bir evliliğin ilk adımını atmıştı.

Fakat belki de zamanla bu evlilik, başlangıçta taşıdığı anlamdan çok daha fazlasına dönüşecekti.

Çünkü bazen krallıkların kaderini değiştiren anlaşmalar, insanların kendi kaderlerini de değiştirirdi.

Ve Lysandra ile Alistair'in hikâyesi daha yeni başlıyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

73okunma 37beğeni 4yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…