Küller ve Taçlar kitap kapağı

12. bölüm / 12

Bölüm 11: Küllerin Altındaki Kıvılcım

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 12Şu an: Bölüm 11: Küllerin Altındaki Kıvılcım

Elyzara'da sabah, her zamanki gibi çan sesleriyle başladı.
Sarayın yüksek kulelerinden yükselen sesler, şehrin sokaklarına yayıldı. Pazarcılar tezgâhlarını açıyor, tüccarlar mallarını taşıyor, askerler sarayın kapılarında nöbet değiştiriyordu.
Dışarıdan bakıldığında şehirde her şey olağan görünüyordu.
Ancak son günlerde Elyzara'nın havası değişmişti.
İnsanlar konuşurken daha dikkatli davranıyor, eski kral Aldric'in adını anmaktan kaçınıyor, Caedren'in yeni düzenlemeleri hakkındaki düşüncelerini kendilerine saklıyorlardı.
Kimse açıkça karşı çıkmıyordu.
Ama herkes memnun da değildi.
Caedren Valente, çalışma odasında ayakta durmuş, önündeki raporları inceliyordu.
İsimsiz mektup hâlâ aklındaydı.
Gönderen bulunamamıştı. Sarayda yapılan incelemeler, mektubun hangi kapıdan girdiğini bile ortaya çıkaramamıştı.
Caedren son raporu masaya bıraktı.
"Bir haftadır araştırıyorsunuz."
Karşısındaki komutan başını eğdi.
"Evet, Majesteleri."
"Ve hâlâ hiçbir şey bilmiyorsunuz."
"Bazı hizmetkârların ifadeleri birbirini tutmuyor. Ancak mektubu bırakan kişiyi gördüğünü söyleyen kimse yok."
Caedren'in bakışları sertleşti.
"Öyleyse ya kimse gerçeği söylemiyor ya da sarayımda herkesin göremediği bir şey var."
Komutan cevap vermedi.
Caedren pencereye yürüdü.
"Lordluklardan gelen raporlar?"
"Kaelvar ve Veyrath yeni düzenlemelerle ilgili cevaplarını gönderdi. Dareth'in vergi kayıtları tamamlandı. Elarii ve Avaris'ten bazı belgeler ulaştı."
"Eryndor?"
"Arşiv kayıtlarının hazırlanması devam ediyor."
Caedren arkasını döndü.
"Ne kadar sürecek?"
"Lord Caspian kesin bir tarih bildirmedi."
Caedren birkaç saniye düşündü.
"Eryndor'daki büyü kayıtlarının önemini biliyor musun?"
"Hayır, Majesteleri."
"Ben de bilmiyorum."
Komutan şaşkınlıkla ona baktı.
Caedren masasına döndü.
"İşte bu yüzden istiyorum."
Önündeki belgelerden birini eline aldı.
"Eryndor'a yeni bir haberci gönderin. Arşivlerin tamamı incelenmeden hiçbir kayıt imha edilmeyecek. Ayrıca Nikolas Eryndor'un yürüttüğü araştırmalar hakkında bilgi istiyorum."
"Emredersiniz."
Komutan çıkmak üzereyken Caedren yeniden konuştu.
"Bir de şu mektup meselesi."
"Majesteleri?"
"Göndereni bulana kadar araştırmayı sürdürün. Fakat bu kez yalnızca mektubu kimin bıraktığını değil, kimin böyle bir mesaj gönderebilecek bilgiye sahip olduğunu araştırın."
Komutan başını eğerek odadan çıktı.
Caedren yalnız kaldığında masanın üzerindeki mektuba baktı.
Birileri geçmişinden söz ediyordu.
Birileri, onun unuttuğunu sandığı şeyleri hatırlatmaya çalışıyordu.
Ve Caedren, bu insanların kim olduğunu öğrenmeden hiçbir şeyin gerçekten kontrol altında olduğuna inanmayacaktı.

ELARII — SAKLANAN GERÇEKLER
Corvin Elarii, babasının çalışma odasında oturuyordu.
Masanın üzerinde iki ayrı belge yığını bulunuyordu.
Birincisi, Caedren'in saraya gönderilmesini istediği kayıtlardı.
İkincisi ise Elarii'de saklanacak olan kopyalar.
Yaşlı kâtip, belgeleri dikkatle ayırıyordu.
Corvin bir süre onu izledikten sonra konuştu.
"Eski yazışmaların tamamını inceledin mi?"
"Büyük bölümünü, lordum."
"Önemli bir şey buldun mu?"
Kâtip cevap vermeden önce tereddüt etti.
"Bazı mektuplar diğerlerinden farklı."
Corvin başını kaldırdı.
"Nasıl farklı?"
"Eski kral Aldric'in hükümdarlığının son yıllarında saray ile bazı lordluklar arasında yapılan yazışmalar. Özellikle Büyük Temizlik'ten önceki döneme ait olanlar."
Corvin sandalyesinde doğruldu.
"Ne hakkında?"
"Bunun için bütün mektupları karşılaştırmam gerekiyor."
"Öyleyse karşılaştır."
Kâtip belgelerden birini çıkardı.
"Şu yazışmada babanızın mührü bulunuyor."
Corvin belgeyi aldı.
Mektubun üzerinde Aldren Elarii'nin mührü vardı.
Yazıyı okumaya başladı.
İlk satırlarda sıradan yönetim meselelerinden söz ediliyordu. Toprak anlaşmazlıkları, askerî yardımlar ve ticaret yolları...
Ancak mektubun sonlarına doğru farklı bir ifade dikkatini çekti.
Bir krallığın huzuru, yalnızca düşmanlarının ortadan kaldırılmasıyla sağlanamaz. Bazen asıl tehlike, düşman olarak görülenlerin neden var olduğunu unutmaktır.
Corvin satırı yeniden okudu.
"Babam bunu ne zaman yazmış?"
"Büyük Temizlik'ten yaklaşık bir yıl önce, lordum."
Corvin mektubu masaya bıraktı.
"Bu yazışmanın başka bir kopyası var mı?"
"Henüz bulamadım."
Corvin bir süre düşündü.
Sonra mektubu diğer belgelerden ayırdı.
"Bunu saraya göndermeyeceğiz."
Kâtip şaşkınlıkla ona baktı.
"Lordum?"
"Diğer belgeler hazırlanacak. Fakat bu mektup burada kalacak."
"Caedren'in emri..."
"Emri biliyorum."
Corvin'in sesi sertleşti.
"Bütün belgeleri incelemeden göndermeyeceğiz."
Kâtip başını eğdi.
Corvin mektubu eline aldı.
Babası, ölümünden önce kendisine hiçbir şey anlatmamıştı.
Belki anlatmak istememişti.
Belki de fırsat bulamamıştı.
Ama şimdi Corvin, babasının geçmişinde bilmediği bir şeylerin bulunduğunu düşünüyordu.
Kapının önünde ayak sesleri duyuldu.
Bir asker içeri girdi.
"Lordum, saraydan haberci geldi."
Corvin başını kaldırdı.
"Ne istiyor?"
"Kraliyet sarayı, eksik kayıtların en kısa sürede gönderilmesini talep ediyor."
Corvin'in gözleri elindeki mektuba kaydı.
Sonra yeniden askere baktı.
"Cevap gönderin. Hazırlıklarımız devam ediyor."
Asker odadan çıktı.
Corvin, babasının mührünü avucunda bir süre tuttu.
Artık yalnızca onun hatırasını korumuyordu.
Belki de babasının sakladığı bir gerçeğin izini sürmeye başlamıştı.

AVARIS — BİR AİLENİN YÜKÜ
Averon Avaris, annesinin odasının kapısında duruyordu.
İçeriden konuşma sesleri geliyordu.
Aurelya, kızlarıyla birlikte oturuyordu.
Averin pencerenin yanında durmuş, elindeki kitabı okuyormuş gibi yapıyordu. Mirelya ise annesinin yanında sessizce oturuyordu.
Averon kapıyı çaldı.
"Girebilir miyim?"
Aurelya başını kaldırdı.
"Gel, oğlum."
Averon içeri girdi.
"Bugün askerlerin bir kısmı kaleden ayrılacak."
Aurelya'nın yüzündeki ifade değişti.
"Ne zaman?"
"Öğleden sonra."
"Kaç kişi?"
"Bunu henüz kesinleştirmediler."
Averin kitabını kapattı.
"Onları başka lordluklara mı gönderiyorlar?"
Averon başını salladı.
"Evet."
Mirelya annesine baktı.
"Peki ya geri dönecekler mi?"
Averon küçük kız kardeşinin yanına oturdu.
"Görevleri tamamlandığında dönecekler."
"Ya dönmezlerse?"
Averon bir an sustu.
"Dönecekler."
Mirelya başını eğdi.
Aurelya oğluna baktı.
"Averon, seninle yalnız konuşabilir miyim?"
Averon ayağa kalktı.
"Tabii."
İkisi odanın diğer tarafına geçti.
Aurelya sesini alçalttı.
"Son zamanlarda seni tanıyamıyorum."
Averon annesine döndü.
"Ne demek istiyorsun?"
"Her gün saraydan gelen emirleri okuyorsun. Her gün yeni bir şeyden vazgeçiyorsun. Ama hiçbir zaman ne düşündüğünü anlatmıyorsun."
Averon yorgun bir nefes verdi.
"Anne, seni ve kız kardeşlerimi korumaya çalışıyorum."
"Bunu biliyorum."
"Öyleyse neden bana kızıyorsun?"
Aurelya'nın gözleri doldu.
"Sana kızmıyorum. Yalnızca bütün bu yükü tek başına taşımana dayanamıyorum."
Averon annesinin ellerini tuttu.
"Başka türlü yapamam."
"Her şeyi kabul etmek zorunda değilsin."
Averon gözlerini yere indirdi.
"Bunu biliyorum."
"Öyleyse?"
Averon cevap vermekte zorlandı.
Çünkü annesinin bilmediği bir şey vardı.
Averon bazen geceleri kardeşlerinin odalarının önünde duruyor, onların hâlâ güvende olduklarından emin olmadan kendi odasına gitmiyordu.
Onları kaybetmekten korkuyordu.
Bir kez daha aynı acıyı yaşamak istemiyordu.
"Bir gün," dedi sonunda, "bu aile için yeniden özgürce karar verebildiğim bir gün gelecek."
Aurelya oğlunun yüzüne baktı.
"Buna inanıyor musun?"
Averon annesinin ellerini bıraktı.
"İnanmak zorundayım."
O sırada kapının diğer tarafından bir hizmetkârın sesi duyuldu.
"Lordum, kraliyet habercisi sizi bekliyor."
Averon annesine son kez baktı.
"Gitmem gerekiyor."
Aurelya başını salladı.
Averon odadan çıktığında annesinin gözlerindeki endişeyi görmüştü.
Fakat ona verebileceği başka bir cevap yoktu.
Çünkü Avaris'te artık umut bile dikkatli taşınması gereken bir şeydi.

KAELVAR — SADAKATİN SINIRI
Sebastian Kaelvar, kendisine gönderilen mektubu üçüncü kez okuyordu.
Mektup Caedren'den gelmişti.
Kral, Kaelvar'ın askerî düzenlemelerini onaylıyor ancak bazı komutanların görev yerlerinin değiştirilmesini istiyordu.
Sebastian mektubu masaya bıraktı.
Karşısında duran komutan konuştu.
"Lordum, bu değişiklik birliklerin düzenini bozabilir."
"Biliyorum."
"Bazı askerler yıllardır aynı komutanlarla görev yapıyor."
Sebastian ayağa kalktı.
"Caedren'in amacı ordunun tek merkezden yönetilmesi."
"Yanlış olduğunu mu düşünüyorsunuz?"
Sebastian pencereye yürüdü.
"Yanlış olan, tek merkezden yönetilmek değil. Yanlış olan, bütün kararların yalnızca bir kişinin korkularına göre alınması."
Komutan sessiz kaldı.
Sebastian ona döndü.
"Bu değişikliği uygulayacağız. Fakat eski komutanların deneyimlerinden yararlanmaya devam edeceğiz."
"Krala bunu bildirecek misiniz?"
"Evet."
Sebastian masasına döndü.
Yeni bir rapor hazırlamaya başladı.
Ancak bu kez raporun sonuna farklı bir cümle ekledi.
Kaelvar'ın askerî gücü, yalnızca kraliyet emirlerine değil, Solarya'ya duyulan bağlılığa dayanmaktadır.
Kalemini bıraktı.
Bir süre yazdığı cümleye baktı.
Sebastian, Caedren'in bu ifadeden hoşlanmayabileceğini biliyordu.
Ancak gerçekleri saklayarak sadakat gösterdiğini düşünmüyordu.
Mektubu mühürledi.
Kaelvar'ın yeni düzene bağlılığı devam edecekti.
Fakat Sebastian, bu bağlılığın ne anlama geldiğini kendisi belirlemek istiyordu.

VEYRATH — ESKİ BİR DOSTLUK
Aeron Veyrath, çalışma odasında gelen mektubu inceliyordu.
Mektup Kaelvar'dan gönderilmişti.
Sebastian'ın mührünü tanıyordu.
Zarfı açtı.
İçindeki yazıyı dikkatlice okudu.
Sebastian, yeni askerî düzenlemelerden söz ediyor ve Caedren'in yönetimindeki değişikliklerin uzun vadede yaratabileceği sorunlara dikkat çekiyordu.
Mektubun sonunda kısa bir cümle vardı.
Birliği korumak istiyorsak, yalnızca emirleri değil, insanların güvenini de korumalıyız.
Aeron mektubu masaya bıraktı.
Sebastian'ın düşüncelerini anlıyordu.
Fakat ona cevap vermek konusunda tereddüt etti.
Çünkü iki lordun benzer düşüncelere sahip olması, aralarında bir anlaşma bulunduğu anlamına gelirdi.
Ve böyle bir anlaşma henüz yoktu.
Aeron ayağa kalktı.
Pencerenin önünde durdu.
Veyrath'ın kuzey sınırları görünüyordu.
Bu toprakları yıllardır aynı askerler koruyordu.
Onları başka komutanların emrine vermek, yalnızca askerlerin yerini değiştirmek değildi.
Birbirine güvenen insanların arasındaki bağı da değiştirmekti.
Aeron masasına döndü.
Sebastian'a kısa bir cevap yazdı.
Düşüncelerini anlıyorum. Ancak şimdilik her birimizin kendi lordluğundaki sorumlulukları yerine getirmesi gerektiğine inanıyorum. Zamanı gelmeden atılan adımlar, korunmak istenen şeylere zarar verebilir.
Mektubu mühürledi.
Henüz bir ittifak kurmak istemiyordu.
Henüz böyle bir şeye hazır değildi.
Ama Sebastian'ın sözleri zihninde kalmıştı.

DARETH — HALKIN SESİ
Dareth'in pazar yerinde alışılmadık bir kalabalık vardı.
Yeni vergi düzenlemesi, özellikle küçük tüccarları zor durumda bırakmıştı.
Maximilian Dareth, sabah saatlerinde halkın arasına çıkmıştı.
Yanında birkaç muhafız ve kardeşi Samuelle bulunuyordu.
Bir tüccar onları görünce öne çıktı.
"Lordum!"
Maximilian durdu.
"Buyur."
Adam elindeki belgeyi gösterdi.
"Yeni vergilerle dükkânımı ayakta tutmam mümkün değil. Zaten geçen yılın borcunu ödemeye çalışıyorum."
Maximilian belgeyi aldı.
"Adın ne?"
"Edric, lordum."
Maximilian kayıtları inceledi.
"Bu vergi miktarı sana ne zaman bildirildi?"
"Üç gün önce."
"Ödeme için süre verildi mi?"
"On beş gün."
Samuelle araya girdi.
"Bu süre yeterli değil."
Maximilian kardeşine baktı.
Sonra yeniden tüccara döndü.
"Şimdilik ödeme süren uzatılacak. Vergi kayıtları yeniden incelenecek."
Edric şaşkınlıkla ona baktı.
"Gerçekten mi, lordum?"
"Evet."
"Teşekkür ederim."
Maximilian başını salladı.
Kalabalığın arasından başka bir kadın öne çıktı.
"Peki ya diğerleri?"
Maximilian kadına döndü.
"Ne demek istiyorsun?"
"Benim de aynı sorunum var. Yalnızca onun vergisini ertelemekle diğerlerimizin durumu değişmeyecek."
Maximilian bir an sustu.
Kadın haklıydı.
Sorun tek bir tüccarın borcu değildi.
Yeni düzenlemenin bütün bölgeye etkisiydi.
"Bütün kayıtlar yeniden incelenecek," dedi. "Kimsenin ödeyemeyeceği bir yükün altında kalmasını istemiyorum."
Samuelle kardeşine baktı.
Maximilian'ın verdiği kararın Caedren tarafından nasıl karşılanacağını ikisi de biliyordu.
Fakat Dareth'in halkını korumak da onun göreviydi.
Kaleye döndüklerinde Samuelle konuştu.
"Bugün doğru olanı yaptın."
Maximilian pelerininin tokasını çözdü.
"Umarım."
"Caedren bunu kabul etmezse?"
Maximilian bir süre sustu.
Sonra kardeşine baktı.
"O zaman ona neden böyle bir karar verdiğimi anlatacağım."
Samuelle başını salladı.
Maximilian masasına geçti.
Yeni bir rapor hazırlaması gerekiyordu.
Ve bu kez yalnızca krala itaat ettiğini göstermek için değil, halkının durumunu gerçekten anlatmak için yazacaktı.

SERAVELLE — MEKTUBUN YOLCULUĞU
Elara, sabah erkenden bahçeye çıkmıştı.
Elinde Amara'ya yazdığı mektup vardı.
Üç gündür onu yanında taşıyor, fakat göndermeye cesaret edemiyordu.
Bu sabah ise kararını vermişti.
Mektubun ulaşabileceği birini bulacaktı.
Bahçenin girişinde annesi Avelora'yı gördü.
"Anne."
Avelora kızına döndü.
"Ne oldu?"
Elara elindeki mektubu gösterdi.
"Bunu göndermek istiyorum."
Avelora bir süre mektuba baktı.
"Adresini bulabildin mi?"
"Hayır. Ama sarayda çalışan eski bir hizmetkârı tanıyorum. Amara'yı daha önce de görmüştü."
Avelora'nın yüzü ciddileşti.
"Ona güveniyor musun?"
"Evet."
"Peki, bu mektubu saraya götürebileceğinden emin misin?"
Elara başını salladı.
"Bunu denemek istiyorum."
Avelora kızının yüzündeki kararlılığı gördü.
"Öyleyse dikkatli ol. Mektubun içeriğini kimseye gösterme."
Elara annesine sarıldı.
"Teşekkür ederim."
O gün öğleden sonra Seravelle Kalesi'ne gelen eski bir saray hizmetkârı Elara'nın yanına çağrıldı.
Elara mektubu ona uzattı.
"Bunu birine ulaştırmanı istiyorum."
Hizmetkâr mektubu aldı.
"Kime, hanımefendi?"
"Amara'ya."
Kadının yüzündeki ifade değişti.
"Prenses Amara mı?"
Elara başını salladı.
"Onu tanıyor musun?"
"Bir zamanlar sarayda görev yapıyordum. Kendisine birkaç kez hizmet etmiştim."
Elara'nın gözlerinde umut belirdi.
"Öyleyse nerede olduğunu biliyor musun?"
Kadın başını iki yana salladı.
"Hayır, hanımefendi. Saraydaki eski görevimden ayrılalı uzun zaman oldu."
Elara'nın yüzü düştü.
Ancak kadın devam etti.
"Yine de Elyzara'ya giden bir haberci tanıyorum. Mektubu ona ulaştırabilirim."
Elara mektubu biraz daha sıkı tuttu.
"Bunu yapabilir misin?"
"Deneyeceğim."
Elara mektubu ona verdi.
Kadın başını eğdi.
"Size söz veremem. Ama elimden geleni yapacağım."
Elara, hizmetkârın uzaklaşmasını izledi.
İlk kez günlerdir içinde küçük bir umut belirmişti.
Amara'ya ulaşmak için bir yol bulmuştu.
Henüz mektubun gerçekten ulaşacağından emin değildi.
Ama artık yalnızca beklemiyordu.
Bir şey yapmıştı.

ERYNDOR — YASAKLI BİR BİLGİ
Nikolas, Eryndor arşivinin en eski bölümünde tek başına çalışıyordu.
Önünde üç ayrı kitap vardı.
İlk kitapta bulduğu sembolün benzerlerini diğer kaynaklarda da tespit etmişti.
Fakat hâlâ eksik olan bir şey vardı.
Sembolün gerçek anlamı.
Nikolas eski büyü sözlüğünü yeniden açtı.
Parmaklarını sayfanın kenarında gezdirdi.
İrade.
Bedel.
Bağ.
Yemin.
Bu kelimeler birbirinden bağımsız kavramlar değildi.
En azından Nikolas artık böyle düşünüyordu.
Bir süre sonra kitabın arkasındaki küçük bir not dikkatini çekti.
Yazı diğerlerinden farklıydı.
Daha koyu bir mürekkep kullanılmıştı.
Nikolas büyüteci aldı.
Notu okumaya çalıştı.
Bir iradeyi başka bir iradeye bağlayan güç, sahibinin isteğiyle başlayabilir. Ancak bağ kurulduktan sonra bedel yalnızca ilk anlaşmayı yapan kişiye ait olmayabilir.
Nikolas'ın yüzü gerildi.
Cümleyi yeniden okudu.
Bir iradeyi başka bir iradeye bağlamak...
Bu, sıradan bir büyü değildi.
Üstelik devamında başka bir ifade bulunuyordu.
Yemin bozulduğunda, bağın taşıyıcısı özgürlüğünü kaybedebilir.
Nikolas kitabı yavaşça kapattı.
Bir süre hareketsiz kaldı.
Artık bunun yalnızca eski bir töreni anlatmadığını düşünüyordu.
Birileri geçmişte insanların iradesini etkileyebilecek bir büyü üzerinde çalışmıştı.
Peki, bu büyü hâlâ kullanılabilir miydi?
Caedren'in Nyxor ile olan ilişkisiyle bağlantılı olabilir miydi?
Nikolas'ın zihninde sorular çoğalıyordu.
Tam o sırada arşivin kapısı açıldı.
Caspian içeri girdi.
"Burada olduğunu tahmin etmiştim."
Nikolas kitabı kapattı.
"Baba."
Caspian masaya yaklaştı.
"Kraliyet sarayından yeni bir haberci geldi."
Nikolas'ın yüzü değişti.
"Yine kayıtları mı istiyorlar?"
"Evet. Bu kez daha fazla ayrıntı talep ediyorlar."
Nikolas gözlerini masadaki kitaba çevirdi.
Caspian bunu fark etti.
"Bir şey mi buldun?"
Nikolas kısa bir süre düşündü.
Sonra kitabı babasına doğru çevirdi.
"Bunun sıradan bir büyü olmadığını düşünüyorum."
Caspian sayfayı inceledi.
"Ne anlama geliyor?"
Nikolas başını iki yana salladı.
"Henüz emin değilim. Ama bir iradenin başka bir iradeye bağlanmasından söz ediyor."
Caspian'ın yüzündeki ifade ciddileşti.
"Bunu saraya gönderecek misin?"
"Hayır."
"Niçin?"
"Çünkü henüz neyle karşı karşıya olduğumuzu bilmiyoruz. Yanlış bir yorum, bütün Eryndor'u tehlikeye atabilir."
Caspian kitabı kapattı.
"Bu araştırmayı sürdürmeni istiyorum. Ama dikkatli ol."
Nikolas başını salladı.
Caspian kapıya yöneldi.
"Bir de Nikolas."
"Evet?"
"Böyle bir gücün varlığını öğrenmek, onu kullanabileceğin anlamına gelmez."
Nikolas babasına baktı.
"Bunu biliyorum."
Caspian çıktı.
Nikolas yeniden kitabın başına oturdu.
Sayfanın altındaki son cümleye baktı.
Bağ kurulduktan sonra bedel yalnızca ilk anlaşmayı yapan kişiye ait olmayabilir.
Bu cümle, Caedren'in geleceği hakkında düşündüğünden çok daha büyük bir tehlikeye işaret ediyor olabilirdi.
Nikolas henüz emin değildi.
Ama artık araştırmasını bırakmayacaktı.

ELYZARA — BEKLENMEYEN ZİYARET
Caedren, akşam saatlerinde çalışma odasında bir rapor inceliyordu.
Kapı çalındı.
"Gir."
İçeri komutan girdi.
"Majesteleri, sizi görmek isteyen biri var."
Caedren başını kaldırdı.
"Kim?"
"Eski saray görevlilerinden biri. Sizinle özel olarak konuşmak istediğini söylüyor."
Caedren kaşlarını çattı.
"Adı?"
"Edrian."
Caedren bu ismi hatırlamaya çalıştı.
"Eski kralın döneminde mi görev yapıyordu?"
"Evet, Majesteleri. Arşiv bölümünde çalışmış."
Caedren sandalyesinden kalktı.
"Getirin."
Birkaç dakika sonra yaşlı bir adam içeri girdi.
Üzerinde sade bir kıyafet vardı.
Yüzünde yılların yorgunluğu, gözlerinde ise saklamaya çalıştığı bir korku bulunuyordu.
Caedren masanın arkasına geçti.
"Beni görmek istemişsin."
Edrian başını eğdi.
"Evet, Majesteleri."
"Neden?"
Adam bir süre sustu.
Sonra konuştu.
"Size gönderilen isimsiz mektup hakkında bilgi sahibiyim."
Caedren'in bakışları değişti.
"Devam et."
"Bunu kimin gönderdiğini bilmiyorum. Ancak mektupta söz edilen geçmişin sandığınızdan daha eski olduğunu düşünüyorum."
Caedren masanın kenarına tutundu.
"Neden böyle düşünüyorsun?"
Edrian gözlerini kaldırdı.
"Çünkü Büyük Temizlik'ten önce de benzer yazışmalar yapılmıştı."
Odadaki hava ağırlaştı.
Caedren bir adım yaklaştı.
"Kimler arasında?"
"Bunu söylemeden önce bazı kayıtları görmeniz gerekiyor."
Caedren'in yüzü sertleşti.
"Bana ne yapmam gerektiğini söylemeye kalkma."
Edrian başını eğdi.
"Amacım bu değil, Majesteleri."
"Öyleyse amacın ne?"
Yaşlı adam derin bir nefes aldı.
"Size geçmişte yapılan bir anlaşmanın kayıtlarını göstermek."
Caedren'in gözleri daraldı.
"Nasıl bir anlaşma?"
Edrian cevap vermeden önce kapıya baktı.
Sonra yeniden Caedren'e döndü.
"Nyxor'un adıyla bağlantılı bir anlaşma."
Caedren'in yüzündeki bütün ifade kayboldu.
Bir süre konuşmadı.
Sonra yavaşça sordu:
"Bu ismi nereden biliyorsun?"
Edrian'ın sesi titredi.
"Çünkü Majesteleri... O isim, düşündüğünüzden çok daha önce kraliyet kayıtlarına girmişti."
Caedren masanın üzerindeki belgeleri bir kenara itti.
"Bana her şeyi anlatacaksın."
Edrian başını eğdi.
"Bunun için önce bir şeyi anlamanız gerekiyor."
"Neyi?"
Yaşlı adam gözlerini Caedren'e çevirdi.
"Geçmişte yapılan anlaşmaların hepsi, onları yapan insanların ölümüyle sona ermedi."
Caedren'in parmakları masanın üzerinde durdu.
Nyxor.
Eski kayıtlar.
İsimsiz mektup.
Hepsi birbiriyle bağlantılı olabilirdi.
"Yarın sabah," dedi Caedren, "bu konuşmaya devam edeceğiz."
Edrian başını eğdi.
"Emredersiniz, Majesteleri."
Yaşlı adam odadan çıktı.
Caedren uzun süre yerinden kıpırdamadı.
İlk kez geçmişinin yalnızca kendisine ait olmadığını düşünüyordu.

SOLARYA — KÜLLERİN ALTINDA
O gece Solarya'nın lordluklarında hayat devam ediyordu.
Elarii'de Corvin, babasının eski mektuplarını inceliyordu.
Avaris'te Averon, ailesinin güvenliği için yeni önlemler alıyordu.
Kaelvar'da Sebastian, krala gönderdiği raporun cevabını bekliyordu.
Veyrath'ta Aeron, eski dostundan gelen mektubu düşünüyordu.
Dareth'te Maximilian, halkının vergi yükünü hafifletmenin yollarını arıyordu.
Seravelle'de Elara, Amara'ya ulaşması için verdiği mektubun yolculuğunu düşünüyordu.
Eryndor'da Nikolas, kadim bir büyünün gerçek anlamını çözmeye çalışıyordu.
Elyzara'da ise Caedren, geçmişte yapılan bir anlaşmanın izlerini araştırmaya başlamıştı.
Hiçbiri henüz diğerine güvenmiyordu.
Hiçbiri bir araya gelerek ortak bir karar almamıştı.
Ama artık her biri, yeni düzenin yalnızca görünen yüzünden ibaret olmadığını anlamaya başlıyordu.
Caedren krallığı bir arada tutmak istiyordu.
Fakat krallığın her köşesinde farklı düşünceler büyüyordu.
Bir lord geçmişini saklıyordu.
Bir diğeri ailesini koruyordu.
Bir başkası halkının sesini dinliyordu.
Ve bir genç adam, eski kitapların arasında krallığın kaderini değiştirebilecek bir sırrın izini sürüyordu.
Caedren, bütün bunların birbirinden bağımsız olduğunu düşünüyordu.
Oysa her biri aynı sorunun farklı bir parçasıydı.
Bir krallık, ne zamana kadar korkuyla yönetilebilirdi?
Ve bir kral, kendisine bağlı insanların aslında yalnızca emirlerini yerine getirdiğini ne zaman fark ederdi?
Solarya'da henüz bir isyan yoktu.
Ama artık yalnızca Caedren'in kararları da yoktu.
Çünkü onun kurduğu düzenin içinde kendi iradesini korumaya çalışan insanlar vardı.
Corvin'in sakladığı mektup, geçmişin kapısını aralayabilirdi.
Averon'un ailesine verdiği söz, bir gün onu zor bir seçimin karşısına çıkarabilirdi.
Sebastian'ın düşünceleri, Veyrath'ta yankı bulabilirdi.
Nikolas'ın araştırdığı büyü ise Caedren'in Nyxor ile kurduğu ilişkinin gerçek yüzünü ortaya çıkarabilirdi.
Henüz hiçbir şey başlamamıştı.
Henüz kimse kılıcını çekmemişti.
Henüz kimse tahtı hedef almamıştı.
Ama Solarya'nın sessizliği artık eskisi kadar derin değildi.
Çünkü bazı insanlar korkularını sorgulamaya başlamıştı.
Bazıları geçmişlerini araştırıyordu.
Bazılarıysa kaybettiklerini geri alabileceklerine dair küçük bir umut taşıyordu.
Ve Caedren, bütün bunların ortasında geçmişinden gelen yeni bir gerçekle karşı karşıyaydı.
Belki de kurduğu krallığın temelleri, sandığından çok daha eski bir sırrın üzerine kurulmuştu.
Bir krallığı değiştiren şey her zaman büyük bir ordunun yürüyüşü değildi.
Bazen yıllarca saklanan bir mektup, eski bir kitapta bulunan tek bir cümle ya da unutulmuş bir anlaşmanın kaydı yeterliydi.
Küllerin altında büyüyen kıvılcım artık biraz daha yakındı.
Fakat henüz alev almamıştı.

BÖLÜM 11 SONU

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

57okunma 24beğeni 6yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…