Küller ve Taçlar kitap kapağı

2. bölüm / 12

Bölüm 1 Kader Gecesi

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 12Şu an: Bölüm 1 Kader Gecesi

Bazı hikâyeler bir savaşla başlamaz.

Bazıları tek bir gecede başlar.

Bir çocuğun dünyaya geldiği, bir ailenin parçalandığı ve bir krallığın farkında olmadan kendi sonunu hazırladığı o gecede...

Ben Soléné.

Solarya'nın kraliçesiyim.

Güneşle karanlığın birbirine karıştığı o kader gecesinde doğdum. Küllerin arasında büyüdüm. Solarya'nın en karanlık günlerine tanıklık ettim; bir zamanlar herkesin hayranlıkla baktığı güzel bir krallığın nasıl harabeye dönüştüğünü ve küllerinden yeniden nasıl yükseldiğini gördüm.

Ama bu yalnızca benim hikâyem değil.

Bu; tahtını kaybeden kralların, savaşmayı seçen lordların, kehanetlerin peşinden giden büyücülerin, birbirine düşman hanedanların ve kendi kaderine karşı koymaya çalışan insanların hikâyesi.

Ben Soléné.

Solarya'nın kraliçesi.

Ve bu, benim hikâyem.

19 yıl önce

---

Gece, Solarya'nın üzerine ağır bir örtü gibi çökmüştü.

Ay, gökyüzünü kaplayan koyu bulutların ardında kaybolmuş, yıldızlar görünmez olmuştu. Savaş meydanından yükselen dumanlar göğe uzanıyor; uzaktaki tepeleri, ormanları ve vadileri karanlık bir sisin içine gömüyordu.

Fakat gecenin içinde sessizlik yoktu.

Kılıçların çarpışması, savaş borularının uğultusu, atların kişnemeleri ve askerlerin bağırışları birbirine karışıyordu. Saatlerdir süren savaş, toprağı çamura çevirmişti. Solarya'nın altın güneş işlemeli sancakları rüzgârda dalgalanırken karşı tepelerde siyah sancaklar yükseliyordu.

Bir zamanlar aynı krallığa hizmet eden askerler, şimdi birbirlerine kılıç doğrultmuştu.

İki tarafın da bildiği tek bir gerçek vardı:

Bu savaşın sonunda Solarya'nın tahtında yalnızca bir kişi oturacaktı.

Savaş meydanının gerisindeki yüksek tepelerden birinde Kral Alistair atının üzerinde duruyordu. Zırhı çatışmanın izlerini taşıyor, omzundaki pelerin çamur ve kanla lekelenmişti. Yüzünde saatlerdir süren savaşın yorgunluğu vardı; ancak bakışlarındaki kararlılık henüz kaybolmamıştı.

Yanında kraliyet ordusunun komutanları bekliyordu.

İçlerinden biri yaklaşarak başını eğdi.

"Majesteleri."

Alistair gözlerini karşıdaki siyah sancaklardan ayırmadı.

"Ne kadar askerimiz kaldı?"

Komutan kısa bir tereddüdün ardından cevap verdi.

"Yaklaşık on iki bin, majesteleri."

"Caedren'in?"

"Bizden biraz daha fazla."

Alistair derin bir nefes aldı. Karşı tepede, siyah sancakların arasında duran kişiye baktı.

Caedren.

Ağabeyi.

Bir zamanlar aynı sarayın koridorlarında birlikte koştuğu, eline tahta kılıç verip savaşmayı öğreten, onu her şeyden koruyacağına söz veren adam...

Şimdi Solarya'nın karşısındaydı. Alistair'in sahip olduğu tahtı almak için kendi ordusunu toplamıştı.

Alistair'in sesi alçaldı.

"Bu gece bitecek."

Komutan endişeyle ona baktı.

"Majesteleri, askerlerimiz yorgun. Bir kez daha saldırırlarsa kaybımız ağır olabilir."

Alistair gözlerini karşı tepeye çevirdi.

"Bu savaşın daha fazla uzamasına izin veremeyiz."

Kısa bir sessizliğin ardından ekledi:

"Bu gece iki başlı yönetime son vereceğiz."

Komutan başını eğdi.

"Emredersiniz."

---

Savaş meydanının diğer tarafında Caedren de aynı manzarayı izliyordu.

Siyah zırhı savaşın izleriyle kaplıydı. Kılıcının üzerinde henüz silinmemiş kan lekeleri vardı. Fakat bakışları savaş meydanında değil, karşı tepede duran tek bir kişideydi.

Alistair.

Küçük kardeşi.

Ama artık yalnızca kardeşi değildi. Solarya'nın kralıydı. Caedren'in yıllardır kendisine ait olduğuna inandığı tahtın sahibiydi.

Arkasındaki komutanlardan biri yaklaştı.

"Prensim."

Caedren gözlerini Alistair'den ayırmadı.

"Konuş."

"Solarya ordusu yeniden saldırıya hazırlanıyor."

"Beklesinler."

"Emriniz?"

Caedren elini hafifçe kaldırdı.

"H henüz değil."

Komutan geri çekildi.

Caedren bir süre karşı tepeyi izledi. Ardından zihninde yıllar öncesinden bir görüntü belirdi.

Sarayın bahçesi...

Güneşli bir gün...

İki çocuk...

Biri elinde tahta bir kılıç tutuyordu. Alistair kahkahalarla gülüyordu.

"Tekrar!"

Caedren başını iki yana salladı.

"Yeter artık."

"Kaybettin!"

"Bilerek kaybettim."

"Hayır, kaybettin!"

İki kardeşin kahkahaları bahçeyi doldurmuştu.

Caedren gözlerini açtı.

Görüntü kayboldu. Karşısında yeniden savaş meydanı vardı.

Alistair artık çocuk değildi.

O bir kraldı.

Caedren'in gözünde ise kardeşinin sahip olduğu taht, kendisinden alınmış bir haktı.

Kılıcının kabzasını sıktı.

"Bu gece..."

Bir an durdu.

"Her şey bitecek."

---

Aynı saatlerde, savaş meydanından çok uzakta, Elyzara Sarayı'nın yüksek kulelerinde rüzgâr esiyordu.

Saray her zamankinden daha sessizdi. Normalde koridorları dolduran hizmetkârların ayak sesleri, soyluların konuşmaları ve muhafızların nöbet değişimleri duyulmuyordu. Herkes savaşın sonucunu bekliyordu.

Kraliçe Vera, sarayın üst katındaki uzun koridorda ileri geri yürüyordu. Yanında kızı Amara vardı.

Amara annesinin yüzüne baktı.

"Anne..."

Vera durdu.

"Ne oldu?"

"Abimden haber geldi mi?"

Vera'nın yüzü gerildi.

"Hayır. Henüz haber yok."

Amara başını eğdi.

"Bu savaş ne zaman bitecek?"

Vera cevap vermedi. Koridorun sonundaki pencereden dışarı baktı. Uzaklarda gökyüzü karanlıktı; savaş meydanından yükselen dumanlar gecenin içine karışıyordu.

Amara annesine yaklaştı.

"Ya Alistair..."

Vera hemen kızına döndü.

"Öyle düşünme."

"Ama..."

"Alistair kral. Kolay kolay teslim olmaz."

Bu sözler Amara'yı rahatlatmak için söylenmişti. Yine de içindeki korkuyu silememişti.

Tam o sırada koridorun diğer ucundan hızlı ayak sesleri duyuldu. Bir hizmetkâr koşarak yanlarına geldi.

"Kraliçem!"

Vera döndü.

"Ne oldu?"

Hizmetkâr nefes nefeseydi.

"Kraliçe Lysandra'nın odalarına kimseyi almıyorlar."

Vera kaşlarını çattı.

"Ne demek kimseyi almıyorlar?"

"Elvan içeride."

"Elvan mı?"

"Evet, kraliçem."

Vera kısa bir süre düşündü.

"Lysandra neden odasına kapanmış?"

Hizmetkâr başını eğdi.

"Bilmiyorum, majesteleri."

Vera kızına döndü.

"Benimle gel."

---

Lysandra'nın odasında ise bambaşka bir mücadele yaşanıyordu.

Kraliçe Lysandra yatağın kenarında oturuyordu. Yüzü solgundu. Bir eli karnında, diğeri yatağın kenarına sıkıca tutunmuştu. Elvan yanında diz çökmüş, endişeyle ona bakıyordu.

"Majesteleri..."

Lysandra gözlerini kapattı.

"Biraz daha..."

Elvan elini tuttu.

"Hekimleri çağırayım."

"Hayır."

"Ama..."

"Hayır, Elvan."

Lysandra derin bir nefes aldı. Elvan sonunda gerçeği anladı.

"Doğum başladı."

Lysandra gözlerini açtı.

"Kimse bilmemeli."

Elvan şaşkınlıkla ona baktı.

"Majesteleri, bu mümkün değil."

"Vera'nın bilmesini istemiyorum."

"Fakat doğum için yardıma ihtiyacınız var."

Lysandra bir süre sustu. Ardından Elvan'ın elini sıktı.

"Şimdilik sen yeterlisin."

Elvan başını eğdi.

"Yanınızdayım."

Lysandra gözlerini yeniden kapattı. Bir süre sonra acı tekrar bastırdı. Elvan elini daha sıkı tuttu.

"Dayanın."

Lysandra nefesini kontrol etmeye çalıştı. Ardından başını pencereye çevirdi. Savaşın olduğu yönü göremiyordu ama düşünceleri oradaydı.

Alistair...

Kocası.

Solarya'nın kralı.

Savaş meydanında, ağabeyi Caedren'in karşısındaydı.

Lysandra gözlerini kapattı.

"Ne olur..."

Elvan ona baktı.

"Majesteleri?"

Lysandra'nın sesi neredeyse fısıltı kadar kısıktı.

"Alistair geri dönsün."

---

Savaş meydanında gece daha da kararmıştı.

Bir savaş borusu çaldı.

Alistair atını ileri sürdü.

"İleri!"

Solarya askerleri aynı anda harekete geçti. Karşı tarafta Caedren kılıcını kaldırdı.

"Şimdi!"

İki ordu yeniden çarpıştı.

Alistair'in yanında savaşan askerlerden biri yere düştü. Kral atından inerek önüne çıkan saldırıyı savuşturdu. Ardından bir başka askerin hamlesini karşıladı.

"Majesteleri!"

Alistair sesin geldiği yöne döndü.

"Ne?"

"Sol kanadımız!"

Alistair baktığında Solarya ordusunun sol kanadının geri çekildiğini gördü.

"Komutanı çağırın!"

"Emredersiniz!"

Alistair kılıcını kaldırdı.

"Kimse geri çekilmeyecek!"

Sesi savaş meydanında yankılandı.

"Bu gece Solarya düşmeyecek!"

---

Lysandra yeniden acıyla kıvrıldı.

Elvan elini tuttu.

"Dayanın, majesteleri."

Lysandra nefes almakta zorlanıyordu.

"Elvan..."

"Buradayım."

"Bir şey olursa..."

"Bir şey olmayacak."

Lysandra başını iki yana salladı.

"Dinle beni."

Elvan sustu.

"Ne olursa olsun çocuğumu koruyacaksın."

Elvan'ın gözleri doldu.

"Majesteleri..."

"Elvan."

"Emredin."

Lysandra'nın sesi titriyordu.

"Bu çocuk çok önemli."

Elvan başını salladı.

"Onu koruyacağım."

Lysandra gözlerini kapattı.

"Ne pahasına olursa olsun."

---

Koridorun dışında Vera ve Amara bekliyordu.

Vera kapıya yaklaşmıştı. Tam kapıyı açacakken içeriden Elvan'ın sesi duyuldu.

"Majesteleri, biraz daha!"

Vera'nın yüzü değişti.

"Doğum mu?"

Amara'nın gözleri büyüdü.

"Anne..."

Vera kapıya uzandı. Ancak içeriden Elvan'ın sesi yükseldi.

"Kimse içeri girmesin!"

Vera öfkelendi.

"Ben Kraliçe Vera'yım!"

Kapının arkasından Elvan cevap verdi.

"Üzgünüm, majesteleri. Kraliçe Lysandra'nın emri."

Vera dişlerini sıktı.

"Kapıyı aç!"

Amara annesinin koluna dokundu.

"Anne, bırak."

Vera kızına döndü.

"Ne?"

"Şu anda kavga etmenin zamanı değil."

Vera birkaç saniye düşündü. Sonunda kapıdan uzaklaştı.

"Bekleyeceğiz."

---

Saatler geçti.

Savaş hâlâ devam ediyordu. Ancak iki taraf da ilk gücünün çok gerisindeydi.

Alistair'in zırhı kana bulanmış, Caedren'in yüzünde derin bir kesik açılmıştı.

İki kardeş yeniden karşı karşıya geldi.

Caedren kılıcını kaldırdı. Alistair de karşılık verdi.

Bir süre birbirlerine saldırdılar. Ardından Caedren durdu ve kardeşinin gözlerinin içine baktı.

"Son kez soruyorum."

Alistair nefes nefeseydi.

"Ne?"

"Tahttan çekil."

Alistair başını iki yana salladı.

"Senin için bunu yapmayacağım."

"Benim için değil."

Caedren'in sesi soğudu.

"Hakkım olanı geri almak için."

Alistair kılıcını kaldırdı.

"Bu taht artık benim."

Caedren'in gözleri öfkeyle karardı.

"Senin olmamalıydı."

Alistair ona baktı.

"Sen kral olmayı hak ettiğini düşünüyorsun."

"Çünkü hak ediyorum."

"Hayır."

Alistair'in sesi sertleşti.

"Sen yalnızca onu istiyorsun."

Bu söz Caedren'i bir anlığına susturdu. Fakat gözlerindeki öfke kısa sürede yeniden alevlendi.

İkisi aynı anda birbirlerine saldırdı.

Kılıçlar çarpıştı. Caedren bir adım geri çekildi. Alistair yeniden hamle yaptığında Caedren saldırıyı savuşturdu. Bir anlık boşluk oluştu.

Caedren kılıcını çevirdi.

Alistair'in savunması açıldı.

Kılıç göğsüne saplandı.

Alistair olduğu yerde kaldı. Önce göğsündeki kılıca, ardından ağabeyinin yüzüne baktı.

"Caedren..."

Sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.

Caedren'in yüzündeki öfke bir anlığına kayboldu.

Alistair dizlerinin üzerine çöktü ve yere yığıldı.

Kral Alistair ölmüştü.

Savaş meydanında kısa bir sessizlik oluştu. Ardından Caedren'in askerlerinden zafer çığlıkları yükseldi.

"Kral Caedren!"

"Zafer bizim!"

Caedren elindeki kılıca baktı.

Üzerindeki kan, kardeşine aitti.

Bir süre hiçbir şey söylemedi. Sonra kılıcını kaldırdı.

"İleri!"

Siyah sancaklar yeniden hareketlendi.

Bu kez hedefleri savaş meydanı değildi.

Elyzara'ydı.

---

Lysandra gözlerini kapattı.

Bir çığlık yükseldi.

Sonra...

Sessizlik.

Birkaç saniye sonra odada bir bebek ağlaması duyuldu. İnce, küçük ama güçlü bir ses...

Elvan bebeği kucağına aldı.

"Bir kız..."

Lysandra gözlerini açtı.

"Kızım..."

Elvan bebeği ona uzattı. Lysandra titreyen kollarıyla kızını kucağına aldı. Minik yüzüne baktı. Küçük elleri yumruk olmuştu; gözleri henüz tam açılmamıştı.

Lysandra parmağını bebeğinin yanağına dokundurdu.

"Hoş geldin..."

Bebek hafifçe kıpırdandı.

Lysandra ağlayarak gülümsedi.

"Benim güzel kızım."

Elvan gözyaşlarını sildi.

"Adı ne olacak?"

Lysandra bebeğine baktı. Bir süre düşündü. Sonra fısıldadı:

"Soléné."

Elvan gülümsedi.

"Soléné..."

Lysandra başını salladı.

"Onun adı Soléné."

Tam o sırada odadaki mum alevleri hafifçe titredi. Pencerenin önünden geçen rüzgâr perdeyi usulca hareket ettirdi. Bebeğin yüzüne düşen solgun ışık bir anlığına altın beyazına dönüştü.

Elvan şaşkınlıkla pencereye baktı.

Dışarıda ne ay vardı ne de yıldız.

Lysandra ise gözlerini kızından ayırmıyordu.

"Ne güzel bir ışık..."

Elvan cevap vermedi.

O anın ne anlama geldiğini ikisi de bilmiyordu.

---

Koridorun dışından koşan ayak sesleri duyuldu.

Bir muhafız bağırıyordu.

"Kraliçem!"

Vera ayağa kalktı.

"Ne oldu?"

Muhafız nefes nefeseydi.

"Majesteleri..."

Vera'nın yüzü gerildi.

"Konuş."

Muhafız başını eğdi.

"Kral Alistair savaş meydanında hayatını kaybetti."

Koridor sessizliğe gömüldü.

Amara bir adım öne çıktı.

"Abim?"

Muhafız başını eğik tuttu.

"Üzgünüm, prensesim."

Amara'nın yüzü bembeyaz kesildi.

Vera hiçbir şey söyleyemedi.

Oğlu...

Kral...

Artık yoktu.

Amara annesine sarıldı. Vera ise birkaç saniye boyunca hareketsiz kaldı.

Kapının ardında Lysandra, yeni doğan kızını kucağında tutuyordu.

Elvan koridordaki sessizliği duydu.

Lysandra ona baktı.

"Ne oldu?"

Elvan cevap veremedi.

Lysandra'nın yüzündeki gülümseme yavaş yavaş kayboldu.

"Elvan."

Elvan gözyaşlarını tutamadı.

"Majesteleri..."

Lysandra'nın gözleri doldu.

"Alistair..."

Elvan başını eğdi.

Lysandra birkaç saniye boyunca konuşamadı. Sonra bebeğine, Soléné'nin yüzüne baktı.

Tam o sırada dışarıdan başka sesler yükseldi.

Bu kez çok daha yakındı.

"Saray kapıları!"

Ardından başka bir bağırış duyuldu.

"Batı kapısı düştü!"

Bir muhafızın sesi koridorda yankılandı.

"Caedren'in ordusu saraya ulaştı!"

Lysandra'nın gözleri büyüdü.

Elvan ona baktı. İkisinin yüzünde de aynı korku vardı.

Lysandra Soléné'yi göğsüne bastırdı.

Artık zaman kalmamıştı.

"Elvan."

"Buradayım."

"Kapıyı kilitle."

Elvan hemen kapıya koşup kilitledi.

Lysandra yatağın yanındaki küçük sandığı işaret etti.

"Onu aç."

Elvan sandığı açtı. İçinde birkaç parça mücevher, biraz para ve küçük bir hançer vardı.

"Parayı al."

"Majesteleri..."

"Ne kadar varsa."

Elvan paraları bir keseye doldurdu.

Lysandra boynundaki kolyeyi çıkardı. Küçük güneş ve yıldız motiflerinin birleşiminden oluşan kolyeyi Elvan'a uzattı.

Elvan kolyeyi görünce durdu.

"Bu sizin..."

"Artık önemli değil."

Lysandra kolyeyi onun avucuna bıraktı.

"Bunu satmak zorunda kalırsan sat."

Elvan'ın gözleri doldu.

Lysandra bebeğine baktı.

"Onun yaşaması önemli."

Dışarıdan metal sesleri geliyordu. Bir şey kapıya çarptı.

Elvan irkildi.

Lysandra Soléné'yi göğsüne bastırdı. Sonra Elvan'a baktı.

"Sen gideceksin."

Elvan'ın yüzü değişti.

"Majesteleri?"

"Sen ve Soléné."

"Hayır."

Elvan başını iki yana salladı.

"Ben sizi bırakmam."

Lysandra ona kararlı bir ifadeyle baktı.

"Gitmelisin."

"Sizi burada bırakamam."

"Elvan."

Lysandra'nın sesi sertleşti.

"Bu çocuğu kurtarmalısın."

"Birlikte gidelim."

Lysandra acı bir gülümsemeyle başını salladı.

"Artık bunun için çok geç."

Soléné'yi yavaşça Elvan'ın kollarına bıraktı.

Elvan bebeği tuttuğu anda ne olduğunu anladı. Lysandra'nın kolları boşalmıştı. Bir an boyunca yalnızca kızına baktı. Sonra gözlerini Elvan'a çevirdi.

"Bu çocuk bizim son umudumuz."

Elvan'ın dudakları titredi.

"Majesteleri..."

"Onu buradan götür."

Lysandra'nın sesi fısıltıya dönüştü.

"Onu koru."

Elvan başını salladı.

"Koruyacağım."

"Ne olursa olsun."

"Ne olursa olsun."

"Kim olduğunu kimseye söyleme."

Elvan bebeğe baktı.

"Ya bir gün sorarsa?"

Lysandra'nın gözleri doldu.

"O gün geldiğinde ona gerçeği anlat."

Elvan ağlamaya başladı.

"Ya siz?"

Lysandra cevap vermedi.

Elvan sorusunu tekrarladı.

"Ya siz, majesteleri?"

Lysandra uzun süre sessiz kaldı. Sonunda Soléné'ye baktı.

"Ben onun annesiyim."

Sesi titriyordu.

"Ve bir anne, çocuğunun yaşayabilmesi için her şeyi göze alır."

Kapıya bir kez daha sertçe vuruldu.

Lysandra irkildi.

Elvan Soléné'yi göğsüne bastırdı.

"Majesteleri..."

"Git."

"Ya siz?"

Lysandra ona baktı.

"Ben onları oyalarım."

Elvan başını iki yana salladı.

"Hayır."

"Elvan."

Lysandra'nın sesi sertleşti.

"Git!"

Elvan kapıya yöneldi. Ancak kapıya vardığında durup arkasına baktı.

Lysandra yatağın yanında tek başına duruyordu.

Elvan gözyaşlarını sildi.

"Bir gün geri döneceğiz."

Lysandra hafifçe başını salladı.

"Hayır."

Elvan şaşırdı.

"Ne?"

"Sen geri dönmeyeceksin."

Lysandra'nın sesi sakindi.

"Sen onu yaşatacaksın."

Elvan Soléné'ye baktı. Ardından başını salladı.

"Yaşatacağım."

Kapı açıldı.

Elvan koridora çıktı.

Kapı arkasından kapandı.

Lysandra odada yalnız kaldı. Bir süre kapıya baktı. Sonra gözlerini kapattı.

---

Elvan koridorlarda ilerliyordu.

Soléné'yi göğsüne sıkıca bastırmış, bebeğin üzerine koyu renkli bir örtü örtmüştü.

Saray artık eskisi gibi değildi. Muhafızlar koşuyor, hizmetkârlar saklanacak yer arıyor, kapılar birbiri ardına kilitleniyordu. Uzaklardan çelik sesleri yükseliyordu.

Caedren'in askerleri sarayın içine girmişti.

Elvan dar bir koridora saptı. Köşeyi döndüğünde iki askerle karşılaştı.

"Dur!"

Elvan'ın kalbi hızlandı.

Askerlerden biri ona yaklaştı.

"Nereye gidiyorsun?"

"Kraliçenin emri."

Asker Soléné'ye baktı.

"Bu ne?"

Elvan hiç tereddüt etmeden cevap verdi.

"Çocuk."

"Kim?"

Elvan bir an sustu. Sonra gözlerini indirdi.

"Benim."

Asker birkaç saniye ona baktı. Dışarıdan yükselen savaş seslerini duyduktan sonra elini çekti.

"Git."

Elvan başını eğdi.

"Teşekkür ederim."

Hızla uzaklaştı.

Merdivenlerden aşağı indi, hizmetkârların kullandığı dar geçitlerden ilerledi. Soléné hafifçe ağlamaya başlayınca onu kucağında salladı.

"Şşş..."

Bebeğin başını okşadı.

"Annen seni kurtarmam için bana emanet etti."

Gözlerinden yaşlar süzüldü.

"Ve ben sözümü tutacağım."

---

Sarayın arka kapısına ulaştığında soğuk hava yüzüne çarptı.

Elvan Soléné'yi daha sıkı sardı ve küçük kapıdan dışarı çıktı.

Kimse onu fark etmedi.

Karanlık sokaklarda yürümeye başladı. Birkaç kez arkasına baktı. Sarayın kuleleri gecenin içinde hâlâ görünüyordu. Meşaleler yanıyor, dumanlar yükseliyordu.

Elvan durdu.

Gözleri doldu.

"Hoşça kal..."

Bunu kime söylediğini kendisi de bilmiyordu.

Lysandra'ya mı?

Alistair'e mi?

Yoksa geride bıraktığı hayatına mı?

Soléné kıpırdandı.

Elvan bebeğe baktı.

"Senin için."

Sesi titredi.

"Her şey senin için."

Sonra yeniden yürümeye başladı.

---

Saatler sonra limana ulaştı.

Liman neredeyse bomboştu. Bazı gemiler çoktan ayrılmış, bazıları ise savaş haberleri nedeniyle hazırlıksız biçimde bekliyordu.

Elvan nefes nefeseydi.

Nereye gideceğini bilmiyordu. Yanında yeni doğmuş bir bebek vardı ve peşinde onu öldürmek isteyebilecek bir ordu bulunuyordu.

Limanın ucunda bir geminin mürettebatı yüklerini taşıyordu.

Elvan kaptana yaklaştı.

"Bu gemi nereye gidiyor?"

Kaptan ona baktı.

"Uzaklara."

"Nereye?"

Kaptan kısa bir süre düşündü.

"Norvena taraflarına."

Elvan'ın kalbi hızlandı.

Norvena...

Solarya'nın güneyindeki topraklar. Bir zamanlar büyük devletlerin savaşlarına sahne olmuş, ardından bağımsızlığını korumak için kendi düzenini kurmuş ülke...

Beş büyük ailenin temsil edildiği Beşler Meclisi'nin yönettiği topraklar.

Elvan orada kendisini neyin beklediğini bilmiyordu. Ancak başka seçeneği de yoktu.

"Bir yolcu alır mısınız?"

Kaptan ona baktı.

"Paran var mı?"

Elvan keseyi çıkardı ve içindeki paraları gösterdi.

Kaptan paraları saydı.

"Yeter."

Elvan derin bir nefes aldı.

"Çocukla birlikte?"

Kaptan Soléné'ye baktı.

"Çocuk da gelir."

Elvan geminin merdivenlerine baktı. Bir an tereddüt etti.

Nereye gideceğini, Norvena'nın hangi bölgesine ulaşacağını ya da orada onları neyin beklediğini bilmiyordu.

Ama Solarya'ya dönemezdi.

Soléné'yi korumak zorundaydı.

İlk adımını attı.

Sonra ikincisini...

Gemiye çıktığında Soléné'yi göğsüne daha sıkı bastırdı.

"Artık yalnızız."

Bebek sessizce uyuyordu.

Elvan başını onun küçük alnına yasladı.

"Merak etme."

Gözlerini kapattı.

"Annenin sözünü tutacağım."

---

Gemi yavaşça limandan ayrıldı.

Halatlar çözüldü, yelkenler açıldı. Gemi karanlık suların üzerinde ilerlemeye başladı.

Elvan güvertede durup arkasına baktı. Solarya'nın ışıkları gittikçe küçülüyordu. Bir süre sonra sarayın kuleleri de görünmez oldu.

Soléné kollarında sessizce uyuyordu.

Elvan onu battaniyesinin içine daha sıkı sardı.

Gözleri uzaklarda kaybolan ülkesindeydi.

Nereye gittiklerini bilmiyordu.

Yolculuğun ne kadar süreceğini bilmiyordu.

Norvena'da onları neyin beklediğini de...

Ama artık geri dönüş yoktu.

Elvan son kez arkasına baktı. Sonra Soléné'ye döndü.

"Uyuyabilirsin, küçük prenses."

Bebeğin başını okşadı.

"Bir gün her şey değişecek."

Soléné sessizce uyumaya devam etti.

Elvan henüz bilmiyordu.

Kollarında taşıdığı bu küçücük kızın, yıllar sonra beş kadim ejderhanın kaderini birbirine bağlayacağını...

Tianlong'un ruhunu taşıyacağını...

Ve iki krallığın geleceğini değiştireceğini.

O gece bir çocuk doğdu.

Bir kral öldü.

Bir taht el değiştirdi.

Bir krallık karanlığa gömüldü.

Ve Solarya'nın kaderi sonsuza dek değişti.

Küllerin arasında doğan kızın hikâyesi henüz yeni başlıyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

148okunma 50beğeni 11yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…