Kral Süleyman'ın Hazinesi kitap kapağı

17. bölüm / 22

Xv. Bölüm — Good Hastalanıyor

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 22Şu an: Xv. Bölüm — Good Hastalanıyor

XV. BÖLÜM

GOOD HASTALANIYOR
Çarpışma sona erince Sir Henry’yle Good’u Twala’nın kulübesine taşıdılar; ben de yanlarına gittim. İkisi de çabanın ve kan kaybının etkisiyle bitkin düşmüştü; doğrusu benim hâlim de pek farklı değildi. Sinirli yapılıyım ve muhtemelen hafif olmamla uzun süre talim görmüş olmam sayesinde çoğu insandan daha fazla yorgunluğa dayanabilirim; ama o gece tükenmiştim. Her zamanki gibi, bitkin düşünce aslanın açtığı eski yara sızlamaya başladı. Sabah bayıltan darbenin ardından başım da şiddetle ağrıyordu. Kısacası, o akşam bizden daha perişan bir üçlü bulmak zordu. Tek tesellimiz, o gece ovanın üzerine serilmiş, sabah sağlıklı ve güçlü bir hâlde uyanmış binlerce yiğit gibi ölü yatmak yerine perişan da olsa orada bulunacak kadar şanslı olduğumuzu düşünmekti.

Bir şekilde, güzel Foulata’nın yardımıyla zincir gömlekleri çıkarmayı başardık. Hayatını kurtarmamıza yardım ettiğimiz için kendiliğinden hizmetimize, özellikle de Good’un hizmetine girmişti. O gün zincir gömlekler ikimizin hayatını kesinlikle kurtarmıştı. Beklediğim gibi, altındaki etin fena hâlde ezildiğini gördük; çelik halkalar silahların içeri girmesini önlemiş ama darbelerin ezmesine engel olamamıştı. Sir Henry’yle Good’un her yanı ezik içindeydi; ben de az yaralanmış değildim. Foulata ilaç niyetine ezilmiş, güzel kokulu yeşil yapraklar getirdi; bunları lapa gibi yaralı yerlere koyunca epey rahatladık.

Ama ezikler acı verse de bizi Sir Henry’yle Good’un yaraları kadar kaygılandırmıyordu. Good’un “güzel beyaz bacağının” etli kısmı baştan başa delinmiş, çok kan kaybetmişti; Sir Henry’nin de başka yaralarının yanı sıra çenesinin üstünde Twala’nın savaş baltasının açtığı derin bir kesik vardı. Neyse ki Good becerikli bir cerrahtı. Küçük ilaç kutusu bulunur bulunmaz yaraları iyice temizledi; kulübedeki ilkel Kukuana kandilinin yetersiz ışığında önce Sir Henry’nin, sonra da kendi yarasını oldukça iyi dikti. Ardından kutudaki bir kavanozdan antiseptik merhemi yaralı yerlere bolca sürdü; yaralarımızı da elimizde kalan mendil parçalarıyla örttük.

Bu sırada Foulata bize koyu bir et suyu hazırlamıştı; yemek yiyecek hâlimiz yoktu. Onu içtikten sonra ölü kralın büyük kulübesine saçılmış görkemli karossların, yani kürk örtülerin üzerine kendimizi bıraktık. Kaderin tuhaf bir cilvesi olarak, o gece Twala’yı öldüren adam Sir Henry, Twala’nın kendi yatağında ve kendi özel karossuna sarınmış hâlde uyudu.

Uyudu diyorum; ama o günkü işlerden sonra uyumak gerçekten zordu. Her şeyden önce, doğrusu hava baştan başa

“Ölmekte olanlara vedalarla

Ve ölüler için yaslarla.”

Her yandan, kocalarını, oğullarını ve erkek kardeşlerini savaşta yitiren kadınların feryatları duyuluyordu. Feryat etmelerine şaşmamalıydı; o korkunç çarpışmada on iki binden fazla kişi, yani Kukuana ordusunun neredeyse beşte biri yok olmuştu. Bir daha dönmeyecek olanların ardından yakarışlarını yatıp dinlemek yürek parçalayıcıydı; o gün insanın hırsını ilerletmek uğruna yapılan işin bütün dehşetini anlamamı sağladı. Gece yarısına doğru kadınların dinmek bilmeyen ağlayışları seyrekleşti. Sonunda sessizliği birkaç dakikada bir, hemen arkamızdaki bir kulübeden yükselen uzun ve keskin bir uluma bozuyordu. Sonradan öğrendiğime göre bu ses, Gagool’un ölü kral Twala’nın ardından ağıt yakmasından geliyordu.

Sonra biraz kesik kesik uyudum; ama son yirmi dört saatin korkunç olaylarında yeniden rol aldığımı sanarak ara sıra sıçrayıp uyanıyordum. Bir an, elimle son yolculuğuna gönderdiğim savaşçının dağ tepesinde üzerime saldırdığını görüyordum; bir an sonra küçük tepecikte Twala’nın bütün alaylarına karşı ölümsüz bir direniş gösteren Grilerin o görkemli halkasının içindeydim; derken Twala’nın sorguçlu, kana bulanmış başını dişleri gıcırdayıp gözü faltaşı gibi açık hâlde ayaklarımın yanından geçerken görüyordum.

Sonunda gece bir şekilde geçti; ama şafak söktüğünde arkadaşlarımın da benden iyi uyumadığını gördüm. Good’un ateşi çok yükselmişti; kısa süre sonra sayıkladı ve beni korkutan biçimde kan tükürmeye başladı. Önceki gün Kukuana savaşçısının koca mızrağını zincir zırhın içinden geçirmeye çalışırken gösterdiği umutsuz çabanın yol açtığı bir iç yaralanmanın sonucu olduğu kuşkusuzdu. Sir Henry ise yüzündeki yaraya rağmen epey dinç görünüyordu; yara yemek yemesini zorlaştırıyor, gülmesini imkânsız kılıyordu. Ama öylesine ağrılı ve tutulmuştu ki kımıldamakta güçlük çekiyordu.

Saat sekiz sularında İnfadoos bizi ziyarete geldi. Yaşlı savaşçı dayanıklıydı; savaşta gösterdiği çabadan pek etkilenmiş görünmüyordu, üstelik bütün gece ayakta kaldığını söyledi. Bizi gördüğüne çok sevindi, ama Good’un hâline çok üzüldü ve ellerimizi içtenlikle sıktı. Yine de Sir Henry’ye bir tür hürmetle hitap ettiğini fark ettim; sanki sıradan bir insandan fazlasıydı. Nitekim sonradan öğrendiğimize göre ulu İngiliz, Kukuanalar arasında doğaüstü bir varlık sayılıyordu. Askerler, hiçbir insanın onun gibi dövüşemeyeceğini ya da böylesine zahmet ve kan dökülen bir günün sonunda, kral olmasının yanı sıra ülkenin en güçlü savaşçısı sayılan Twala’yı teke tek dövüşte tek darbeyle boğa boynunu biçerek öldüremeyeceğini söylüyordu. O darbe Kukuanalar arasında atasözüne dönüştü; bundan böyle her olağanüstü darbe ya da güç gösterisine “İnçubu’nun darbesi” deniyordu.

İnfadoos, Twala’nın bütün alaylarının Ignosi’ye boyun eğdiğini, uzak bölgelerdeki reislerden de benzer bağlılık bildirimlerinin gelmeye başladığını söyledi. Twala’nın Sir Henry’nin eliyle ölmesi, yeni bir karışıklık ihtimalini ortadan kaldırmıştı; çünkü Scragga onun tek meşru oğluydu ve tahtta hak iddia edebilecek başka kimse hayatta kalmamıştı.

Ignosi’nin kan dökerek iktidara yüzdüğünü söyledim. Yaşlı reis omuz silkti. “Evet,” diye yanıtladı, “ama Kukuana halkının hararetini ancak ara sıra kanlarını akıtarak düşürebilirsin. Doğrusu, pek çok kişi öldürülüyor; ama kadınlar kalıyor ve düşenlerin yerini dolduracak başkaları yakında büyüyor. Bundan sonra ülke bir süre sakinleşir.”

Sabahın ilerleyen saatlerinde Ignosi bizi kısa süreliğine ziyaret etti; kraliyet tacı artık alnına bağlanmıştı. Uşakça davranan bir muhafız peşinden gelirken onun krallara özgü bir vakar içinde ilerleyişini izledim. Birkaç ay önce Durban’da karşımıza çıkıp hizmetimize alınmasını isteyen uzun boylu Zuluyu hatırlamadan ve talih çarkının tuhaf dönüşleri üzerine düşünmeden edemedim.

Ayağa kalkıp, “Selam sana ey kral!” dedim.

“Evet, Macumazahn. Üç sağ elinizin gücüyle sonunda kral oldum,” diye hemen yanıt verdi.

Her şeyin yolunda gittiğini söyledi; halka kendini göstermek için iki hafta içinde büyük bir şölen düzenlemeyi umuyordu.

Gagool’a ne yapmaya karar verdiğini sordum.

“O, bu ülkenin kötü ruhudur,” diye yanıtladı, “onu ve bütün büyücüleri öldüreceğim! Öylesine uzun yaşadı ki kimse onun çok yaşlı olmadığı bir zamanı hatırlamıyor. Cadı avcılarını hep o eğitti, bu ülkeyi de göklerin gözünde kötülükle doldurdu.”

“Ama çok şey biliyor,” diye karşılık verdim. “Bilgiyi yok etmek, Ignosi, onu toplamaktan daha kolaydır.”

“Doğru,” dedi düşünceli bir hâlde. “Şuradaki ‘Üç Cadı’nın sırrını yalnızca o biliyor; kralların gömüldüğü, Sessizler’in oturduğu yere büyük yol oradan uzanıyor.”

“Evet, elmaslar da orada. Sözünü unutma Ignosi; Gagool’u yolu gösterecek kadar hayatta bırakman gerekse bile bizi madenlere götürmelisin.”

“Unutmayacağım Macumazahn; söylediklerini düşüneceğim.”

Ignosi’nin ziyaretinden sonra Good’u görmeye gittim; onu sayıklarken buldum. Yarasının yol açtığı ateş bedenini iyice sarmış, üstüne bir de iç yaralanma binmiş gibiydi. Dört beş gün boyunca durumu çok kritikti. Hatta Foulata’nın yorulmak bilmez bakımı olmasaydı öleceğine kesinlikle inanıyorum.

Kadın kadındır; rengi ne olursa olsun dünyanın her yerinde böyledir. Yine de bu esmer güzeli ateşler içindeki adamın yatağının başında gece gündüz eğilirken ve hasta odasının bütün şefkat gerektiren işlerini eğitimli bir hastane hemşiresi kadar ince bir sezgiyle, hızla ve yumuşaklıkla yaparken izlemek bana tuhaf geliyordu. İlk bir iki gece ona yardım etmeye çalıştım; Sir Henry de tutulmuşluğu hareket etmesine izin verir vermez bize katıldı. Ama Foulata müdahalemize sabırsızlıkla katlandı ve sonunda onu kendisine bırakmamız için ısrar etti; hareketlerimizin Good’u huzursuz ettiğini söyledi ki bence doğruydu. Gece gündüz başında bekleyip ona tek ilacı olan, bir tür lalenin soğanından çıkarılan özsuyun karıştırıldığı yerli serinletici sütlü içeceği veriyor; sineklerin üzerine konmasını önlüyordu. Şimdi her gece ilkel kandilimizin ışığında gördüğüm manzara gözümün önünde: Good bir o yana bir bu yana kıvranıyor, yüzü zayıflıktan çökmüş, gözleri iri ve parlak, durmadan saçma sapan şeyler geveliyor; yanında yere oturmuş, sırtını kulübenin duvarına dayamış, yumuşak bakışlı, düzgün yapılı Kukuana güzeli ise uzun nöbetinden yorgun düşmüş yüzünde sonsuz bir şefkat ifadesiyle duruyor—yoksa bu, şefkatten de öte bir şey miydi?

İki gün boyunca öleceğini sandık; yüreğimiz ağırlaşmış hâlde sessizce dolaştık.

Bir tek Foulata buna inanmadı.

“Yaşayacak,” dedi.

Hastanın yattığı Twala’nın ana kulübesinin çevresinde üç yüz yarda ya da daha geniş bir alanda sessizlik hüküm sürüyordu. Kralın emriyle, Sir Henry’yle ben dışında arka taraftaki barınaklarda yaşayan herkes başka yere götürülmüştü; hasta adamın kulağına hiçbir ses ulaşmasın isteniyordu. Bir gece, Good’un hastalığının beşinci günü, alışkanlığım olduğu üzere birkaç saatliğine yatmadan önce durumunu görmek için karşıya geçtim.

Kulübeye dikkatle girdim. Yere konmuş kandil, artık kıvranmayan, sessizce yatan Good’un siluetini gösteriyordu.

Demek sonunda olmuştu! İçimin acısıyla hıçkırığa benzer bir ses çıkardım.

“Şşş—şşş!” diye bir ses geldi Good’un başının arkasındaki koyu gölgeden.

Yaklaşıp sokulunca ölmediğini, derin bir uykuya daldığını gördüm; Foulata’nın incecik parmakları onun zavallı beyaz elini sımsıkı kavramıştı. Tehlikeli dönemeç atlatılmıştı; yaşayacaktı. On sekiz saat boyunca böyle uyudu. Söylediğime inanılmayacağından korkuyorum ama bu fedakâr kız, elini çekip onu uyandırmaktan korkarak bütün o süre boyunca başında oturdu. Kramptan, yorgunluktan, hele yiyecek bulamamaktan ne çekmiş olmalı; bunu kimse asla bilemeyecek. Ama sonunda uyandığında onu kucakta götürmek zorunda kaldılar; bacakları öyle tutulmuştu ki kıpırdatamıyordu.

Tehlikeyi atlattıktan sonra Good hızla ve bütünüyle iyileşti. Sir Henry, Foulata’ya ne kadar borçlu olduğunu ona ancak neredeyse iyileştiğinde anlattı. Kızın, onu uyandırmaktan korkarak on sekiz saat boyunca yanı başında oturduğunu duyunca dürüst denizcinin gözleri yaşlarla doldu. Dönüp, Foulata’nın öğle yemeğini hazırladığı kulübeye doğru yürüdü; çünkü artık eski barınağımıza dönmüştük. Söylemek istediklerini kıza anlatamazsa diye beni de yanında götürdü. Yine de söylemeliyim ki yabancı dil dağarcığı son derece kısıtlı olmasına rağmen Foulata onu genellikle şaşılacak kadar iyi anlıyordu.

“Ona söyle,” dedi Good, “hayatımı ona borçlu olduğumu ve ömrümün sonuna dek iyiliğini asla unutmayacağımı.”

Çevirdim; koyu teninin altında gerçekten de kızarmış gibiydi.

Foulata, onda bana hep yabanıl bir kuşun uçuşunu hatırlatan o hızlı ve zarif hareketlerden biriyle Good’a döndü; iri kahverengi gözleriyle ona bakarak yumuşakça cevap verdi:

“Hayır, efendim; efendim unutuyor! Hayatımı o kurtarmadı mı, ben de efendimin hizmetkârı değil miyim?”

Genç hanımın, kendisini Twala’nın elinden kurtarmakta Sir Henry’yle benim de payımız olduğunu tümüyle unutmuş göründüğünü fark etmişsinizdir. Ama kadınların huyu böyledir! Sevgili karım da tıpkı böyleydi, hatırlıyorum. Neyse, bu küçük görüşmeden yüreğim burkularak ayrıldım. Bayan Foulata’nın yumuşak bakışları hoşuma gitmemişti; denizcilerin genel olarak, Good’un ise özellikle, o tehlikeli âşık olma eğilimini bilirdim.

Anladığım kadarıyla dünyada önüne geçilemeyen iki şey var: Zulu’yu savaşmaktan, denizciyi de en ufak bir vesileyle âşık olmaktan alıkoyamazsınız!

Bu son olaydan birkaç gün sonra Ignosi büyük “indaba”sını, yani kurultayını topladı ve Kukuanaland’ın “induna”ları, yani ileri gelenleri tarafından resmen kral olarak tanındı. Askerlerin görkemli geçit törenini de içeren bu gösteri son derece etkileyiciydi. O gün Grilerden geriye kalanlar resmî geçit törenine çıkarıldı ve savaşta gösterdikleri parlak yiğitlik için ordunun huzurunda teşekkür aldı. Kral her birine çok sayıda sığır armağan etti; hepsini, kurulmakta olan yeni Griler birliğinde subay rütbesine yükseltti. Ayrıca Kukuanaland’ın dört bir yanına bir emir duyuruldu: Biz üçümüz ülkeyi varlığımızla onurlandırdığımız sürece bize kraliyet selamı verilecek, gelenek gereği krala gösterilen tören ve saygı bize de gösterilecekti. Yaşam ve ölüm üzerindeki yetki de alenen bize verildi. Ignosi, halkının önünde verdiği sözleri bir kez daha yineledi: Hiç kimsenin kanı yargılanmadan dökülmeyecek, ülkede cadı avı sona erecekti.

Tören bitince Ignosi’yi ziyaret ettik ve artık Solomon’ın Yolu’nun uzandığı madenlerin sırrını araştırmaya hevesli olduğumuzu söyleyip onlarla ilgili bir şey öğrenip öğrenmediğini sorduk.

“Dostlarım,” diye cevap verdi, “şunu öğrendim: İşte orada, burada ‘Sessizler’ denen üç büyük heykel oturuyor; Twala, Foulata adlı kızı onlara kurban olarak sunacaktı. Dağın derinliklerindeki büyük bir mağarada bu ülkenin kralları gömülüdür; Twala’nın cesedini, kendisinden önce gidenlerle birlikte otururken orada bulacaksınız. Orada, çok eski zamanlarda ölmüş adamların kazdığı derin bir kuyu da var; belki sizin sözünü ettiğiniz taşları çıkarmak için kazmışlardır. Natal’da adamların Kimberley’deki taşlardan söz ettiğini duymuştum. Ölüm Yeri’nde ayrıca yalnız kralın ve Gagool’un bildiği gizli bir oda var. Ama onu bilen Twala artık öldü; ben bilmiyorum, içinde ne olduğunu da bilmiyorum. Ülkede şöyle bir efsane var: Çok kuşak önce beyaz bir adam dağları aşmış; bir kadın onu gizli odaya götürüp içinde saklı serveti göstermiş. Ama adam onu almaya fırsat bulamadan kadın ona ihanet etmiş ve o günün kralı tarafından dağlara geri sürülmüş. O zamandan beri oraya kimse girmedi.”

“Bu hikâye mutlaka doğru, Ignosi; dağlarda o beyaz adamı bulduk,” dedim.

“Evet, onu bulduk. Şimdi, o odaya ulaşabilirseniz ve taşlar oradaysa, size söz veriyorum—”

“Alnındaki mücevher orada olduklarını kanıtlıyor,” diye araya girdim; Twala’nın ölü alnından aldığım büyük elması işaret ettim.

“Belki; oradalarsa, buradan yanınızda götürebildiğiniz kadarını alabilirsiniz—gerçekten de beni bırakıp gitmek istiyorsanız, kardeşlerim.”

“Önce odayı bulmalıyız,” dedim.

“Sana onu gösterebilecek tek kişi Gagool.”

“Ya göstermezse?”

“O zaman ölmeli,” dedi Ignosi sertçe. “Onu sağ bıraktıysam tek sebebi buydu. Dur, seçimini kendisi yapsın.” Bir haberciye seslenip Gagool’un huzuruna getirilmesini emretti.

Birkaç dakika sonra, yürürken kendisine küfürler savuran iki muhafızın eşliğinde geldi.

“Bırakın onu,” dedi kral muhafızlara.

Destekleri çekilir çekilmez, buruşmuş yaşlı bohça yere yığıldı; çünkü başka hiçbir şeye benzemiyordu. İçinden parlayan iki kötü göz, yılan gözü gibi ışıldıyordu.

“Benimle ne yapacaksın, Ignosi?” diye tiz bir sesle sordu. “Bana dokunmaya cesaret edemezsin. Dokunursan oturduğun yerde seni öldürürüm. Büyümden sakın.”

“Büyün Twala’yı kurtaramadı, yaşlı dişi kurt; bana da zarar veremez,” diye cevap verdi Ignosi. “Dinle, senden istediğim şu: Parlayan taşların bulunduğu odayı bize göstereceksin.”

“Ha! Ha!” diye tiz bir kahkaha attı. “Sırrını benden başka kimse bilmez, sana da asla söylemeyeceğim. Beyaz şeytanlar elleri boş gidecek.”

“Söyleyeceksin. Sana söyletirim.”

“Nasıl, ey kral? Güçlüsün ama gücün bir kadından gerçeği söküp alabilir mi?”

“Zor olacak ama yapacağım.”

“Nasıl, ey kral?”

“Şöyle: Söylemezsen yavaş yavaş öleceksin.”

“Ölmek mi!” diye korku ve öfkeyle çığlık attı. “Bana dokunmaya cesaret edemezsin; insan, kim olduğumu bilmiyorsun. Sence kaç yaşındayım? Senin babalarını, onların babalarının babalarını tanıdım. Ülke gençken de buradaydım; ülke yaşlandığında da burada olacağım. Bir kaza sonucu öldürülmedikçe ölemem; çünkü kimse beni öldürmeye cesaret edemez.”

“Yine de seni öldüreceğim. Bak Gagool, kötülüğün anası; öyle yaşlısın ki artık hayatı sevemezsin. Senin gibi bir ucube için hayat ne anlam taşır? Ne şeklin ne biçimin var; saçın, dişin yok. Elinde kalan tek şey kötülük ve o uğursuz gözler. Sana son vermek merhamet olur, Gagool.”

“Ahmak,” diye çığlık attı yaşlı şeytan, “lanet olası ahmak! Hayatın yalnızca gençler için tatlı olduğunu mu sanıyorsun? Öyle değil; böyle düşünüyorsan insan yüreğinden hiçbir şey anlamıyorsun. Gençler için ölüm bazen gerçekten de hoş karşılanır; çünkü gençler hissedebilir. Sever, acı çekerler; sevdiklerinin gölgeler diyarına gidişini görmek yüreklerini parçalar. Ama yaşlılar hissetmez, sevmez. Ha! Ha! Bir başkasının karanlığa gidişini görünce gülerler; ha! Ha! Yıldızların altında yapılan kötülükleri görünce gülerler. Sevdikleri tek şey hayattır: sıcacık güneş, tatlı hava. Soğuktan korkarlar, soğuktan ve karanlıktan korkarlar, ha! Ha! Ha!” Yaşlı cadı yerde kıvranarak korkunç bir kahkaha attı.

“Kötü sözlerini kes ve cevap ver,” dedi Ignosi öfkeyle. “Taşların olduğu yeri gösterecek misin, göstermeyecek misin? Göstermezsen şimdi ölürsün.” Bir mızrak kaptı ve üzerine doğrulttu.

“Göstermeyeceğim; beni öldürmeye cesaret edemezsin, edemezsin! Beni öldüren sonsuza dek lanetlenecek.”

Ignosi mızrağı yavaşça indirip yerde yatan paçavra yığınına batırdı.

Gagool çılgınca çığlık atarak ayağa fırladı; sonra yeniden yere düşüp yuvarlandı.

“Hayır, sana göstereceğim. Yeter ki yaşamama izin ver; güneşte oturup emmek için bir parça et vereceksin, ben de sana göstereceğim.”

“Pekâlâ. Seninle anlaşmanın bir yolunu bulacağımı biliyordum. Yarın Infadoos ve beyaz kardeşlerimle birlikte o yere gideceksin. Sakın görevini aksatma; göstermezsen yavaş yavaş öleceksin. Sözüm bu.”

“Sözümü tutacağım, Ignosi. Her zaman sözümü tutarım. Ha! Ha! Ha! Bir zamanlar bir kadın odayı beyaz bir adama göstermişti; gördün mü, başına neler geldi!” Burada kötü gözleri parladı. “Kadının adı da Gagool’du. Belki de o kadın bendim.”

“Yalan söylüyorsun,” dedim. “Bu, on kuşak önce olmuş.”

“Belki, belki; insan uzun yaşayınca unutuyor. Belki annemin annesi anlatmıştır; onun adı da kesin Gagool’du. Ama bakın, parlayan şeylerin olduğu yerde taşlarla dolu bir deri çanta bulacaksınız. Adam çantayı doldurmuş ama götürememiş. Başına kötülük geldi, diyorum; başına kötülük geldi! Belki annemin annesi anlatmıştır. Ne eğlenceli bir yolculuk olacak; giderken savaşta ölenlerin cesetlerini görürüz. Gözleri şimdiye kadar çoktan gitmiş, kaburgalarının içi boşalmıştır. Ha! Ha! Ha!”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…