Kral Süleyman'ın Hazinesi kitap kapağı

9. bölüm / 22

Vıı. Bölüm — Süleyman’ın Yolu

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 22Şu an: Vıı. Bölüm — Süleyman’ın Yolu

VII. BÖLÜM

SÜLEYMAN’IN YOLU
Mağaranın dışında durup kendimizi biraz aptal gibi hissettik.

“Geri dönüyorum,” dedi Sir Henry.

“Neden?” diye sordu Good.

“Çünkü aklıma geldi… gördüğümüz kişi kardeşim olabilir.”

Bu yeni bir düşünceydi; bunu sınamak için yeniden mağaraya girdik. Dışarıdaki parlak ışıktan sonra, karın karşısında gözlerimiz yorulmuşken, mağaranın karanlığını bir süre delip göremedik. Ama az sonra yarı karanlığa alıştılar ve ölü adama doğru ilerledik.

Sir Henry diz çöküp yüzüne baktı.

“Tanrı’ya şükür,” dedi rahatlayarak iç çekti. “Kardeşim değil.”

Sonra yaklaşıp baktım. Ceset, orta yaşlarında, uzun boylu bir adama aitti; yüz hatları kartal gagasını andırıyor, saçları kırlaşmış, bıyığı uzun ve siyahtı. Derisi bütünüyle sararmış, kemiklerinin üzerine gerilmişti. Yün çorap gibi görünen şeyin kalıntıları dışında giysileri çıkarılmış, iskelet gibi bedeni çıplak bırakılmıştı. Buz gibi kaskatı kesilmiş cesedin boynunda sarı fildişinden bir haç asılıydı.

“Kim olabilir ki?” dedim.

“Tahmin edemiyor musun?” diye sordu Good.

Başımı salladım.

“Yaşlı Dom José da Silvestra tabii ki; başka kim olabilir?”

“İmkânsız,” diye soluk soluğa konuştum. “Üç yüz yıl önce öldü.”

“Bu havada üç bin yıl dayanmasına engel olan ne, öğrenebilir miyim?” diye sordu Good. “Sıcaklık yeterince düşükse etle kan sonsuza dek Yeni Zelanda koyunu kadar taze kalır. Tanrı bilir, burası bunun için yeterince soğuk. Güneş buraya hiç girmez; hiçbir hayvan gelip onu parçalamaz. Yazdıklarında sözünü ettiği köle, kuşkusuz giysilerini çıkarıp onu burada bırakmış. Onu tek başına gömmesi mümkün değildi. Bak!” diye devam etti; eğilip ucu sivri olacak biçimde kazınmış tuhaf biçimli bir kemik parçasını aldı. “İşte Silvestra’nın haritayı çizmek için kullandığı ‘yarık kemik’.”

Bir an hayretle baktık; olağanüstü, neredeyse mucizevi görünen bu manzara karşısında kendi dertlerimizi unuttuk.

“Evet,” dedi Sir Henry, “mürekkebini de burada bulmuş.” Dom’un sol kolundaki küçük bir yarayı gösterdi. “Daha önce böyle bir şey gören oldu mu?”

Artık bu konuda hiçbir kuşku kalmamıştı; kendi adıma itiraf etmeliyim ki gördüklerim beni dehşete düşürmüştü. Ölü adam orada oturuyordu; yaklaşık on kuşak önce yazdığı yönergeler bizi bu yere getirmişti. İşte, bunları yazdığı kaba kalem kendi elimdeydi; boynunda da ölürken dudaklarını değdirdiği haç asılıydı. Ona bakarken hayal gücüm, o dramın son sahnesini gözümde canlandırabiliyordu: Soğuktan ve açlıktan ölmek üzere olan yolcu, keşfettiği büyük sırrı dünyaya ulaştırmaya çalışıyordu. Ölümünün korkunç yalnızlığının kanıtı gözümüzün önünde oturuyordu. Hatta belirgin yüz hatlarında, yirmi yıl önce kollarımda ölen, onun soyundan gelen zavallı dostum Silvestre’nin yüz hatlarına benzerlik seçebildiğimi sandım; ama belki de bu yalnızca hayal gücümdü. Her hâlükârda orada oturuyordu; bilinmeyeni keşfetmeye kalkışanların başına sık sık gelen akıbetin hüzünlü bir anıtıydı. Yüzyıllar sonra bile ölümün ürpertici heybetiyle taçlanmış hâlde orada oturacak, bir gün onun yalnızlığını yeniden bozacak bizim gibi gezginlerin gözlerini şaşkına çevirecekti. Soğuktan ve açlıktan neredeyse tükenmişken bu manzara bizi ezip geçti.

“Gidelim,” dedi Sir Henry alçak sesle. “Dur, ona bir arkadaş bulalım.” Zavallı Hotantot Ventvögel’in cesedini kaldırıp yaşlı Dom’un yanına koydu. Sonra eğildi ve da Silvestra’nın boynundaki haçın çürümüş ipini bir hamlede kopardı; parmakları o kadar üşümüştü ki düğümü çözmeye kalkışamazdı. Sanırım haç hâlâ onda. Kemik kalemi aldım; yazarken önümde duruyor, bazen de imzamı atmak için kullanıyorum.

Sonra, geçmiş çağların mağrur beyaz adamını ve zavallı Hotantot’u sonsuz karların ortasında sonsuz nöbetlerini tutmaları için orada bırakıp mağaradan çıktık; içimizi ısıtan güneşe kavuşunca yolumuza devam ettik. Onların durumuna düşmemize daha kaç saat kaldığını içimizden merak ediyorduk.

Yaklaşık yarım mil yürüdükten sonra yaylanın kenarına vardık. Dağın sivri tepesi tam ortasından yükselmiyordu; çöl tarafından bakınca öyle görünmüştü. Aşağıda ne olduğunu göremiyorduk, çünkü manzara sabah sisinin dalgalarıyla örtülüydü. Derken sisin daha yüksek katmanları biraz dağıldı ve uzun bir kar yamacının sonunda, yaklaşık beş yüz yarda aşağıda, içinden bir derenin aktığı yeşil bir çimenlik ortaya çıktı. Hepsi bu kadar da değildi. Derenin kıyısında, parlak güneşin altında, on ila on beş kadar iri antilop ayakta duruyor ya da yatıyordu; o uzaklıktan hangi tür olduklarını seçemiyorduk.

Bu manzara içimizi akıl almaz bir sevinçle doldurdu. Bir yakalayabilsek, yiyecek boldu. Ama bunu nasıl yapacaktık? Hayvanlar tam altı yüz yarda uzaktaydı; bu, çok uzun bir atıştı ve hayatımız sonuca bağlıyken güvenilebilecek türden değildi.

Av hayvanlarına fark ettirmeden yaklaşmayı denemenin uygun olup olmadığını hızla tartıştık, ama sonunda istemeye istemeye vazgeçtik. Öncelikle rüzgâr elverişli değildi. Üstelik, ne kadar dikkatli olsak da geçmek zorunda olduğumuz göz kamaştırıcı kar fonunda bizi mutlaka fark ederlerdi.

“Öyleyse bulunduğumuz yerden deneyelim,” dedi Sir Henry. “Quatermain, hangisini kullanalım: tekrarlamalı tüfekleri mi, express tüfekleri mi?”

Bu da başka bir soruydu. İki Winchester tekrarlamalı tüfeğimiz vardı; Umbopa, zavallı Ventvögel’inkini de kendi tüfeğini de taşıyordu. Bu tüfeklerin nişangâhı bin yarda için ayarlanmıştı. Express tüfeklerin nişangâhıysa yalnızca üç yüz elli yarda için ayarlıydı; bu mesafenin ötesinde onlarla atış yapmak az çok tahminden ibaretti. Öte yandan, isabet ettikleri takdirde express mermileri “genişlediğinden” avı düşürme olasılıkları çok daha yüksekti. Çetin bir seçimdi ama riske girmemiz gerektiğine karar verdim; express tüfekleri kullanacaktık.

“Her birimiz tam karşımızdaki hayvanı seçelim. Omuz başını hedefleyin, hem de yukarıdan,” dedim. “Umbopa, birlikte ateş edebilmemiz için sen komut ver.”

Sonra bir sessizlik oldu; her birimiz nişan alabileceğimiz en iyi biçimde nişan alıyorduk. İnsan, hayatının atacağı kurşuna bağlı olduğunu bildiğinde böyle yapar.

“Ateş,” dedi Umbopa Zuluca. Neredeyse aynı anda üç tüfek gürleyerek patladı; üç duman bulutu bir an önümüzde asılı kaldı ve yüzlerce yankı sessiz karların üzerinden uçup gitti. Az sonra duman dağıldı ve ortaya çıkan manzara bizi sevince boğdu: İri bir erkek antilop sırtüstü yatıyor, can çekişirken öfkeyle tekmeliyordu. Zafer çığlığı attık; kurtulmuştuk, açlıktan ölmeyecektik. Gücümüz tükenmiş olmasına rağmen aradaki kar yamacından aşağı koştuk. Ateş edişimizden on dakika sonra hayvanın yüreğiyle karaciğeri önümüzde duruyordu. Ama şimdi yeni bir güçlük çıkmıştı: Yakacağımız yoktu, dolayısıyla onları pişirecek ateş de yakamazdık. Dehşet içinde birbirimize baktık.

“Açlıktan ölmek üzere olanlar nazlanmamalı,” dedi Good. “Çiğ et yiyeceğiz.”

Bu açmazın başka çözümü yoktu; kemirici açlığımız da bu öneriyi normalde olacağından daha az itici kılıyordu. Yüreği ve karaciğeri alıp soğumaları için birkaç dakikalığına karların arasına gömdük. Sonra buz gibi dere suyunda yıkayıp iştahla yedik. Kulağa yeterince korkunç geliyor ama doğrusu, o çiğ et kadar lezzetli bir şey yemedim. Çeyrek saat içinde bambaşka adamlara dönmüştük. Gücümüz ve enerjimiz geri geldi, zayıf nabızlarımız yeniden kuvvetlendi, kan damarlarımızda hızla akmaya başladı. Ama aç kalmış mideye fazla yüklenmenin sonuçlarını aklımızda tutarak gereğinden fazla yememeye dikkat ettik; hâlâ açken durduk.

“Tanrı’ya şükür!” dedi Sir Henry. “Şu hayvan hayatımızı kurtardı. Nedir, Quatermain?”

Emin olamadığım için ayağa kalkıp antilopa bakmaya gittim. Eşek büyüklüğündeydi, boynuzları iri ve kıvrıktı. Daha önce böylesini hiç görmemiştim; bu tür benim için yeniydi. Kahverengiydi, üzerinde silik kırmızı çizgiler vardı ve kalın bir kürkü çıkmıştı. Sonradan öğrendim ki bu olağanüstü ülkenin yerlileri bu erkek hayvanlara “inco” diyormuş. Çok nadir görülürler ve başka av hayvanlarının yaşayamadığı yüksek rakımlarda bulunurlarmış. Hayvanın omuz üstüne iyi bir atış isabet etmişti; elbette onu hangimizin kurşununun düşürdüğünü anlayamazdık. Good’un, zürafaya yaptığı olağanüstü atışı hatırlayıp gizliden gizliye bunu kendi ustalığına yorduğunu sanıyorum; biz de itiraz etmedik.

Açlığımızı gidermekle öylesine meşguldük ki çevremize bakmaya henüz fırsat bulamamıştık. Ama şimdi, Umbopa’ya taşıyabileceğimiz kadar iyi et kesmesini söyledikten sonra, çevremizi incelemeye koyulduk. Saat sekiz olmuştu; sis dağılmış, güneş onu emip yok etmişti. Böylece önümüzdeki ülkeyi bir bakışta görebiliyorduk. Gözlerimizin önüne serilen o görkemli manzarayı nasıl anlatacağımı bilmiyorum. Daha önce benzerini hiç görmemiştim; sanırım bir daha da göremeyeceğim.

Arkamızda ve üzerimizde Şeba’nın karlı Göğüsleri yükseliyordu; aşağıda, durduğumuz yerin yaklaşık beş bin fit altında, kilometrelerce uzanan olağanüstü güzellikte bir ova yatıyordu. Şurada yüksek ağaçlarla dolu sık orman parçaları, burada gümüş gibi parıldayan yatağında kıvrılarak akan büyük bir nehir vardı. Solumuzda, üstünde sayısız av hayvanı ya da sığır sürüsünün seçilebildiği geniş, bereketli, dalgalı bozkır uzanıyordu; bu uzaklıktan hangisi olduklarını ayırt edemiyorduk. Bu düzlük uzaktaki dağlardan oluşan bir duvarla çevrili görünüyordu. Sağımızdaysa ülke az çok dağlıktı; düzlüğün üzerinde tek başına yükselen tepelerin arasında ekili alanlar, onların arasında da kubbe biçimli kulübe kümeleri görülüyordu. Manzara önümüzde bir harita gibi uzanıyordu: Nehirler gümüş yılanlar gibi parlıyor, Alpleri andıran doruklar çılgınca kıvrılmış kar çelenkleriyle heybetle yükseliyordu. Her şeyin üzerine de güneşin neşeli ışığı ve doğanın mutlu yaşam soluğu yayılıyordu.

Manzaraya bakarken iki tuhaf şey dikkatimizi çekti. Birincisi, önümüzdeki ülke geçtiğimiz çölden en az üç bin fit daha yüksekte olmalıydı. İkincisi, bütün nehirler güneyden kuzeye akıyordu. Acı bir deneyimle öğrendiğimiz üzere, üzerinde durduğumuz uçsuz bucaksız sıradağın güney yamacında hiç su yoktu; kuzey yüzündeyse pek çok dere vardı ve bunların çoğu, gözümüzün izleyebildiği en uzak noktanın ötesine kıvrılarak giden büyük nehirle birleşiyor görünüyordu.

Bir süre oturup bu olağanüstü manzaraya sessizce baktık. Derken Sir Henry konuştu.

“Haritada Süleyman’ın Büyük Yolu hakkında bir şeyler yazmıyor muydu?” dedi.

Gözlerim hâlâ uzak ülkeye dalmışken başımı salladım.

“Öyleyse bak, işte orada!” dedi ve biraz sağımızı gösterdi.

Good’la ben de gösterdiği yere baktık. Ovanın yönüne doğru kıvrılarak uzanan, geniş bir ana yola benzer bir şey vardı. İlk anda görmemiştik, çünkü ovaya ulaşınca engebeli arazinin arkasına dönüyordu. Pek bir şey söylemedik; hatta neredeyse hiç konuşmadık. Hayret duygumuzu yitirmeye başlamıştık. Bu tuhaf ülkede bir tür Roma yolu bulmamız pek de doğaüstü görünmüyordu. Olguyu olduğu gibi kabul ettik, hepsi bu.

“Öyleyse sağa kırarsak hemen yakınımızda olmalı,” dedi Good. “Yola koyulmak daha iyi olmaz mı?”

Bu yerinde bir öneriydi. Dere kenarında yüzümüzü ve ellerimizi yıkadıktan hemen sonra yola koyulduk. Bir mil ya da daha fazla boyunca kayaların üzerinden, kar parçalarının arasından ilerledik. Küçük bir yükseltinin tepesine varınca yol birden ayaklarımızın dibinde belirdi. Kayaya oyulmuş, en az elli fit genişliğinde, görkemli ve görünüşe bakılırsa bakımlı bir yoldu; tuhaf olansa tam orada başlıyor gibi görünmesiydi. Aşağı inip yolun üzerine çıktık. Arkamızda, Şeba’nın Göğüsleri yönünde yalnızca yüz adım ötede yol kayboluyordu; dağın yüzeyi kar parçaları arasına dağılmış kayalarla kaplıydı.

“Quatermain, bundan ne anlıyorsun?” diye sordu Sir Henry.

Başımı salladım. Bu işten hiçbir şey çıkaramıyordum.

“Buldum!” dedi Good. “Herhâlde yol sıradağın üzerinden aşarak öte taraftaki çölü geçiyordu; ama orada kumların altında kalmış, yukarıdaysa bir volkan patlamasıyla püsküren lavlar onu silip süpürmüş.”

Bu makul bir açıklamaydı; her hâlükârda kabul edip dağdan inmeye koyulduk. Muhteşem bu yolda tok karnına yokuş aşağı yol almak, karnımız aç ve neredeyse donmuş hâlde karda yokuş yukarı tırmanmaktan çok farklıydı. Zavallı Ventvögel’in acıklı sonunu ve yaşlı Dom’la arkadaşlık ettiği o kasvetli mağarayı hatırlamanın verdiği hüzün olmasaydı, önümüzde bizi bekleyen bilinmez tehlikelere rağmen kendimizi pekâlâ neşeli hissederdik. Yürüdüğümüz her milde hava daha yumuşak, daha ılıman hâle geliyor; önümüzde uzanan ülke daha da ışıklı bir güzellikle parlıyordu. Yola gelince, böylesi bir mühendislik eseri görmemiştim. Sir Henry, İsviçre’deki Büyük St. Gotthard Yolu’nun buna çok benzediğini söyledi. Eski Dünya’nın yolu yapan mühendisi için hiçbir güçlük fazla büyük olmamıştı. Bir yerde üç yüz fit genişliğinde ve en az yüz fit derinliğinde bir vadiye rastladık. Bu uçsuz bucaksız yarık, içinden su yolu geçsin diye alt kısmına kemerler açılmış, yontulmuş dev taş bloklarla doldurulmuştu; yol da bu yapı üzerinden görkemle devam ediyordu. Başka bir yerde beş yüz fit derinliğindeki uçurumun yamacına zikzaklarla oyulmuştu; üçüncü bir yerdeyse araya giren bir sırtın içinden otuz yarda ya da daha uzun bir tünel geçiyordu.

Burada tünelin yan duvarlarının tuhaf kabartmalarla kaplı olduğunu fark ettik; çoğu zırhlı figürlerin savaş arabalarını sürüşünü gösteriyordu. Son derece güzel bir kabartmada, uzakta esirlerin götürüldüğü bir konvoyun da yer aldığı koca bir savaş sahnesi canlandırılmıştı.

Bu eski sanat eserini inceledikten sonra Sir Henry şöyle dedi: “Pekâlâ, buraya Süleyman’ın Yolu demek yerinde; ama mütevazı görüşüme göre Süleyman’ın halkı buralara ayak basmadan önce Mısırlılar gelmiş. Bu eser Mısır ya da Fenike işi değilse, onlara çok benzediğini söylemeliyim.”

Öğle vakti dağdan, odun bulabileceğimiz bölgeyi arayacak kadar inmiştik. Önce seyrek çalılara rastladık; bunlar giderek sıklaştı ve sonunda yol, Cape Town yakınlarındaki Masa Dağı’nın yamaçlarında görülenlere benzeyen gümüş ağaçlardan oluşan geniş bir korudan geçmeye başladı. Cape dışında, bütün gezilerimde bu ağaçlara daha önce hiç rastlamamıştım; burada karşıma çıkmaları beni çok şaşırttı.

“Ah!” dedi Good, parlak yapraklı ağaçlara açık bir hayranlıkla bakarak. “Burada bol bol odun var. Durup öğle yemeği pişirelim; çiğ yüreği sindirmek üzereyim.”

Kimse itiraz etmedi. Yoldan ayrılıp az ötede şırıl şırıl akan bir dereye gittik; çok geçmeden kuru dallardan güzel bir ateş yakmıştık. Yanımızda getirdiğimiz inco etinden iri parçalar kesip, Kafirlerin yaptığını gördüğümüz gibi sivri çubukların ucunda kızarttık ve iştahla yedik. Karnımızı doyurduktan sonra pipolarımızı yaktık; yakınlarda çektiğimiz sıkıntılarla karşılaştırınca neredeyse cennet gibi gelen keyfin tadını çıkardık.

Kıyıları devasa bir eğrelti otu türünün sık kümeleriyle, aralarına serpilmiş tüylü yabani kuşkonmazlarla örtülü dere yanımızda neşeyle şarkı söylüyordu. Ilık hava gümüş ağaçların yaprakları arasında fısıldıyor, çevremizde güvercinler ötüyor, parlak kanatlı kuşlar daldan dala canlı mücevherler gibi uçuşuyordu. Burası cennetti.

Buranın büyüsü, geride bıraktığımız tehlikelere ve sonunda ulaştığımız vaat edilmiş ülkeye dair yoğun duyguyla birleşince bizi sessizliğe büründürdü. Sir Henry ile Umbopa alçak sesle, kırık dökük İngilizce ve basitleştirilmiş Zulu diliyle konuşuyorlardı; ama konuşmaları epey ciddi görünüyordu. Ben, kokulu eğrelti otu yatağına yarı kapalı gözlerle uzanmış, onları izliyordum.

Bir süre sonra Good’u göremediğimi fark edip ne yaptığını görmek için etrafa baktım. Az sonra, yıkandığı derenin kıyısında oturduğunu gördüm. Üzerinde yalnızca pazen gömleği vardı. Her zamanki aşırı titizliği yeniden baş göstermiş, en ince ayrıntısına kadar özenli bir kişisel bakım işine koyulmuştu. Gutta-perka yakasını yıkamış; pantolonunu, ceketini ve yeleğini iyice silkelemişti. Şimdi onları giymeye hazır olana dek düzgünce katlıyor, korkunç yolculuğumuzda doğal olarak oluşmuş sayısız yırtık ve söküğü hüzünle inceliyordu. Sonra çizmelerini alıp bir avuç eğrelti otuyla ovaladı ve son olarak inco etinden dikkatle ayırıp sakladığı bir parça yağla güzelce yağladı. Böylece çizmeler, göreceli olarak, yeniden saygın bir görünüm kazandı. Gözlüğünün ardından dikkatle inceleyince onları giydi ve yeni bir işe koyuldu. Yanında taşıdığı küçük çantadan, içine minicik bir ayna yerleştirilmiş cep tarağını çıkardı ve kendine baktı. Belli ki memnun kalmamıştı; saçını büyük bir özenle düzeltmeye koyuldu. Sonra yaptığına yeniden bakmak için durdu; yine de sonuç içini açmamıştı. On gündür uzayan sakalın kapladığı çenesini yokladı.

“Yoksa tıraş olmaya mı kalkışacak?” diye düşündüm. Öyleymiş. Good, çizmelerini yağladığı parçayı alıp derede iyice yıkadı. Sonra yeniden çantasına daldı ve kendini kesmekten korkanların ya da deniz yolculuğuna çıkacakların satın aldığı türden, koruyuculu küçük bir cep usturası çıkardı. Yüzünü ve çenesini yağla kuvvetlice ovup tıraşa başladı. Belli ki bu iş canını yakıyordu; sık sık inliyordu. Kirli sakalla boğuşmasını izlerken içimden gülmekten kırılıyordum. Böyle bir yerde, böyle koşullarda bir adamın bir parça yağla tıraş olmaya uğraşması çok tuhaf geliyordu. Sonunda yüzünün ve çenesinin sağ tarafındaki kılları almayı başardı. Tam o sırada, onu izlerken başının hemen yanından bir ışık parıltısının geçtiğini fark ettim.

Good küfürlü bir haykırışla ayağa fırladı (elinde güvenlikli bir ustura olmasaydı kesinlikle boğazını kesmiş olurdu); ben de haykırmadan ayağa kalktım ve gördüğüm manzara şuydu. Bulunduğum yere en fazla yirmi, Good’a da en fazla on adım uzaklıkta bir grup adam duruyordu. Çok uzun boylu ve bakır tenliydiler; bazıları büyük siyah tüylerden sorguçlar takmış, leopar postundan kısa pelerinler giymişti. O an gördüğüm kadarıyla hepsi buydu. Önlerinde, elini hâlâ havaya kaldırmış ve gövdesi mızrak atan bir Yunan heykelinin duruşunu andıracak biçimde öne eğilmiş, yaklaşık on yedi yaşında bir delikanlı duruyordu. Belli ki ışık parıltısına, delikanlının fırlattığı bir silah neden olmuştu.

Ben bakarken, gruptan asker görünüşlü yaşlı bir adam öne çıktı, delikanlıyı kolundan yakalayıp ona bir şey söyledi. Sonra bize doğru ilerlediler.

Sir Henry, Good ve Umbopa bu sırada tüfeklerini kapıp tehditkâr biçimde kaldırmışlardı. Yerli grubun adamları üzerimize gelmeyi sürdürüyordu. Tüfeğin ne olduğunu bilmediklerini düşündüm; bilselerdi onları böyle küçümsemezlerdi.

“Silahlarınızı indirin!” diye seslendim ötekilere; güvenliğimiz için tek şansın onları yatıştırmak olduğunu anlamıştım. Söylediğimi yaptılar. Öne yürüyüp delikanlıyı durduran yaşlı adama seslendim.

“Selam,” dedim hangi dili kullanacağımı bilemediğim için Zulu dilinde. Şaşırtıcı biçimde beni anladı.

“Selam,” diye karşılık verdi yaşlı adam. Elbette aynı dilde değil, ama ona öylesine yakın bir lehçede konuşuyordu ki Umbopa da ben de onu rahatça anladık. Sonradan öğrendiğimize göre, bu halkın konuştuğu dil Zulu dilinin eski biçimlerinden biriydi; on dokuzuncu yüzyıl İngilizcesiyle Chaucer’ın İngilizcesi arasındaki ilişkiye benziyordu.

“Nereden geliyorsunuz?” diye sürdürdü. “Kimsiniz? Üçünüzün yüzü neden beyaz da dördüncünün yüzü annemizin oğullarınınki gibi?” Umbopa’yı işaret etti. Bunu söylerken Umbopa’ya baktım; birden haklı olduğunu fark ettim. Umbopa’nın yüzü önümdeki adamlarınkine benziyordu; iri yapısı da onlarınki gibiydi. Ama bu benzerlik üzerinde düşünecek vaktim yoktu.

“Yabancıyız, barış içinde geldik,” diye yavaşça karşılık verdim, beni anlayabilsin diye. “Bu adam da hizmetkârımız.”

“Yalan söylüyorsun,” diye karşılık verdi. “Hiçbir yabancı, her şeyin yok olup gittiği dağları aşamaz. Ama yalanlarınız ne fark eder? Yabancıysanız ölmelisiniz; çünkü Kukuanlar ülkesinde hiçbir yabancı yaşayamaz. Kralın yasası böyle. Öyleyse ölmeye hazırlanın, ey yabancılar!”

Bunu duyunca biraz sarsıldım; özellikle de adamlardan bazılarının ellerini yanlarına indirdiğini gördüğümde. Her birinin yanında, bana büyük ve ağır bir bıçağa benzeyen bir şey asılıydı.

“Bu dilenci ne diyor?” diye sordu Good.

“Öldürüleceğimizi söylüyor,” diye kasvetle karşılık verdim.

“Aman Tanrım!” diye inledi Good. Kafası karıştığında hep yaptığı gibi elini takma dişlerine götürdü; üst sırayı aşağı çekip çenesine şak diye oturmasına izin verdi. Bu hareket çok işe yaradı: bir sonraki saniye Kukuanların ağırbaşlı kalabalığı hep bir ağızdan dehşet çığlığı attı ve birkaç adım geriye kaçtı.

“Ne oldu?” dedim.

“Dişleri,” diye heyecanla fısıldadı Sir Henry. “Onları oynattı. Çıkar, Good, çıkar!”

Good dediğini yaptı ve dişleri pazen gömleğinin koluna soktu.

Bir saniye içinde merak korkuyu yendi ve adamlar yavaşça yaklaştı. Belli ki artık bizi öldürme konusundaki sevimli niyetlerini unutmuşlardı.

“Ey yabancılar,” diye ağırbaşlılıkla sordu yaşlı adam, “bu şişman adamın—yalnızca çizmeleriyle bir pazen gömleği var ve tıraşını daha yarılamış—bedeni giyinik, bacakları çıplak; hasta yüzünün bir yanında kıl bitmiş, öteki yanında bitmemiş; tek gözü parlak ve saydam. Nasıl oluyor da dişleri kendi kendine oynuyor, çenesinden ayrılıp kendi istekleriyle geri dönüyor?”

“Ağzını aç,” dedim Good’a. Good hemen dudaklarını kıvırıp yaşlı beye kızgın bir köpek gibi sırıttı; şaşkın bakışları önünde, yeni doğmuş bir filinki kadar dişsiz, iki ince kırmızı diş eti çizgisi belirdi. Seyirciler hayretten nefeslerini tuttu.

“Dişleri nerede?” diye bağırdılar. “Gözlerimizle gördük onları.”

Good başını ağır ağır çevirdi, tarifsiz bir küçümsemeyle elini ağzının üzerinden geçirdi. Sonra yine sırıttı; bir de baktık, iki sıra güzel diş yerli yerindeydi.

Az önce bıçağı fırlatan genç adam kendini çimenlerin üzerine attı ve uzun bir korku uluması kopardı. Yaşlı beyin ise korkudan dizleri birbirine çarpıyordu.

“Ruh olduğunuzu anlıyorum,” dedi titrek bir sesle. “Kadın doğurmuş hangi insanın yüzünün bir yanında kıl olup öbür yanında olmaz; ya da yuvarlak, saydam bir gözü, kendi kendine oynayıp eriyerek yok olan ve yeniden çıkan dişleri olur? Bağışlayın bizi, efendilerim.”

İşte bu gerçekten büyük şanstı; fırsatı kaçıracak değildim.

“Bağışlandınız,” dedim hükümdarlara yaraşır bir gülümsemeyle. “Hayır, gerçeği öğreneceksiniz. Başka bir dünyadan geliyoruz, ama biz de sizin gibi insanız. Geceleri parlayan en büyük yıldızdan geliyoruz,” diye ekledim.

Şaşkına dönmüş yerliler hep bir ağızdan “Ah! Ah!” diye inledi.

“Evet,” diye sürdürdüm, “gerçekten de öyle.” Bu şaşırtıcı yalanı söylerken yine iyilikseverce gülümsedim. “Bir süre sizinle kalmaya, burada bulunarak sizi kutsamaya geldik. Dostlarım, dilinizi öğrenerek bu ziyarete hazırlandığımı göreceksiniz.”

“Öyle, öyle,” dedi hep bir ağızdan.

“Yalnız, efendim,” diye araya girdi yaşlı bey, “dilinizi pek kötü öğrenmişsiniz.”

Ona öfkeyle baktım; sindi.

“Dostlarım,” diye devam ettim, “bunca uzun yolculuktan sonra böyle karşılanmanın öcünü almak, belki de dişleri gidip gelen adamın başına bıçak fırlatan o küstah eli ölümle dondurmak isteyeceğimizi düşünebilirsiniz.”

“Onu bağışlayın, efendilerim,” diye yalvardı yaşlı adam. “O kralın oğlu, ben de amcasıyım. Başına bir şey gelirse kanının hesabı benden sorulur.”

“Evet, kesinlikle öyle,” diye büyük bir ciddiyetle ekledi genç adam.

“Belki de öcümüzü alabileceğimizden kuşku duyuyorsunuz,” diye sürdürdüm, bu küçük atışmayı umursamadan. “Durun, size göstereyim. Hey, köpek ve köle—” diye Umbopa’ya sertçe seslenip “konuşan sihirli boruyu getir,” dedim ve ekspres tüfeğime göz kırptım.

Umbopa duruma ayak uydurdu. Ağırbaşlı yüzünde şimdiye dek gördüğüm en çok sırıtışa benzeyen ifadeyle tüfeği bana uzattı.

“İşte burada, ey efendilerin efendisi,” dedi derin bir reveransla.

Tüfeği istememden hemen önce, yetmiş yarda kadar ötede bir kaya kütlesinin üzerinde duran küçük bir klipspringer antilobu görmüş ve şansımı denemeye karar vermiştim.

“Şu erkek antilobu görüyor musunuz?” dedim, önümdeki gruba hayvanı göstererek. “Söyleyin, kadın doğurmuş bir insan buradan bir ses çıkararak onu öldürebilir mi?”

“Bu mümkün değil, efendim,” diye karşılık verdi yaşlı adam.

“Yine de onu öldüreceğim,” dedim sakince.

Yaşlı adam gülümsedi. “Efendim bunu yapamaz,” diye karşılık verdi.

Tüfeği kaldırıp antilobu nişangâha aldım. Küçük bir hayvandı; bir insanın ıskalaması mazur görülebilirdi, ama ıskalamamın hiç sırası değildi.

Derin bir nefes aldım ve tetiğe yavaşça bastım. Antilop taş kesilmiş gibi duruyordu.

“Pat! Küt!” Antilop havaya sıçradı ve kaya üzerine çivi gibi cansız düştü.

Önümüzdeki gruptan aynı anda korku dolu bir inilti yükseldi.

“Et istiyorsanız,” dedim soğukkanlılıkla, “gidip şu antilobu alın.”

Yaşlı adam bir işaret verdi. Adamlarından biri ayrıldı ve az sonra klipspringer’ı taşıyarak geri döndü. Hayvanı tam omzunun arkasından vurduğumu görüp memnun oldum. Zavallı yaratığın çevresine toplandılar, kurşun deliğine dehşetle bakıyorlardı.

“Gördünüz,” dedim, “boş yere konuşmam.”

Yanıt veren olmadı.

“Hâlâ gücümüzden kuşku duyuyorsanız,” diye devam ettim, “içinizden biri şu kayanın üzerine çıksın da onu bu antilobun hâline getireyim.”

Sonunda kralın oğlu konuşana dek hiçbiri bu davete hevesli görünmedi.

“İyi söyledin. Amcam, sen çık şu kayanın üzerine. Sihir yalnızca bir antilobu öldürdü. Elbette bir insanı öldüremez.”

Yaşlı bey bu öneriyi hoş karşılamadı. Hatta gücenmiş gibiydi.

“Hayır! Hayır!” diye telaşla haykırdı. “Yaşlı gözlerim yeterince şey gördü. Bunlar gerçekten büyücüler. Onları krala götürelim. Yine de daha fazla kanıt isteyen varsa kayanın üzerine çıksın; sihirli boru onunla konuşsun.”

Hep birlikte, aceleyle karşı çıktılar.

“İyi sihir zavallı bedenlerimiz üzerinde harcanmasın,” dedi biri. “İkna olduk. Halkımızın bütün büyücülüğü bunun gibisini gösteremez.”

“Öyle,” dedi yaşlı bey, büyük bir rahatlamayla. “Kuşku yok, öyle. Dinleyin, ey Yıldızların çocukları; Parlak Göz’ün ve Oynar Dişler’in çocukları, gök gürültüsüyle kükreyen, uzaktan öldürenler. Ben, bir zamanlar Kukuana halkının kralı Kafa’nın oğlu İnfadoos’um. Bu delikanlının adı Scragga.”

“Beni az kalsın doğrayacaktı,” diye mırıldandı Good.

“Scragga, büyük kral Twala’nın oğlu. Twala; bin karının kocası, Kukuanların başı ve mutlak hâkimi, Büyük Yol’un koruyucusu, düşmanlarının korkulu rüyası, Kara Sanatlar’ın öğrencisi, yüz bin savaşçının önderi; Tek Gözlü, Kara, Korkunç Twala.”

“Güzel,” dedim küstahça. “Öyleyse bizi Twala’ya götürün. Biz alt tabakadan insanlarla, astlarla konuşmayız.”

“Peki, efendilerim, sizi götürelim; ama yol uzun. Kralın bulunduğu yerden üç günlük yol uzaklıkta avlanıyoruz. Sabredin, efendilerim; sizi götüreceğiz.”

“Öyle olsun,” dedim umursamazca. “Ölmediğimiz için önümüzde sonsuz zaman var. Hazırız, yola çıkın. Ama İnfadoos, sen de Scragga, sakın oyun çevirmeyin, bize tilki tuzakları kurmayın. Çamurdan beyinleriniz bunu düşünmeden önce biz fark eder, öcümüzü alırız. Çıplak bacaklı ve yüzünün yarısı kıllı adamın saydam gözünden çıkan ışık sizi yok edip ülkenizin içinden geçecek; kaybolup beliren dişleri üzerinize yapışıp sizi, karılarınızı ve çocuklarınızı yiyip bitirecek; sihirli borular sizinle gürültüyle tartışıp sizi elek gibi delik deşik edecek. Sakın unutmayın!”

Bu görkemli konuşma amacına ulaştı; hatta dostlarımız gücümüzden zaten öylesine etkilenmişti ki neredeyse hiç söylemem gerekmezdi.

Yaşlı adam derin bir reverans yaptı ve sonradan öğrendiğime göre krallarına özgü selamları olan, Zulu dilindeki Bayéte’ye karşılık gelen “Koom Koom” sözlerini mırıldandı. Sonra dönüp adamlarına seslendi. Adamlar hemen silahlar dışında bütün eşyalarımızı taşımak üzere toplamaya başladılar; silahlara ise hiçbir koşulda dokunmayacaklardı. Okurun hatırlayacağı gibi Good’un yanına düzgünce katlanmış duran giysilerini bile aldılar.

Good bunu görür görmez giysilerine atıldı; ardından yüksek sesli bir tartışma koptu.

“Saydam Gözlü ve Eriyen Dişli efendim onlara dokunmasın,” dedi yaşlı adam. “Eşyaları elbette kölesi taşıyacaktır.”

“Ama onları giymek istiyorum!” diye İngilizce bağırdı Good; sesi sinirden titriyordu.

Umbopa çevirdi.

“Hayır, efendim,” diye karşılık verdi İnfadoos. “Efendim güzel beyaz bacaklarını—Good öylesine esmer görünse de teni olağanüstü beyazdı—hizmetkârlarının gözünden saklamak mı istiyor? Böyle bir şey yaparak efendimi gücendirdik mi?”

Gülmekten az kalsın çatlayacaktım. Bu sırada adamlardan biri giysilerle yola koyuldu.

“Lanet olsun!” diye bağırdı Good. “Şu kara herif pantolonumu aldı.”

“Bak Good,” dedi Sir Henry. “Bu ülkede belli bir kimliğe büründün; şimdi de o kimliğe uygun yaşamalısın. Pantolonu yeniden giymen olmaz. Bundan böyle pazen gömlek, bir çift çizme ve tek gözlükle idare edeceksin.”

“Evet,” dedim, “yüzünün bir yanında favorilerin olacak, öbür yanında olmayacak. Bunlardan birini değiştirirsen insanlar sahtekâr olduğumuzu düşünür. Senin adına çok üzülüyorum ama gerçekten de böyle yapmak zorundasın. Bizden bir kez kuşkulanmaya başlarlarsa hayatımızın beş para değeri kalmaz.”

“Gerçekten böyle mi düşünüyorsun?” diye sordu Good, keyifsizce.

“Kesinlikle. ‘Güzel beyaz bacakların’ ve tek gözlüğün artık grubumuzun alametifarikası oldu; Sir Henry’nin dediği gibi, onlara uygun yaşamalısın. Çizmelerini giydiğine ve havanın sıcak olduğuna şükret.”

Good içini çekti, bir şey demedi; ama yeni ve pek seyrek giysilerine alışması iki haftasını aldı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…