Bölümler 22Şu an: Bölüm Xvı. — Ölüm Yeri
- 1 Sonsöz166 kelime
- 2 Giriş375 kelime
- 3 Kral Süleyman'ın Madenleri — Birinci Bölüm. — Sır Henry Curtıs'le Tanışıyorum2.373 kelime
- 4 Iı. Bölüm. — Kral Süleyman’ın Madenleri Efsanesi2.402 kelime
- 5 Üçüncü Bölüm. — Umbopa Hizmetimize Giriyor2.833 kelime
- 6 Iv. Bölüm — Fil Avı2.310 kelime
- 7 Bölüm V. — Çöle Doğru Yürüyüşümüz3.282 kelime
- 8 Bölüm Vı. — Su! Su!2.656 kelime
- 9 Vıı. Bölüm — Süleyman’ın Yolu3.867 kelime
- 10 Bölüm Vııı. — Kukuanaland’a Giriyoruz2.031 kelime
- 11 Bölüm Ix. — Kral Twala2.997 kelime
- 12 Bölüm X. — Cadı Avı2.980 kelime
- 13 Xı. Bölüm — Bir İşaret Veriyoruz3.275 kelime
- 14 Xıı. Bölüm — Savaş Öncesi2.423 kelime
- 15 Xııı. Bölüm — Saldırı2.145 kelime
- 16 Xıv. Bölüm. — Grilerin Son Direnişi4.130 kelime
- 17 Xv. Bölüm — Good Hastalanıyor2.474 kelime
- 18 Bölüm Xvı. — Ölüm Yeri2.630 kelime · Okuduğun bölüm
- 19 Bölüm Xvıı. — Süleyman’ın Hazine Odası2.676 kelime
- 20 Bölüm Xvııı. — Umudu Kesiyoruz2.528 kelime
- 21 Xıx. Bölüm. — İgnosi’nin Vedası2.201 kelime
- 22 Xx. Bölüm — Bulunuş1.391 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM XVI.
ÖLÜM YERİ
Önceki bölümde anlatılan olaydan sonraki üçüncü gün, hava kararmıştı. Solomon’ın Büyük Yolu’nun uzandığı dağ üçgenine, “Üç Cadı”nın eteğindeki birkaç kulübede kamp kurduk. Kafilemiz biz üçümüzden ve bize, özellikle Good’a bakan Foulata’dan; Infadoos’tan; gün boyu içinden söylenip küfrettiği sedyede taşınan Gagool’dan; bir grup muhafız ve hizmetkârdan oluşuyordu. Dağlar, daha doğrusu dağın üç doruğu—çünkü bu kütlenin tek bir yer kabarmasıyla oluştuğu belliydi—bir üçgen biçimindeydi. Tabanı bize dönüktü; bir doruk sağımızda, biri solumuzda, biri de tam karşımızdaydı. Ertesi sabahın ilk ışığında yükselen o üç doruğun görüntüsünü asla unutmayacağım. Çok, çok yukarıda, mavi göğe doğru kıvrılmış kar örtüleri yükseliyordu. Kar çizgisinin altında doruklar fundalıklarla morarmıştı; yamaçlardan yukarı doğru uzanan yabani bozkırlar da öyle. Tam karşımızda Solomon’ın Büyük Yolu’nun beyaz şeridi yokuş yukarı uzanıp yaklaşık beş mil ötedeki orta doruğun eteğinde sona eriyordu. Yolun vardığı yer orasıydı.
O sabah yürüyüşe koyulurken duyduğumuz yoğun heyecanı, bu tarihi okuyanların hayal gücüne bırakmalıyım. Sonunda, üç yüzyıl önce yaşlı Portekizli Dom’un sefil ölümüne, talihsiz soyundan gelen zavallı dostumun ölümüne ve korktuğumuz üzere Sir Henry’nin kardeşi George Curtis’in ölümüne yol açan o harikulade madenlere yaklaşıyorduk. Bunca şey atlattıktan sonra bizim başımıza daha iyisi mi gelecekti? Yaşlı cadı Gagool’un dediği gibi onların başına kötülük gelmişti; bize de gelecek miydi? Güzel yolun son bölümünde yukarı yürürken, nasıl olduysa bu konuda biraz batıl inançlı hissettim; sanırım Good’la Sir Henry de öyle.
Fundalarla çevrili yolda bir buçuk saatten fazla tırmandık. Heyecandan öyle hızlı gidiyorduk ki Gagool’un hamak sedyesini taşıyanlar bize yetişmekte zorlanıyordu; içindeki kadın da durmamız için tiz sesiyle seslendi.
“Daha yavaş yürüyün, beyaz adamlar,” dedi; çim perdelerin arasından korkunç, buruşuk yüzünü uzatıp ışıldayan gözlerini bize dikti. “Başınıza gelecek kötülüğe doğru niçin koşuyorsunuz, ey hazine avcıları?” Sonra, sırtımdan hep soğuk bir ürperti geçiren o korkunç kahkahayı attı; bir süre hevesimiz iyice kaçtı.
Yine de ilerledik; sonunda önümüzde, bizimle doruk arasında, eğimli kenarları olan, üç yüz ayak ya da daha derin, çevresi de yarım milden fazla devasa yuvarlak bir çukur gördük.
“Bunun ne olduğunu tahmin edemiyor musunuz?” dedim; önümdeki ürkütücü çukura şaşkınlıkla bakan Sir Henry’yle Good’a.
Başlarını iki yana salladılar.
“Demek Kimberley’deki elmas madenlerini hiç görmediniz. Emin olabilirsiniz, burası Solomon’ın Elmas Madeni. Şuraya bakın,” dedim; çukurun yamaçlarını kaplayan otların ve çalılıkların arasında hâlâ görülebilen sert mavi kil katmanlarını işaret ederek. “Yapı aynı. Aşağı insek sabunumsu breşli kaya bacaları bulacağımıza bahse girerim. Bir de şuna bakın,” dedim; bir zamanlar katı kayayı yarıp açmış su yolunun seviyesinin altında, hafif bir eğimde duran bir sıra aşınmış yassı taş levhayı işaret ederek. “Bunlar cevheri yıkamak için kullanılmış taş masalar değilse ben de Hollandalı değilim.”
Yaşlı Dom’un haritasında işaretlenen çukurdan başka bir şey olmayan bu uçsuz bucaksız deliğin kenarında Büyük Yol ikiye ayrılıp çevresinden dolaşıyordu. Bu çevre yolu birçok yerde tümüyle taş bloklardan yapılmıştı; görünüşe bakılırsa amaç çukurun kenarını desteklemek ve kaya kütlelerinin çukura düşmesini önlemekti. Büyük yarığın bu yakasından seçebildiğimiz üç yüksek nesnenin ne olduğunu merak ederek yol boyunca ilerledik. Yaklaşınca bunların bir tür dev heykel olduğunu fark ettik; karşımızda, Kukuanaların büyük bir korkuyla andığı üç “Sessiz”in oturduğunu doğru biçimde çıkarsadık. Ama tüm heybetlerini ancak iyice yaklaştığımızda kavrayabildik.
Karanlık kayadan dev kaideler üzerinde, kaba fallik tapınma simgeleriyle oyulmuş bu heykeller birbirinden kırk adım uzakta duruyordu. Ovanın yaklaşık altmış milini aşıp Loo’ya giden yola bakıyorlardı. İkisi erkek, biri kadın üç dev oturmuş figürün her biri, başının tepesinden kaidesine dek yaklaşık otuz ayak ölçüsündeydi.
Çıplak kadın figürü, sert çizgilerine rağmen olağanüstü güzeldi; ne var ki yüz hatları yüzyıllarca hava koşullarına maruz kaldığından zarar görmüştü. Başının iki yanından hilal uçları yükseliyordu. Buna karşılık iki erkek dev heykel örtülüydü ve yüz hatları dehşet vericiydi; özellikle sağımızdaki şeytan yüzlüydü. Solumuzdaki sakindi ama yüzündeki sükûnet ürkütücüydü. Sir Henry, bunun, eski insanların iyilik yapma kudretine sahip olduklarına inandıkları; yine de insanlığın acılarını sevinç duymadan olmasa bile en azından kederlenmeden izleyebilen varlıklara atfettikleri insanlık dışı bir zalimliğin sükûneti olduğunu söyledi. Bu üç heykel, o yalnızlıkları içinde sonsuza dek ovaya bakarak otururken, insanı dehşete düşüren bir üçlü oluşturuyordu.
Kukuanaların “Sessizler” dediği bu heykellere bakarken, onları kimin şekillendirdiğini, çukuru kimin kazıp yolu kimin yaptığını öğrenme merakı yeniden içimizi sardı. Bakıp düşünürken, Eski Ahit’i bildiğim için birden aklıma şu geldi: Solomon yabancı tanrıların peşine düşmüştü. Bunlardan üçünün adını hatırlıyordum: “Saydalıların tanrıçası Aştoret, Moavlıların tanrısı Kemoş ve Ammonoğullarının tanrısı Milkom.” Yanımdakilere, önümüzdeki figürlerin bu sahte ve unutulup gitmiş ilahları temsil ediyor olabileceğini söyledim.
“Hımm,” dedi, üniversitede klasik diller alanında yüksek derece almış bir bilgin olan Sir Henry. “Bunda bir doğruluk payı olabilir. İbranilerin Aştoret’i, Solomon zamanının büyük tüccarları olan Fenikelilerin Astarte’siydi. Sonradan Yunanların Afrodit’ine dönüşen Astarte, yarımay biçiminde boynuzlarla tasvir edilirdi; kadın figürünün alnında da belirgin boynuzlar var. Belki bu dev heykelleri madenleri yöneten bir Fenikeli görevli tasarlamıştır. Kim bilebilir?”[10]
[10]
Milton’ın Kayıp Cennet’inin birinci kitabıyla karşılaştırın:
“Bunlarla birlikte geldi
Fenikelilerin Astarte dediği Aştoret,
Hilal boynuzlu, Cennet Kraliçesi;
Parlak tasvirine, geceleri ay ışığında,
Saydalı genç kızlar adaklar ve ezgiler sundular.”
Uzak geçmişten kalma bu olağanüstü kalıntıları incelemeyi bitirmemiştik ki İnfadoos yanımıza geldi. Mızrağını kaldırarak “Sessizler”i selamladıktan sonra, hemen “Ölüm Yeri”ne girmeye mi niyetli olduğumuzu, yoksa öğle yemeğimizi yedikten sonrasını mı bekleyeceğimizi sordu. Hemen gitmeye hazır olduğumuz takdirde Gagool bize rehberlik etmeyi kabul etmişti. Saat henüz on biri geçmediğinden, içimizi yakan merakın da etkisiyle hemen yola çıkacağımızı söyledik. Mağarada alıkonabiliriz diye yanımıza biraz yiyecek almamızı önerdim. Bunun üzerine Gagool’un tahtırevanı getirildi ve Gagool da tahtırevandan indirilerek dışarı çıkarıldı. Bu sırada Foulata, isteğim üzerine, menteşeli kapaklı bir hasır sepete biraz bilton, yani kurutulmuş av etiyle birlikte iki su kabağı su koydu. Dev heykellerin arkasından yaklaşık elli adım ötede, tam karşımızda, seksen ayak ya da daha yüksek, dimdik bir kaya duvar yükseliyordu. Duvar yukarı doğru gittikçe eğim kazanıyor, üç bin ayak yukarımızda göğe yükselen, karla örtülü yüksek zirvenin eteğini oluşturuyordu. Hamaktan çıkar çıkmaz Gagool bize kötü bir sırıtış fırlattı; sonra da bastonuna dayanarak duvarın yüzüne doğru topalladı. Onu izleyip, maden galerisi girişini andıran, sağlam kemerli dar bir kapıya vardık.
Gagool burada bizi bekliyordu; o iğrenç yüzündeki kötü sırıtış hâlâ duruyordu.
“Şimdi, yıldızlardan gelen beyaz adamlar,” diye tiz sesiyle seslendi. “Büyük savaşçılar İnçubu, Bougwan ve bilge Macumazahn, hazır mısınız? Bakın, kral efendimin buyruğunu yerine getirmek ve size parlak taşların hazinesini göstermek için buradayım. Ha! Ha! Ha!”
“Hazırız,” dedim.
“Güzel, güzel! Göreceklerinize dayanabilmek için yüreğinizi sağlam tutun. Sen de mi geliyorsun, efendisine ihanet etmiş olan İnfadoos?”
İnfadoos kaşlarını çatarak cevap verdi:
“Hayır, gelmiyorum; oraya girmek bana düşmez. Ama sen, Gagool, dilini tut ve efendilerime nasıl davrandığına dikkat et. Onlardan seni sorumlu tutacağım; onlara bir kıl bile zarar gelirse, Gagool, elli kez cadı olsan da öleceksin. Duydun mu?”
“Duydum, İnfadoos. Seni tanırım; büyük lafları hep sevdin. Bebekken bile kendi anneni tehdit ettiğini hatırlıyorum. Daha dün gibiydi. Ama korkma, korkma; ben yalnızca kralın buyruğunu yerine getirmek için yaşarım. Sonunda onlar benim buyruğumu yerine getirene dek nice kralın buyruğunu yerine getirdim, İnfadoos. Ha! Ha! Yüzlerine bir kez daha bakmaya gidiyorum; Twala’nın yüzüne de! Haydi, haydi, işte lamba,” dedi ve kürk pelerininin altından, içinde yağ bulunan, fitili sazdan büyük bir su kabağı çıkardı.
“Sen de geliyor musun, Foulata?” diye sordu Good. O genç hanımın dersleriyle kendini geliştirdiği, berbat Kukuana diliyle konuşuyordu.
“Korkuyorum, efendim,” diye çekinerek cevap verdi kız.
“Öyleyse sepeti bana ver.”
“Hayır, efendim; siz nereye giderseniz ben de oraya giderim.”
“Vay canına!” diye geçirdim içimden. “Buradan sağ çıkarsak bu biraz can sıkıcı olabilir.”
Gagool vakit kaybetmeden, iki kişinin yan yana yürüyebileceği genişlikteki kapkaranlık geçide daldı. Titreyerek, onun bizi çağıran tiz sesini izledik; ansızın kanatların çırpınışı korkumuzu daha da artırdı.
“Hey! O da ne?” diye bağırdı Good. “Bir şey yüzüme çarptı.”
“Yarasalar,” dedim. “Yürümeye devam et.”
Tahminen elli adım kadar ilerleyince geçidin belli belirsiz aydınlandığını fark ettik. Bir dakika sonra, yaşayan insan gözünün gördüğü belki de en olağanüstü yerdeydik.
Okur, şimdiye kadar bulunduğu en büyük katedralin salonunu gözünde canlandırsın: penceresiz, ama herhâlde dışarıya açılan ve tavana açılmış bacalardan yukarıdan belli belirsiz ışık alan; yüz ayak üstümüzde kemerli tavanı bulunan bir salon. Böylece kendimizi içinde bulduğumuz devasa mağaranın boyutu hakkında bir fikir edinebilir. Üstelik doğanın tasarladığı bu katedral, insan elinden çıkmış her yapıdan daha yüksek ve daha genişti. Ama mağaranın harikaları arasında şaşırtıcı büyüklüğü en küçüğüydü. Boydan boya uzanan sıralar hâlindeki dev sütunlar buzdan yapılmış gibi görünüyordu; oysa bunlar kocaman sarkıtlardı. Taban çapı yirmi ayaktan az olmayan bazı beyaz taş sütunların, uzaktaki tavana dek yükselirken sergilediği hem görkemli hem de zarif güzelliği anlatmam mümkün değil. Bazılarıysa hâlâ oluşuyordu. Sir Henry’nin dediğine göre, böyle sütunların altında kaya zeminde, eski bir Yunan tapınağındaki kırık sütuna tıpatıp benzeyen bir şey duruyordu; çok yukarıda, tavandan sarkan devasa bir buz sarkıtının ucuysa belli belirsiz seçilebiliyordu.
Sütunların oluşumunu seyrederken bunu duyabiliyorduk: biraz sonra, küçücük bir şapırtıyla uzaktaki buz sarkıtından bir damla düşüp aşağıdaki sütuna çarpıyordu. Bazı sütunlarda damlalar ancak iki üç dakikada bir düşüyordu. Böyle durumlarda, bu hızla damlayan suyun, örneğin çapı on ayak olan seksen ayak yüksekliğinde bir sütunu oluşturmasının ne kadar süreceğini hesaplamak ilginç olurdu. Bu sürecin en azından bir örnekte akıl almaz derecede yavaş işlediğini şu olay gösterecektir. Sütunlardan birinin üzerine, yanında Mısırlı bir tanrı figürü gibi görünen bir şeyin oturduğu mumyaya benzeyen kaba bir şekil kazınmıştı. Kuşkusuz bu, eski zamanlarda madende çalışan bir işçinin elinden çıkmıştı. Bu sanat eseri, aylak bir adamın —Fenikeli işçi de olsa İngiliz serserisi de— doğanın başyapıtlarına zarar verme pahasına kendini ölümsüzleştirmeye kalkıştığı alışılmış yükseklikte, yani yerden yaklaşık beş ayak yukarıda yapılmıştı. Oysa biz eseri gördüğümüzde, oyulmasının üzerinden neredeyse üç bin yıl geçmiş olmalıydı; sütun henüz yalnızca sekiz ayak yüksekliğindeydi ve oluşumu sürüyordu. Buna göre bin yılda bir ayak, yüzyılda da bir inç küsur büyüyordu. Bunu, yanında dururken bir su damlasının düştüğünü duyduğumuz için biliyorduk.
Damlaların hep aynı noktaya düşmediği yerlerde dikitler bazen tuhaf biçimler almıştı. Örneğin yüz ton kadar gelmesi gereken devasa bir kütle kürsü biçimindeydi; dış yüzeyi dantel gibi görünen bir desenle ince ince işlenmişti. Başkaları tuhaf hayvanlara benziyordu. Mağaranın duvarlarında da, camdaki kırağı yapraklarını andıran yelpaze biçimli fildişi çizgiler vardı.
Sir Henry’nin dediğine göre, büyük katedrallerde şapeller nasıl açılıyorsa, ana koridorun çeşitli yerlerinden de küçük mağaralar ayrılıyordu. Bazıları büyüktü; ama bir ikisi küçücüktü. Bu, doğanın boyutları hiç umursamadan, her yerde değişmeyen aynı yasalarla iş gördüğünün olağanüstü bir örneğiydi. Sözgelimi küçük bir oyuk, alışılmadık derecede büyük bir bebek evinden daha büyük değildi; yine de bütün mağaranın bir modeli sayılabilirdi: su damlıyor, minicik buz sarkıtları sarkıyor, taş sütunlar da tıpkı öteki yerlerdeki gibi oluşuyordu.
Ne var ki bu güzel mağarayı istediğimiz kadar ayrıntılı inceleyecek vaktimiz yoktu; çünkü Gagool dikitlerle hiç ilgilenmiyor, yalnızca işini bitirmeye bakıyordu. Bu durum beni daha da rahatsız etti; zira mağaranın nasıl aydınlatıldığını, ışığın buraya insan eliyle mi yoksa doğa yoluyla mı ulaştığını ve tahmin ettiğimiz gibi buranın eski zamanlarda bir şekilde kullanılıp kullanılmadığını öğrenmeye özellikle meraklıydım. Yine de dönüşte mağarayı baştan sona inceleyeceğimizi düşünerek kendimizi teselli ettik ve esrarengiz rehberimizin hemen arkasından yürüdük.
Bizi, sessiz dev mağaranın öbür ucuna kadar dümdüz götürdü. Orada, ilk kapı gibi kemerli olmayan, üstü düz ve Mısır tapınaklarının kapılarını andıran başka bir kapı bulduk.
“Ölüm Yeri’ne girmeye hazır mısınız, beyaz adamlar?” diye sordu Gagool; belli ki bizi huzursuz etmeye çalışıyordu.
“Önden buyurun, Macduff,” dedi Good ciddi bir tavırla; hiç korkmamış gibi görünmeye çalışıyordu. Aslında Foulata dışında hepimiz aynı şeyi yapıyorduk. Foulata ise korunmak için Good’un koluna yapışmıştı.
“İş biraz ürkütücü bir hâl alıyor,” dedi Sir Henry karanlık geçide bakarak. “Haydi Quatermain, seniores priores. Yaşlı hanımı bekletmeyelim!” Sonra kibarca önü çekmem için bana yol verdi; içimden ona hayır dua etmedim.
Yaşlı Gagool’un bastonu geçitte tak tak ses çıkarıyor, kendisi de korkunç bir kıkırdamayla ilerliyordu. Nedeni belirsiz bir kötülük sezgisi içimi kaplamıştı; geride kaldım.
“Haydi, yürü ihtiyar dostum,” dedi Good. “Yoksa güzel rehberimizi kaybedeceğiz.”
Bu sözler üzerine geçide girdim. Yaklaşık yirmi adım sonra kendimi, geçmişte bir dönemde insan eliyle dağın içi oyularak yapılmış olduğu anlaşılan, kırk ayak uzunluğunda, otuz ayak genişliğinde ve otuz ayak yüksekliğinde kasvetli bir odada buldum. Bu oda, devasa dikitli ilk mağara kadar iyi aydınlatılmıyordu. İlk bakışta yalnızca boydan boya uzanan büyük bir taş masa, masanın başında devasa beyaz bir figür ve çevresinde gerçek boyutlarında beyaz figürler seçebildim. Sonra masanın ortasında oturan kahverengi bir şey gördüm. Bir an sonra gözlerim loşluğa alıştı; bunların ne olduğunu anlayınca da bacaklarımın beni taşıdığı hızla oradan fırlayıp kaçıyordum.
Genellikle sinirli biri değilim; yaşayıp boş olduklarını gördüğüm batıl inançlardan da pek etkilenmem. Ama bu manzaranın beni büsbütün sarstığını açıkça söylemeliyim. Sir Henry yakamdan tutup beni durdurmasaydı, beş dakika içinde dikitli mağaranın dışına çıkmış olacağıma ve Kimberley’deki bütün elmasları verseler bile oraya bir daha girmeyeceğime gerçekten inanıyorum. Ama beni sıkıca tutunca, başka çarem kalmadığı için durdum. Derken hemen sonra onun da gözleri ışığa alıştı, beni bıraktı ve alnındaki teri silmeye başladı. Good cılız bir sesle küfretti; Foulata ise kollarını boynuna dolayarak çığlık attı.
Yüksek sesle ve uzun uzun kıkırdayan yalnızca Gagool’du.
Korkunç bir manzaraydı. Uzun taş masanın ucunda, kemikli parmaklarında kocaman beyaz bir mızrak tutan Ölüm’ün ta kendisi oturuyordu: boyu on beş ayak ya da daha fazla olan devasa bir insan iskeleti. Mızrağı vuracakmış gibi başının üzerinde tutuyordu. Kemikli ellerinden biri, bir adamın oturduğu yerden kalkarken aldığı biçimde önündeki taş masaya dayanmıştı. Gövdesi öne eğilmiş, boynundaki omurlar ile sırıtıp parlayan kafatası bize doğru uzanmıştı; boş göz çukurlarını üzerimize dikmiş, sanki konuşacakmış gibi çenesini hafifçe aralamıştı.
“Aman Tanrım!” dedim sonunda, güçlükle. “Bu da ne olabilir?”
“Peki masanın çevresindeki beyaz figürler de ne?” diye sordu Good.
“Ya masanın üstünde oturan o kahverengi şey de neyin nesi?” dedi Sir Henry.
“Hi! Hi! Hi!” diye güldü Gagool. “Ölüler Salonu’na girenlerin başına kötülük gelir. Hi! Hi! Hi! Ha! Ha!”
“Gel İnçubu, savaşta yiğit olan; gel de öldürdüğün kişiyi gör.” Yaşlı yaratık, sıska parmaklarıyla Curtis’in ceketini yakaladı ve onu masaya doğru götürdü. Biz de peşlerinden gittik.
Biraz sonra durdu ve masanın üzerinde oturan kahverengi şeyi gösterdi. Sir Henry bakınca bir ünlemle geriye sıçradı; hiç de şaşılacak şey değildi. İşte oradaydı: çırılçıplak, başı dizlerinin üzerinde duran, Curtis’in savaş baltasıyla gövdesinden ayırdığı Twala’nın cesedi; Kukuanaların son kralının cesedi. Evet, başı dizlerinin üzerindeydi; boynunun büzüşmüş etinden bir inç kadar dışarı fırlayan omurlarıyla, çirkinliğinin içinde oturuyordu. Hamilton Tighe’nin[11] siyah bir benzerini andırıyordu. Cesedin yüzeyinde ince, cam gibi bir tabaka birikmişti; bu, görüntüyü daha da dehşet verici kılıyordu. O anda bunun nedenini anlayamadık. Derken odanın tavanından suyun düzenli biçimde damladığını gördük: şıp, şıp, şıp. Su cesedin boynuna düşüyor, oradan bütün yüzeye yayılıyor ve sonunda masadaki küçücük bir delikten kayaya akıp gidiyordu. O zaman bu tabakanın ne olduğunu anladım: Twala’nın bedeni bir dikite dönüşüyordu.
[11]
“Haydi, acele edin, hizmetçilerim, gelin de görün
Başını dizine koymuş, nasıl da oturup dik dik bakıyor.”
Bu ürkütücü masanın çevresini saran taş sırada oturan beyaz şekillere bakınca, bu düşüncem doğrulandı. Bunlar gerçekten insan bedenleriydi; daha doğrusu bir zamanlar insandılar, şimdi dikit olmuşlardı. Kukuanalar çok eski zamanlardan beri kraliyet ailesinden ölenleri böyle koruyordu: bedenlerini taşa çeviriyorlardı. Yıllarca damlayan suyun altında tutmanın dışında, varsa, bu işin nasıl yapıldığını hiçbir zaman öğrenemedim. Ama orada oturuyorlardı; üzerleri buz gibi taşla kaplanmış, silisli sıvı sayesinde sonsuza dek korunmuşlardı.
Bu uzun ölü hükümdarlar dizisinin görüntüsünden daha ürpertici bir şey düşünülemezdi: yirmi yedi kişiydiler; sonuncusu Ignosi’nin babasıydı. Her biri, yüz hatlarının belli belirsiz seçildiği buz gibi bir taş örtüye sarılmış, o soğuk masanın çevresine oturtulmuştu; başlarında ev sahibi olarak Ölüm’ün ta kendisi vardı. Krallarını böyle koruma geleneğinin eski olduğu belliydi. Sayıları yirmi yedi olduğuna göre ve her kralın burada tutulduğunu varsayarsak —bu pek olası değil, çünkü bazıları yurtlarından uzakta savaşta ölmüş olmalı— ortalama hükümdarlık süresini on beş yıl sayınca, bu geleneğin başlangıcı dört yüz yirmi beş yıl kadar öncesine denk gelirdi.
Masanın başında oturan devasa Ölüm ise bundan çok daha eskidir; yanılmıyorsam üç dev heykeli tasarlayan aynı sanatçının eseridir. Tek bir dikitten yontulmuş; bir sanat eseri olarak düşünüldüğünde büyük bir ustalıkla tasarlanıp yapılmıştır. Böyle şeylerden anlayan Good, görebildiği kadarıyla iskeletin anatomik tasarımının en küçük kemiklerine kadar kusursuz olduğunu söyledi.
Benim düşüncem, bu korkunç nesnenin eski zamanlarda yaşamış bir heykeltıraşın hayal gücünün ürünü olduğu ve Kukuanaların kraliyet ölülerini onun dehşet verici gözetimine bırakma fikrinin de bu heykelin varlığından doğduğudur. Ya da belki, ötedeki hazine odasını yağmalamaya kalkışabilecek akıncıları korkutmak için oraya konmuştu. Bilemiyorum. Yapabileceğim tek şey onu olduğu gibi anlatmak; okur da kendi sonucuna varmalı.
Her neyse, Ak Ölüm böyleydi; Ak Ölüler de işte bunlardı!
Bölüm etkileşimi
