Bölümler 22Şu an: Bölüm X. — Cadı Avı
- 1 Sonsöz166 kelime
- 2 Giriş375 kelime
- 3 Kral Süleyman'ın Madenleri — Birinci Bölüm. — Sır Henry Curtıs'le Tanışıyorum2.373 kelime
- 4 Iı. Bölüm. — Kral Süleyman’ın Madenleri Efsanesi2.402 kelime
- 5 Üçüncü Bölüm. — Umbopa Hizmetimize Giriyor2.833 kelime
- 6 Iv. Bölüm — Fil Avı2.310 kelime
- 7 Bölüm V. — Çöle Doğru Yürüyüşümüz3.282 kelime
- 8 Bölüm Vı. — Su! Su!2.656 kelime
- 9 Vıı. Bölüm — Süleyman’ın Yolu3.867 kelime
- 10 Bölüm Vııı. — Kukuanaland’a Giriyoruz2.031 kelime
- 11 Bölüm Ix. — Kral Twala2.997 kelime
- 12 Bölüm X. — Cadı Avı2.980 kelime · Okuduğun bölüm
- 13 Xı. Bölüm — Bir İşaret Veriyoruz3.275 kelime
- 14 Xıı. Bölüm — Savaş Öncesi2.423 kelime
- 15 Xııı. Bölüm — Saldırı2.145 kelime
- 16 Xıv. Bölüm. — Grilerin Son Direnişi4.130 kelime
- 17 Xv. Bölüm — Good Hastalanıyor2.474 kelime
- 18 Bölüm Xvı. — Ölüm Yeri2.630 kelime
- 19 Bölüm Xvıı. — Süleyman’ın Hazine Odası2.676 kelime
- 20 Bölüm Xvııı. — Umudu Kesiyoruz2.528 kelime
- 21 Xıx. Bölüm. — İgnosi’nin Vedası2.201 kelime
- 22 Xx. Bölüm — Bulunuş1.391 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM X.
CADI AVI
Kulübemize varınca İnfadoos’a bizimle içeri gelmesini işaret ettim.
“İnfadoos,” dedim, “seninle konuşmak istiyoruz.”
“Buyursun lordlarım.”
“Bize öyle geliyor ki, kral Twala zalim bir adam, İnfadoos.”
“Öyledir, lordlarım. Ah! Ülke onun zulmü yüzünden feryat ediyor. Bu gece göreceksiniz. Büyük cadı avı var; birçok kişi büyücü diye koklanıp bulunacak ve öldürülecek. Hiç kimsenin canı güvende değil. Kral bir adamın sığırlarına ya da karısına göz dikerse veya o adamın kendisine karşı isyan çıkaracağından korkarsa, gördüğünüz Gagool ya da onun yetiştirdiği cadı avcısı kadınlardan biri, o adamı kokusundan büyücü diye teşhis eder ve adam öldürülür. Bu gece ay solmadan birçok kişi ölecek. Hep böyle olur. Belki ben de öldürüleceğim. Şimdilik sağ kaldım; çünkü savaşta ustayım ve askerler beni sever. Ama daha ne kadar yaşayacağımı bilmiyorum. Ülke, kral Twala’nın zulmü altında inliyor; ondan ve kanlı işlerinden bıktı.”
“Öyleyse, İnfadoos, halk onu neden devirmiyor?”
“Hayır, lordlarım; o kral. Öldürülürse yerine Scragga geçer ve Scragga’nın yüreği babası Twala’nınkinden de karadır. Scragga kral olursa boynumuzdaki boyunduruk Twala’nınkinden ağır olur. İmotu hiç öldürülmemiş ya da oğlu İgnosi yaşamış olsaydı, belki her şey başka türlü olurdu; ama ikisi de öldü.”
“İgnosi’nin öldüğünü nereden biliyorsun?” dedi arkamızdan bir ses. Şaşkınlıkla dönüp konuşanın kim olduğuna baktık. Umbopa’ydı.
“Ne demek istiyorsun, delikanlı?” diye sordu İnfadoos. “Sana konuşmanı kim söyledi?”
“Dinle, İnfadoos,” diye karşılık verdi, “sana bir hikâye anlatacağım. Yıllar önce kral İmotu bu ülkede öldürüldü ve karısı, çocuk İgnosi’yi alıp kaçtı. Öyle değil mi?”
“Öyle.”
“Kadınla oğlunun dağlarda öldüğü söylenmişti. Öyle değil mi?”
“Aynen öyle.”
“Oysa anneyle çocuk İgnosi ölmedi. Dağları aştılar; göçebe çöl insanlarından bir kabile onlara öte taraftaki kumları geçerek yol gösterdi. Sonunda yeniden suya, ota ve ağaçlara kavuştular.”
“Bunu nereden biliyorsun?”
“Dinle. Aylar süren bir yolculukla ilerleyip, savaşarak yaşayan Amazulu halkının ülkesine vardılar. Onlar da Kukuana soyundandı. Anne ölünceye kadar yıllarca orada kaldılar. Sonra İgnosi yeniden yollara düştü; beyazların yaşadığı, harikalarla dolu bir ülkeye gitti ve yıllarca beyazların bilgeliğini öğrendi.”
“Hoş bir hikâye,” dedi İnfadoos inanmayarak.
“Yıllarca orada hizmetkâr ve asker olarak yaşadı; ama annesinin kendi yurdu hakkında anlattıklarını yüreğinde taşıdı. Ölmeden önce halkını ve babasının evini görmek için oraya nasıl gidebileceğini düşünüp durdu. Uzun yıllar yaşadı ve bekledi. Sonunda, beklemeyi bilenlerin başına geldiği gibi, vakti geldi; bu bilinmeyen ülkeyi arayan birkaç beyaz adamla karşılaştı ve onlara katıldı. Beyazlar yola koyuldu; kayıp birini arayarak durmadan ilerlediler. Kızgın çölü, karlarla kaplı dağları aştılar ve sonunda Kukuanaların ülkesine vardılar. Orada seni buldular, ey İnfadoos.”
“Böyle konuştuğuna göre delirmiş olmalısın,” dedi şaşkın yaşlı asker.
“Öyle sanıyorsun; bak, sana göstereceğim, ey amcam.”
“Ben İgnosi’yim, Kukuanaların hak sahibi kralı!”
Ardından Umbopa tek bir hareketle “muça”sını, yani kuşağını çıkarıp karşımızda çırılçıplak durdu.
“Bak,” dedi. “Bu da ne?” Beline mavi renkle dövme edilmiş, kuyruğu bacakların gövdeye birleştiği yerin hemen üzerinde açık ağzında kaybolan kocaman bir yılan resmini gösterdi.
İnfadoos baktı; gözleri neredeyse yuvalarından fırlayacaktı. Sonra dizlerinin üzerine çöktü.
“Kum! Kum!” diye haykırdı. “Kardeşimin oğlu; kral bu!”
“Sana söylememiş miydim, amcam? Kalk; henüz kral değilim, ama senin ve dostum olan bu yiğit beyaz adamların yardımıyla olacağım. Yine de yaşlı cadı Gagool haklıydı: Önce ülke kana bulanacak, onun kanı da bu kana karışacak—tabii kanı varsa ve ölebiliyorsa. Çünkü babamı sözleriyle öldürdü, annemi de yurdundan sürdü. Şimdi kararını ver, İnfadoos. Elini benim ellerimin arasına koyup adamım olacak mısın? Önümdeki tehlikeleri benimle paylaşacak, bu zorbayı ve katili devirmeme yardım edecek misin, etmeyecek misin? Karar ver.”
Yaşlı adam elini başına götürüp düşündü. Sonra ayağa kalktı, Umbopa’ya—ya da daha doğrusu İgnosi’ye—yaklaştı, önünde diz çöküp elini tuttu.
“İgnosi, Kukuanaların hak sahibi kralı, elimi senin ellerinin arasına koyuyor ve ölümüne kadar adamın oluyorum. Bebekken seni dizlerimin üstünde hoplatırdım; şimdi yaşlı kolum senin ve özgürlüğün için savaşacak.”
“Peki, İnfadoos. Kazanırsam, kraldan sonra krallığın en büyük adamı sen olacaksın. Başaramazsam, ölebilirsin ancak; zaten ölümün pek uzakta değil. Kalk, amcam.”
“Siz beyaz adamlar, bana yardım edecek misiniz? Size ne sunabilirim ki! Beyaz taşlar! Kazanır ve onları bulabilirsem, buradan taşıyabildiğiniz kadarını alabilirsiniz. Bu size yeter mi?”
Bu sözü çevirdim.
“Ona,” diye karşılık verdi Sir Henry, “bir İngiliz’i yanlış anladığını söyle. Servet iyidir; yolumuza çıkarsa alırız, ama bir beyefendi kendini servet uğruna satmaz. Yine de kendi adıma şunu söyleyeyim: Umbopa’yı hep sevdim ve elimden geldiğince bu işte onun yanında olacağım. O zalim şeytan Twala’yla hesabı görmeye çalışmak beni çok memnun edecek. Siz ne dersiniz Good, Quatermain?”
“Şey,” dedi Good, “bu insanların dilinden düşürmediği abartılı sözleri kullanacak olursak, ona bir kavganın insana iyi geldiğini, yüreğini ısıttığını ve benim ona sonuna kadar destek olacağımı söyleyebilirsin. Tek şartım pantolon giymeme izin vermesi.”
Bu cevapların özünü çevirdim.
“Peki, dostlarım,” dedi eskiden Umbopa olan İgnosi. “Ya sen ne dersin Macumazahn? Sen de benimle misin, yaralı bir bufalodan daha kurnaz yaşlı avcı?”
Bir süre düşündüm, sonra başımı kaşıdım.
“Umbopa, ya da İgnosi,” dedim, “devrimleri sevmem. Barışçıl bir adamım, biraz da ödleğim”—Umbopa burada gülümsedi—“ama öte yandan dostlarımın arkasında dururum, İgnosi. Sen bize bağlı kaldın ve adam gibi davrandın; ben de senin yanında olacağım. Yalnız unutma, ben bir tüccarım, geçimimi sağlamak zorundayım. Bu yüzden, yararlanabileceğimiz bir duruma düşersek diye elmaslarla ilgili teklifini kabul ediyorum. Bir şey daha: Bildiğin gibi, İncubu’nun (Sir Henry’nin) kayıp kardeşini aramaya geldik. Onu bulmamıza yardım etmelisin.”
“Yardım edeceğim,” diye karşılık verdi İgnosi. “Dur, İnfadoos. Belimdeki yılanın işareti adına, bana doğruyu söyle. Bildiğin kadarıyla bu ülkeye hiç beyaz adam ayak bastı mı?”
“Hiçbiri, ey İgnosi.”
“Bir beyaz adam görülmüş ya da ondan söz edilmiş olsaydı, bunu bilir miydin?”
“Kesinlikle bilirdim.”
“Duydun, İncubu,” dedi İgnosi Sir Henry’ye. “Buraya gelmemiş.”
“Peki, peki,” dedi Sir Henry iç çekerek. “Demek ki hiç bu kadar uzağa gelememiş. Zavallı adam, zavallı adam! Bütün bunlar boşunaymış. Tanrı’nın dediği olur.”
“Şimdi işe bakalım,” diye araya girdim; can sıkıcı konudan uzaklaşmak istiyordum. “Tanrı’nın buyruğuyla kral olmak güzel, İgnosi; peki gerçekten kral olmayı nasıl düşünüyorsun?”
“Bilmiyorum. İnfadoos, bir planın var mı?”
“Şimşeğin Oğlu İgnosi,” diye karşılık verdi amcası, “bu gece büyük dans ve cadı avı var. Birçoğu büyücü diye koklanıp bulunacak ve ölecek; daha nicelerinin yüreğini kral Twala’ya karşı keder, acı ve öfke dolduracak. Dans bitince önce büyük şeflerden bazılarıyla konuşacağım; onları kazanabilirsem onlar da kendi alaylarıyla konuşur. Şeflerle önce usulca konuşup senin gerçek kral olduğunu anlamalarını sağlayacağım. Sanırım yarın gün ağarırken buyruğunda yirmi bin mızrak olacak. Şimdi gidip düşünmeli, dinlemeli ve hazırlanmalıyım. Dans bitince, hâlâ yaşıyorsam ve hepimiz sağsak, burada seninle buluşup konuşuruz. Sonunda mutlaka savaş çıkacak.”
Tam o sırada, kraldan ulakların geldiği haberiyle konuşmamız bölündü. Kulübenin kapısına ilerleyip içeri alınmalarını söyledik. Az sonra üç adam içeri girdi; her biri ışıldayan bir zincir zırh gömleğiyle görkemli bir savaş baltası taşıyordu.
“Yıldızlardan gelen beyaz adamlara kral efendimin armağanları!” dedi onlarla gelen bir haberci.
“Krala teşekkür ederiz,” diye karşılık verdim. “Çıkabilirsiniz.”
Adamlar gitti, biz de zırhları büyük bir ilgiyle inceledik. İkimizin de gördüğü en olağanüstü zincir işçiliğiydi. Ceket, birbirine öylesine sıkı geçmiş halkalardan oluşuyordu ki bütünü iki elin içine sığacak büyüklükte bir kütle haline geliyordu.
“Bu şeyleri bu ülkede mi yapıyorsunuz, İnfadoos?” diye sordum. “Çok güzeller.”
“Hayır, lordum; atalarımızdan bize kaldılar. Kimin yaptığını bilmiyoruz; geriye de pek azı kaldı.[7] Bunları yalnızca kraliyet soyundan olanlar giyebilir. Hiçbir mızrağın delemediği büyülü zırhlardır; giyenler savaşta neredeyse güvende olur. Kral ya çok memnun ya da çok korkmuş olmalı; yoksa bu çelik giysileri göndermezdi. Bu gece giyin onları, lordlarım.”
[7]
Sudan’da Araplar hâlâ kılıç ve zırh gömleği giyiyor. Ataları bunları Haçlıların cesetlerinden çıkarmış olmalı.—Editör.
Günün geri kalanını dinlenip durumu konuşarak sakin geçirdik; yaşananlar yeterince heyecan vericiydi. Sonunda güneş battı, bin nöbet ateşi parladı. Karanlıkta alaylar büyük dans için yerlerine geçerken birçok ayağın gümbürtüsünü ve yüzlerce mızrağın çarpışmasını duyduk. Ardından dolunay bütün görkemiyle yükseldi. Işınlarını seyrederken, savaş giysileri içinde İnfadoos geldi; dansa götürmek üzere yanında yirmi kişilik bir muhafız birliği vardı. Tavsiye ettiği gibi, kralın gönderdiği zincir zırh gömleklerini çoktan giymiştik; sıradan giysilerimizin altına geçirmiş, şaşkınlıkla ne ağır ne de rahatsız edici olduklarını görmüştük. Belli ki çok iri yapılı adamlar için yapılmış bu çelik gömlekler Good’un ve benim üstümüzde biraz bol duruyordu; Sir Henry’ninkiyse heybetli bedenine eldiven gibi oturmuştu. Tabancalarımızı bellerimize bağlayıp kralın zırhlarla birlikte gönderdiği savaş baltalarını elimize aldık ve yola koyulduk.
Sabahleyin kralın bizi kabul ettiği büyük kraala vardığımızda, alanın yaklaşık yirmi bin adamla tıklım tıklım dolu olduğunu gördük. Adamlar, kraalın çevresine alaylar halinde dizilmişti. Alaylar da bölüklere ayrılmış; her bölüğün arasından cadı avcılarının gidip gelmesi için dar bir yol bırakılmıştı. Bu kadar büyük, düzenli ve silahlı bir topluluğun sunduğu manzaradan daha etkileyici bir şey düşünmek imkânsızdı. Adamlar dimdik ve tamamen sessiz duruyordu. Ay ışığı, kaldırdıkları mızraklardan oluşan ormana; heybetli bedenlerine, dalgalanan sorguçlarına ve rengârenk kalkanlarının uyumlu tonlarına dökülüyordu. Nereye baksak, belli belirsiz yüz sıralarının üzerinde ışıldayan mızraklar sıra sıra uzanıyordu.
“Bütün ordu burada olmalı,” dedim İnfadoos’a.
“Hayır, Macumazahn,” diye karşılık verdi. “Yalnızca üçte biri. Her yıl bu dansa üçte biri katılır; öldürmeler başlayınca bir sorun çıkarsa diye bir üçte biri dışarıda hazır bekler. On bin kişi Loo çevresindeki karakollarda garnizondadır; geri kalanlar da ülkenin dört bir yanındaki kraallarda nöbet tutar. Görüyorsun, büyük bir halkız.”
“Ne kadar sessizler,” dedi Good. Böylesine büyük bir canlı insan topluluğunun ortasındaki derin sessizlik gerçekten de insanın üzerine çöküyordu.
“Bougwan ne diyor?” diye sordu İnfadoos.
Çevirdim.
“Ölümün gölgesinin üstüne düştüğü kişiler sessizdir,” diye sertçe karşılık verdi.
“Çok kişi öldürülecek mi?”
“Çok kişi.”
“Anlaşılan,” dedim ötekilere, “masraftan kaçınılmadan düzenlenmiş bir gladyatör gösterisini izleyeceğiz.”
Sir Henry ürperdi; Good, keşke buradan çıkabilsek, dedi.
“Söyle bana, İnfadoos, tehlikede miyiz?” diye sordum.
“Bilmiyorum, lordlarım; umarım değiliz. Ama korkmuş gibi görünmeyin. Bu geceyi sağ atlatırsanız her şey yolunda gidebilir. Askerler krala karşı homurdanıyor.”
Bütün bu süre boyunca açık alanın ortasına doğru düzenli adımlarla ilerliyorduk; ortada birkaç tabure vardı. Yaklaştıkça kraliyet kulübesinin yönünden gelen küçük bir grup daha gördük.
“Kral Twala, oğlu Scragga ve yaşlı Gagool. Bakın, yanlarında öldürenler var,” dedi İnfadoos. Bir elinde mızrak, öbüründe ağır kerriler taşıyan, iriyarı ve vahşi görünümlü bir düzine kadar adamı gösterdi.
Kral ortadaki tabureye oturdu; Gagool ayaklarının dibine çömeldi, ötekiler arkasında durdu.
“Selam, beyaz lordlar!” diye bağırdı Twala yanına vardığımızda. “Oturun; kıymetli vakti boşa harcamayın—yapılması gereken işler için gece çok kısa. Tam vaktinde geldiniz; görkemli bir gösteri izleyeceksiniz. Etrafınıza bakın, beyaz lordlar; bakın,” dedi ve kötü niyetli tek gözünü alaydan alaya gezdirdi. “Yıldızlar size böyle bir manzara gösterebilir mi? ‘Yukarıdaki Gökyüzü’nün’ yargısından korkan, yüreği kötülük dolu herkesin nasıl titrediğini görün.”
“Başlayın! Başlayın!” diye tiz sesiyle bağırdı Gagool. “Sırtlanlar aç, yiyecek diye uluyorlar. Başlayın! Başlayın!”
Ardından bir anlık derin bir sessizlik çöktü; olacakların habercisi bu sessizliğe korkunç bir hava veriyordu.
Kral mızrağını kaldırdı. Birden yirmi bin ayak, sanki tek bir adama aitmiş gibi havaya kalktı ve yeri gümbürdeterek indi. Bu üç kez tekrarlandı; sağlam zemin sarsılıp titredi. Sonra çemberin uzak bir noktasından tek bir ses, ağıtlı bir şarkıya başladı. Nakaratı aşağı yukarı şöyleydi:—
“Kadından doğan insanın yazgısı nedir?”
Koca toplulukta her boğazdan yükselen yanıt dalga dalga geri geldi—
“Ölüm!”
Ancak şarkı yavaş yavaş bölükten bölüğe yayıldı; sonunda bütün silahlı kalabalık söylüyordu ve sözleri artık takip edemez olmuştum. Yalnızca insan tutkularının, korkularının ve sevinçlerinin çeşitli hallerini anlattığı anlaşılıyordu. Kimi zaman bir aşk şarkısı, kimi zaman görkemle yükselen bir savaş ezgisi gibiydi; en sonunda da birden kesilen, yürek parçalayıcı bir ağıda dönüştü. Ağıt, iç ürperten bir ses dalgasıyla yankılanıp uzaklara yuvarlandı.
Yine ortalığa sessizlik çöktü; kral elini kaldırınca bu sessizlik bir kez daha bozuldu. Derken ayak sesleri duyduk ve savaşçı kalabalığının içinden tuhaf, korkunç figürler koşarak bize doğru çıktı. Yaklaştıklarında bunların kadın olduğunu gördük; çoğu yaşlıydı, balıklardan çıkarılmış küçük hava kesecikleriyle süslü beyaz saçları arkalarında dalgalanıyordu. Yüzlerine beyaz ve sarı çizgiler boyanmıştı; sırtlarından yılan derileri sarkıyor, bellerindeki insan kemiklerinden halkalar koşarken şakırdıyordu. Her birinin buruşmuş elinde küçük, çatallı bir değnek vardı. Toplam on kişiydiler. Önümüzde durdular; içlerinden biri, çömelmiş Gagool’u değneğiyle göstererek haykırdı—
“Ana, yaşlı ana, geldik.”
“Güzel! Güzel! Güzel!” diye karşılık verdi o yaşlı kötülük timsali. “Gözleriniz keskin mi, Isanusi’ler [kadın büyücüler], karanlık yerlerin kâhinleri?”
“Ana, gözlerimiz keskin.”
“Güzel! Güzel! Güzel! Kulaklarınız açık mı, Isanusi’ler, dilden çıkmayan sözleri işitenler?”
“Ana, kulaklarımız açık.”
“Güzel! Güzel! Güzel! Duyularınız uyanık mı, Isanusi’ler? Kan kokusunu alabilir, krala ve komşularına kötülük tasarlayanları ülkeden temizleyebilir misiniz? ‘Yukarıdaki Gökyüzü’nün’ adaletini yerine getirmeye hazır mısınız; benim eğittiklerim, bilgeliğimin ekmeğini yiyip büyümün suyunu içenler?”
“Ana, yapabiliriz.”
“Öyleyse gidin! Oyalanmayın akbabalar; bakın, öldürenler”—arkadaki uğursuz cellat takımını gösterdi—“mızraklarını sivriltiyor; uzaktan gelen beyaz adamlar seyretmeye can atıyor. Gidin!”
Gagool’un korkunç hizmetkârları çılgınca bir çığlık atıp her yöne dağıldılar; sanki bir mermiden kopan parçalar gibiydiler. Koşarken bellerindeki kuru kemikler şakırdıyor, sıkışık insan çemberinin farklı noktalarına yöneliyorlardı. Hepsini izleyemeyeceğimiz için gözümüzü bize en yakın Isanusi’ye diktik. Savaşçılara birkaç adım kala durdu ve inanılmaz bir hızla dönerek çılgınca dans etmeye başladı. “Kokusunu alıyorum, o kötülük yapanın!” ve “Yakında, annesini zehirleyen kişi var!” “Kral hakkında kötü düşünenin düşüncelerini duyuyorum!” gibi sözler haykırıyordu.
Gittikçe hızlandı; kendini öyle bir heyecana kaptırdı ki dişlerini gıcırdatan ağzından köpükler sıçrıyor, gözleri yuvalarından fırlayacak gibi oluyor, bedeni gözle görülür biçimde titriyordu. Birden durup dimdik kesildi; av kokusunu alan bir av köpeği gibiydi. Sonra değneğini uzatıp önündeki askerlere doğru sinsice sürünmeye başladı. Bize, yaklaştıkça askerlerin soğukkanlılığını yitirdiği ve ondan geri çekildiği gibi geldi. Bizse onun hareketlerini korkunç bir büyülenmişlikle izliyorduk. Az sonra hâlâ bir köpek gibi sürünüp çömelerek onların önüne geldi. Durdu, işaret etti, sonra bir iki adım daha ilerledi.
Son birden geldi. Çığlık atarak ileri atıldı ve çatallı değneğiyle uzun boylu bir savaşçıya dokundu. Hemen yanındaki iki arkadaşı, mahkûm edilen adamı kollarından yakaladı ve onunla birlikte krala doğru ilerledi.
Direnmedi; ama bacaklarını felç olmuş gibi sürüdüğünü, mızrağı elinden düşmüş parmaklarının yeni ölmüş bir adamınkiler gibi gevşek kaldığını gördük.
Adam yaklaşırken hain cellatların ikisi onu karşılamak için öne çıktı. Az sonra yanına vardılar, sonra da emir bekler gibi krala doğru dönüp baktılar.
“Öldürün!” dedi kral.
“Öldürün!” diye ciyakladı Gagool.
“Öldürün!” diye yankıladı Scragga, boğuk bir kıkırdamayla.
Sözler ağızlarından çıkar çıkmaz korkunç iş tamamlandı. Cellatlardan biri mızrağını kurbanın kalbine saplamış, öteki de işi iyice sağlama almak için büyük sopasıyla beynini dağıtmıştı.
“Bir,” diye saydı kral Twala; Good’un deyişiyle kara tenli bir Madame Defarge gibi. Ceset birkaç adım öteye sürüklenip yere serildi.
İş biter bitmez başka bir zavallı, kesime götürülen bir öküz gibi getirildi. Bu kez giydiği leopar postu pelerininden adamın ileri gelenlerden biri olduğunu anlayabiliyorduk. Korkunç buyruklar yine verildi ve kurban yere serildi.
“İki,” diye saydı kral.
Ölüm oyunu böyle sürdü; sonunda arkamızda sıra sıra uzanan yaklaşık yüz ceset vardı. Sezarların gladyatör gösterilerini ve İspanyol boğa güreşlerini duymuştum; ama ikisinin de bu Kukuanalı cadı avı kadar korkunç olabileceğinden kuşkuluyum. Gladyatör gösterileriyle boğa güreşleri, hiç değilse halka eğlence sunuyordu; burada kesinlikle öyle değildi. Duygu peşinde koşmaya en alışkın kişi bile, sıradaki “olay”ın bizzat kendisi olma ihtimalinin yüksek olduğunu bilseydi bu heyecandan uzak dururdu.
Bir kez ayağa kalkıp itiraz etmeye çalıştık, ama Twala bizi sertçe susturdu.
“Bırakın yasa işlesin, beyaz adamlar. Bu köpekler büyücü ve kötülük yapan kişiler; ölmeleri iyi olur,” demekten başka cevap vermedi.
Saat on buçuğa doğru bir ara verildi. Cadı avcıları kanlı işlerinden bitkin düşmüş gibi bir araya toplandı; gösterinin sona erdiğini sandık. Ama yanılmışız. Bir süre sonra yaşlı Gagool çömelmiş hâlinden doğruldu, bastonuna dayanarak açık alana doğru sendeledi. Bu korkunç, akbaba başlı yaşlı yaratığın, neredeyse iki büklüm olmuşken, giderek güç toplaması ve sonunda uğursuz öğrencileri kadar çevikçe koşturması olağanüstü bir manzaraydı. Kendi kendine ilahiler söyleyerek bir o yana bir bu yana koştu; derken alaylardan birinin önünde duran uzun boylu bir adama atılıp dokundu. Bunu yapınca, besbelli komuta ettiği alaydan bir inilti yükseldi. Yine de subaylarından ikisi onu yakalayıp idam edilmek üzere getirdi. Sonradan, kralın kuzeni olan bu adamın çok zengin ve nüfuzlu biri olduğunu öğrendik.
Adam öldürüldü ve Twala yüz üç diye saydı. Sonra Gagool yine ileri geri atılmaya başladı; gittikçe bize yaklaşıyordu.
“Yemin ederim, numaralarını bize uygulamaya kalkacak sanırım,” diye dehşet içinde haykırdı Good.
“Saçmalık!” dedi Sir Henry.
Bense o yaşlı şeytanın dans ederek gittikçe yaklaştığını görünce yüreğim gerçekten ağzıma geldi. Arkamızdaki uzun ceset sıralarına göz attım ve ürperdim.
Gagool gittikçe yaklaşarak vals yapar gibi ilerliyordu. Canlanmış eğri bir sopa ya da virgülden farksızdı; korkunç gözleri en uğursuz ışıkla parlayıp duruyordu.
Daha da yaklaştı; o uçsuz bucaksız kalabalıktaki herkes hareketlerini büyük bir kaygıyla izliyordu. Sonunda durdu ve işaret etti.
“Kimi seçecek?” diye kendi kendine sordu Sir Henry.
Yaşlı cadı bir anda ileri atılıp Umbopa’nın, yani Ignosi’nin omzuna dokundu; böylece bütün kuşkularımız sona erdi.
“Kokusunu aldım!” diye çığlık attı. “Öldürün onu, öldürün; kötülükle dolu! Yabancıyı öldürün, kanı akmadan öldürün. Öldür onu, ey kral!”
Bir anlık sessizlik oldu; ben de bundan hemen yararlandım.
“Ey kral,” diye seslendim, yerimden kalkarak, “bu adam konuklarının hizmetkârıdır, köpekleridir. Köpeğimizin kanını döken, bizim kanımızı dökmüş olur. Konukseverliğin kutsal yasası adına onun korunmasını talep ediyorum.”
“Cadı avcılarının anası Gagool onun kokusunu aldı; ölmesi gerek, beyaz adamlar,” diye ters ters karşılık verdi.
“Hayır, ölmeyecek,” diye yanıtladım. “Ona dokunmaya kalkışan gerçekten ölecek.”
“Yakalayın onu!” diye cellatlara kükredi Twala. Cellatların gözleri kurbanlarının kanıyla kıpkırmızıydı.
Bize doğru ilerlediler, sonra duraksadılar. Ignosi ise mızrağına sarılıp onu kaldırdı; canını pahalıya satmaya kararlı gibiydi.
“Geri durun köpekler!” diye bağırdım. “Yarının ışığını görmek istiyorsanız, başının tek teline dokunmayın; yoksa kralınız ölür.” Tabancamı Twala’ya doğrulttum. Sir Henry ile Good da tabancalarını çekti. Sir Henry, hükmü uygulamak üzere yaklaşan öndeki cellada nişan alırken Good, Gagool’u sakince hedef aldı.
Namlu geniş göğsüyle aynı hizaya gelince Twala gözle görülür biçimde irkildi.
“Ee,” dedim, “ne olacak, Twala?”
Sonunda konuştu.
“Büyülü borularınızı indirin,” dedi. “Konukseverlik adına bana yakardınız; onu bu yüzden, yapabileceklerinizden korktuğum için değil, bağışlıyorum. Barış içinde gidin.”
“Peki,” diye kayıtsızca karşılık verdim. “Katliamdan bıktık, uyumak istiyoruz. Dans bitti mi?”
“Bitti,” diye somurtarak yanıtladı Twala. Uzun ceset sıralarını göstererek, “Şu ölü köpekleri sırtlanlarla akbabalara atın,” dedi ve mızrağını kaldırdı.
Alaylar hemen, kusursuz bir sessizlik içinde kraal kapısından çıkıp gitmeye başladı. Yalnızca kurban edilenlerin cesetlerini sürüklemek için geride küçük bir çalışma birliği kaldı.
Biz de ayağa kalktık, majestelerine zar zor karşılık verdiği bir selam verip kulübelerimize döndük.
“İşte,” dedi Sir Henry, otururken. Önce Kukuanaların kullandığı türden bir lamba yakmıştık; fitili bir tür palmiye yaprağının lifinden, yağıysa arıtılmış su aygırı yağındandı. “İşte, içim fena hâlde bulanıyor.”
“Şu cehennemlik alçağa karşı Umbopa’nın isyanına yardım etme konusunda en ufak bir kuşkum kaldıysa, artık yok,” diye araya girdi Good. “Katliam sürerken yerimde oturabilmek için kendimi zor tuttum. Gözlerimi kapalı tutmaya çalıştım ama tam yanlış anda açılıveriyorlardı. İnfadoos nerede acaba? Dostum Umbopa, bize minnettar olmalısın; tenine az kalsın bir kurşun deliği açılıyordu.”
Çevirim bitince Umbopa, “Minnettarım, Bougwan; unutmayacağım,” diye karşılık verdi. “İnfadoos da birazdan gelir. Beklemeliyiz.”
Biz de pipolarımızı yakıp bekledik.
Bölüm etkileşimi
