Kral Süleyman'ın Hazinesi kitap kapağı

19. bölüm / 22

Bölüm Xvıı. — Süleyman’ın Hazine Odası

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 22Şu an: Bölüm Xvıı. — Süleyman’ın Hazine Odası

BÖLÜM XVII.

SÜLEYMAN’IN HAZİNE ODASI
Korkumuzu üzerimizden atmaya ve Ölüm Yeri’nin ürpertici harikalarını incelemeye çalışırken Gagool başka şeylerle meşguldü. Bir şekilde —canı istediğinde hayret verici bir çevikliğe sahipti— büyük masanın üzerine tırmanmış, aziz dostumuz Twala’nın damlayan suyun altına konduğu yere kadar gitmişti. Good’un tahminine göre, Twala’nın nasıl “turşulandığını” görmek ya da kendi karanlık amaçlarından biri için oradaydı. Sonra, sevgi dolu bir selam verircesine buz gibi dudaklarını öpmek için eğildi; ardından topallayarak geri döndü. Arada bir, kefene sarılı şekillerden birine, senin ya da benim eski bir tanıdığa rastlayınca yapacağımız gibi, ne dediğini anlayamadığım bir şeyler söylüyordu. Bu gizemli ve korkunç töreni bitirince, Ak Ölüm’ün tam altındaki masaya çömeldi ve anladığım kadarıyla dua etmeye başladı. İnsanlığın baş düşmanına —kuşkusuz kötü dileklerle— yakaran bu kötü yaratığın manzarası öylesine ürkütücüydü ki incelememizi çabucak bitirmemize yol açtı.

“Şimdi, Gagool,” dedim alçak sesle. O yerde insan fısıltıyla konuşmaktan fazlasına cesaret edemiyordu. “Bizi odaya götür.”

Yaşlı cadı hemen masadan aşağı tırmandı.

“Efendilerim korkmuyor mu?” dedi, yüzüme sırıtarak bakarken.

“Önden git.”

“Pekâlâ, efendilerim.” Büyük Ölüm’ün arkasına doğru topalladı. “Oda burada; efendilerim lambayı yaksın ve içeri girsin.” Yağ dolu su kabağını yere koyup mağaranın yan duvarına yaslandı. Kutuda hâlâ birkaç kibritimiz vardı; birini çıkarıp saz fitili yaktım ve kapıyı aradım. Önümüzde sert kayadan başka hiçbir şey yoktu. Gagool sırıttı. “Yol orada, efendilerim. Ha! Ha! Ha!”

“Bizimle alay etme,” dedim sertçe.

“Alay etmiyorum, efendilerim. Bakın!” dedi ve kayayı işaret etti.

Bunu yaparken lambayı kaldırınca, koca bir taş kütlesinin yerden yavaşça yükselip yukarıdaki kayada açılmış boşluğa kaybolduğunu gördük. Kütle, iyi büyüklükte bir kapı genişliğinde, yaklaşık üç metre yüksekliğinde ve en az bir buçuk metre kalınlığındaydı. En az yirmi otuz ton ağırlığında olmalıydı ve belli ki basit bir karşı ağırlık düzeniyle hareket ediyordu; muhtemelen sıradan, modern bir pencerenin açılıp kapanmasını sağlayan düzenekle aynı ilkeye dayanıyordu. Bu düzenek nasıl harekete geçiriliyordu, elbette hiçbirimiz görmedik; Gagool bunu dikkatle gözümüzden saklamıştı. Ama gizli bir noktaya uygulanan hafif bir basınçla azıcık oynayan, böylece saklı karşı ağırlıklara ek yük bindirip yekpare taşı yerden kaldıran çok basit bir kol bulunduğundan hiç kuşkum yok.

Koca taş çok yavaş ve usulca yükseldi; sonunda bütünüyle gözden kayboldu ve kapının durduğu yerde karanlık bir delik açıldı.

Süleyman’ın hazine odasına giden yolun sonunda açıldığını görünce öyle heyecanlandık ki, ben titremeye başladım. Acaba bütün bunlar sonunda bir aldatmacadan mı ibaret çıkacaktı, diye düşündüm; yoksa yaşlı Da Silvestra haklı mıydı? O karanlık yerde bizi dünyanın en zengin adamları yapacak uçsuz bucaksız hazineler mi saklıydı? Bir iki dakikaya kalmaz öğrenecektik.

“İçeri girin, Yıldızlar’dan gelen beyaz adamlar,” dedi Gagool, kapı aralığına ilerleyerek. “Ama önce yaşlı hizmetkârınız Gagool’u dinleyin. Göreceğiniz parlak taşlar, Sessizler’in üzerine dikildiği çukurdan çıkarılıp buraya konmuş. Kimin sakladığını bilmiyorum; çünkü bu, benim bile hatırlayamayacağım kadar eski bir zamanda olmuş. Taşları saklayanlar aceleyle ayrılıp onları geride bıraktığından beri buraya yalnızca bir kez girilmiş. Hazinenin söylentisi gerçekten de bu ülkede çağlar boyunca yaşayan halk arasında yayılmış, ama odanın yerini ve kapının sırrını kimse bilmemiş. Derken uzak dağların ardından bu ülkeye beyaz bir adam gelmiş—belki o da ‘Yıldızlar’dan’ gelmiştir—ve o günlerin kralı tarafından iyi karşılanmış. İşte orada oturan odur,” diyerek Ölüler Masası’ndaki beşinci kralı gösterdi. “Günün birinde o adam ve yanındaki bu ülkeden bir kadın buraya gelmiş; kadın da kapının sırrını tesadüfen öğrenmiş. Bin yıl arasanız o sırrı bulamazdınız. Sonra beyaz adam kadınla birlikte içeri girmiş, taşları bulmuş ve kadının yiyecek taşımak için yanında getirdiği küçük keçi derisi tulumu taşlarla doldurmuş. Odadan çıkarken de bir taş daha almış; iri bir taşmış ve elinde tutmuş.”

Burada durakladı.

Hepimiz meraktan nefesimizi tutmuşken, “Peki,” diye sordum, “Da Silvestra’nın başına ne geldi?”

Yaşlı cadı adı duyunca irkildi.

“Ölü adamın adını nereden biliyorsun?” diye sertçe sordu; sonra yanıt beklemeden sürdürdü:

“Ne olduğunu kimse anlatamaz; ama beyaz adam korkmuş. Taşlarla dolu keçi derisini yere atıp kaçmış; elinde yalnızca o tek taş varmış. Kral da onu almış. Macumazahn, Twala’nın alnından senin aldığın taş işte o taştı.”

“O zamandan beri buraya hiç kimse girmedi mi?” diye sordum, karanlık geçide yeniden bakarak.

“Kimse girmedi, efendilerim. Yalnız kapının sırrı saklı tutulmuş; her kral kapıyı açmış ama içeri girmemiş. Oraya girenlerin bir ay içinde öleceğine dair bir söz vardır; tıpkı beyaz adamın, Macumazahn, onu bulduğunuz dağdaki mağarada öldüğü gibi. Bu yüzden krallar içeri girmez. Ha! Ha! Sözlerim doğru.”

Bunu söylerken göz göze geldik; içim bulandı, buz kesildim. Yaşlı cadı bütün bunları nereden biliyordu?

“Girin, efendilerim. Doğru söylüyorsam taşlarla dolu keçi derisi yerde duruyor olmalı; buraya girmenin ölüm getirip getirmediğini de sonradan öğrenirsiniz. Ha! Ha! Ha!” Elindeki ışıkla kapı aralığından içeri topallayarak geçti. İtiraf edeyim, peşinden gitmekte bir kez daha tereddüt ettim.

“Ah, kahretsin!” dedi Good. “Ben gidiyorum. Şu yaşlı şeytandan korkacak değilim.” Foulata da arkasından geldi; belli ki bu işe hiç gönlü yoktu, korkudan titriyordu. Good, Gagool’un peşinden geçide daldı; biz de hemen ardından gittik.

Canlı kayaya oyulmuş dar geçitte birkaç adım ileride Gagool durmuş, bizi bekliyordu.

“Bakın, efendilerim,” dedi, ışığı önünde tutarak. “Hazineyi buraya koyanlar aceleyle kaçmış; kapının sırrını öğrenebilecek kişilere karşı önlem almayı düşünmüşler ama vakit bulamamışlar.” Geçidi kapatmak için karşısına iki sıra yüksekliğinde—yaklaşık yetmiş santimetre—yerleştirilmiş iri, kare taş blokları gösterdi. Geçidin kenarında kullanıma hazır benzer bloklar duruyordu. En tuhafı da bir yığın harçla iki mala vardı. İncelemeye fırsat bulabildiğimiz kadarıyla bu aletlerin şekli ve yapılışı, işçilerin bugün kullandıklarına benziyordu.

Bütün bu süre boyunca büyük bir korku ve telaş içinde olan Foulata, bayılacak gibi olduğunu ve daha ileri gidemeyeceğini, orada bekleyeceğini söyledi. Onu bitmemiş duvarın üzerine oturttuk, erzak sepetini yanına bıraktık ve kendine gelmesini beklemek üzere orada bıraktık.

Geçitte on beş adım kadar daha ilerleyince ansızın özenle boyanmış ahşap bir kapıya vardık. Kapı ardına kadar açıktı. Orada en son bulunan kişi ya kapıyı kapatmaya vakit bulamamış ya da kapatmayı unutmuştu.

Kapının eşiğinde, içi çakıl taşlarıyla dolu gibi görünen keçi derisinden bir torba duruyordu.

Lambanın ışığı torbaya vurunca Gagool kıkırdadı. “Hi hi! Beyaz adamlar! Size ne demiştim? Buraya gelen beyaz adam aceleyle kaçmış, kadının torbasını düşürmüştü. İşte, bakın! Taşların arasında bir su kabağı da bulacaksınız; içine bakın.”

Good eğilip torbayı kaldırdı. Ağırdı ve içinden şıngırtı geliyordu.

“Yemin ederim, elmas dolu galiba,” dedi hayranlıkla fısıldayarak. Gerçekten de küçük bir keçi derisi torbanın elmasla dolu olması herkesi hayrete düşürürdü.

“İlerleyin,” dedi Sir Henry sabırsızca. “Hey, yaşlı hanım, lambayı verin.” Lambayı Gagool’un elinden alıp kapıdan geçti ve başının üzerinde kaldırdı.

Elmas torbasını o an unutup arkasından içeri doluştuk ve kendimizi Kral Süleyman’ın hazine odasında bulduk.

İlk başta lambanın oldukça cılız ışığında yalnızca canlı kayaya oyulmuş, görünüşe göre yaklaşık üç metreye üç metre boyutlarında bir oda seçebildik. Sonra tavandaki kemere kadar üst üste yığılmış görkemli bir fil dişi koleksiyonu gözümüze çarptı. Kaç tane olduklarını bilmiyorduk; geriye ne kadar uzandıklarını elbette göremiyorduk. Ama en kaliteli dört beş yüz fildişinin uçları gözlerimizin önünde duruyordu. Tek başına bu bile bir insanı ömür boyu zengin etmeye yeterdi. Belki de Süleyman, “Hiçbir krallıkta benzeri yapılmamış” o “büyük fildişi tahtı” için gereken ham maddeyi işte bu depodan almıştı, diye düşündüm.

Odanın karşı tarafında, Martini-Henry tüfeklerinin cephane sandıklarına benzeyen, ama biraz daha büyük ve kırmızıya boyanmış yirmi kadar ahşap sandık duruyordu.

“Elmaslar işte orada!” diye bağırdım. “Işığı getirin.”

Sir Henry ışığı sandığın yanına tuttu. Kuru ortamda bile zamanla çürümüş olan üst sandığın kapağı parçalanmış gibiydi; bunu muhtemelen Da Silvestra yapmıştı. Elimi kapaktaki delikten sokup çıkardığımda avucum elmasla değil, daha önce hiçbirimizin görmediği biçimde altın paralarla doluydu. Üzerlerinde İbranice karakterlere benzeyen işaretler basılıydı.

“Ah!” dedim, parayı yerine koyarken. “Her hâlükârda eli boş dönmeyeceğiz. Her sandıkta iki bin kadar para olmalı; sandıklardan da on sekiz tane var. Sanırım bunlar işçilere ve tüccarlara ödenecek paraydı.”

“Evet,” diye araya girdi Good. “Bence hepsi bu kadar. Yaşlı Portekizli hepsini torbasına doldurmadıysa elmas göremiyorum.”

“Taşları bulmak istiyorlarsa efendilerim en karanlık köşeye baksın,” dedi, bakışlarımızdan ne düşündüğümüzü anlayan Gagool. “Orada bir oyuk ve oyuğun içinde biri açık, ikisi mühürlü üç taş sandık bulacaksınız.”

Işığı tutan Sir Henry’ye bunu çevirmeden önce, beyaz adamın nesiller önce buraya gelişinden beri kimse girmediyse bunları nereden bildiğini sormadan edemedim.

Alaycı bir sesle, “Ah Macumazahn, gece nöbetçisi,” diye karşılık verdi. “Yıldızlarda yaşayan sizler, bazılarının uzun yaşadığını, bazılarının da kayaları görebilen gözleri olduğunu bilmiyor musunuz? Ha! Ha! Ha!”

Gagool’un gösterdiği yeri işaret ederek, “Şu köşeye bak, Curtis,” dedim.

“Hey, arkadaşlar!” diye bağırdı. “Burada bir oyuk var. Aman Tanrım! Şuna bakın.”

Küçük bir çıkma pencereyi andıran oyuğun içinde duran Sir Henry’nin yanına koştuk. Oyuğun duvarına dayalı, her biri yaklaşık altmış santimetre kenar uzunluğunda üç taş sandık vardı. İkisinin taş kapağı takılıydı; üçüncüsünün kapağı açık sandığın yanına dayanmıştı.

“Bakın!” diye boğuk bir sesle tekrarladı; açık sandığın üzerinde lambayı tutuyordu. Baktık ama gümüşümsü parıltı gözümüzü kamaştırdığı için bir an hiçbir şey seçemedik. Gözlerimiz alışınca sandığın dörtte üç oranında kesilmemiş elmasla dolu olduğunu gördük; çoğu epey büyüktü. Eğilip birkaçını aldım. Evet, kuşku yoktu; elmasların o kendine özgü, sabunsu hissi vardı.

Elmasları bırakırken ağzım açık kaldı.

“Dünyanın en zengin adamları olduk,” dedim. “Monte Cristo yanımızda hiç kalır.”

“Piyasayı elmasa boğacağız,” dedi Good.

“Önce onları oraya götürmek gerek,” diye hatırlattı Sir Henry.

Solgun yüzlerle öylece durup birbirimize baktık. Ortada fener, altımızda ışıldayan mücevherler vardı; sanki yeryüzünün en talihli adamları olduğumuzu düşünmek yerine bir suç işlemeye hazırlanan suç ortakları gibiydik.

Arkamızda eski Gagool kıkırdadı; vampir yarasa gibi oradan oraya süzülüyordu. “İşte sevdiğiniz parlak taşlar, beyaz adamlar. İstediğiniz kadar var; alın, parmaklarınızın arasından geçirin, yiyin! Hi hi! İçin! Ha ha!”

O sırada elmas yiyip içme düşüncesi bana öyle gülünç geldi ki kahkahalara boğuldum; ötekiler de nedenini bilmeden bana katıldı. Önümüzdeki mücevherlerin başına dikilmiş, çığlık çığlığa gülüyorduk. Bunlar binlerce yıl önce, şu büyük çukurda sabırla kazı yapanlar tarafından bizim için bulunmuş; belki adı, sandıkların kapaklarına hâlâ yapışık duran solmuş mum üzerindeki işaretlerde yazılı olan, Süleyman’ın çoktan ölmüş nazırı tarafından bizim için saklanmıştı. Süleyman da alamamıştı, Davut da; Da Silvestra da, bir başkası da. Onları biz bulmuştuk: Önümüzde milyonlarca sterlin değerinde elmas, ayrıca alıp götürülmeyi bekleyen binlerce sterlin değerinde altın ve fildişi vardı.

Birden kahkaha nöbeti geçti ve sustuk.

“Öteki sandıkları da açın, beyaz adamlar,” diye kargalar gibi gakladı Gagool. “İçlerinde mutlaka daha fazlası vardır. Dilediğiniz kadar alın, beyaz efendiler! Ha! Ha! Dilediğiniz kadar alın.”

Böyle teşvik edilince, saygısızlık etmişiz gibi bir hisse kapılarak önce öteki iki sandığın mühürlerini kırdık, sonra taş kapaklarını kaldırmaya koyulduk.

Yaşasın! Onlar da ağzına kadar doluydu; en azından ikincisi öyleydi. Zavallı hırsız Da Silvestra oradan keçi derisi torbalarını dolduramamıştı. Üçüncü sandık ise yaklaşık dörtte bir doluydu, ama taşların hepsi seçilmişti; yirmi karattan küçük olanı yoktu, bazıları güvercin yumurtası büyüklüğündeydi. Ancak ışığa tutunca bu büyük taşların pek çoğunun sarımtırak, Kimberley’deki deyişle “rengi bozuk” olduğunu gördük.

Ama yaşlı Gagool’un, hazine odasından ve geçitten kayıp giden bir yılan gibi sürünerek çıkıp yekpare taş kapıya yönelirken bize attığı korkunç, kötü niyetli bakışı görmedik.

Dinleyin! Tonozlu geçitten çığlık çığlığa sesler yankılanıyor. Foulata’nın sesi!

“Ah Bougwan! Yardım et! Yardım! Taş düşüyor!”

“Bırak onu, kız! O zaman—”

“Yardım edin! Yardım! Beni bıçakladı!”

Artık geçitten aşağı koşuyoruz; lambanın ışığı bize şunu gösteriyor: Kaya kapısı yavaşça kapanıyor; yerden bir metreden az yüksekte. Yakınında Foulata ile Gagool boğuşuyor. Foulata’nın dizine kadar kan akmış, ama yiğit kız hâlâ vahşi bir kedi gibi dövüşen yaşlı cadıyı tutuyor. Ah, kurtuldu! Foulata yere düşüyor, Gagool da kendini yere atıp kapanan taşın aralığından yılan gibi kıvrılarak geçmeye çalışıyor. Altında kaldı—Aman Tanrım, çok geç! Çok geç! Taş onu kıstırıyor; acıyla çığlık atıyor. Otuz tonluk kütle ağır ağır inerken yaşlı bedenini alttaki kayaya bastırıyor. Daha önce hiç duymadığımız çığlıkların ardından uzun, mide bulandırıcı bir ezilme sesi geliyor; biz geçitten koşup kapıya kendimizi fırlattığımız sırada kapı kapanıyor.

Bütün bunlar dört saniyede olup bitti.

Sonra Foulata’nın yanına döndük. Zavallı kız karnından bıçaklanmıştı; fazla yaşayamayacağını anladım.

“Ah Bougwan, ölüyorum!” diye soludu güzel kız. “Dışarı sürünmüştü—Gagool; onu görmedim, bayılacak gibiydim—kapı inmeye başladı. Sonra geri geldi, geçide doğru bakıyordu. Yavaşça kapanan kapıdan içeri girdiğini gördüm; onu yakalayıp tuttum, o da beni bıçakladı. Ölüyorum, Bougwan!”

“Zavallı kız! Zavallı kız!” diye üzüntüyle haykırdı Good; elinden başka bir şey gelmeyince onu öpmeye başladı.

Bir süre sonra, “Bougwan,” dedi, “Macumazahn orada mı? Etraf öyle kararıyor ki göremiyorum.”

“Buradayım, Foulata.”

“Macumazahn, ne olur bir anlığına dilim ol; Bougwan beni anlayamıyor. Karanlığa gitmeden önce ona bir söz söylemek istiyorum.”

“Söyle Foulata, çevireceğim.”

“Efendim Bougwan’a söyle: Onu seviyorum. Benim gibisiyle hayatını yük edemeyeceğini bildiğim için ölmeye seviniyorum; çünkü güneş karanlıkla, beyaz da siyahla birleşemez.”

“Ona söyle, onu gördüğümden beri bazen göğsümde bir kuş varmış gibi hissediyorum; bir gün uçup başka bir yerde şarkı söyleyecekmiş gibi. Şimdi elimi kaldıramasam ve zihnim soğusa da yüreğim ölüyor gibi gelmiyor; sevgiyle öyle dolu ki on bin yıl yaşasa bile genç kalır. Ona söyle, belki yeniden yaşarsam Yıldızlar’da onu görürüm; orada belki hâlâ siyah ben, o da hâlâ beyaz olur; yine de bütün Yıldızlar’ı arayacağım. Söyle—yok, Macumazahn, başka bir şey söyleme; yalnızca sevdiğimi söyle—Ah, Bougwan, beni daha sıkı tut, kollarını hissedemiyorum—ah! Ah!”

“Öldü… Öldü!” diye mırıldandı Good; kederle ayağa kalkarken dürüst yüzünden gözyaşları akıyordu.

“Bunun seni üzmesine gerek yok, dostum,” dedi Sir Henry.

“Ha?” diye şaşkınlıkla haykırdı Good. “Ne demek istiyorsun?”

“Yakında ona katılabilecek duruma geleceksin. Yahu, diri diri gömüldüğümüzü görmüyor musun?”

Sir Henry bu sözleri edene kadar olan bitenin dehşetini bütünüyle kavradığımızı sanmıyorum; zavallı Foulata’nın ölümüyle öylesine meşguldük ki. Ama şimdi anladık. Koca kaya kütlesi, muhtemelen sonsuza dek kapanmıştı; sırrını bilen tek kişinin bedeni ağırlığı altında ezilip un ufak olmuştu. Bu kapıyı, yüklü miktarda dinamitten başka hiçbir şeyle açmak mümkün değildi. Biz de yanlış tarafta kalmıştık!

Foulata’nın cesedinin başında birkaç dakika dehşet içinde öylece durduk. Bütün cesaretimiz kırılmıştı. Yavaş ve acıklı bir sonun bizi beklediği düşüncesinin ilk şoku eziciydi. Artık her şeyi anlamıştık: O şeytan Gagool bu tuzağı en başından beri bizim için kurmuştu.

Kendi aklına göre bir nedenle hep nefret ettiği üç beyaz adamın, arzuladıkları hazinenin yanı başında, susuzluk ve açlıktan ağır ağır ölmesi; onun kötü zihnini sevince boğacak tam da böyle bir alay olurdu. Elmasları yiyip içmekle ilgili iğnelemesinin ne demek olduğunu şimdi anlıyordum. Zavallı yaşlı Dom’a da mücevher dolu derisini bıraktığında muhtemelen aynı şeyi yapmaya kalkışmışlardı.

“Bu böyle olmaz,” dedi Sir Henry boğuk bir sesle. “Lambanın yağı yakında bitecek. Kayayı hareket ettiren düzeneğin kolunu bulabilir miyiz, bakalım.”

Umutsuz bir enerjiyle ileri atıldık; kanlı bir su birikintisinin içinde durup kapıyı ve geçidin iki yanını baştan aşağı yoklamaya başladık. Ama ne bir düğme ne de bir yay bulabildik.

“Eminim içeriden çalışmıyor,” dedim. “Çalışsaydı Gagool taşın altından sürünerek geçmeye kalkışmazdı. Ne pahasına olursa olsun kaçmaya çalışmasının nedeni bunu bilmesiydi; lanet olsun ona.”

“Her hâlükârda,” dedi Sir Henry, sertçe, kısa bir kahkaha atarak, “ceza çabuk geldi; onun sonu da muhtemelen bizim başımıza gelecek son kadar korkunçtu. Kapıyla yapabileceğimiz bir şey yok; hazine odasına dönelim.”

Dönüp yürüdük. Geçitten geçerken, yarım kalmış duvarın yanında zavallı Foulata’nın taşıdığı yiyecek sepetini fark ettim. Sepeti alıp bizim mezarımız olacak lanetli hazine odasına götürdüm. Sonra geri dönüp Foulata’nın cesedini hürmetle içeri taşıdık ve para sandıklarının yanındaki zemine yatırdık.

Ardından paha biçilmez hazinenin bulunduğu üç taş sandığa sırtımızı dayayıp oturduk.

“Yiyecekleri paylaştıralım,” dedi Sir Henry, “olabildiğince uzun süre yetsin.” Öyle yaptık. Hesabımıza göre her birimize dört küçücük öğün düşüyordu; bu da, diyelim, iki gün kadar yaşamamıza yeterdi. “Bilton” ya da kurutulmuş av eti dışında, her biri en fazla bir quart su alan iki su kabağı da vardı.

“Şimdi,” dedi Sir Henry kasvetle, “yiyip içelim; çünkü yarın öleceğiz.”

Hepimiz biraz “bilton” yiyip bir yudum su içtik. Söylemeye gerek yok, yiyeceğe çok ihtiyacımız olmasına rağmen iştahımız pek yoktu; yine de yuttuktan sonra kendimizi daha iyi hissettik. Ardından ayağa kalkıp hapishanemizin duvarlarını sistemli biçimde inceledik; bir çıkış yolu bulma umudumuz pek zayıftı. Duvarları ve zemini dikkatlice yoklayıp seslerini dinledik.

Hiçbir şey bulamadık. Hazine odasında böyle bir şeyin bulunması zaten beklenmezdi.

Lambanın ışığı sönükleşmeye başladı. Yağı neredeyse tükenmişti.

“Quatermain,” dedi Sir Henry, “saat kaç? Saatin çalışıyor mu?”

Saatimi çıkarıp baktım. Altı olmuştu; mağaraya saat on birde girmiştik.

“Infadoos bizi merak edecektir,” dedim. “Bu gece dönmezsek sabah bizi aramaya çıkar, Curtis.”

“Boşuna arayabilir. Kapının sırrını bilmiyor; yerini bile bilmiyor. Dün bu sırrı bilen yaşayan tek kişi Gagool’du. Bugün artık kimse bilmiyor. Kapıyı bulsa bile kıramaz. Kukuana ordusunun tamamı bile beş ayak kalınlığındaki sağlam kayayı delemez. Dostlarım, her şeye gücü yetenin iradesine boyun eğmekten başka çaremiz yok. Hazine arayışı pek çok kişinin sonunu kötü getirdi; biz de onların sayısını artıracağız.”

Lambanın ışığı daha da zayıfladı.

Bir süre sonra alev birden yükselip bütün manzarayı parlak ışıkta ortaya çıkardı: koca beyaz fildişi yığınını, altın sandıklarını, önlerinde uzanan zavallı Foulata’nın cesedini, hazine dolu keçi derisini, elmasların donuk parıltısını ve açlıktan ölmeyi bekleyen, orada oturan üç beyaz adamın çılgın, solgun yüzlerini.

Sonra alev küçülüp söndü.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…