Kral Süleyman'ın Hazinesi kitap kapağı

6. bölüm / 22

Iv. Bölüm — Fil Avı

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 22Şu an: Iv. Bölüm — Fil Avı

IV. BÖLÜM

FİL AVI
Lukanga ile Kalukwe nehirlerinin birleştiği yere yakın, Sitanda’nın kraalına yaptığımız uzun yolculuğun bütün ayrıntılarını anlatmaya niyetim yok. Durban’dan bin milden uzun bir yoldu. Son üç yüz mil kadarını yürümek zorunda kaldık; çünkü her türlü hayvanı öldüren, yalnızca eşeklerle insanları etkileyemeyen korkunç çeçe sineğine sık sık rastlıyorduk.

Durban’dan ocak sonlarında ayrıldık; Sitanda’nın kraalı yakınında kamp kurduğumuzda mayısın ikinci haftasıydı. Yolda başımıza türlü türlü şey geldi; ama birazdan anlatacağım tek bir istisna dışında, bunlar her Afrikalı avcının başına gelebilecek türden olaylardı. Bu yüzden tarihçeyi fazla sıkıcı hâle getirmemek için burada anlatmayacağım.

Lobengula’nın—büyük ve zalim bir alçak—kral olduğu Matabele ülkesinin uzak ticaret karakolu İn’yati’de, rahat kağnımızdan büyük üzüntüyle ayrıldık. Durban’da aldığım yirmi güzel öküzden elimizde yalnızca on ikisi kalmıştı. Birini kobra ısırığı yüzünden kaybettik; üçü “yoksulluk” ve susuzluktan telef oldu; biri başıboş dolaşıp kayboldu; diğer üçü de “lale” denilen zehirli otu yedikleri için öldü. Beş öküz daha aynı nedenle hastalandı, ama lale yapraklarını kaynatıp hazırladığımız bir karışımın dozlarıyla onları iyileştirmeyi başardık. Zamanında verilirse bu çok etkili bir panzehirdir.

Arabayı ve öküzleri, sürücümüz ve önderimiz olan, ikisi de güvenilir delikanlılar Goza ile Tom’un gözetimine bıraktık; bu uzak yerde yaşayan saygın bir İskoç misyonerden de onlara göz kulak olmasını rica ettik. Sonra Umbopa, Khiva, Ventvögel ve orada tuttuğumuz yarım düzine hamal eşliğinde, çılgınca bir arayış için yola koyulduk. Ayrılırken hepimizin biraz sessizleştiğini hatırlıyorum. Sanırım her birimiz arabamızı bir daha görüp göremeyeceğimizi düşünüyordu; ben kendi adıma bir daha göreceğimizi hiç sanmıyordum. Bir süre sessizce yürüdük. Önden giden Umbopa, hayatından ve her şeyin tekdüzeliğinden bıkıp yeni şeyler bulmak ya da ölmek üzere uçsuz bucaksız bir vahşi doğaya koyulan yiğit adamlardan söz eden bir Zulu şarkısına başladı. Şarkıda, bak sen şu işe, vahşi doğanın içlerine kadar gittiklerinde buranın hiç de vahşi bir yer olmadığını; genç eşlerle, besili sığırlarla, avlanacak hayvanlarla ve öldürülecek düşmanlarla dolu güzel bir yer olduğunu buluyorlardı.

Hepimiz güldük ve bunu iyiye yorduk. Umbopa, düşüncelere daldığı nöbetlerden birini geçirmediği zamanlarda, ağırbaşlı denebilecek bir neşeli vahşiydi; moralimizi yüksek tutma konusunda da olağanüstü bir becerisi vardı. Hepimiz ona çok bağlanmıştık.

Şimdi de kendime anlatma zevkini tanıyacağım o tek maceraya geliyorum; çünkü bir av hikâyesini anlatmaya bayılırım.

İn’yati’den yaklaşık iki haftalık yürüyüş uzaklıkta, suyu bol, olağanüstü güzel bir ormanlık bölgeye rastladık. Tepelerdeki sarp geçitler yerlilerin “idoro” dediği sık çalılıklarla, bazı yerlerde de “wacht-een-beche” ya da “biraz bekle dikeni” denilen dikenli bitkilerle kaplıydı. Kocaman çekirdekli, ferahlatıcı sarı meyvelerle yüklü güzelim “machabell” ağaçları da bolca vardı. Bu ağaç filin en sevdiği yiyecekti; koca hayvanların buralarda bulunduğunu gösteren izler de eksik değildi: ayak izleri her yerdeydi, birçok ağaç kırılmış, hatta kökünden sökülmüştü. Fil, beslenirken etrafı talan eder.

Uzun bir yürüyüşün ardından bir akşam, olağanüstü güzel bir yere vardık. Çalılıklarla kaplı bir tepenin eteğinde kuru bir nehir yatağı uzanıyordu; içinde kristal berraklığında su birikintileri vardı ve çevreleri av hayvanlarının toynak izleriyle çiğnenmişti. Tepenin karşısında, yassı tepeli mimoza kümelerinin ve aralarına serpişmiş parlak yapraklı machabell ağaçlarının bulunduğu, parkı andıran bir düzlük vardı. Her yanı da yol vermeyen, sessiz çalılıkların denizi kuşatıyordu.

Nehir yatağına açılan yola çıkar çıkmaz, uzun boylu bir zürafa sürüsünü ürküttük. Tuhaf yürüyüşleriyle dörtnala, daha doğrusu süzülürcesine uzaklaştılar; kuyrukları sırtlarına kıvrılmış, toynakları kastanyet gibi takırdıyordu. Yaklaşık üç yüz yarda uzaktaydılar, yani atış menzilinin çok dışındaydılar. Ama önden yürüyen Good’un elinde iri saçma yüklü bir ekspres tüfek vardı ve kendini tutamadı. Tüfeğini kaldırıp en sondakine, genç bir dişiye ateş etti. İnanılmaz bir rastlantıyla saçma hayvanın ensesini tam ortadan vurup omurgasını parçaladı; zürafa tıpkı bir tavşan gibi takla atarak yuvarlandı. Bundan daha tuhaf bir şey görmedim.

“Lanet olsun!” dedi Good—heyecanlanınca ağzı bozulduğu için üzülerek söyleyeyim, bu huyu kuşkusuz denizcilik yıllarında edinmişti. “Lanet olsun! Onu öldürdüm.”

“Oo, Bougwan!” diye haykırdı Kafirler. “Oo! Oo!”

Gözlüğü yüzünden Good’a “Bougwan”, yani “Cam Göz” derlerdi.

“Ah, ‘Bougwan’!” diye Sir Henry’yle ben de yankıladık. O günden sonra Good’un olağanüstü bir nişancı olduğu ünü hiç değilse Kafirler arasında yerleşti. Aslında kötü bir nişancıydı; ama her ıskaladığında, o zürafanın hatırına kusurlarını görmezden gelirdik.

“Delikanlılardan” birkaçını zürafanın en iyi etlerini kesmekle görevlendirdikten sonra, su birikintilerinden birinin yakınında, yaklaşık yüz yarda sağında bir çalı çit barınağı kurmaya koyulduk. Bunun için bir yığın dikenli çalı kesilip daire biçiminde bir çit olacak şekilde üst üste yığılır. Sonra çevrilen alan düzeltilir; bulunabilirse kuru tambouki otu ortasına yatak yapılır ve bir ya da birkaç ateş yakılır.

Çalı çit barınağımız bittiğinde ay yükselmiş, zürafa biftekleriyle közlenmiş ilik kemiklerinden oluşan akşam yemeğimiz de hazır olmuştu. İlik kemiklerini kırmak epey uğraştırsa da onlara nasıl bayıldık! Fil yüreği dışında zürafa iliğinden daha büyük bir ziyafet bilmem; onu da ertesi gün yedik. Sade yemeğimizi ay ışığında yedik, arada Good’u olağanüstü atışı için kutlamayı da ihmal etmedik. Sonra tütün içip sohbet etmeye başladık; ateşin çevresinde çömelmiş hâlimiz, herhâlde tuhaf bir manzara oluşturuyordu. Ben kısa, kırlaşmış saçlarım dimdik, Sir Henry de iyice uzamış sarı saçlarıyla tam bir tezat oluşturuyorduk. Hele ben zayıf, kısa boylu ve esmerdim, yalnızca dokuz buçuk stone geliyordum; Sir Henry ise uzun boylu, iri yapılı, sarışındı ve on beş stone ağırlığındaydı. Ama bütün koşullar hesaba katıldığında üçümüzün en tuhaf görünüşlüsü belki de Kraliyet Donanması’ndan Kaptan John Good’du. Bir deri çantanın üstüne oturmuş, sanki medeni bir ülkede rahat bir av gününden dönmüş gibi tertemiz, düzenli ve şık görünüyordu. Kahverengi tüvit av kıyafeti, ona uygun bir şapka ve düzgün tozluklar giymişti. Her zamanki gibi tıraşı pırıl pırıldı; gözlüğüyle takma dişleri de kusursuz görünüyordu. Kısacası vahşi doğada karşılaştığım en derli toplu adamdı. Hatta yanında bolca bulunan beyaz güta-perkadan bir yakalık bile takmıştı.

Bu duruma şaştığımı söyleyince masumca, “Görüyorsun ya, hiç yer kaplamıyorlar,” dedi. “Hem ben her zaman bir beyefendi gibi görünmek isterim.” Ah, önünü görebilseydi, onu bekleyen giysileri de bilirdi!

İşte böyle, güzelim ay ışığının altında oturmuş sohbet ediyor, birkaç yarda ötemizdeki Kafirleri izliyorduk. Kafirler, ağızlığı bir elandın boynuzundan yapılmış pipodan sarhoş edici “daccha” içiyorlardı. Birer birer battaniyelerine sarılıp ateşin yanında uykuya daldılar; yalnızca Umbopa biraz ötede, çenesini eline dayamış, derin düşüncelere dalmıştı. Öteki Kafirlerle pek kaynaşmadığını fark etmiştim.

Bir süre sonra arkamızdaki çalılığın derinliklerinden gür bir “vuuf, vuuf!” sesi geldi. “Bu bir aslan,” dedim; hepimiz ayağa kalkıp kulak kesildik. Daha yeni doğrulmuştuk ki yüz yarda kadar ötedeki su birikintisinden bir filin tiz borazan sesini duyduk. “Unkungunklovo! Indlovu!” diye fısıldadı Kafirler. “Fil! Fil!” Birkaç dakika sonra suyun bulunduğu yönden çalılığa doğru ağır ağır ilerleyen, art arda dizilmiş devasa gölgeler gördük.

Good katliam arzusuyla yerinden fırladı; belki de zürafayı vurmakta bu kadar başarılı olduğuna göre fili öldürmenin de kolay olacağını düşünüyordu. Ama kolundan yakalayıp onu aşağı çektim.

“Bir işe yaramaz,” diye fısıldadım. “Bırak gitsinler.”

“Burası av hayvanlarıyla dolu bir cennetmiş. Bir iki gün burada kalıp şansımızı deneyelim derim,” dedi Sir Henry bir süre sonra.

Şaşırmıştım; çünkü Sir Henry şimdiye dek hep olabildiğince hızlı ilerlemekten yanaydı. Özellikle İn’yati’de, Neville adlı bir İngilizin yaklaşık iki yıl önce arabasını orada sattığını ve iç bölgelere doğru yoluna devam ettiğini öğrendiğimizden beri böyleydi. Ama sanırım avcı içgüdüleri bir süreliğine ağır bastı.

Good bu fikre hemen atladı; fillere ateş etmeyi çok istiyordu. Doğruyu söylemek gerekirse ben de istiyordum, çünkü böyle bir sürüyü onlara bir el bile atmadan kaçırmak vicdanıma dokunurdu.

“Pekâlâ, dostlar,” dedim. “Biraz eğlenmeye ihtiyacımız var sanırım. Şimdi yatalım; şafak sökmeden yola çıkmalıyız. Belki o zaman, daha göçüp gitmeden onları beslenirken yakalarız.”

Ötekiler de kabul etti ve hazırlıklara koyulduk. Good giysilerini çıkarıp silkeledi, gözlüğünü ve takma dişlerini pantolon cebine koydu. Sonra her bir giysisini düzgünce katlayıp yağmurluğunun bir köşesinin altına, çiyden korunacak şekilde yerleştirdi. Sir Henry’yle ben daha baştan savma hazırlandık; çok geçmeden battaniyelerimize sarılmış, yolcuları ödüllendiren düşsüz uykuya dalıyorduk.

Gidiyor, gidiyor, gi— O da neydi?

Birden suyun bulunduğu yönden şiddetli bir boğuşma sesi geldi; hemen ardından kulaklarımızı korkunç bir dizi kükreme doldurdu. Sesin nereden geldiği belliydi: böyle bir gürültüyü ancak aslan çıkarabilirdi. Hepimiz ayağa fırlayıp suyun olduğu yöne baktık. Sarı ve siyah renkli karmakarışık bir kütle sendeleyip boğuşarak bize doğru geliyordu. Tüfeklerimizi kaptık, ham deriden yapılmış ayakkabılarımızı—yani tabaklanmamış deriden dikilmiş veldtschoonlarımızı—geçirip çalı çit barınağından dışarı koştuk. O sırada kütle yere düşmüş, yuvarlana yuvarlana ilerliyordu. Yanına vardığımızda artık çırpınmıyordu; öylece yatıyordu.

Ne olduğunu şimdi gördük. Çimenlerin üzerinde, Afrika antiloplarının en güzeli olan bir samur antilobu boğası ölü yatıyordu; iri, kıvrık boynuzları muhteşem, siyah yeleli bir aslanı delip geçmişti. Aslan da ölmüştü. Belli ki samur antilobu, aslanın—kuşkusuz az önce sesini duyduğumuz aslanın—pusuya yattığı su birikintisinden su içmeye gelmişti. Antilop içerken aslan üzerine atılmış, ama keskin, kıvrık boynuzlara saplanıp kalmıştı. Daha önce benzer bir olayı bir kez görmüştüm. O zaman aslan kurtulamayınca boğanın sırtını ve ensesini parçalamış, ısırmıştı; korku ve acıyla çılgına dönen boğa da yere yığılıp ölene kadar koşmuştu.

Hayvanları yeterince inceledikten sonra Kafirleri çağırdık; hep birlikte leşlerini çalı çit barınağına kadar sürüklemeyi başardık. Ardından içeri girip yattık ve şafak sökene kadar uyanmadık.

İlk ışıkla birlikte kalkıp ava hazırlanıyorduk. Yanımıza üç adet 8 kalibre tüfek, bolca cephane ve zayıf, soğuk çayla doldurduğumuz büyük mataralarımızı aldık. Ateş etmek için her zaman en iyisinin bu olduğunu düşünmüşümdür. Biraz kahvaltı ettikten sonra Umbopa, Khiva ve Ventvögel’le birlikte yola çıktık. Öteki Kafirlere aslanın ve samur antilobunun derisini yüzmelerini, antilobu da parçalara ayırmalarını söyledik.

Geniş fil izini bulmakta zorlanmadık. İzleri inceleyen Ventvögel, bunları çoğu yetişkin boğa olan yirmi ila otuz filin bıraktığını söyledi. Sürü gece boyunca epey ilerlemişti. Kırık ağaçlardan, ezilmiş yaprak ve kabuklardan, hâlâ tüten dışkılardan, onlardan uzakta olamayacağımızı anladığımızda saat dokuzu geçmiş, hava da iyice ısınmıştı.

Bir süre sonra sürüyü gördük. Ventvögel’in söylediği gibi yirmi ila otuz fil, sabah yemeğini bitirmiş, bir çukurun içinde durmuş koca kulaklarını sallıyordu. Yalnızca iki yüz yarda kadar ötemizde oldukları için manzara görkemliydi. Rüzgârın yönünü anlamak için bir avuç kuru otu havaya attım; bizi koklarlarsa ateş edemeden kaçacaklarını biliyordum. Rüzgâr hafifçe fillerden bize doğru estiğinden, sessizce ilerledik ve ağaçların örtüsü sayesinde koca hayvanlara kırk yarda kadar yaklaştık. Tam önümüzde, yan dönmüş üç muhteşem boğa duruyordu; birinin dişleri olağanüstü büyüktü. Ötekilere ortadakini vuracağımı fısıldadım; Sir Henry soldakini, Good ise büyük dişli boğayı hedef alacaktı.

“Şimdi,” diye fısıldadım.

Üç ağır tüfek güm güm patladı. Sir Henry’nin fili, yüreğinden vurulup kütük gibi yere serildi. Benimki dizlerinin üzerine çöktü; öleceğini sandım ama hemen doğrulup yanımdan hızla geçerek kaçmaya koyuldu. Geçerken kaburgalarına ikinci namluyu boşalttım; bu kez gerçekten yere yıkıldı. Aceleyle iki yeni fişek sürüp yanına koştum ve beynine sıktığım kurşun, zavallı hayvanın çırpınışlarına son verdi. Sonra, benimkini öldürdüğüm sırada öfkeden ve acıdan haykırdığını duyduğum büyük boğayla Good’un ne yaptığını görmek için döndüm. Kaptanın yanına vardığımda büyük bir heyecan içindeydi. Anlaşılan, kurşunu yiyen boğa dönüp doğruca saldırganına hücum etmiş; Good da güçlükle yolundan çekilebilmişti. Boğa ardından gözleri dönmüş hâlde yanından geçip kampımızın bulunduğu yöne doğru ilerlemişti. Bu sırada sürü dehşet içinde, gürültüyle ters yöne kaçmıştı.

Bir süre yaralı boğanın peşinden mi gideceğimizi, yoksa sürüyü mü izleyeceğimizi tartıştık. Sonunda sürüyü izlemeye karar verip yola koyulduk; o büyük dişleri bir daha göremeyeceğimizi sanıyorduk. Sonradan, keşke gerçekten göremeseydik diye çok düşündüm. Filleri izlemek kolaydı; öfkeyle kaçarken sık çalılıkları tambouki otu gibi ezip geçmiş, arkalarında araba yolu gibi bir iz bırakmışlardı.

Ama onlara yetişmek başka meseleydi. Kavurucu güneş altında iki saatten fazla ilerledikten sonra sürüyü bulduk. Bir boğa dışında hepsi bir arada duruyordu. Huzursuz hâllerinden ve havayı yoklamak için hortumlarını durmadan kaldırmalarından, bir terslik sezerek tetikte olduklarını anlıyordum. Yalnız boğa, sürünün elli yarda kadar ötesinde nöbet tutar gibiydi; bizden de yaklaşık altmış yarda uzaktaydı. Bizi görebileceğini ya da kokumuzu alabileceğini, yaklaşmaya çalışırsak—hele arazi bu kadar açıkken—sürüyü yeniden kaçırabileceğimizi düşündük. Hepimiz bu boğayı nişan aldık ve benim fısıltıyla verdiğim işaret üzerine ateş ettik. Üç kurşun da isabet etti; boğa ölü olarak yere yığıldı. Sürü yeniden kaçmaya başladı. Ne var ki yüz yarda kadar ileride, Prens İmparator’un Zululand’da öldürüldüğü yere çok benzeyen, dik kıyılı kuru bir su yatağı vardı. Filler yatağa daldı. Kenarına vardığımızda öteki kıyıya tırmanmak için karmakarışık bir çabayla uğraştıklarını gördük. Bencilce panikleyip birbirlerini iterek çığlıklar atıyor, borazan gibi sesler çıkarıyorlardı; tıpkı insan kalabalığı gibi. Fırsat ayağımıza gelmişti. Yeniden doldurabildiğimiz kadar hızlı ateş edip zavallı hayvanlardan beşini öldürdük. Kıyıya tırmanma çabalarından birden vazgeçip kuru yatağın içinden başıboş hızla uzaklaşmasalardı, kuşkusuz bütün sürüyü vuracaktık. Peşlerinden gidemeyecek kadar yorgunduk; belki de katliamdan biraz usanmıştık. Bir günde sekiz fil, epey iyi bir avdı.

Biraz dinlendikten ve Kafirler akşam yemeği için ölü fillerinden ikisinin yüreğini çıkardıktan sonra eve doğru yola koyulduk. Günün avından pek memnunduk; ertesi sabah hamalları dişleri kesmeye göndermeye karar vermiştik.

Good’un yaşlı boğayı yaraladığı yeri geçtikten kısa süre sonra bir eland sürüsüne rastladık. Yeterince etimiz olduğundan ateş etmedik. Yanımızdan tırısla geçtiler, sonra yüz yarda kadar ötedeki küçük bir çalılığın ardında durup bize bakmak için döndüler. Daha önce yakından hiç eland görmediği için Good onları yakından incelemek istiyordu. Tüfeğini Umbopa’ya verdi; Khiva’yı da yanına alıp çalılığa doğru ağır ağır yürüdü. Oturup onu bekledik; biraz dinlenmek için bu bahaneye hayır demedik.

Güneş en kızıl görkemiyle batıyordu. Sir Henry’yle ben güzel manzarayı hayranlıkla seyrederken birden bir filin çığlığını duyduk. Hortumuyla kuyruğunu kaldırmış, dev cüssesiyle hızla koşan hayvan, güneşin kocaman ateşten küresinin önünde siluet hâlinde belirdi. Bir sonraki anda başka bir şey daha gördük: Good’la Khiva, peşlerine düşen yaralı boğadan kaçıp bize doğru koşuyorlardı. O mesafeden ateş etsek de faydası olmayacaktı; yine de ikisinden birini vurma korkusuyla bir an ateş etmeye cesaret edemedik. Ardından korkunç bir şey oldu: Good, medeni kıyafet tutkusunun kurbanı oldu. Bizim gibi pantolonuyla tozluklarını çıkarıp flanel gömlek ve ham deriden ayakkabılarla avlanmayı kabul etseydi sorun çıkmazdı. Ama öyle yapmamıştı; o umutsuz koşuda pantolonu ayaklarına dolandı. Bizden yaklaşık altmış yarda uzaktayken, kuru otların cilaladığı çizmesi kaydı ve filin tam önünde yüzüstü yere kapaklandı.

Dehşetle soluklarımız kesildi; öleceğini biliyorduk. Ona doğru olabildiğince hızlı koştuk. Üç saniyede her şey olup bitti, ama beklediğimiz gibi değil. Zulu delikanlı Khiva, efendisinin düştüğünü gördü. Yiğit bir gençti; dönüp assegayını doğruca filin yüzüne fırlattı. Mızrak filin hortumuna saplandı.

Hayvan acıyla çığlık atıp zavallı Zulu’yu kaptı, yere fırlattı. Koca ayaklarından birini gövdesinin ortalarına bastırdı, hortumunu üst bedenine doladı ve onu ikiye ayırdı.

Korkudan çılgına dönmüş hâlde yanlarına koştuk; fil, Zulu’nun parçalarının üzerine yığılıp düşünceye kadar durmadan ateş ettik.

Good ayağa kalktı; canını kurtarmak için kendi hayatını veren yiğit adamın başında ellerini ovuşturdu. Ben yaşlı bir avcı olduğum hâlde boğazıma bir yumru oturdu. Umbopa, koca ölü file ve zavallı Khiva’nın paramparça kalıntılarına dalgın dalgın bakıyordu.

“Ah, neyse,” dedi biraz sonra. “Ölmüş, ama erkek gibi ölmüş!”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…