Kral Süleyman'ın Hazinesi kitap kapağı

4. bölüm / 22

Iı. Bölüm. — Kral Süleyman’ın Madenleri Efsanesi

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 22Şu an: Iı. Bölüm. — Kral Süleyman’ın Madenleri Efsanesi

II. BÖLÜM.

KRAL SÜLEYMAN’IN MADENLERİ EFSANESİ
“Bamangwato’da kardeşimin yolculuğu hakkında ne duydunuz?” diye sordu Sir Henry; Kaptan Good’a cevap vermeden önce pipomu doldurmak için durmuştum.

“Şunu duydum,” diye cevap verdim, “ve bugüne kadar tek bir kişiye bile anlatmadım. Kral Süleyman’ın Madenleri’ne gitmek üzere yola çıktığını duydum.”

“Kral Süleyman’ın Madenleri mi?” diye haykırdı ikisi birden. “Neredeler?”

“Bilmiyorum,” dedim, “yalnızca nerede olduklarının söylendiğini biliyorum. Bir zamanlar onları çevreleyen dağların zirvelerini görmüştüm; ama benimle aralarında yüz otuz millik çöl vardı ve bildiğim kadarıyla orayı aşmayı başaran tek bir beyaz adam var. Belki de yapabileceğim en iyi şey, Kral Süleyman’ın Madenleri’ne ilişkin efsaneyi bildiğim kadarıyla size anlatmaktır; siz de iznim olmadan anlattıklarımı açıklamayacağınıza söz verirsiniz. Kabul ediyor musunuz? Bunu istememin bir nedeni var.”

Sir Henry başını salladı; Kaptan Good, “Elbette, elbette,” diye karşılık verdi.

“Pekâlâ,” diye başladım, “tahmin edebileceğiniz gibi, fil avcıları genellikle kaba saba adamlardır; hayatın gerçekleriyle ve Kafirlerin yaşam biçimleriyle ilgilenmenin ötesine pek geçmezler. Ama arada bir yerlilerden gelenekleri derlemek için zahmete giren, bu karanlık ülkenin tarihinden küçük bir parçayı ortaya çıkarmaya çalışan birine rastlarsınız. Kral Süleyman’ın Madenleri efsanesini bana ilk anlatan da böyle bir adamdı; bu, neredeyse otuz yıl önceydi. Matabele ülkesindeki ilk fil avım sırasındaydı. Adı Evans’tı. Ertesi yıl zavallı adam yaralı bir bufalo tarafından öldürüldü ve Zambezi Şelaleleri yakınlarında gömülüdür. Bir gece, şimdi Transvaal’in Lydenburg bölgesi olan yerde kudu ve eland avlarken bulduğum bazı olağanüstü maden işlerini Evans’a anlattığımı hatırlıyorum. Altın ararken bu galerilere son zamanlarda yeniden rastlamışlar; oysa ben onları yıllar önce biliyordum. Sağlam kayaya oyulmuş geniş bir araba yolu, maden galerilerinin ağzına kadar uzanıyor. Galerinin girişinin içinde, kavrulmaya hazır yığınlar hâlinde altınlı kuvarslar var; bu da her kim çalıştıysa orayı aceleyle terk etmiş olması gerektiğini gösteriyor. Ayrıca, galerinin ağzından yaklaşık yirmi adım içeride bir yapı galeri boyunca uzanıyor; taş işçiliği de pek güzel.”

“‘Evet,’ dedi Evans, ‘ama sana bundan daha tuhaf bir hikâye anlatacağım.’ Sonra, ülkenin iç kesimlerinde yıkık bir şehir bulduğunu, buranın İncil’deki Ofir olduğuna inandığını anlattı. Bu arada, daha bilgili başka kişiler de zavallı Evans’ın zamanından beri aynı şeyi söylemiş. O sırada gençtim ve bütün bu şaşılası şeyleri ağzım açık dinlediğimi hatırlıyorum. Eski Yahudi ya da Fenikeli maceracıların, çoktan en koyu barbarlığa gömülmüş bir ülkeden çıkardıkları hazineler ve kadim bir uygarlığa dair bu hikâye hayal gücümü iyice ele geçirmişti. Derken birden bana, ‘Delikanlı, Mushakulumbwe ülkesinin kuzeybatısındaki Suliman Dağları’nı hiç duydun mu?’ diye sordu. Daha önce duymadığımı söyledim. ‘Eh,’ dedi, ‘Kral Süleyman’ın madenleri, yani elmas madenleri, aslında oradaymış.’”

“‘Bunu nereden biliyorsun?’ diye sordum.

“‘Bilmez miyim! Suliman, Süleyman adının bozulmuş hâli değil de nedir?[3] Üstelik Manica ülkesinde yaşlı bir Isanusi kadın büyücü bana her şeyi anlatmıştı. Dağların öte yanında yaşayan halkın Zulu soyundan bir kol olduğunu, Zulu lehçesi konuştuğunu ama daha seçkin ve iri yapılı erkekler olduklarını söylemişti. Aralarında, “bütün dünya karanlıktayken” beyaz adamlardan sanatlarını öğrenmiş büyük büyücüler yaşarmış; “parlak taşlardan” oluşan harikulade bir madenin sırrı da onlardaymış.’”

[3]
Suliman, Süleyman adının Arapça biçimidir.—Editör.

“O zaman bu hikâyeye, ilgimi çekmiş olsa da, gülüp geçtim; çünkü Elmas Madenleri henüz keşfedilmemişti. Zavallı Evans yola çıktı ve öldürüldü; ben de yirmi yıl boyunca bu konuyu bir daha hiç düşünmedim. Ne var ki tam yirmi yıl sonra—bu uzun bir süredir, beyler; bir fil avcısı mesleğinde yirmi yıl yaşayamaz pek—Suliman Dağları ve ötesindeki ülke hakkında daha kesin bir şey duydum. Manica ülkesinin ötesinde, Sitanda’nın kraalı denen bir yerdeydim; berbat bir yerdi, insan yiyecek hiçbir şey bulamıyor, ortalıkta da pek av hayvanı yoktu. Sıtmaya yakalanmıştım ve genel olarak hâlim kötüydü. Bir gün bir Portekizli, yanında melez bir adamla çıkageldi. Delagoa’nın alt tabaka Portekizlilerini iyi tanırım. Genel olarak, insan acısı ve kölelerin bedeni üzerinden geçinip giden bu adamlardan daha büyük şeytan yoktur. Ama bu adam, karşılaşmaya alışık olduğum o bayağı heriflerden bambaşka bir tipti; hatta görünüşüyle, okuduklarımda rastladığım kibar dom beyleri daha çok andırıyordu. Uzun boylu ve zayıftı; iri kara gözleri, kıvrık ak bıyıkları vardı. Bozuk İngilizce konuşabildiğinden bir süre sohbet ettik; ben de biraz Portekizce anlardım. Adının José Silvestre olduğunu ve Delagoa Körfezi yakınlarında bir yeri bulunduğunu söyledi. Ertesi gün melez arkadaşıyla yola koyulurken eski usul bir selamla şapkasını çıkarıp ‘Hoşça kalın,’ dedi.”

“‘Hoşça kalın, señor,’ dedi. ‘Bir daha karşılaşırsak dünyanın en zengin adamı olacağım; sizi de unutmayacağım.’ Biraz güldüm—çok gülemeyecek kadar güçsüzdüm—ve ne bulacağını düşündüğünü, yoksa deli mi olduğunu merak ederek batıdaki büyük çöle doğru ilerleyişini izledim.

“Bir hafta geçti; sıtmaya üstün geldim. Bir akşam yanıma aldığım küçük çadırın önünde yere oturmuş, bir yerliden yirmi tavuğa bedel bir parça kumaş karşılığında aldığım zavallı tavuğun son budunu kemiriyor, sıcak kırmızı güneşin çölün üzerine batışını seyrediyordum. Derken, karşımdaki yükseltinin yamacında, benden yaklaşık üç yüz yarda uzakta bir siluet gördüm. Üzerinde ceket olduğundan Avrupalı olduğunu düşündüm. Ellerinin ve dizlerinin üzerinde sürünerek ilerledi; sonra ayağa kalkıp sendeleyerek birkaç yarda yürüdü, yeniden yere düşüp sürünmeye başladı. Yardıma muhtaç biri olduğu belliydi; avcılarımdan birini ona yardım etmeye gönderdim. Az sonra adam yanıma geldi. Sizce kim çıktı?”

“Elbette José Silvestre,” dedi Kaptan Good.

“Evet, José Silvestre; daha doğrusu iskeletiyle biraz derisinden ibaret hâli. Yüzü, safralı sıtmadan parlak sarıya dönmüştü; bütün eti eriyip gittiğinden iri kara gözleri yuvalarından fırlayacak gibiydi. Geriye yalnız sarı, parşömen gibi bir deri, beyaz saçlar ve altından çıkıntı yapan cılız kemikler kalmıştı.”

“‘Su! İsa aşkına, su!’ diye inledi. Dudaklarının çatladığını gördüm; aralarından dışarı çıkan dili şişmiş, kararmıştı.”

“İçine biraz süt kattığım suyu verdim; durmadan, koca yudumlarla iki kuart kadar içti. Daha fazlasını vermesine izin vermedim. Sonra sıtma yeniden bastırdı; yere yığılıp Suliman Dağları, elmaslar ve çöl hakkında sayıklamaya başladı. Onu çadıra taşıdım ve elimden geleni yaptım; pek bir şey yapabildiğim söylenemezdi ama sonunun nasıl olacağını görüyordum. Saat on bire doğru sakinleşti; ben de biraz dinlenmek için uzanıp uyuyakaldım. Şafakta uyandım. Yarı aydınlıkta Silvestre’yi oturmuş, tuhaf ve cılız bir hâlde çöle bakarken gördüm. Derken güneşin ilk ışını önümüzdeki geniş düzlük boyunca ilerleyip yüz milden daha uzaktaki Suliman Dağları’nın en yüksek zirvelerinden birinin uzak doruğuna ulaştı.”

“‘İşte orada!’ diye haykırdı ölmek üzere olan adam, Portekizce konuşarak uzun, ince koluyla işaret etti. ‘Ama oraya asla ulaşamayacağım, asla. Hiç kimse ulaşamayacak!’”

“Birden sustu; sanki bir karara varmış gibiydi. ‘Dostum,’ dedi bana dönerek, ‘orada mısın? Gözlerim kararıyor.’”

“‘Evet,’ dedim. ‘Evet, şimdi uzan ve dinlen.’”

“‘Evet,’ diye karşılık verdi, ‘yakında dinleneceğim; dinlenmek için vaktim var—sonsuzluk boyunca. Dinle, ölüyorum! Bana iyi davrandın. Yazıyı sana vereceğim. Zavallı uşağımı ve beni öldüren çölü geçecek kadar yaşarsan belki oraya varırsın.’

“Sonra gömleğinin içinde el yordamıyla arandı ve Swart-vet-pens ya da samur antilobunun derisinden yapılmış bir Boer tütün kesesi olduğunu düşündüğüm şeyi çıkardı. Rimpi dediğimiz ince bir ham deri kayışla bağlanmıştı. Kayışı çözmeye çalıştı ama başaramadı. Keseyi bana uzattı. ‘Çöz,’ dedi. Öyle yaptım; içinden, pas renginde harflerle bir şeyler yazılmış, yırtık sarı ketenden bir parça çıkardım. Bu paçavranın içinde bir kâğıt vardı.”

“Sonra güçten düşmeye başladığı için zayıf bir sesle devam etti: ‘Kâğıtta, keten parçasında yazanların hepsi var. Okumam yıllarımı aldı. Dinle: atam, Lizbon’dan kaçan bir siyasi mülteci ve bu kıyılara ayak basan ilk Portekizlilerden biri, ölürken daha önce de sonra da hiçbir beyazın ayak basmadığı şu dağlarda bunları yazmış. Adı José da Silvestra’ydı ve üç yüz yıl önce yaşadı. Dağların bu tarafında onu bekleyen kölesi, onu ölü bulup yazıyı Delagoa’ya götürmüş. O günden beri ailede duruyordu ama sonunda ben okuyana kadar kimse okumaya yanaşmamış. Bunun uğruna hayatımı kaybettim; ama bir başkası başarıya ulaşabilir ve dünyanın en zengin adamı olabilir—dünyanın en zengin adamı. Yeter ki bunu kimseye verme, señor; kendin git!’”

“Sonra yeniden sayıklamaya başladı; bir saat içinde her şey bitmişti.”

“Tanrı ruhunu şad etsin! Çok sessizce öldü. Göğsüne kocaman kayalar koyup onu derine gömdüm; bu yüzden çakalların mezarını eşeleyip çıkardığını sanmıyorum. Sonra oradan ayrıldım.”

“Peki ya belge?” diye sordu Sir Henry, derin bir ilgiyle.

“Evet, belge; içinde ne vardı?” diye ekledi Kaptan Good.

“Pekâlâ beyler, isterseniz anlatayım. Şimdiye kadar bunu, benim için çeviren sarhoş, yaşlı bir Portekizli tüccardan başka kimseye göstermedim; o da ertesi sabah her şeyi unutmuştu. Özgün paçavra, zavallı Dom José’nin çevirisiyle birlikte Durban’daki evimde; İngilizce çevirisi ise cebimdeki defterde. Haritanın kopyası da yanımda, gerçi ona harita denebilirse. İşte burada.”

“Ben, José da Silvestra, adını Şeba’nın Göğüsleri koyduğum iki dağın en güneydekinin ucundaki, kuzey yamacında kar bulunmayan küçük mağarada açlıktan ölmek üzereyim. Bunu 1590 yılında, giysilerimden kalan bir parçanın üzerine, yarık bir kemikle; mürekkep yerine kanımı kullanarak yazıyorum. Kölem geldiğinde bunu bulur ve Delagoa’ya götürürse, dostum (adı okunamıyor) meseleyi kralın bilgisine sunsun; kral da bir ordu göndersin. Bu ordu çölü ve dağları sağ salim aşar, cesur Kukuanları ve şeytani büyülerini alt edebilirse —ki bunun için çok sayıda rahip getirilmelidir— kralı Süleyman’dan bu yana gelmiş en zengin hükümdar yapacaktır. Beyaz Ölüm’ün ardındaki Süleyman’ın hazine odasında saklanan sayısız elması kendi gözlerimle gördüm; ama cadı avcısı Gagool’un ihaneti yüzünden hiçbirini alamadım, canımı bile zor kurtardım. Gelecek olan haritayı izlesin, Şeba’nın sol göğsündeki karı aşarak tepesine çıksın; orada, kuzey yamacında Süleyman’ın yaptırdığı büyük yolu bulacak. Oradan Kral’ın Sarayı’na üç günlük yol var. Gagool’u öldürsün. Ruhum için dua et. Hoşça kal.

JOSÉ DA SILVESTRA.”[4]

[4]
Ben, José da Silvestra, Şeba’nın Göğüsleri dediğim iki dağın en güneydekinin ucunda, kuzey yamacında kar bulunmayan küçük mağarada açlıktan ölüyorum. Bunu 1590 yılında yazıyorum. Giysilerimden kalan bir paçavranın üzerine bir kemik parçasıyla, mürekkep yerine kendi kanımla yazıyorum. Kölem geldiğinde bunu bulur ve Lourenço Marques’e götürürse, dostum ———— meseleyi Kral’ın bilgisine sunsun; Kral da bir ordu gönderebilsin. Bu ordu çölü ve dağları aşar, cesur Kukuanları ve şeytani büyülerini alt ederse, Kral’ı Süleyman’dan bu yana gelmiş en zengin hükümdar yapacaktır; bunun için çok sayıda rahip getirilmelidir. Süleyman’ın hazine odalarında, Beyaz Ölüm’ün ardında saklanan sayısız elması kendi gözlerimle gördüm; ama cadı avcısı Gagool’un ihaneti yüzünden hiçbirini alamadım, canımı bile zor kurtardım. Gelecek olan haritayı izlesin, Şeba’nın sol göğsündeki karlı yamaçtan tepeye tırmansın; kuzey yamacında Süleyman’ın yaptırdığı büyük yol vardır. Oradan Kral’ın Sarayı’na üç günlük yolculuk eder. Gagool’u öldürsün. Ruhum için dua et. Elveda.

JOSÉ DA SILVESTRA.

Resim: Messen

KRAL SÜLEYMAN’IN MADENLERİNE GİDEN YOLUN KROKİ HARİTASI

Yukarıdakileri okumayı bitirip yaşlı Dom’un ölürken kanını mürekkep olarak kullanarak çizdiği haritanın kopyasını gösterince, şaşkınlıktan herkes sustu.

“Vallahi,” dedi Kaptan Good, “dünyayı iki kez dolaştım, çoğu limana da uğradım; ama bir isyancı diye asılacaksam asılayım, böyle bir hikâyeyi ne bir kitapta ne de dışında duydum.”

“Tuhaf bir hikâye, Bay Quatermain,” dedi Sir Henry. “Bizi kandırmıyorsunuz, değil mi? Bildiğim kadarıyla acemileri işletmek bazen hoş görülür.”

“Böyle düşünüyorsanız, Sir Henry,” dedim, canım çok sıkılmıştı; kâğıdımı cebime koydum. Çünkü yalan söylemeyi zekâ gösterisi sanan ve hiç yaşanmamış olağanüstü av maceralarıyla yeni gelenlere durmadan övünen o budalalardan biri sanılmaktan hoşlanmam. “Böyle düşünüyorsanız, söyleyecek bir şey yok,” deyip kalktım.

Sir Henry iri elini omzuma koydu. “Oturun, Bay Quatermain,” dedi. “Özür dilerim; bizi kandırmak istemediğinizi gayet iyi anlıyorum. Ama hikâye o kadar tuhaf geldi ki inanmakta güçlük çektim.”

“Durban’a vardığımızda özgün haritayı ve yazıyı göreceksiniz,” diye karşılık verdim. Biraz yumuşamıştım; çünkü düşününce, dürüstlüğümden kuşku duyması pek de şaşırtıcı değildi.

“Ama,” diye devam ettim, “kardeşinizden söz etmedim. Yanında bulunan Jim’i tanırdım. Doğuştan Bechuanalıydı, iyi bir avcıydı ve bir yerli için çok akıllıydı. Bay Neville’in yola çıktığı sabah Jim’i arabamın yanında, araba okunun üzerinde tütün doğrarken gördüm.”

“‘Jim,’ dedim, ‘bu sefer nereye gidiyorsun? Fil avına mı?’”

“‘Hayır, Baas,’ diye karşılık verdi, ‘fildişinden çok daha değerli bir şeyin peşindeyiz.’”

“‘Peki, o ne olabilir?’ diye sordum; merak etmiştim. ‘Altın mı?’”

“‘Hayır, Baas; altından daha değerli bir şey,’ dedi ve sırıtıp kaldı.”

“Meraklı görünerek saygınlığımı zedelemek istemediğim için daha fazla soru sormadım; ama aklım karışmıştı. Az sonra Jim tütününü doğramayı bitirdi.”

“‘Baas,’ dedi.

“Aldırmadım.”

“‘Baas,’ diye yine seslendi.”

“‘Efendim delikanlı, ne var?’ diye sordum.”

“‘Baas, elmas aramaya gidiyoruz.’”

“‘Elmas mı! Öyleyse yanlış yöne gidiyorsunuz; Maden Sahaları’na doğru gitmelisiniz.’”

“‘Baas, Suliman Dağı’nı hiç duydunuz mu?’ —yani Süleyman Dağları’nı, Sir Henry.”

“‘Evet!’”

“‘Oradaki elmasları hiç duydunuz mu?’”

“‘Aptalca bir hikâye duydum, Jim.’”

“‘Hikâye değil, Baas. Bir zamanlar oradan gelen bir kadın tanımıştım; çocuğuyla Natal’a kadar varmış. Bana anlatmıştı. Şimdi öldü.’”

“‘Efendin Suliman’ın ülkesine ulaşmaya kalkarsa akbabaları doyurur,’ dedim, ‘sizin işe yaramaz yaşlı leşinizden koparacak bir şey bulurlarsa seni de. Jim.’”

“Sırıttı. ‘Belki, Baas. İnsan ölecek nasılsa; ben de yeni bir ülkeyi denemek isterim. Buralarda fil sayısı azalmaya başladı.’”

“‘Ah evlat,’ dedim, ‘şu “solgun yaşlı adam” sarı boğazını bir kavrasın da bakalım, o zaman nasıl bir şarkı söyleyeceksin.’”

“Bundan yarım saat sonra Neville’in arabasının yola koyulduğunu gördüm. Az sonra Jim koşarak geri geldi. ‘Hoşça kal, Baas,’ dedi. ‘Sana veda etmeden yola çıkmak istemedim; çünkü sanırım haklısın, güneye bir daha dönemeyeceğiz.’”

“‘Efendin gerçekten Suliman Dağı’na mı gidiyor, Jim, yoksa yalan mı söylüyorsun?’”

“‘Hayır,’ diye karşılık verdi, ‘gidiyor. Bir şekilde talihini denemesi ya da servetini kazanması gerektiğini söyledi; elmaslar için şansını denese de olurmuş.’”

“‘Öyle mi!’ dedim. ‘Bir dakika, Jim; efendine bir not götürür müsün? İn’yati’ye varana kadar ona vermeyeceğine söz ver.’ İn’yati yüz mil kadar uzaktaydı.”

“‘Olur, Baas.’”

“Bir kâğıt parçası alıp şunu yazdım: ‘Gelecek olan . . . Şeba’nın sol göğsündeki karı aşarak tepesine çıksın; kuzey yamacında Süleyman’ın büyük yolu var.’”

“‘Şimdi Jim,’ dedim, ‘bunu efendine verdiğinde, üzerindeki öğüde harfiyen uymasının iyi olacağını söyle. Şimdi vermeyeceksin; dönüp bana soru sormasını istemiyorum, çünkü cevaplamayacağım. Hadi bakalım, tembel herif, araba neredeyse gözden kayboldu.’”

“Jim notu alıp gitti. Kardeşiniz hakkında bildiğim her şey bundan ibaret, Sir Henry; ama çok korkarım ki—”

“Bay Quatermain,” dedi Sir Henry, “kardeşimi aramaya gidiyorum. Suliman Dağları’na kadar, gerekirse dağların ötesine dek izini süreceğim; onu bulana ya da öldüğünü öğrenene kadar. Benimle gelir misiniz?”

Söylediğimi sanıyorum, temkinli, hatta korkak bir adamımdır; bu öneri beni ürküttü. Böyle bir yolculuğa çıkmanın kesin ölüme gitmek olacağını düşündüm. Öteki meseleleri bir yana bıraksak bile, geçindirmem gereken bir oğlum vardı; tam da o sırada ölmeyi göze alamazdım.

“Hayır, teşekkür ederim, Sir Henry; sanırım gelmesem daha iyi,” diye karşılık verdim. “Bu tür boş umutların peşine düşmek için fazla yaşlıyım; sonumuz zavallı dostum Silvestre gibi olur. Bana bağlı bir oğlum var; hayatımı boş yere tehlikeye atamam.”

Sir Henry ile Kaptan Good ikisi de çok düş kırıklığına uğramış görünüyordu.

“Bay Quatermain,” dedi Sir Henry, “varlıklıyım ve bu işe kararlıyım. Hizmetleriniz için makul bulduğunuz her ücreti belirleyin; yola çıkmadan ödeyeceğim. Üstelik, başımıza ya da sizin başınıza bir şey gelirse oğlunuzun ihtiyaçlarının karşılanmasını sağlayacağım. Bu teklife bakarak yanımızda bulunmanızı ne kadar gerekli gördüğümü anlarsınız. Ayrıca, şansımız yaver gider de o yere ulaşıp elmas bulursak, onlar sizinle Good arasında eşit paylaşılacak. Ben istemiyorum. Elbette bu sözün hiçbir değeri yok; bulabileceğimiz fildişi için de aynı şey geçerli. Benimle hemen hemen istediğiniz koşullarda anlaşabilirsiniz, Bay Quatermain; bütün masrafları da tabii ki ben ödeyeceğim.”

“Sir Henry,” dedim, “bu şimdiye kadar aldığım en cömert teklif; yoksul bir avcı ve tüccarın burun kıvıracağı türden de değil. Ama bu, karşılaştığım en büyük iş ve üzerinde düşünmek için zamana ihtiyacım var. Durban’a varmadan cevabımı veririm.”

“Pekâlâ,” diye karşılık verdi Sir Henry.

Sonra iyi geceler dileyip kamarama çekildim; zavallı, çoktan ölmüş Silvestre’yi ve elmasları düşümde gördüm.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…