Hayatımı Yeniden Kazanırken

Tedavime devam ettikçe ve öğrendiğim yöntemleri uyguladıkça hayatım yavaş yavaş değişmeye başladı.

Ataklarım eskisi gibi sık gelmiyordu.

Ama benim için iyileşmek sadece atakların azalması değildi.

Asıl değişen şey, korkularımın hayatımı yönetmesine artık izin vermememdi.

Daha önce yalnız kalmaktan korkuyordum. Evde tek başıma kalamıyor, sürekli birinin yanımda olmasını istiyordum.

Zamanla bunun değiştiğini fark ettim.

Artık evde yalnız kalabiliyordum.

Hatta yalnız kalmanın bana iyi geldiğini fark ettim. Evde sessizce oturmak, kendi başıma kalmak artık beni korkutmuyordu.

Kalabalık yerlere girmek de zamanla kolaylaştı.

Daha önce birkaç dakika bile duramadığım yerlerde artık daha uzun kalabiliyordum.

Bazen yine korkuyordum.

Ama korktuğumda hemen kaçmıyordum.

Kendime, daha önce öğrendiğim şeyleri hatırlatıyordum.

“Bu duygu geçecek.”

“Daha önce de yaşadım.”

“Şu an güvendesin.”

Bunları söylemek zamanla benim için daha doğal hale geldi.

İyileşme sürecimde şunu da öğrendim:

Her gün aynı olmayabilir.

Bazı günler kendini çok güçlü hissedersin. Bazı günler ise küçücük bir korku bile seni yeniden eski günlerine götürmüş gibi hissettirebilir.

Ama bu, başa döndüğün anlamına gelmez.

Ben de bazen zorlandım.

Bazen yeniden korktum.

Ama artık korktuğumda ne yapacağımı biliyordum.

Aylar boyunca küçük küçük attığım adımlar sonunda bana çok şey kazandırdı.

Bir zamanlar hayatımı daraltan korkuların içinde yeniden yaşamaya başladım.

Evde yalnız kalabildim.

Dışarı çıkabildim.

Kalabalıklara girebildim.

Sevdiklerime sarılabildim.

Ve en önemlisi, yeniden kendim gibi hissetmeye başladım.

Bir zamanlar korkularım yüzünden yapamadığım şeyleri bugün yapabiliyor olmak benim için çok değerli.

Çünkü artık biliyorum:

İyileşmek, korkunun hiç gelmemesi değil; korku geldiğinde onun hayatını yönetmesine izin vermemektir.

Ben de bunu öğrenerek hayatımı yeniden kazanmaya başladım.