Korkularımın İçinden

Bugün geriye dönüp baktığımda, yıllar önceki halimi hatırlıyorum.

Bir gece başlayan korkunun zamanla hayatımın her alanına yayıldığı günleri…

Kalbimi dinlediğim, bedenimdeki her değişiklikten korktuğum, yalnız kalamadığım, kalabalıklara giremediğim günleri…

Bir zamanlar bana imkânsız gelen şeyleri bugün yapabiliyorum.

Evde yalnız kalabiliyorum.

Dışarı çıkabiliyorum.

Kalabalıkların içinde bulunabiliyorum.

Sevdiklerime sarılabiliyorum.

Ve en önemlisi, bedenimde bir şey hissettiğimde hemen en kötü ihtimali düşünmemeyi öğreniyorum.

Elbette bu, hayatım boyunca hiç korkmayacağım anlamına gelmiyor.

Ben de hâlâ zaman zaman endişelenebiliyorum.

Ama artık korkunun ne olduğunu biliyorum.

Onun geldiğinde beni ele geçirmesine izin vermemeyi öğrendim.

Bu yol kolay değildi.

Aylar sürdü.

Bazen ağladım, bazen yoruldum, bazen yeniden başa döndüğümü düşündüm.

Ama her defasında yeniden denedim.

Psikiyatristimden yardım aldım.

Psikoloğumla konuştum.

Tedavime devam ettim.

Korkularımla yüzleştim.

Nefes almayı, bulunduğum ana dönmeyi, güvendiğim insanlara ulaşmayı ve kendimi güvende hissetmeyi öğrendim.

Hayatımdaki stresi azaltmaya çalıştım.

Bana iyi gelmeyen insanlarla arama sınır koydum.

Kendime daha iyi bakmaya başladım.

Ve zamanla hayatım yeniden büyüdü.

Bu kitabı sadece kendi hikâyemi anlatmak için yazmadım.

Belki bir yerlerde benim yıllar önce olduğum gibi, ne yaşadığını anlamayan biri vardır.

Belki kalbi hızlanıyor, bedeni titriyor, nefesi daralıyor ve herkes ona “Bir şeyin yok.” derken o kendini gerçekten çok kötü hissediyordur.

Belki yardım istemeye utanıyordur.

Belki de iyileşemeyeceğini düşünüyordur.

Ben ona şunu söylemek istiyorum:

Yalnız değilsin.

Yardım istemekten utanma.

Korkularından kaçmak zorunda değilsin.

Ama onlarla yüzleşmek için kendine zaman tanı.

Gerekirse destek al.

Kendine karşı sabırlı ol.

Çünkü ben de bir zamanlar korkularımın içinde kaybolmuştum.

Sonra onların içinden geçerek yeniden kendimi buldum.

Bu yüzden kitabımın adı Korkularımın İçinden.

Çünkü ben korkunun tamamen bitmesini beklemedim.

Korkuya rağmen yürümeyi öğrendim.

Ve bugün biliyorum:

Korkunun bittiği yerde değil, korkuya rağmen yürüdüğüm yerdeyim.