Bir Çare Ararken

İlk ataktan sonra her şey daha da zorlaştı.

Ataklar tekrar etmeye başladı. Bazen günde birkaç kez yaşıyor, uzun süre kendime gelemiyordum. Her seferinde aynı korku vardı: “Ya bu sefer gerçekten bir şey olursa?”

Yaklaşık üç ay boyunca hastaneler arasında gidip geldim. Kalbimle, nefesimle ve yaşadığım diğer belirtilerle ilgili birçok kontrolden geçtim.

Sonunda doktorlar bunun psikolojik olabileceğini söyleyerek beni psikiyatriye yönlendirdiler.

İlk kullandığım ilaç bana iyi gelmedi. Çok ağır yan etkiler yaşadım ve bırakmak zorunda kaldım. Daha sonra başka bir ilaç tedavisine başladım. Bunun yanında terapiye de devam ettim.

Bir yandan tedavi olurken bir yandan da yaşadıklarımı anlamaya çalışıyordum.

Panik atağın sadece zihinsel bir korku olmadığını o dönemde daha iyi anlamaya başladım. Çarpıntı, titreme, baş dönmesi, uyuşma, nefes almakta zorlanma ve daha birçok belirti gerçekten yaşanıyordu.

Bazen çevremdekiler bunları anlamıyordu. “Kafanda kuruyorsun.” veya “Abartıyorsun.” diyenler oluyordu.

Oysa benim ihtiyacım olan şey küçümsenmek değil, anlaşılmaktı.

Zamanla psikoloji hakkında okumaya ve benim gibi şeyler yaşayan insanlarla konuşmaya başladım. Yalnız olmadığımı görmek bana iyi geliyordu.

Yine de önümde daha zor bir dönem vardı.

Çünkü hayatımın bütün düzenini değiştirecek bir haber almak üzereydim.