İki Çizgi

Hayatım yavaş yavaş yeniden düzene girmeye başlamıştı. Tedavime devam ediyor, yaşadığım korkuların nedenlerini anlamaya çalışıyordum.

Tam da böyle bir dönemde, hayatımın yönünü değiştirecek bir şey fark ettim.

Hamile olabileceğimden şüphelendim.

Bir süre ne düşüneceğimi bilemeden bekledim. Sonra bir test yaptım.

İki çizgi…

Hamileydim.

Bu hamilelik hayatımızda önceden planladığımız bir şey değildi. Hiç beklemediğimiz bir anda hayatımıza giren, ama daha ilk andan itibaren bütün düşüncelerimizi değiştiren bir haberdi.

Bir yandan şaşkınlık ve mutluluk yaşarken, diğer yandan içimde büyük bir endişe oluştu.

Çünkü o sırada panik atak tedavisi görüyordum ve kullandığım ilacın ne olacağı konusunda korkmaya başladım.

Artık yalnızca kendim için düşünmüyordum.

Karnımda bir bebeğim vardı.

İlacı bıraktığımda ise korkularım yeniden şiddetlendi. Nabzım çok yükselmeye başladı. Bazen 200'leri, hatta daha üzerini görüyordum.

Hastanelere yeniden gitmeye başladım.

Her çarpıntıda aklıma aynı düşünce geliyordu:

“Ya bana bir şey olursa?”

Ardından hemen başka bir korku ekleniyordu:

“Ya bebeğime bir şey olursa?”

İlk üç ay ilaç kullanmadan devam etmeye çalıştım. Fakat bu süreç benim için hiç kolay olmadı.

Bir tarafta bebeğimi koruma isteğim, diğer tarafta kendi korkularım vardı.

Ne yapacağımı, nasıl ilerleyeceğimi bilmiyordum.

Ama artık verdiğim her kararın yalnızca beni değil, karnımdaki bebeği de ilgilendirdiğini biliyordum.