Yardım İstemekten Utanmadım

Hamileliğimin ilk üç ayı geçtikten sonra yeniden psikiyatriye gittim.

İlaç konusunda çok zor bir karar vermem gerekiyordu. Bir yandan bebeğime zarar vermekten korkuyordum, diğer yandan ilaç kullanmadığım dönemde yaşadığım ataklar ve yoğun stres beni çok zorluyordu.

Doktorumla uzun uzun konuştum.

Bana hamilelik döneminde bu ilaçları kullanan ve sağlıklı bir şekilde doğum yapan hastaların olduğunu anlattı. Yine de karar vermem için acele etmedi. Eşimle konuşmamı ve birlikte değerlendirmemizi söyledi.

Benim için kolay bir karar değildi.

İlacı kullanırsam bebeğime bir şey olur mu diye korkuyordum. Kullanmazsam yeniden o korkuların içinde kaybolmaktan korkuyordum.

Sonunda doktoruma güvenmeye ve tedavime devam etmeye karar verdim.

Zamanla ilaç bana iyi gelmeye başladı. Ataklarım azaldı ve kendimi daha iyi hissetmeye başladım.

Bu süreç bana önemli bir şey öğretti:

Yardım istemek utanılacak bir şey değildi.

Psikiyatriye gitmek, ilaç kullanmak ya da terapi almak insanı güçsüz yapmıyordu.

Tam tersine, insanın kendisi için bir adım atmasıydı.

Ben de yardım istemekten utanmadım.

Çünkü artık iyileşmek istiyordum.