7 Bölüm İlk Aşkın Günleri

Uygulamada Aç → İçindekiler

Bölümler

1 ÖN Söz 2 1 Bölüm Sessiz Bir Hayat 3 2 Bölüm İlk Tanışma 4 3 Bölüm Yakınlaşan Kalpler 5 4 Bölüm Bir İtiraf 6 5 Bölüm İlk Buluşma 7 6 Bölüm Yeni Bir Başlangıç 8 7 Bölüm İlk Aşkın Günleri 9 8 Bölüm Ortaya Çıkan Şüphe 10 9 Bölüm Yüzleşme 11 10 Bölüm Beklenmedik Misafir 12 11 Bölüm Doğum Günü 13 12 Bölüm Değişen Günler 14 13 Bölüm İlk Kavga 15 14 Bölüm Özür 16 15 Bölüm Kış Festivali 17 16 Bölüm Dönüş 18 17 Bölüm İlk Tanışma 19 18 Bölüm O Gece 20 19 Bölüm Bekleyiş 21 20 Bölüm Gerçekle Yüzleşmek 22 21 Hastane Koridoru 23 22 Bölüm Sır 24 23 Bölüm Gerçeği Anlatmak 25 24 Bölüm İtirafın Eşiğinde 26 25 Bölüm Gerçek 27 26 Bölüm İki Aile 28 27 Bölüm Yeni Bir Umut 29 28 Bölüm Fısıltılar 30 29 Bölüm Yeni Karar 31 30 Bölüm Yeni Bir Başlangıç 32 31 Bölüm Baharın Getirdiği Umut 33 32 Bölüm Mezuniyet Günü 34 33 Bölüm Sonuçlar 35 34 Bölüm Yeni Hayat 36 35 Doğuma Doğru 37 36 Bölüm Doğum Başlıyor 38 37 Bölüm İlk Ağlayış 39 38 Bölüm Bir İsim 40 39 Bölüm Eve Dönüş 41 40 Bölüm İlk Gece 42 41 Bölüm İlk Adımlar 43 42 Bölüm Yeni Defter 44 43 Bölüm İlk Doğum Günü 45 44 Bölüm Yeni Bir Sayfa 46 45 Bölüm Söz 47 46 Bölüm Düğün Hazırlıkları 48 47 Bölüm Evet 49 48 Bölüm Mezuniyet 50 49 Bölüm İlk İş Günü 51 50 Bölüm Hayal Defteri 52 51 Bölüm Sonsuza kadar

Yamla'la sevgili olduğumuz haberi sadece ikimizin bildiği bir sıradı.
Okulda eskisi gibi davranmaya çalışıyorduk.
Aynı sırada oturuyor, birlikte ders çalışıyor, teneffüslerde sohbet ediyorduk.
Ama artık her bakışımızın farklı bir anlamı vardı.
Bir gün edebiyat dersinde öğretmen bizi grup çalışması için okul bahçesine çıkardı.
Herkes kendi gurbuyla konuşurken Yaman sessizce yanıma yaklaştı.
"Bir şey göstereceğim."
"Ne?"
Beni okulun arka bahçesindeki yaşlı çınar ağacının yanına götürdü.
"İlk geldiğim gün buraya oturmuştum."
"Evet."
"Çünkü kimseyi tanımıyordum."
Gülümsedi.
"Sonra sen çıktın karşıma."
"Demek kadar...."
"Kaderse, bana güzel davranmış."
Başımı eğip utandım.
Yaman cebinden küçük bir çikolata çıkardı.
"Senin için."
"Yine mi hediye?"
"Bu sadece çikolata."
Gülerek aldım.
"Teşekkür ederim."
"Afiyet olsun."
Günler birbirine kovalıyordu.
Artık okul çıkışlarında kısa yürüyüşler yapıyor, bazen parka uğrayıp derslerden konuşuyorduk.
Yaman bana gelecekle ilgli hayallerini anlatıyordu.
"Bir gün kendi evimiz olsun istiyorum."
Şaşkınlıkla ona baktım.
"Daha çok küçüğüz."
"Biliyorum."
"Yine de hayal kurmak güzel."
Ben de gülümsedim.
"Benim hayalim ünüverstiye kazanmak."
"Kazanıcaksın."
Bunu neden biliyorsun çünkü sen vazgeçmeyen birisin.
Bu sözleri bana güç veriyorduk o akşam eve biraz geç kalmıştım.
Kapıyı açar açmaz Emir solonda oturuyordu.
Kollarını bağlamış, beni bekliyorduk.
"Nerdeydin?"
"Sınıfta proje çalışıyorduk."
"Kiminle?"
Kalbim sıkıştı.
"Arkadaşlarla."
Emir gözlerini üzerime dikti.
"Hangi arkadaşlar?"
Bir an duraksadım Yaman'ın adını söylemeye casaret edemedim.
"Ece'yle..."
Emir birkaç saniye bana baktı.
"Tamam."
Ama sesindeki şüphe kaybolmamıştı odama çıktığımda derin bir nefes aldım.
İlk kez Yaman'ı ailemden sakladığım için kendimi kötü hissettim.
Telefonum titredi.
Yaman :
"Eve vardın mı?"
Derin :
"Evet."
Yaman:
"Bugün çok güzeldi."
Telefon ekranına uzun süre baktım.
Ama içimde açıklayamadığım garip bir his vardı.
Sanki yaklaşan bir fırtına, uzaktan sessizce bizi izliyordu..